Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara,
Sri Periyava discusses Madhaveeya Sankara Vijayam, its source and from where the contents have been derived in detail, also talks about the various other Sankara Vijayams, the objectives of these great texts, the pride and prestige of poets in depth as well.
Let’s enjoy the excellent and divine color drawing of Sri Periyava & Adi Aacharyaal by Smt. Sowmya Murali and Shri ST Ravikumar for the translation.
Sri Periyava Thiruvadi Sharanam,
Rama Rama
__________________________________________________________________
‘சங்கர விஜய’ங்களும் ஆசார்யாள் குறித்த மற்ற நூல்களும் – மாதவீய சங்கர விஜயம்
‘மாதவீய சங்கர விஜயம்’ என்பது நிறைய ப்ரசாரமாகி இருப்பதாகச் சொன்னேன். காவ்ய ரஸங்கள் நிரம்பியதாக அது இருப்பது ஒரு காரணம். அதே ஸமயத்தில் தத்வங்கள், ஸித்தாந்தங்கள் முதலியவற்றையும், ஆசார்யாளுக்கும் மாற்று ஸித்தாந்திகளுக்கும் நடந்த வாதங்கள் முதலியவற்றில் deep -ஆக அலசி அதில் சொல்லியிருக்கிறது. சங்கர விஜயப் புஸ்தகங்களில் முதல் முதலில் அச்சுப் போட்டு தேசம் முழுவதிலும் விநியோகமான புஸ்தகம் அதுதான் என்பதாலும் ப்ரபலமாயிற்று. அதை நன்றாக ப்ரசாரம் செய்ய வேண்டும் என்று ஈடுபாடு கொண்ட அபிமானிகள் இருந்தார்கள். நூறு வருஷம் முந்தியே முப்பது வருஷ இடைவெளிக்குள் பம்பாயிலிருந்து முதல் ‘எடிஷ’னும், புனாவிலிருந்து இரண்டாவது ‘எடிஷ’னும் போட்டு விநியோகமான புஸ்தகம் அது1. இரண்டு வியாக்யானங்களோடு சேர்த்துப் பெரிசாக அச்சுப் போட்ட புஸ்தகம். அச்யுதராய மோடக் என்பவர் எழுதிய ‘அத்வைத ராஜ்ய லக்ஷ்மி’ என்பது ஒரு வ்யாக்யானம். இன்னொன்று ‘டிண்டிம வ்யாக்யானம்’. தனபதி ஸூரி என்பவர் எழுதியது.
மாதவீய சங்கர விஜயம் எழுதியவர் அதற்கு ‘ஸம்க்ஷேப (சுருக்கமான) சங்கர விஜயம்’ என்று பேர் கொடுத்திருக்கிறார். புஸ்தக ஆரம்பத்தில், ஏற்கெனவே ஆசார்யாளைப் பற்றி இருப்பதான சரித்ரங்களிலிருந்து திரட்டிச் சுருக்கித் தாம் எழுதுவதாகத் தெரிவித்திருக்கிறார். வ்யாஸாசலரைப் பேர் குறிப்பிட்டுச் சொல்லி, ‘அவருடைய சங்கர விஜயத்திலிருந்தும் இன்னும் மற்ற புஸ்தங்களிலிருந்தும் சேகரித்து எழுதுகிறேன்’ என்று சொல்கிறார். “அந்தப் பூர்வ கவிகளுடைய ச்லோகங்கள் ரொம்பவும் மதுரமானவை. ரொம்பவும் தித்திப்பாகச் சாப்பிட்டால் திகட்டிப் போகுமல்லவா? அப்படி ஆகாமலிருப்பதற்கே உப்பு, உறைப்பு, புளிப்பு மாதிரி மாற்று ருசியாக என் ஸொந்த ச்லோகங்களையும் அவர்களுடைய ச்லோகங்களோடு கலந்து ஒரு விநோதமான ‘ஸ்டை’லில் எழுதியிருக்கிறேன்”2 என்று விநயமாகச் சொல்கிறார். விநயத்தில் வாஸ்தவமும் கலந்திருக்கிறது. வாஸ்தவம் என்றது பூர்வ கவிகள் மதுரமாகப் பாடியிருப்பதாகவும் இவர் அதற்கு மாறாகப் பாடியிருப்பதாகவும் சொல்வதையல்ல. இவருடைய ஸொந்தக் கவனமும் அவர்களுடையதைப் போலவே, அதை விடவுங்கூட மதுரமாக இருப்பவை தாம். பின்னே என்ன வாஸ்தவமென்றால் மற்றப் புஸ்தகங்களிலிருந்து இவர் நிறைய எடுத்துத் தம் புஸ்தகத்தில் கொடுத்திருக்காறாரென்பதுதான். வ்யாஸாசலீயத்திலிருந்து பெரிய பெரிய பகுதிகளாகவே எடுத்துத் தம் புஸ்தகத்தில் அங்கங்கே சேர்த்திருக்கிறார். ராஜ சூடாமணி தீக்ஷிதரின் ‘சங்கராப்யுதம்’, ராமபத்ர தீக்ஷிதரின் ‘பதஞ்ஜலி விஜயம்’, ஜகந்நாத கவியின் ‘பகவத் பாத ஸப்ததி’ ஆகியவற்றிலிருந்தும் அநேக ச்லோகங்களை எடுத்து இந்தப் புஸ்தகத்தில் கொடுத்திருக்கிறார். ‘ ஆனந்த கிரீய’மும் அவர் முக்ய source -ஆக எடுத்துக் கொண்டுள்ள இன்னொரு புஸ்தகம். ஆனால் அது ச்லோகம் கொஞ்சமாகவும் கத்யம் (உரை நடை) அதிகமாகவும் கலந்து எழுதப்பட்ட புஸ்தகமாகையால், முழுக்க ச்லோக ரூபமாகவே அமைந்த இந்தப் புஸ்தகத்தில் அதிலிருந்து அதிகம் சேர்க்க முடியவில்லை. ஆனாலும் அதிலிருந்தும் சில ச்லோகங்களைக் கையாண்டிருக்கிறார்; (அதன்) வசன நடைப் பகுதிகளிலிருந்தும் தாத்பர்யங்களை எடுத்துக் கொண்டு ச்லோகமாகப் பண்ணிக் கொடுத்திருக்கிறார். மொத்தத்தில், பல புஸ்தகங்களில் ஸாரமாயுள்ளதையெல்லாம் ஒரே இடத்தில் நாம் சேர்த்துப் படித்து ரஸிக்கும்படியாகத் தம்முடைய நூலில் திரட்டிக் கொடுத்திருக்கிறார். மூலத்திலுள்ளதை அப்படியே கொடுப்பது, கொஞ்சம் மாற்றிக் கொடுப்பது, டெவலப் பண்ணிக் கொடுப்பது என்று மூன்று விதமாகவும் பண்ணியிருக்கிறார். ஆகையாலேயே அந்தப் புஸ்தகம் பண்டித பாமர ரஞ்ஜகமாக ப்ரஸித்தமாகியிருக்கிறது.
சில பேர் கேட்கிறார்கள்: ‘அவரே பேர் சொல்லிக் குறிப்பிட்டுள்ள வ்யாஸாசலீயத்திலிருந்தும், பூர்வ சரித்ரங்கள் என்று அவர் சொல்வதில் புகழ் பெற்றுள்ள ஒன்றான ஆனந்த கிரீயத்திலிருந்தும் வேண்டுமானால் அவர் நிறைய எடுத்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் ‘சங்கராப்யுதம்’, ‘பதஞ்ஜலி சரிதம்’, ‘பகவத்பாத ஸப்ததி’ முதலியவற்றிலிருந்து அவர் எடுத்துக் கொண்டிருப்பார் என்பதைவிட அந்தப் புஸ்தக கர்த்தாக்கள்தான் இவருடைய புஸ்தகத்திலிருந்து எடுத்துத் தங்களுடைய புஸ்தகங்களில் சேர்த்துக் கொண்டிருப்பதாக ஏன் இருக்கக்கூடாது?’ என்று கேட்கிறார்கள்.
ஆனால் அவரேதான் ஸ்பஷ்டமாக அநேக நூல்களிலிருந்து திரட்டியதாகச் சொல்லியிருக்கிறாரே! அது மாத்ரமில்லை. சங்கர விஜயங்கள் என்பவை காவ்ய ரீதியில் எத்தனை ரஸமாக எழுதப்பட்டிருந்தாலும் அவற்றுக்குக் காவ்யம் (‘லிட்ரேசர்’) என்பதைவிடப் பாராயணத்துக்கான மத க்ரந்தம் என்றுதான் முக்யத்வம். க்ரந்த கர்த்தாவின் நோக்கமே படிப்பவர்கள் ஆசார்ய பக்தியும், ஆஸ்திக்ய புத்தியும் பெறவேண்டுமென்பதே தவிர, ‘இலக்கியம்’ என்று ரஸித்து மகிழ்வதோடு நின்றுவிட வேண்டும் என்பதல்ல. இப்படி மத சாஸ்த்ரங்களில் சேர்க்கும்படியாக உள்ள புஸ்தகங்களில், ‘வேறே கவிகள் சொன்னதை நாம் எடுத்துக் கையாண்டால் கௌரவ ஹானி இல்லையா?’ என்ற கேள்வி எழும்புவதில்லை. “நம் ‘பர்பஸ்’ ஜனங்கள் பக்தியுடன் படித்துப் பாராயணம் பண்ணக்கூடியதான ஒரு க்ரந்தத்தைக் கொடுப்பதுதான். அதற்கு எது உதவுமானாலும் அதை ப்ரயோஜனப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதுதான்” என்றே நினைத்து free-யாக மற்றப் புஸ்தகங்களிலிருந்தும் எடுத்துக் கொள்வார்கள்.
ஆனால் ராஜ சூடாமணி தீக்ஷிதர், ராம பத்ர தீக்ஷிதர், ஜகந்நாத கவி முதலியவர்கள் கவிகள் என்றே பெயரெடுத்தவர்கள்; காவ்யங்கள் என்ற முறையிலேயே தங்களுடைய புஸ்தகங்கள் பெயரெடுக்க வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டவர்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் எங்கேயாவது இன்னொரு புஸ்தகத்திலிருந்து எடுத்துத் தங்கள் புஸ்தகத்தில் சேர்ப்பார்களா? கவிகள் இதை கௌரவ ஹானியாகவே நினைப்பார்கள். (இப்படிச் செய்வதாகத் தங்கள் நூலில்) சொல்லாமலே செய்தால் குட்டு வெளியாகிறபோது ‘சோர கவி’, ‘இலக்கியத் திருடர்’ என்று மானமே போவதாகத்தான் ஆகும். ரஸவத்தாக இப்படியொரு சங்கர விஜயப் புஸ்தகம் இருந்தால் நிச்சயம் பல பேருக்கு — பண்டித ஸமூஹத்தினருக்காவது — தெரிந்ததாகத்தான் இருக்கும். அப்படியிருக்கும்போது கவி என்று பேர் வாங்கியவர்கள் அதிலே கை வைத்துத் தங்கள் புஸ்தகத்தில் நுழைய விட்டுக் கொள்ளத் துணிவார்களா?
இன்னொன்று: மாதவீய சங்கர விஜயம் ஸுமார் 2000 ச்லோகம் கொண்ட பெரிய புஸ்தகம். சங்கராப்யுதம், பதஞ்ஜலி சரிதம் ஆகியன அதைவிட ரொம்பவும் சின்னப் புஸ்தகங்கள். (பகவத் பாத) ஸப்ததியிலோ மொத்தம் எழுபதே ச்லோகம்தான். ஒரு பெரிய புஸ்தகத்தில் அங்கங்கே வேறே புஸ்தகங்களிலிருந்து ச்லோகங்கள் கொடுத்தால் வித்யாஸமாகத் தெரியாது. ஆனால் மூலமே சின்னதாயுள்ளபோது அதில் இரவல் சரக்கு நிறைய இருந்ததானால் அப்படிப்பட்ட புஸ்தகம் பண்டித ஸமூஹத்தில் எடுபடுமா? அந்தக் கவிக்குத்தான் பெயர் உண்டாகுமா? ஒரே ஸ்டைலில், ஒரே சீரான கதைப் போக்கிலும் கருத்துப் போக்கிலும் அந்த மூன்று புஸ்தகங்களும் போகும்போது (‘மாதவீய’த்தில் காணப்படும்) இந்த ச்லோகங்களும் ‘டெக்ஸ்’டோடு அங்கமாக இயற்கையாகப் பொருந்தியிருப்பதால், வேறே புஸ்தகத்திலிருந்து எடுத்துச் சேர்த்தது என்று சொல்வதற்கு இடமில்லை.
மாதவீய கர்த்தாவே கௌரவ ஹானி என்று நினைக்காமல் திறந்த மனஸோடு அநேக நூல்களிலிருந்து கோத்துக் கொடுத்திருக்கிறேனென்று சொல்லும்போது அப்படி இல்லை என்று நாம் ஏன் ஆக்ஷேபிக்க வேண்டும்?
1 1863-ல் பம்பாயிலிருந்து முதற் பதிப்பும், 1891-ல் புனாவிலிருந்து ஆனந்தாச்ரம நூல் வரிசையில் இரண்டாம் பதிப்பும் வெளியாயின.
2 யதா (அ)தி ருச்யே மதுரே(அ)பி ருச்யுத்பாதாய ருச்யாந்தர-யோஜநார்ஹா | ததேஷ்யதாம் ப்ராக்-கவி-ஹ்ருத்ய-பத்யேஷ்-வேஷாபி மத்-பத்ய-நிவேச-பங்கீ ||
______________________________________________________________________
‘Shankara Vijayams’ and other books on Acharya –Madhaveeya Sankara Vijayam
I had mentioned that ‘Madhaveeya Sankara Vijayam’ has been a very popular work. One reason for its popularity is that it is rich in poetic beauty [काव्यरस]. At the same time, it conveys the philosophical truths, doctrines etc., in depth and also describes the debates that Acharya held with learned people who had contrary views. It also became popular because it was the first ever book among the Sankara Vijayams to be printed, published and distributed across the entire country. Also, there were admirers who were very keen to see that it was widely propagated. More than a hundred years ago, its first ‘edition’ was published in Bombay and within the next thirty years, the second ‘edition’ from Pune1. It was a substantial volume printed together with two commentaries (व्याख्यानम्). One Vyakyanam was the ‘Advaita Rajya Lakshmi’ written by Achyutaraya Modak. The other was the ‘Dindima Vyakyanam’ written by Dhanapati Suri.
The author of the Madhaveeya Sankara Vijayam has given it the title ‘Samkshepa Sankara Vijayam’ (सङ्क्षेप- condensed). In the beginning of the book, he has mentioned that he has gathered and condensed his work from the biographies of Acharya that were already in existence. He specifically mentions the name of Vyasachala and says ‘I have taken from his Sankara Vijayam, as well as other works, and am writing this one’. He conveys with humility ‘ The slokas of the earlier poets are very sweet. Even the sweetest food becomes cloying if eaten in excess, does it not? To prevent it from happening that way, I have mixed up my own verses with their slokas like the contrasting flavours of salt, hot and sourness, and written in an unusual ‘style’2. There is also an element of truth in this modest statement. The truth does not lie in suggesting that the earlier poets have sung sweetly and that he has sung in contrast to that. His own writing is equally sweet, or even sweeter. Then what is true is that he has incorporated a lot from other books into his own. He has taken large sections from Vyasachaleeyam and included them at different places in his book. He has also taken many slokas from Raja Choodamani Deekshitar’s ‘Shankarabhyudam’, Ramabhadra Deekshitar’s ‘Patanjali Vijayam’, Poet Jagannatha’s ‘Bhagawat Pada Saptati’ and incorporated in this work. ‘Ananda Gireeyam’ is also another book which he has taken as an important source. Since it [Ananda Gireeyam] was written in a style where some slokas and a lot of prose [गद्यम्- gadyam] were mixed, not much could be included in this book which was written entirely in the form of slokas. Still, he has also incorporated some of its verses; He has also taken the essential ideas from some sections of its prose, and rendered them as slokas. In a nutshell, he has gathered the essence of many books and given in his book, enabling us read and enjoy all of them in one place. He has done this in three ways; given the original as it is, modified the original a bit, and expanded upon what was available in the original. It is for the very reason that the book is popular both among scholars and common people.
Some people ask: ‘He may have well drawn extensively from the Vyasachaleeyam, which he himself mentions by name, and from Ananda Gireeyam, one of the well-known earlier biographies. However, rather than saying that he borrowed from works such as ‘Shankarabhyudam’, Patanjali Charitam, ‘Bhagawat Pada Saptati’ etc., could it not be that the authors of those books borrowed material from his book and incorporated it into their own?’
But the author himself has clearly stated that he has compiled from several such works! Not only that. Although the Sankara Vijayams are composed in a highly poetic and tasteful manner, they are primarily regarded as religious texts [मत ग्रन्थ:] rather than as works of literature. The very objective of their authors is that the reader should develop devotion to the Acharya and a sense of devotional mindset [आस्तिक्य बुद्धि:], rather than merely to enjoy them as literature. In such religious texts, the question, ‘Would it not be a loss of prestige to include material from the works of other scholars?’ does not arise. The attitude is rather “Our purpose is only to provide a text that will enable people to read and recite with Bhakti. Whatever material helps in achieving that purpose may certainly be used”. With this in mind, they would freely draw upon other works as needed.
But Raja Choodamani Dikshitar, Ramabhadra Dikshitar, Jagannatha Kavi et al., have earned their reputation solely as poets. They desired that their books should be known only as poetic compositions. Would such people ever draw material from another book and incorporate it into their own creation? They would regard this as a loss of honour [गौरवहानि:]. If they were to do so without acknowledging it in their works, and the matter were later discovered, it would result in public disgrace, and they would be branded as “plagiarist poets”( चोर कवि:) or “literary thieves,” losing all respect. A Sankara Vijayam composed in such a tasteful manner would certainly have been known to many people – at least within scholarly circles. In such a situation, would people who had earned a reputation as poets have dared to borrow from it and incorporate it into their own works?
Another point is this: the Madhaveeya Sankara Vijayam is a very large text, containing about 2000 slokas. The Shankarabhyudam, Patanjali Charitam, etc., are much smaller in comparison. The (Bhagawat Pada) Saptati contains only seventy verses in all. When verses from other works are included in a large text, it may not appear unusual. However, if the source itself is very small and the borrowed material is substantial, would such a book be accepted in scholarly circles? Would the poet of such a work gain any real reputation? Since each of these three books has its own style, smooth narrative flow, and conceptual coherence, and since the verses (found in ‘Madhaveeya’) blend so naturally with the ‘text’, there is no scope for saying that they have been taken from other books.
When the author of Madhaveeya Sankara Vijayam himself does not consider it as loss of honour and openly acknowledges that he has drawn materials from many books, why should we raise an objection?
___________________________________________________________
1 The First edition was published in Bombay in 1863, and the second edition was published in Pune in 1891 as part of Anandashrama series of books.
2 Yathaa (a)ti ruchye madhure(a)pi ruchyutpadaaya ruchyaantara-yojanaarha |
Tatheshyataam praak-kavi-hrudya-padyeshveshaapi mat-padya-nives’a-bhanghi ||
यथाऽति रुच्ये मधुरेऽपि रुच्युत्पादाय रुच्यान्तर-योजनार्हा|
तथेष्यतां प्राक्-कवि-हृदय-पद्येष्वेषाऽपि मत्पद्य-निवेशभङ्गी
____________________________________________________________________
Audio
