Navarathri Navarasam – Saraswathi (Gems from Deivathin Kural)


Mahaperiyava as Saraswathi
Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Another gem from Deivathin Kural on Saraswathi Devi and her significance. The importance staying humble even if one reaches great heights has been emphasized here.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri. B. Narayanan Mama for the great translation. Ram Ram

ஸரஸ்வதி

ஸரஸ்வதி பூஜையானது சரத்காலத்தில் வருகிறது. ‘சரத்’ காலத்தில் நிகழ்வதால்தான் இந்த நவராத்திரிக்கே ‘சாரத’ நவராத்திரி என்ற பெயர் ஏற்பட்டிருக்கிறது. சாரதா என்ற பெயர் ஸரஸ்வதி தேவிக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. (சாரதா என்ற பேருக்கு மந்திர சாஸ்திரத்தில் தத்வார்த்தமாக வேறு பொருள்களும் சொல்லியிருக்கிறது.)

காச்மீரத்தில் பண்டிதர்கள் அதிகம். ‘பண்டிட்’ என்றே ஒரு ஜாதியாகச் சொல்வார்கள். மோதிலால் நேரு, ஜவஹர்லால் நேரு எல்லாம்கூட இப்படிப்பட்ட பண்டிட்கள்தாம். அங்கே இப்படி வித்வத் கோஷ்டி நிறைய இருந்ததற்குக் காரணம், வாக்தேவியான (வாக்குத்தேவதையான) ஸரஸ்வதி ஆராதனை காஸ்மீர மண்டலத்தில் மிக அதிகமாக இருந்ததுதான். அங்கே ‘சாரதா பீடம்’ என்றே ஒன்று இருந்தது. பாரத தேசத்தின் மகா பண்டிதர்களும் அந்த சாரதா பீடத்தில் ஏறினாலே தங்கள் வித்வத்துக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்ததுபோல் என்று கருதினார்கள்.

நம் தமிழ்நாட்டில், தொண்டை மண்டலத்தில் இருக்கிற காஞ்சிப் பகுதிக்கும் காச்மீர மண்டலம் என்று ஒரு பெயர் இருந்திருக்கிறது. வடக்கே கிருஷ்ணன் அவதரித்த மதுரை இருந்தால், தெற்கே மீனாக்ஷி அவதரித்த மதுரை இருக்கிறது. அங்கே ஒரு பாடலிபுத்திரம் இருப்பது போலவே, இங்கேயும் நடுநாட்டிலே ஒரு பாடலிபுத்திரம் உண்டு; அதுதான் திருப்பாதிரிப்புலியூர். வடக்கே காசி இருப்பதுபோல், இங்கும் திருநெல்வேலியில் தென்காசி இருக்கிறது. இம்மாதிரி காஞ்சி மண்டலமே தக்ஷிணகாச்மீரம். இங்கே ஸரஸ்வதியின் அருள் விசேஷமாக சாந்நித்தியம் பெற்றிருக்கிறது என்பதை மூகரும் ‘ஸாரஸ்வத புருஷகார ஸாம்ராஜ்யே’ என்கிறார். ஊமையாக இருந்த இந்த மூகருக்கு சாக்ஷாத் காமாக்ஷியே வாக்தேவியாக வந்து அநுக்கிரகித்த விசேஷத்தால்தான் அவர் மகா கவியானார். காமாக்ஷி ஆலயத்தில் எட்டுக் கைகளோடு கூடிய பரம சௌந்தர்யமான ஒரு ஸரஸ்வதி பிம்பத்துக்கு சந்நிதி இருக்கிறது. ஆதி ஆசார்யாள் காஞ்சீபுரத்தில் சகல கலைகளிலும் தம் ஞானத்தைக் காட்டி ஸர்வக்ஞ பீடம் ஏறினார். இங்கே ஸ்தாபித்த (காமகோடி பீட) மடத்துக்கு ‘சாரதா மடம்’ என்ற பெயரிட்டார். இதெல்லாம் காஞ்சிபுரத்திற்கும் ஸரஸ்வதிக்கும் இருக்கப்பட்ட விசேஷமான சம்பந்தத்தைக் காட்டுகின்றன.

ஆதியிலிருந்தே காஞ்சியில் ‘கடிகாஸ்தானம்’ என்கிற வித்யாசாலைகள் நிறைய இருந்திருக்கின்றன. வடக்கே இருந்த நாலந்தா, தக்ஷசீலம் இவைபோல், இந்த கடிகாஸ்தானங்களும் யூனிவர்ஸிடி போலப் பெரிதாக இருந்திருக்கின்றன. திருவல்லத்துக்கு அருகே உள்ள ஒரு கல்வெட்டில் ‘கடிகை ஏழாயிரவர்’ என்று காண்பதிலிருந்து ஏழாயிரம் வித்யார்த்திகள் இங்கு கல்வி பயின்றதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். மைசூரில், ஷிமோகா ஜில்லாவில், ஷிகார்பூர் என்று ஒரு ஊர் இருக்கிறது. அங்கே பிரணவேச்ரஸ்வாமி ஆலயத்தில் ஒரு மிகப் பழைய கல்வெட்டு இருக்கிறது. அதில் கி.பி. நாலாம் நூற்றாண்டில் கர்நாடகத்தை ஆண்ட மயூரவர்மன் தன் குருவான வீரசர்மனுடன் ‘பல்லவேந்திரபுரி’யான காஞ்சி கடிகையில் படிக்க வந்த விஷயம் பிரஸ்தாபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அரக்கோணத்தருகே வேலூர் பாளையத்தில் உள்ள ஒரு ஸம்ஸ்கிருதக் கல்வெட்டு, இன்று லோகப் பிரசித்தமாயிருக்கிற கைலாஸநாதர் கோயிலை நரசிம்மவர்மா என்கிற ராஜசிம்ம பல்லவன் கட்டினான் என்று சொல்வதற்கு முன்பாக, அவன் காஞ்சிபுரத்திலிருந்த பழைய கடிகையை மீண்டும் நிறுவியதை முக்கிய விஷயமாகச் சொல்கிறது. அப்பர் சுவாமிகளும் “கல்வியில் கரையில்லாத காஞ்சி” என்கிறார்.

‘மூக பஞ்சதீ’யின் ஆர்யா சதக சுலோகமொன்று காமாக்ஷியை சரஸ்வதியாகவே பாவிக்கிறது. ‘விமலபடீ’ என்று அது ஆரம்பமாகிறது. அதாவது, மாசு மறுவே இல்லாத தூய வெள்ளைக்கலை உடுத்தியிருக்கிறாள் என்கிறார். காச்மீரம் முழுதுமே இப்படித்தான் வெண்பனி மலைகளால் மூடப்பட்டு ஸரஸ்வதி மயமாக இருக்கிறது. சரத் காலத்தின் விசேஷமும் இது தான். ‘சரத் சந்திரன்’ என்று கவிகள் விசேஷித்துச் சொல்கிற நிலவு இந்தக் காலத்தில்தான், மிகவும் தாவள்யமாக லோகம் முழுவதற்கும் தூய சந்திரிகையை ஆடை மாதிரிப் போர்த்துகிறது. இந்த சரத் காலத்தில்தான் ஆகாசத்துக்கு வெள்ளாடை போர்த்தினது போல் எங்கே பார்த்தாலும் வெண்முகில்கள் சஞ்சரிக்கின்றன. ஸரஸ்வதி அநுக்ரஹிக்கிர உண்மையான ‘வித்யை’ சரத்கால சந்திரனைப் போலவும், சரத்கால மேகத்தைப் போலவும், தாப சாந்தியாக, தூய்மையாக இருக்கும். வெறும் படிப்பு பலவிதமான தாபங்களையே உண்டாக்குகிறது. மெய்யறிவே தாபசாந்தியைத் தரும்.

ஸரஸ்வதி பூஜா காலத்தை நினைக்கிறபோது, இந்த தாப சாந்தியைச் சொல்லும்போது, இதற்கு அநுகூலமாக இன்னொன்றுகூடத் தோன்றுகிறது. வெளி உலகம் எப்படியிருக்கிறதோ அது நம் மனஸையும் அப்படி ஆக்குகிறது. பல பலவென்று விடிவதைப் பார்த்தால் நமக்கும் ஒரு உற்சாகம் உண்டாகிறது. மப்பும், மந்தாரமும், அழுகைத் தூற்றலாகவும் இருந்தால், நமக்கும் களையே இல்லாமல் என்னவோபோல் துக்கமாயிருக்கிறது. விடிவதற்கு முந்தின ப்ராம்ம முகூர்த்தத்திலும், ஸாயங்கால ஸந்தியிலும் வெளி உலகில் ஒரு சாந்தி பரவியிருப்பதால் அப்போது நமக்கும் மனசு அடங்கி தியானத்தில் உட்காரத் தோன்றுகிறது. வெளியுலகம் இப்படித் தன்மயமாகும்போது, உள்ளத்தையும் தன் மயமாக்கப் பிரயாசை செய்தால், சாதாரணமாக மற்ற சமயங்களில் இருப்பதைவிட சுலபமாக மனசை நிறுத்தி, உள்ளும் புறமும் ஒன்றாகி, சாந்தத்தில் தோய்ந்திருக்க அநுகூலமாயிருக்கிறது. தினந்தோறும் வைகறை சந்தியையில் இப்படி இருப்பதைப் போல், ஒரு வருஷம் என்று எடுத்துக்கொண்டால் ஒரு குறிப்பிட்ட பக்ஷம் முழுவதுமே இப்படி மனோலயத்திற்கு வசதியாக இருக்கிற பருவம் எதுவென்றால், அது ஸரஸ்வதி பூஜையை ஒட்டிய காலம்தான். சீதோஷ்ணம் பரம சுகமாக, ஹிதமாக, வெயிலும் இல்லாமல், குளிரும் இல்லாமல் இருக்கிற காலம் இது. சாந்தமான சூரியன், தாவள்யமான சந்திரிகை, வெள்ளை வெளேர் என்ற மேகக் கூட்டங்கள் எல்லாம் இருக்கிற காலம்.

இதிலே விசேஷம் என்னவென்றால் பாரத பூமி முழுவதற்கும் இதே மாதிரியான சீதோஷ்ண நிலை இந்த சரத் கால ஆரம்பத்தில் மட்டுமே இருப்பதுதான். மற்றப் பருவங்களில் பாரத தேசத்தின் ஒரு கோடியிலிருக்கிற பகுதியின் சீதோஷ்ணத்திற்கும் இன்னொரு கோடியிலுள்ள பகுதியின் சீதோஷ்ணத்திற்கும் ஏற்றத்தாழ்வு இருக்கும். பங்குனி, சித்திரை மாதங்களில் தமிழ் தேசத்தில் இருப்பதைவிட தெலுங்கு தேசத்தில் ஒரளவுக்கு ஜாஸ்தி உஷ்ணம். மத்யப்பிரதேசம், டில்லி இப்படிப்போனால் அங்கே நம் ஊரைவிட பத்து, பன்னிரண்டு டிகிரிக்குமேல் உஷ்ணமாயிருக்கும். இதேபோல் நம் நாட்டில் மார்கழி மாதத்தில் குளிருகிறது என்றால், இந்தக் குளிர் ஒன்றுமில்லை என்கிற மாதிரி, வடக்கே ஜலமே ஐஸாகப் போய்விடுகிறது. நம் சீமையில் ஓயாமல் மழை கொட்டுகிற ஐப்பசி, கார்த்திகையில் வடக்கே மழையில்லை. பக்கத்திலேயே கேரளாவில் வைகாசி ஆனியில் மழை கொட்டு கொட்டு என்று கொட்டுகிறபோது, நம் ஊரில் கோடை மழை என்று ஏதோ கொஞ்சம் பெய்தாலும், ஒரே வெயிலாக வறட்சியாகவே இருக்கிறது. இதே சமயத்தில் விந்திய பர்வதத்தைச் சுற்றி மத்தியப்பிரதேசத்திலும் மான்ஸுன் மழை கொட்டுகிறது. இப்படி ஒவ்வொரு பிராந்தியத்தில் ஒவ்வொரு தினுஸாக இருக்கிற சீதோஷ்ணம் சரத்ருதுவின் ஆரம்பமான ஸரஸ்வதி பூஜா காலத்தில் தேசம் முழுவதற்கும் ஒரே மாதிரியாக 95 டிகிரிக்கு மேலே போய்ப் புழுங்காமலும் 75 டிகிரிக்குக் கீழே போய்க் குளிரில் நடுங்க வைக்காமலும், ரொம்பவும் ஹிதமாக, சுக சீதோஷ்ணமாக இருக்கிறது. இந்த சமயத்தில் காச்மீரத்திலிருந்து டில்லி, காசி, கல்கத்தா, பம்பாய், காஞ்சீபுரம், குடகு, கன்யாகுமாரி என்று எல்லா ஊர் Weather report -ஐயும் பார்த்தால் அதிகபட்ச, குறைந்த பட்ச டிகிரிகள் எல்லா இடத்திலும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறது. மற்ற சமயங்களில் ஒரு சீமைக்கும் இன்னொன்றுக்குமிடையே எட்டிலிருந்து பன்னிரண்டு டிகிரிவரை வித்தியாசம் இருந்தது போல் இப்போது இல்லை. சீதோஷ்ண ரீதியில் இந்த ஒரு சமயத்தில் நாம் வேறு வேறு என்று பிரிந்திராமல், அதாவது துவந்தம் போய் எல்லோரும் ஒரே மாதிரி நிலையில் சேர்ந்திருக்கிறோம். ஞானத்தினால் எல்லாம் ஒன்று என்று துவந்தத்தைப் போக்கி வைக்கிற வித்யா அதிதேவதையின் தெளிவான ஸ்வரூபம் போலவே இந்த சீதோஷ்ணம் இருக்கிறது. நம் தேசம் முழுவதும் இப்படி சமசீதோஷ்ண நிலையும், வெண்ணிறமும் சாந்தமும் அமையும்போது, வெளியுலகின் ஹிதத்தால் உள்ளுக்கும் சுலபத்தில் அந்த சமநிலையை உண்டாக்கிக்கொள்ள வசதியாக இருக்கிறது. இக்காலத்தில் இப்படிப்பட்ட குண விசேஷமே உருவெடுத்து வந்த ஸ்ரீ ஸரஸ்வதி தேவியின் ஆராதனமும் வருவதால். சகல ஜனங்களும் இதை எல்லாம் உணர்ந்து பூஜித்தால் ஞானமும் தெளிவும் பெற முடியும்.

ஜபமாலையும் ஏட்டுச்சுவடியும் ஞானத்தைத் தெரிவிக்கிற அடையாளங்கள் என்று எல்லோருக்கும் தெரியும். பரம ஞானமூர்த்திகளான தக்ஷிணாமூர்த்தி, ஸரஸ்வதி தேவி இருவர் கைகளிலும் இவற்றைக் காணலாம்.

ஏட்டுச் சுவடி வித்யையைக் குறிப்பது. ‘வித்யை’ என்றால் படிப்பு என்று மட்டும் அர்த்தம் பண்ணிக்கொண்டு, இப்போது இருக்கிற படிப்பு முறையைப் பார்த்தால், வித்யை வேறு, ஞானம் வேறு என்றே தோன்றுகிறது. வித்யைதான் ஞானம் என்கிற பழைய முறை போய்விட்டது. முன்பெல்லாம் சகல வித்யைகளும் பரமாத்மாவைக் காட்டிக் கொடுக்கவே ஏற்பட்டிருந்தன. திருவள்ளுவரும், பரமேசுவரனைப் பாத பூஜை பண்ண வைக்காத ஒரு படிப்பினால் என்ன பயன் என்று கேட்கிறார்.

கற்றதனால் ஆயபயன் என்கொல் வால்அறிவன்

நற்றாள் தொழாஅர் எனின்?

அகங்காரம் எல்லாம் அடிபட்டுப்போய்ப் பரமாத்ம வஸ்துவுடன் சேருகிற ஞானத்தைத் தரவே சகல வித்யைகளும் ஆதியில் ஏற்பட்டிருந்தன. மற்ற அகங்காரங்கள் ஒரு பக்கம் இருக்க, ‘நாம் வித்வான்’ என்பதாக படிப்பினாலேயே ஒரு பெரிய அகம்பாவம் வந்துவிடும். இதனால்தான், நம் பூர்விகர்கள் வித்தையோடு, விநயத்தையும் சேர்த்துச் சேர்த்துச் சொன்னார்கள்: வித்யா விநய ஸம்பன்னே!

இப்போது படிப்பு எல்லாம் லௌகிகத்துக்காகத்தான் என்று ஆகிவிட்டது. பலவிதமான வித்யைகள், ஸயன்ஸுகளைத் தெரிந்து கொண்டு வெகுசாமர்த்தியமாக பாபங்களைப் பண்ணிப் பிறரிடமிருந்து தப்பித்துக்கொண்டு பெருமைப்படுகிறோம். இப்போதைய படிப்பினால் வருகிற விஷய அறிவை ஞானம் என்று சொல்வதானால்,அஞ்ஞானம்தான் மோக்ஷ சாதனம் என்று கூடச் சொல்லி விடுவேன். ஞானம் ஒன்றே மோக்ஷ உபாயம் என்று சொல்ல வந்த அத்வைதத்துக்கு நான் பிரதிநிதி என்று பேர். ஆனால், இப்போது படித்தவர்களின் ‘நாகரிக’ தேசங்களில் நடக்கிற அகாரியங்களைப் பார்க்கிறபோது, எதுவுமே தெரியாமல், எழுத்தறிவே இல்லாமல், பரம அஞ்ஞானிகளாக இருந்துகொண்டு, பகவான் என்கிற ஒருத்தனை நம்பிப் பாவத்துக்குப் பயந்து, கள்ளங் கபடமில்லாமல் இருக்கிற ஆதிவாசிகளும் காட்டுக் குடிகளும்தான் ஈஸ்வரப் பிரசாதம் பெறுபவர்கள் என்றே தோன்றுகிறது. நாம்கூட அப்படி ஆகிவிட்டால் தேவலை போலிருக்கிறது.

ஆனால், இப்போதுள்ள வித்யைகளும் போதனை முறைகளும் வெற்று லௌகிகத்துக்கும் அகங்காரத்துக்குமே ஆஸ்பதமாக இருக்கின்றன என்பதால், ஆத்மார்த்தமான சாஸ்திரங்களை, கலைகளை, வித்யைகளைக் குறைவாகப் பேசக் கூடாதுதான். இவை எல்லாம் அகங்காரத்தைக் கரைத்து, லோக க்ஷேமத்தையும் ஆத்ம க்ஷேமத்தையும் தரவே நம் தேசத்தில் ஏற்பட்டிருந்தன. இப்போதும்கூடப் புதிது புதிதாக விருத்தியாகியிருக்கிற வித்யைகள், டெக்னாலஜி ஆகியவற்றால் எத்தனையோ லோக க்ஷேமத்தை உண்டாக்கலாம். நல்லறிவை வளர்த்துக் கொள்ளலாம். எல்லா ‘எலிமென்டு’களுக்கும் மூலமான ‘எனர்ஜி’ ஒன்றேதான் என்று கண்டுபிடித்து விட்ட அடாமிக் (அணு) ஸயன்ஸிலேயே நன்றாக ஊறினால், அதுவேகூட ஆத்மிக அத்வைதத்துக்குக் கொண்டுபோய் விட்டுவிடும். ஓயாமல் ஆசை வாய்ப்பட்டுப் பறப்பாகப் பறந்து கொண்டிராமல் ஆன்றோர்கள் போட்டுத் தந்த வாழ்க்கை முறையை நாம் மேற்கொண்டு, வித்யைகளை அப்பியசித்து வந்தால், இன்றும் அவை புறத்துக்கு நல்லது செய்யும்; உள்ளுக்கு ஞானமும் தரும்.

மருந்தோடு பத்தியமும் முக்கியம். வித்யை என்கிற மருந்துக்கு அடக்கம், விநயம் என்கிற பத்தியம் அவசியம். இப்போது அது இல்லாததால் மருந்தே விஷமாகியிருக்கிறது. ஆனால், அடக்கத்தோடு பயின்றால் வித்யையே உண்மையில் ஞானம் தரும் அமிருதமாகும். அதனால்தான் ஞானமூர்த்திகளான தக்ஷிணாமூர்த்தி, ஸரஸ்வதி இரண்டு பேரையுமே வித்யா தேவதைகளாகவும் வைத்திருக்கிறார்கள். ஸரஸ்வதி, சகல கலாவாணி, வித்யா ஸ்வரூபிணி என்று எல்லோருமே அறிவீர்கள். ‘சர்வ வித்யைகளுக்கும் பிரபு (ஈசானன்)’ என்றே வேதம் ஸதாசிவனான தக்ஷிணாமூர்த்தியைச் சொல்லுகிறது. பேச்சு, காரியம் அறிவது எல்லாம் அடங்கிப் போன நிலையிலிருக்கிற தக்ஷிணாமூர்த்தியே ‘மேதா தக்ஷிணாமூர்த்தி’யாகிப் பெரிய புத்திப் பிரகாசம், வாக்குவன்மை, வித்வ சக்தி எல்லாம் தருகிறார். ஸரஸ்வதி, தக்ஷிணாமூர்த்தி இருவரும் அக்ஷமாலை, சுவடி இவற்றோடு சந்திர கலையைத் தலையில் தரித்திருக்கிறார்கள். அதற்குப் பேரே ‘கலை’. ‘கலை’ என்றால் எது வளருகிறதோ அது. வித்யைக்கு முடிவே இல்லை. ‘கற்றது கை மண் அளவு கல்லாதது உலக அளவு’ என்று ஸரஸ்வதியே விநயத்தோடு நினைக்கிறாளாம். இவள் தலையில் வைத்திருப்பது மூன்றாம் பிறை. அது பூரண சந்திரனாக வளர வேண்டும்.

ஸரஸ்வதிக்கும் தக்ஷிணாமூர்த்தியைப் போலவே நெற்றிக் கண் உண்டு. ஆசை பஸ்மமானாலொழிய ஞானமில்லை. அதற்காகத்தான் காமனை எரித்த நெற்றிக்கண் இவளிடமும் இருக்கிறது. இவ்விரண்டு தெய்வங்களுக்கும் ஜடா மகுடம் இருக்கிறது. அதுவும் ஞானிகளின் அடையாளம்.

இருவருமே வெள்ளை வெளேரென்று இருக்கிறார்கள். ஏழு வர்ணங்களில் சேராத வெள்ளை, பரம நிர்மலமான சுத்த ஸத்வ நிலையைக் குறிப்பது. இந்த வெள்ளையும்கூட இன்னும் நிர்மலமாக, தன் வழியாக ஒளி ஊடுருவிச் செல்கிற அளவுக்கு, (transparent) தெளிந்துவிடுகிறபோது ஸ்படிகமாகிறது. தக்ஷிணா மூர்த்தி, ஸரஸ்வதி இருவருமே இப்படிப்பட்ட ஸ்படிகத்தினாலான அக்ஷமாலையைத்தான் வைத்திருக்கிறார்கள். வெள்ளை நிறம், சந்திர கலை, ஸ்படிகமாலை ஆகிய இவற்றை நினைத்தாலே நமக்கு ஒரு தூய்மை, தாப சாந்தி, அமைதி எல்லாம் உண்டாகின்றன.

_________________________________________________________________________________________

Saraswathi

Saraswathi  PoojA  comes in  ‘Sarath rutu’  (Autumn—-month  of  October).  This  NavarAthri(nine—night  festival)  is  called  ‘Sarath NavarAthri’,  because  it  comes  during  Sarath rutu.  Saraswathi  is  also  called  ‘SArathA’. (  In  Manthra  SAstrA,  other  theoretical meanings  have  been  given  for  the  name  ‘SArathA)

There   are  plenty  of  Pundits  in  Kashmir.  There  is  even  a  caste  by  its  name.   Mothilal  Nehru,  Jawaharlal  Nehru  belong  to  this  category.  The  reason  for  the  presence   there  of   such  ‘Vidhvath  GOshti’ ( group  of  VEdhic  Pundits)  in  plenty  is   the  abundant  prevalence  of   worship  of  Saraswathi  (God  of  Letter)   in  Kashmir.   There  was  one  ‘SArathA  PeetA’  there.  The  Vedic  excellence  of  great  Pundits  was  recognized  and  accepted  only  if  they  ascend  that  PeethA;   ascending  the  PeetA  was  a  crowning  glory  for  them.

In  our  Tamil  Nadu,   region  of  Kanchi  in  Thondai  Mandalam   had  the  name  ‘KashmIra  Mandalam,  once  upon  a  time.  If  there  was  a  MathurA   where  Lord  KrishnA  was  born  in  the  North,  then  there  is  a  Madurai  in  the  South  where  MeenAkshi   incarnated.  As  there  is  a  PAtaliputhrA  in  the  North,  there  is  a  PAtaliputhrA  in   NadunAdu (the  area  between  the  Chola  kingdom  and  ThondainaAdu—present  South  Arcot);  this  is  now  called  ThirippAthiripuliyUr(Cuddalore).  There is  KAsi  in  the  North  and  there  is  ThenkAsi  in  Tirunelveli  district.  Same  way,  Kanchi  region  is  South  Kashmir.  Poet  Mookar ( He  was  Poet  KAlidAsA  in  his  previous  birth)  says  that   the    presence  of  Saraswathi  is  special  here,  ( ‘SAraswatha  PurushakAra  SAmrAjye’).  Poet  Mookar  was  born  a  dumb,  and  he  became  a  famous  poet  by  the  Grace  of  KAmAkshi   who  came  as  Saraswathi  and  blessed  him.  In  KAmAkshi  temple  there  is  a  separate  Sannidhi (Sanctum  Sanctoram)   for  Saraswathi  with  eight  hands.  Adhi  Sankarar,  excelled  in  all  arts  and  ascended  the  ‘Sarvagna  Peeta’   in Kanchipuram.  He  named  the  KAmakOti  Peeta,  which  He  established,  as  ‘SArathA  Matam’.  All  these  go  to  show  the  special  connection  that  existed  between  Kanchipuram  and  Saraswathi.

From  ancient  times,  there  were  many  ‘VidhyAsAlAs’  (places  for  study);  they  were  called  ‘KatikAsthAnam’.     Like  NalandA  and  Dhakshaseelam  in  North,    these  institutions  were  big  as  universities.  In  a  stone  carving  near  Thiruvallam,  it  is  written, ‘Katikai  EzhAyiravar’ ( கடிகை  ஏழாயிரவர்);  It  shows that seven thousand students studied here. In Shimoga district of Mysore (now, Karnataka) there is a place called Shikarpur. In the Pranaveswaraswamy temple there, an ancient stone carving exists. It is mentioned in the carving, that king Mayuravarman who ruled Karnataka in the 4th century A.D, came to a ‘Katikai’ in Kanchipuram along with his Guru Veerasarman to study. In another Samskrit stone carving found in Velurpalayam near Arakkonam, it is mentioned that the now-world famous Kailasanathar temple was built by Pallava King Narasimhavarma (aka)Rajasimha Pallavan;  but before mentioning this, it mentions as a very important incident,  that the king re-established the old ‘Katikai’ in  Kanchi.  Appar Swamikal has also sung ‘Kalviyil karai illatha Kanchi’ (கல்வியில் கரையில்லாத காஞ்சி—–Kanchi,  which  excels in education).

In  ‘Mooka Panchasathi’ (1008  slOkAs on KAmAkshi  by poet Mookar), there is a slokA called ‘AAryA sathaka slOkA’,  which likens KAmAkshi to Saraswathi.  It starts with ‘Vimalabadee’.  He says that she is adorned with the pure, faultless white robe. The whole of Kashmir is like this, filled with snow-capped mountains, the whole area looking as Saraswathi. This is also the speciality of Sarath rutu. The moon which is specially called ‘SarathChandran’ by the poets  covers the whole world with a pure white robe. During this Sarath rutu only, white clouds wander everywhere, covering the sky with a white robe. The true ‘VidhyA’ , a blessing from Saraswathi will be like the white clouds of Sarath rutu, pure and cooling. The education learnt from books gives only distress and pain. True VidhyA only gives peace and will quench the thirst.

Thinking about the Saraswathi Pooja period and talking about the peace that removes the mental tension, I find another favourable thought. The appearance of the outside world affects our mind and makes it synchronize with it. Our enthusiasm bubbles up during early morning when the light starts showing up. If the sky is overcast, and the rain drizzles, we also feel dull and gloomy. During the BrAhma Muhoortham before dawn, and dusk, a peaceful atmosphere prevails, and that helps our mind to calm down and sit for meditation. When the outside world assumes its  own nature, if we try to bring our mind also to its natural state, it helps bring our mind under control, merge the inside with the  outside, and sink into a bliss. As the above situation prevails during dawn and dusk every day, so also if we consider one full year, and try finding a similar atmosphere amenable to the mental attitude, it is this season of Saraswathi PoojA. The weather is very pleasing, gratifying, neither warm nor chill. It is the season when the sun is mild, the moon is bright and the sky with pure white clouds.

The speciality of this is that this type of weather prevails over the whole of the land of BhArath during the beginning of the Sarath Rutu. During other seasons, the weather at one end of the country will be very different from that at the other end. During (Tamil months) Pankuni  and Chithirai (March 15th —-May 15th), the heat in Telungu DEsam (Andhra Pradesh)  will be  more severe than in Tamil Nadu. If you go to Madhya Pradesh, Delhi etc. the temperature there will be 10 to 12 degrees more than in our place. Likewise, during Markazhi(Dec. 15th—Jan 15th), it  will be cold in our region, but in the North, it will be so chill that water will turn into ice. The plentiful rain that we get during Aippasi, Karthikai (Oct 15th —Dec. 15th)  is not there in the North. While it  rains cats and dogs in our neighbourhood Kerala during Vaikasi—Aani (May 15th —July 15th ), In our region, it is mostly dry except for some occasional summer showers. During the same time, it rains in Vindhya Parvatham and Madhya Pradesh. Thus, the weather which is so varied in each region, is almost same all over the country during the beginning of SarathRutu (Saraswathi Pooja time); it is very soothing, the temperature not above 95 deg.F  and not below 75 deg. F. When we look at the weather report of all places from Kashmir, Delhi, Kashi, Calcutta, Bombay, Kancheepuram, Kodagu, Kanyakumari, we see that the maximum and minimum temperatures are more or less the same. The difference is not 8 to 10 degrees, like in other seasons. As far as the weather conditions are concerned, all of us are together under the same conditions.  This weather resembles the nature of Saraswathi  the God of VidhyA, who drives away the differences among us with the message that we are all ONE through GnAnam(wisdom). When this similar weather, pure white colour and peace  prevail all over the country, it is easy and convenient to create such a similar state of mind in us. As the worship of Saraswathi, who comes in this Roopa, also occurs during this time, all the humanity can acquire the wisdom and clarity if they worship Her with this realization.

All of us know that JapamAlai(garland used during Japam) and the Palmscript leaves are the identities of Wisdom. We can find both these in the hands of the DevathAs of ultimate wisdom, DhakshinAmoorthy and Saraswathi.

Palmscript  indicate Vidhya.  If we look at the present system of education which imagines that mere studying is education, then I am inclined to  think  that VidhyA and Wisdom are two different things. The old system where VidhyA was Wisdom, has gone away. In olden days, all VidhyAs(skills, arts etc.) helped us identify ParamAtmA. Thiruvalluvar also asks what is the use of the education which does not make one worship the lotus feet of ParamEswaran.

கற்றதனால் ஆயபயன் என்கொல் வாலறிவன்

 நற்றாள் தொழாஅர் எனின்?

In ancient times, all VidhyAs were created to give one, the wisdom to wipe out ego and help join the Ultimate Matter.  Other egos apart, one will first get the ego “I am a VidhwAn” due to education. That is why our ancestors, mentioned Humility also along with VidhyA.

வித்யா விநய ஸம்பன்னே.
 

At present, education has been tailored to cater to ‘Loukeekam’ (Material worldly matters) only. We take pride in committing sins out of our smartness by learning different sciences and get away with it. If the knowledge acquired out of the present  system of education is called ‘Wisdom’,  then I will declare that lack of ‘wisdom’ is the path to Mukthi (libaration). I am supposed to be the representative of the philosophy of AdhvaitA, which preaches that wisdom is the path to liberation. But when I look at the various atrocities happening in the ‘advanced’ countries, I feel  that the aborigines and forest dwellers who have no education, and living in total ignorance are the ones who will  get the ‘Eswara PrasAdham’. I think it is good for us also to become like them.

Today’s education and teaching methods only help ego and ‘Loukeekam’ to grow; but we should not talk ill of the true (AtmArtha) SAstrAs, arts and VidhyAs. The latter were designed to wipe out ego and give welfare to the world and the Atman. Even now, with the newly developed sciences and technologies, we can bring welfare to the world and develop our wisdom. If we go deep into the atomic science, which says that the origin of the energy of all elements is only one matter  which is the atom, that itself will  lead us to ‘Atmeeka Adhvaitam’. If we follow the system of life designed by our ancestors, without running after things due to greed and desire, and practice the VidhyAs, even now, it will do good to the outside world and give wisdom to the inner mind.

Proper diet is important along with medicine. For the medicine that is VidhyA,  humility is the proper diet. At present, the medicine has become poison because there is no ‘diet’. If VidhyA is learnt with humility, then it will be the nectar, that gives wisdom. That is why, both Dhakshinamoorthy and Saraswathi are the DevathAs for wisdom. All of you are aware that Saraswathi knows all arts and is VidhyA’s nature. VedhAs say that Dhakshinamoorthy is the lord of  all  VidhyAs. Dhakshinamoorthy, who is in a state of total bliss where speech, deed and knowing have all become inactive, is also the ‘MEdhA Dhakshinamoorthy, who bestows knowledge, speech and wisdom. Both Saraswathi and Dhakshinamoorthy, who hold the palm script and the ‘JapaMAlai’ also wear the moon crest on their heads. It is called ‘Kalai’ in Tamil. ‘Kalai’ means that which grows.  There is no end to knowledge. Saraswathi Herself thinks that what She knows is very little (measure of mud held with one palm) and what is not learnt is the size of the world. What She wears on Her head is the third day moon’s crest; that has to grow to a full moon.

Saraswathi also has a third eye like Dhakshinamoorthy. There is no wisdom without burning down desire.  That is why She has the third eye which burnt down ‘Kaman’ (God of lust). Both of them have ‘crown of hair’ (ஜடாமகுடம்).  This is also an identity of wise men.

Both of them are of pure white colour. White which does not stay with the other seven colours, indicates the state of ultimate bliss. When this white becomes totally transparent so as to allow light to pass through it, it becomes crystal. Both Dhakshinamoorthy and Saraswathi, have in their hands garlands made of these crystals. When we think of the white colour, moon crest and the crystal garland, we get to a state of purity, coolness and peace.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

3 replies

  1. Thank you the nice translation

  2. Hara Hara Sankara Jaya Jaya SankaraThanks for the timely presentation. Janakiraman. Nagapattinam,
    .

  3. Dear Periyava Sevaks,

    I am again extremely thankful to this translation. But for your efforts, we wouldn’t have had this opportunity to read this lengthy text. My humble pranaams to the entire team.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: