Girivala Mahimai – Experience of Dr Ravi


As for as we are concerned Maha Periyava is everything. It never occurred to us to go to any other place specifically other than Kanchipuram. Every time when we go to Kanchipuram, we would have Dharshan of Maha Periyava and get His Blessings and return. We even went to Kamakshiamman temple only occasionally. Kamakshi and Maha Periyava are not different. It is purely His Blessing that my daughter Madhumati survived her strormy childhood and it is a miracle that she herself has a son! Our video interview has come in,

When my daughter was 6 years old, my wife asked one day ‘why don’t we go to Thiruvannamalai and perform Giripradhakshanam?’ I didn’t take it seriously. She kept repeating it. At that point I said jokingly that it is said that even by thinking of Thiruvannamalai one can attain Mukthi and so she might think of the malai! To that she said ‘it is said that by doing girivalam our ‘karma’ our karma would get reduced’. It made me to think. Soon we decided to go and fixed a date.
At this point I have to mention about my wife’s suffering. She has severe sinusitis and was having severe headache, fever etc. and taking medicines. The day before we were scheduled to perform the journey, she was having fever and didn’t sleep the whole night. We heard that many obstacles would come before we embark on this holy journey. So we decided not to go back on our determination and started on that day with the Blessings of Maha Periyava. After we locked the house and reached the road, an autorikshaw was waiting. He took us to the nearby auto stand in Mylapore and arranged one for us to go to the bus stand and he refused to take money from us!
Then we reached Thiruvannamalai by bus and stayed in a hotel. By evening we went to the temple and then to Ramanasramam where we bought a book on Girivala Mahimai. We learnt that the Giri itself is Siva, many many Rishis, Mahans, Thapasvis are all doing Giri pradhakshinam in an invisible form even today. We have to do Giri valam with utmost dedication, respect and Bhakthi chanting mantras silently, and do it in slow pace and in straight line and not in criss cross fashion in order not to cause inconvenience to the Rishis performing girivalam. We vowed to do accordingly.
The next day early morning at 4 we started after shower even though she was not well.  She could not even do namaskaram in from of the temple due to severe pain. ‘Maha Periyava thunai vara vendum’ was our prarthanai. There was no road, light or any facility in those days. We didn’t think of these things. Our minds were filled with Bhakthi and divine thought of pradhakshinam of Siva and there were no expectations. Accordingly we did and completed the girivalam in 4 hours chanting Gayathri and did namaskaaram in front if the temple.
It was a divine experience during the whole stretch experiencing the smell of Vibuthi, Mooligai etc and had dharshan of many sannathis on the way. After completing, we had breakfast and boarded a bus back to Chennai. On the way she asked me if they have left something. I checked everything and said we didn’t leave anything back. After reaching home she found out what she had left! She pressed her face and said there was no headache and that she had left her illness in Thiruvannamalai. Remember she was able to do namaskaram after completing! It was nothing short of a miracle and the sinusitis did not surface until now even after 25 years!
After that the Giri attracted me so much that I started going every Pournami to the extent that my relatives and friend used to say ‘ if it is Pournami Ravi would have gone to Thiruvannamalai! I was running a clinic in Tambaram. After finishing at about 10 pm, I used to board a bus, reach at 2 am, leave the slippers in a roadside shop, start doing Girivalam, finish at 5, return at 10 and go to hospital. That was routine. Some days there would not be a seat in the bus so that I would go standing, do girivalam and come back standing.
On many occasions my wife and daughter would join me. On one Karthigai day it started raining after we started Girivalam. We did not stop. But continued in heavy rain and completed. My daughter’s Bakthi and devotion at that tender age in spite of her physical suffering simply was spell bounding. On one occasion we saw a Sanyasi with ‘Visiri’ in his hand and got His blessings. We came to know in later years that He was the Mahan called Visiri Samiyar or Yogi Ramsurathkumar.
After I came to Malaysia, I was not fortunate to do Girivalam as often as I used to do earlier. Now a days there is a lot of change there. There are proper roads, lights and other facilities but there is a risk in going in the darkness. Times have changed. Yet there is an interesting experience on one occasion… One day we started Girivalam after doing namaskaram in front of the temple. I started moving in front. They were behind by about 10 feet or so. Suddenly a totally black dog lying near the temple was startled when I crossed, jumped and stood up. This was told by my wife and daughter. Then he started escorting us, closely following us, touching us with his body on and off and wagging his tail. He came along upto Adi Annamalai temple, half way until day break. After that he disappeared. Was he a Siddha? It was a divine and strange experience for us.
Thus we can go on about Thiruvannamalai. Even now I am doing maanasiga Girivalam during my daily Sahasra Gayathri japam along with my family members. A few months earlier I had written on Paramacharya’s 3 Commandments in .
In that I had mentioned about breathing exercise during Gayathri japam that in one breath 10 Gayathris can be chanted. Instead it is easier and useful to do 5 Gayathri in one breath as given below.
My wife is instrumental in my attraction towards Thiruvannamalai. Now I must tell something about her here. I am fortunate to have got her in my life. She has some divinity in her. She is like a Spatikam. Those interacting with her get reflected through her and they see themselves. If they are pure and good hearted, they like her and don’t like her if they are otherwise. It is a fact. The proof of this is that she was instrumental in our daughter Madhu getting a new life from the utmost adverse situation early in her childhood with Maha Periyava’s Blessings and it is a miracle that she has a son of her own!
Last time I had written about my getting Blessings from Sri Musiri Periyava and I had mentioned that He is one of the 4 Mahans Maha Periyava has mentioned in His own voice. The other 3 are Sri Sivan Sar – Maha Periyava’s poorvasrama brother, Sri Pradosham Venkatraman mama, and Sri Angarai Periyava – Sri Kalyanarama Bhagavathar from Triplicane – His Adhishtanam is situated in Pazhur on the way to Musiri from Trichy.
Sri Musiri Periyava has ruled that Gayathri japam is not for ladies and should be done by only those who have got Upanayanam done.
I have given the relevant hyperlinks for ease of reference only and not to promote myself. This is done with the sole purpose of telling the world of Maha Periyava’s Grace on my family as a gratitude. His Grace is self spreading and Blessing us all. I will be gratified if someone is inspired and advance spiritually with His Blessings.
I want to end this write up now. I request you all to do Girivalam whenever possible without any expectations and with complete devotion and Bhakthi, chanting stotras, in a proper way and get spiritual advancement and all good things in life with Maha Periyava’s Blessings.
Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara.
எங்களுக்கு மஹா பெரியவா தான் எல்லாம். வேறு எங்கும் போகவேண்டும் என்று விசேஷமாக தோன்றியது இல்லை. எப்போது காஞ்சீபுரம் சென்றாலும் பெரியவா தரிசனம் செய்துவிட்டு திரும்பிவிடுவோம். காமாக்ஷி அம்மன் கோவிலுக்குகூட எப்போதாவதுதான் செல்வோம். காமாக்ஷியும் பெரியவாளும் வேறில்லை. எங்கள் மகள் மதுமதி உயிர் பிழைத்து அவளுக்கு ஒரு மகன் இருப்பது சத்தியமாக அவர் க்ருபயால்தான். எங்கள் இண்டெர்வியூ மஹா பெரியவா வேர்ட்பிரஸ்.காம் சைட்டில் இருக்கிறது.


இப்படி இருக்கையில் அவளுக்கு 6 வயது இருக்கும்போது என் மனைவி நாம் ஏன் திருவண்ணாமலை சென்று கிரிப்பிரதக்ஷணம் செய்து வரக்கூடாது என்று கேட்டாள். அப்போது அதை நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. கொஞ்ச நாள் சென்று மறுபடியும் அதைக் கூறினாள். அப்போது நான் திருவண்ணாமலையை பற்றி நினைத்தாலே முக்தி என்பார்களே அதனால் நினைத்தாலே போதும் என்று கிண்டலாக சொல்லிவிடுவேன். அவள் விடாமல் கிரிவலம் சென்றால் நம் கர்மா கழியும் என்று சொல்வார்கள். அப்படியாவது நம் குழந்தையின் வேதனை குறையட்டுமே என்றாள்.


நாட்கள் செல்லச் செல்ல  எனக்கும் போய்வந்தால் என்ன என்று தோன்ற ஆரம்பித்தது. சரி சென்று முடிவாகி ஒரு நாள் குறித்தாகிவிட்டது. இப்போது நான் ஒன்று சொல்லியாகவேண்டும். அந்த சமயத்தில் அவள் சைனஸ் நோயால் மிகவும் அவதிப்பட்டு வந்தாள். அடிக்கடி ஜுரம் தலைவலி என்று வந்துவிடும். மருந்து மாத்திரைகள் என்று போய்க்கொண்டிருந்தது. நாங்கள் கிளம்பவேண்டிய நாள் வந்தது. முதல் நாள் அவளுக்கு ஜுரம். ராத்திரியெல்லாம் தூங்கவில்லை. எப்படியிருந்தாலும் முன்வைத்த காலை பின்வைக்கக் கூடாது என்று பெரியவா மேல் பாரத்தைப் போட்டு கிளம்பினோம்.


நாங்கள் மூவரும் வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு வாசலுக்கு வந்தோம். அப்போது வாசலில் ஒரு ஆட்டோ நின்றுகொண்டிருந்தது. ஆட்டோகாரர் பஸ்ஸ்டாண்டுக்கா என்று கேட்டார். அவர் எங்களை ஏற்றிக்கொண்டு மயிலாப்பூர் மெயின் ஆட்டோ ஸ்டாண்டுக்கு அழைத்துச் சென்று வேறொரு ஆட்டோ பிடித்துக் கொடுத்தார். பணம் வாங்கிக்கொள்ள மறுத்துவிட்டார். ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் எங்களுக்காக வீட்டு வாசலில் காத்திருந்தமாதிரி இருந்தது.


வேறு ஆட்டோவில் பஸ் ஸ்டாண்ட் சென்று திருவண்ணாமலை பஸ் பிடித்து ஊர் வந்தடைந்தோம். ஒரு லாட்ஜில் ரூம் எடுத்து தங்கினோம். அன்று மாலை கோவிலில் சுவாமி தரிசனம் செய்துவிட்டு ரமணாஸ்ரமத்தில் மலை வல மகிமை என்று ஒரு புத்தகம் வாங்கி படித்தோம். மலையே சிவன் நாம் பய பக்தியாக சுற்ற வேண்டும் நிறைய யோகிகள் ரிஷிகள் எல்லோரும் அருபமாக இன்றும் கிரிவலம் சென்றுகொண்டிருக்கிரார்கள். அவர்களை தொந்திரவு செய்யாமல் அடக்க ஒடுக்கமாக நேர் கோட்டில் குறுக்கும் நெடுக்கும் போகாமல் நாம் சிவ சிந்தனையோடு கிரிவலம் செல்லவேண்டும் என்று போட்டிருந்தது. மேலும் கிழக்கு தெற்கு மேற்கு வடக்கு திசைகளில் என்னென்ன சந்நிதிகள் விசேஷங்கள் இருக்கின்றன என்றும் அறிந்துகொண்டோம். அதன்படி செய்வதாக சங்கல்ப்பம் செய்துகொண்டோம்.


மறுநாள் விடிகாலை அவளுக்கு உடம்பு ரொம்ப முடியவில்லை. இருந்தாலும் பெரியவா துணை இருக்கவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டு ஸ்நானம் செய்து 4 மணிக்கு கிரிவலம் கிளம்பினோம். கோவில் வாசலில் அவளுக்கு நமஸ்காரம் செய்யக்கூட முடியவில்லை. கீழே குனிந்தால் தலைவலி கொல்கிறது. எனினும் பக்தியுடம் காயத்ரி மந்திரம் ஜெபித்துக்கொண்டு நாங்கள் மூவரும் கிளம்பிவிட்டோம். அப்போதெல்லாம் திருட்டு பயம் கிடையாது. சரியான பாதை கிடையாது. மண்ணும் கல்லும்தான். கூட்டமும் கிடையாது. அதைப்பற்றியெல்லாம் எங்களுக்கு அப்போது கவலையும் கிடையாது பயமும் கிடையாது. ப்ரத்யக்ஷ சிவனை பிரதக்ஷிணம் செய்யவேண்டும் பெரியவா துணை வரவேண்டும் என்கிற ஒரே சிந்தனைதான். வேறு எந்த எதிர்பார்ப்பும் கிடையாது.


இப்படியாக 4 மணி நேரத்தில் நிறைவு செய்தோம். விடியுமுன் வேளையில் கிரிவலம் செய்வது ஆனந்தமாக இருந்தது. விபூதி வாசனை, மூலிகை வாசனை தெய்வீக சிந்தனை, மௌனம், காயத்ரி ஜபம் என்று செய்து முடித்தோம். கிரிவலம் முடித்து கோவில் வாசலில் நமஸ்காரம் செய்து விட்டு காலை டிபன் சாப்பிட்டுவிட்டு சென்னைக்கு பஸ் ஏறினோம். வரும் வழியில் என் மனைவி நாம் எதோ ஒன்றை விட்டுவிட்டோமோ என்று கேட்டாள். நான் எல்லாம் சரிபார்த்துவிட்டு  ஒன்றையும் விடவில்லை எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது என்று சொன்னேன்.


வீடு வந்து சேர்ந்தோம். சற்று நேரத்தில் அவள் முகத்தை (சைனஸ்) அழுத்திப் பார்த்துவிட்டு என்னங்க எனக்கு தலை வலி இல்லை என்று சொன்னாள். ஆமாங்க அதைத்தான் திருவண்ணமலையில் விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறோம் என்றாள். என்னால் நம்பமுடியவில்லை. அன்று போன சைனஸ் நோய் தலைவலி போயே போய்விட்டது. 25 ஆண்டுகள் கழித்து அதன் சுவடே இல்லை. இது ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியம்.


அதன்பிறகு மலை என்னை ஈர்த்தது. ஒவ்வொரு பௌர்ணமிக்கும் கிரிவலம் செய்யலானேன். இன்று பொர்ணமியா ரவி திருவண்ணாமலை போயிருப்பான் என்று என் உறவினர்கள் நண்பர்கள் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். தாம்பரத்தில் கிளினிக் வைத்திருந்தேன். முடிந்ததும் இரவு 10 மணிக்கு கிளம்பி பஸ் பிடித்து 2 மணிக்கு சேர்ந்து, செருப்பை ஒரு கடையில் வைத்துவிட்டு கிரிவலம் முடித்துவிட்டு 5,6 மணிக்கு கிளம்பி 10 மணிக்கு சென்னை அடைந்து ஆஸ்பத்திரி கிளம்பிவிடுவேன். சில நாட்கள் பஸ்ஸில் உட்கார இடம் இருக்காது. நின்றுகொண்டே சென்று கிரிவலம் முடித்து விட்டு நின்றுகொண்டே திரும்பி வந்த நாட்களும் உண்டு.


என் மனைவியும் மகளும் நிறைய தடவை என்னுடன் கிரிவலம் செய்துள்ளனர். ஒரு சமயம் கார்த்திகை மாதம். நாங்கள் ஆரம்பித்தவுடன் மழை பிடித்துவிட்டது. கொட்டுகிற மழையில் நனைந்துகொண்டே முடித்திருக்கிறோம். என் மகள் அவளுக்கு இருந்த உடல் உபாதையிலும் அவளுக்கு இருந்த பக்தி என்னை மெய்சிலிர்க்க வைத்திருக்கிறது. ஒரு தடவை ஒரு சந்நியாசி கையில் விசிறியுடன் கோவிலில் அமர்ந்திருந்தார். அவரிடம் ஆசி பெற்றோம். அவர்தான் விசிறி சாமியார் என்கிற யோகி ராம்சூரத்குமார் என்கிற ஞானி என்று பின்னாளில் தெரிந்தது.


பிறகு நான் மலேசியா வந்ததும் அடிக்கடி கிரிவலம் செய்யக்கூடிய பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை. இப்போதெல்லாம் நிறைய மாறிவிட்டது. ரோடு போட்டுவிட்டார்கள். லைட் இருக்கிறது. ரொம்ப இருட்டில் போக பயமாக இருக்கிறது. காலம் மாறிவிட்டது. அப்படியும் ஒருதடவை ஒரு சுவையான அனுபவம்… ஒரு நாள் விடிந்தும் விடியாத நேரம். நாங்கள் மூவரும் கோவில் முன்பு நமஸ்காரம் செய்துவிட்டு கிரிவலம் ஆரம்பித்தோம். நான் முன்னே சென்றுகொண்டிருந்தேன். அவர்கள் இருவரும் 10 அடி பின்னால் வந்துகொண்டிருந்தார்கள். நான் நடக்க ஆரம்பித்ததும் கோவில் வாசலில் படுத்திருந்த ஒரு நாய் (முழுவதும் கருப்பு) துள்ளிகுதித்து எழுந்தது. இது என் மனைவி மகள் சொல்லி எனக்குத் தெரியும். பிறகு அது எங்கள் கூடவே ஆதி அண்ணாமலை கோவில் வரை எங்களுக்கு பாதுகாப்பாக அப்பப்போது எங்கள் காலில் உரசிக்கொண்டு வந்தது. விடிந்ததும் அதைக் காணவில்லை. அந்த நாய் யார்? ஒரு சித்தரா? தெரியவில்லை. அது ஒரு தெய்வீக அனுபவம்.


இப்படி திருவண்ணாமலையைப்பற்றி நிறைய சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். இப்பவும் நான் மானசீகமாக தினமும் நித்ய சஹச்ர காயத்ரி ஜபம் செய்யும்போது கிரிவலம் செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறேன் மானசீகமாக என் குடும்பத்தாரை அழைத்துக்கொண்டு. சில மாதங்கள் முன்பு நான் மஹா பெரியவாளின் 3 கட்டளைகள் என்று ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தேன். அதில் மூச்சு பயிற்சி பற்றி எழுதியிருந்தேன். மூச்சு இழுத்து அடக்கி வெளியே விடுவதுக்குள் 10 காயத்ரி செய்யலாம் என்று கூறியிருந்தேன். அப்படியில்லாமல் 5 காயத்ரி செய்தால் சுலபமாக இருக்கும். இது என் அனுபவத்தில் கண்டது.


அப்டாமினல் ப்ரீதிங் – மூச்சு வெளிவிடும்போது வயிறு உள்ளே போகவேண்டும். பிறகு உள்ளே இழுங்கள். அப்போது வயிறு வெளியே வரவேண்டும். பிறகு மூச்சைப் பிடிக்கவும். மெதுவாக வெளி விடவும். உள்ளிழுத்து பிடிக்கும்போது 3 காயத்ரி மனசுக்குள் சொல்லவும். வெளிவிடும்போது 2 சொல்லவும். இழுத்தல்,பிடித்தல், விடுதல் விகிதம் 1:3:2 என்று இருக்கவேண்டும். இப்படி 20 காயத்ரிக்கு 4 தடவை மூச்சு விட்டுவிடுவீர்கள். ஒரு தடவை கிரிவலம் வந்துவிடுவீர்கள். என் அனுபவத்தில் இப்படி செய்வதால் நம் கவனம் சிதறாமல் இருக்கிறது. நீங்களும் முயற்சி செய்து பார்த்துவிட்டு சொல்லுங்கள்.


நான் திருவண்ணாமலையினால் ஈர்க்கப் பட்டதிற்கு என் மனைவி முக்கிய காரணம். இந்த தருணத்தில் அவளைப் பற்றி சொல்லவேண்டுமென்று நினைக்கிறேன். அவள் என் வாழ்வில் கிடைக்க நான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். அவளிடம் ஒரு தெய்வவீகத் தன்மை இருக்கிறது. அவள் ஒரு ஸ்படிகம் மாதிரி. அவளிடம் பழகுகிறவர்கள் அந்த ஸ்படிகதினால் பிரதிபலித்து விடுகிறார்கள். அவர்கள் அவர்களையே பார்கிறார்கள். அவர்கள் கள்ளம் கபடு இல்லாதவர்களாக இருந்தால் அவர்களுக்கு பிடிக்கிறது. இல்லையேல் பிடிக்காது. இதுதான் உண்மை. அதனால்தான் அவ்வளவு மோசமாக இருந்த குழந்தையை மஹா பெரியவாளின் அனுக்ரஹத்தால் காப்பாற்றி ஆளாக்க முடிந்தது.


இத்துடன் என் கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறேன். நீங்களும் முடிந்தபோது எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் பக்தியுடன் தகுந்த நேரத்தில் ஜபம் செய்துகொண்டு அமைதியாக கிரி பிரதக்ஷிணம் செய்து எல்லா நன்மைகளையும் பெற்று ஆன்மீகத்தில் முன்னேறி வழ வேண்டும் என்று மஹா பெரியவாளை வேண்டி பிரார்த்தனை செய்துகொள்கிறேன்.


ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர.

Categories: Devotee Experiences

17 replies

  1. Hi all. I did the Girivalam on foot last year. I visited Thiruvanamalai in 2007 but did not get to perform the Girivalam. Sometime is June last year I had a strong urge of wanting to do Girivalam on foot. I casually mentioned it to a good friend and within 2 weeks we had made plans to do the Girivalam in July as a good friend of my friend was in India in July. It was definitely Lord Shiva’s doing and blessings. I truly believe it is.

  2. Thank you for the English translation.

  3. Mahesh, I need to speak to you. Please email me your id to my email id

  4. Great article. Hara Hara Shankara, Jaya Jaya Shankara!

  5. Superb explanation about GAYATHRI mantram & Pranayamam. If I get it with photos (How to do pranayamam) it will be a graet helpful to my husband

    Lakshmi narendran.

  6. For every person there should be some one to inspire in the case of Dr Ravi is blessed with a very loyal courteous wife act like an engine in the initial stage and once the engine begin to roll properly every begin to happen perfectly. Thiruvannamalai i understand from my father,because his schooling was there and his association with the Ramanasram and Maharshigal is a inspiring one.Once with his master Shri T.K. Sundaresa Iyer are enjoying the darshan,my father suddenly ask one question to swamigal and patiently waiting for the answer. In our life, is it enough by chanting Nama Smaranam we will get peace.? Swamigal said Deep faith in the nama is enough to cross the ocean of life. One brick after another when placed properly a mighty wall will appear,this also is like that only.Nama Smaranam is enough for salvation. Every body is pleased to get this answer from the Swamigal. He was a deep devoted devotee of Periyavaal and Ramanar,we understand every thing greatness affix with him at the time of his death at the age of 94. He remember both Acharyas with folded hands hearing the record of Namasankeerthan during death. Hara Hara Sankara Jaya Jaya Sankara. Arunachala Siva Arunachala Siva Arunachala Shiva Aruna Sivom.

  7. Thanks to Dr Ravi for a very good article , written in a very simple, easy and free flowing style.
    Thanks to MaheshJi for posting this.

  8. Sri Ramana Maharishi had said that Siva is seated on Mount Kailash; but whereas Arunachala is Siva himself. We can worship in a bhava, that Arunachala as H.H Sri Maha Periyava himself in Viswarupa form.

  9. Wonderful experience enjoyed reading it. Waiting for my first Girivalam. With the blessings of Maha Periyava, i pray that soon it will materialise.

    • Thanks. It is said that there will be a lot of obstacles before launching Girivalam. It is true in our experience also. We have to have the determination for somehow to make it. We have to keep praying for that. Finally if it were to happen only will happen. In your case I pray to Maha Periyava to bless you to do Girivalam. It will certainly reduce the burden of our Karma.

  10. The group during the recent visit…read as…Bhuvana, with her son , (instead of daughter), DIL, grand child(from Chromepet)
    along with my nephew Ganesh, with his wife and daugther (from Bangalore)…Kamala.

  11. We both also are one couple in the category of visiting Kanchipuram,, attend only the Chandramouleeswara pooja in the matam, have prasadam and return for serveral trips. It was my wife’s sister , Bhuvana from Chromepet, who when started escorting us to Kanchi, made it a habit to take to Kamakshi temple regularly. Then we
    found time to visit Ekambareswar temple, Varadarajar, Kumara kottam, Ulakalanda Perumal …etc. depending on availability of time. Thus we have visited Kalavai, Orirukai etc. During a recentvisit, we stayed 2 days in a New Hotel adj. our Matam and visited some more ‘padal petra sthalams, and Divya kshetrams, in additon to the Matam. This was possible due to, in addition to Bhuvana, my nephew Ganesh, his wife and daughter, also joined us and Bhuvna not alone with her daughter, DIL and grand child. This was a highly memorable visit in our life… we could see Darshan of Periyavas, sit for Pooja, participate in Bhiksha vandanam of Pudukottai mami group, now taken over by Bangalore mami, both the times and visit serveral places. Still they are several temples, in Kanchi, to visit.
    Now we have come to a stage of unable to move at will. We are at Pune. Looking for miracles only for future visits. Once I jokularly commented to my wife who wanted to go to Kanchi,,, for blessings, that Periyava for her devotion, would come to Pune and shower Anugraham. The next day, Periyva did visit
    Pune, In Sankara Matam… Is this not Miracle. We have experienced serveral such miracles relating to
    our Acharyas…from time to time. He continues to be with us doing all good,…knowing what we need, when we need, whenever we need….Kamala and Vedanarayanan.

  12. dear mr mahesh, can i have your mail id or any source to contact you .thank you

  13. Thanks for sharing this wonderful experience.

  14. We should try to spell it as ‘Kubera Lingam’ and not ‘Gubera Lingam’

Leave a Reply

%d bloggers like this: