90.1 – Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Greatness of Govindar



Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – The greatness of Sri Govinda Bhagawathcharyal has been called out by Sri Periyava here along with the reverence our Adi Acharyal had for his guru.

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the translation and Smt. Sowmya Murali for another skillful drawing and audio. Rama Rama


கோவிந்தரின் சிறப்பு

ஸந்நியாஸியான கோவிந்த பகவத்பாதாள் பரிவ்ராஜகராக ஸஞ்சாரம் பண்ணிக் கொண்டிருப்பதும் அவ்வப்போது அப்படியே நிஷ்டையில் போய் ஒரே இடத்தில் தம்மை மறந்து உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பதுமாக இருந்தார்.

அவர் என்ன புஸ்தகங்கள் செய்தாரென்று நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை. ஆசார்யாள் செய்ததாக வழங்கி வரும் ‘யோக தாராவளி’யும் ‘அத்வைதாநுபூதி’யும் கோவிந்த பகவத்பாதர் இயற்றியவை என்று ஒரு அபிப்ராயமிருக்கிறது. இப்படியொரு அபிப்ராயமிருப்பதால், ஆசார்யாளே அவற்றைச் செய்திருந்தாலும் அதற்கு முக்யமாக கோவிந்த பகவத்பாதரிடமிருந்தே இன்ஸ்பிரேஷன் கிடைத்திருக்க வேண்டுமென்று சொல்லலாம். ‘யோக தாராவளி’யில் அஷ்டாங்க யோகம் முதலான யோக சாஸ்த்ர நுட்பங்களைச் சொல்லி அந்த வழியில் போய் அத்வைதாநுபூதியான ஸமாதியில் தோய்ந்து அப்படியே பட்ட கட்டை மாதிரி பூர்ண ஸ்திதியில் ப்ரகாசித்துக் கொண்டிருப்பதைச் சொல்லியிருக்கிறது. யோக ஸூத்ரம் செய்த பதஞ்ஜலிதான் கோவிந்த பகவத்பாதர் என்பது இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது. “அத்வைதாநுபூதி” முழு ஞானம். யோகம் என்று ஒரு ஸாதனை, அதைப் பண்ணுவது என்று ஒரு கார்யம் ஆகியவைகூட இல்லாமல், ஸ்வயம் ஸித்தமாக எப்பவுமே தன்னில் தானாக இருக்கும் ஆத்மாவை அப்படியே அநுபவித்துக் கொண்டிருப்பதை “அத்வைதாநுபூதி”யில் பரம ஞான மார்க்க முறையில் சொல்லியிருக்கிறது. இந்த இரண்டு ப்ரகரணங்களுக்கும் கோவிந்த பகவத்பாதரின் ஸம்பந்தம் உண்டென்றாலே அவர் உத்தமமான யோகீச்வரராகவும், அநுபவ ஞானியாகவும் இருந்திருக்கிறாரென்று புரிந்து கொள்ளலாம்.

கல்வியறிவும், அநுபூதியும் பெற்றவர்களில் சில பேர் நன்றாக எழுதி வைப்பார்கள். சில பேருக்கு எழுத வராது. ஆனாலும் தங்களுடைய அநுபவ சக்தியால் அதே அநுபவத்தைப் பெறக் கூடிய உத்தம சிஷ்யர்களை உண்டாக்கி, அவர்கள் மூலம் ஸித்தாந்தத்தை ப்ரசாரப்படுத்துவதில் இவர்களுக்கு விசேஷத் திறமை இருக்கலாம்.

கோவிந்த பகவத்பாதாளை இந்த கோஷ்டியில் சொல்லலாம். அவர் முதலில் மஹாபாஷ்யத்தைக் கரைத்துக் குடித்தார். அந்த சாஸ்த்ரத்தை ப்ரசாரம் பண்ண அவரை விட்டால் வேறு யாருமில்லையென்றே கௌடர் உபதேசம் செய்ததாகப் பார்த்தோம். அவருக்கப்புறம் மஹாபாஷ்யம் லோகத்தில் நன்றாக ப்ரசாரமாகியிருப்பதும், அநேக வ்யாகரண புஸ்தகங்கள் தோன்றியிருப்பதும் ப்ரத்யக்ஷத்தில் தெரிகிறது. ஆனால் அவரே வ்யாகரண புஸ்தகம் எதுவும் எழுதி வைத்து விட்டுப் போயிருக்கவில்லை. அப்படியிருந்தும் அந்த சாஸ்த்ரம் ப்ரசாரமாகும்படிப் பண்ணியிருக்கிறாரென்றால், அப்போது அவர் நல்ல சிஷ்யர்களை உண்டு பண்ணி அவர்கள் வழியாகவே இப்படி நடக்கச் செய்ததாகத்தானே இருக்க வேண்டும்?

ஸங்கீதத்தில் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சில வித்வான்களுக்கு ‘தியரி’, ஆராய்ச்சி என்றெல்லாம் விசேஷமாகத் தெரிந்திருப்பதில்லை; ஆனால் ஸங்கீத சாஸ்த்ர ஆராய்ச்சிக்காரர்களைவிட இவர்களே அநேக சிஷ்யர்களை நல்ல வித்வான்களாக ரூபம் பண்ணியிருக்கிறார்கள்-என்று. இது எல்லாத் துறைக்கும் பொருந்துவதுதான். அறிவுச் சக்திக்கு மேல் ஸ்வாநுபூதிச் சக்தி என்பதையே இது காட்டுகிறது. ஒரு மநுஷ ஜீவனிடம் எப்படிப் பழகித் தட்டிக் கொட்டி அதை ரூபம் பண்ணுவது என்பதிலுள்ள திறமையையும் காட்டுகிறது.

கற்றுக் கொடுப்பது, ஸத்சிஷ்யர்களை உருவாக்குவது என்பது ஒரு தனியான கலை. அறிவு, அநுபவம், எழுத்து ஸாமர்த்யம் முதலியவற்றைப் பெற்ற பல பேருக்குக்கூட இப்படி உயிரோடுள்ள ஒரு ஜீவனை சிஷ்யனாக்கிக் கொண்டு அவனை அறிவாளியாகவும் அநுபவியாகவும் ரூபமாக்குவதற்கு முடியாமலிருக்கும்.

உசந்த சிஷ்யர்களை ரூபம் பண்ணும் திறமை கோவிந்த பகவத்பாதருக்கு விசேஷமாயிருந்திருக்கிறது.

அதனால்தான் அவருடைய மஹா பெரிய சிறப்பாக நம் ஆசார்யாளே அவரைத்தான் குருவாக வரித்து அவரிடமே சிஷ்யராகி உபதேசம் பெறவேண்டுமென்று இருந்திருக்கிறது.

ஆசார்யாளை அவர் ‘ரூபம் பண்ண’ வேண்டியிருந்திருக்காதுதான். குரு என்று ஒருத்தர் பாடுபட்டும், அநுக்ரஹ சக்தியைச் செலவழித்துந்தானா புதுசாக அவரை அறிவாளியாகவோ, அநுபூதிமானாகவோ ஆக்க வேண்டும்? ஆனாலுங்கூடப் பரமேச்வரனே அவதாரம் பண்ணி மநுஷ்யர் மாதிரி ஒருத்தரை குரு என்று பணிந்து உபதேசம் வாங்கிக் கொள்ளும்போது அது இவர்தானென்று தேர்ந்தெடுத்தாரென்றால் அப்படிப்பட்டவர் மஹா அநபவி, அறிவாளி சிஷ்யர்களை உருவாக்கவதில் அலாதித் திறமை பெற்றவர் என்று லோகத்துக்குக் காட்டுவதாகவே அர்த்தம்.

ஜகத்குரு என்று ஜகத்தே கொண்டாடும் ஆசார்யாள் சிஷ்ய பாவத்தோடு இருந்து கொண்டு குரு பரம்பரையை விநயமாக ஸ்தோத்ரிப்பது வழக்கம். குரு மஹிமையைத் தெரிவிப்பதற்கே ‘குர்வஷ்டகம்’ என்று ஸ்தோத்ரம் செய்திருக்கிறார். அவர் (இயற்றியுள்ள ஞான நூல்களில் முன்னமேயுள்ள நூல்களின் பாஷ்யமாக இன்றி) ஸொந்தமாகச் செய்துள்ள ‘ப்ரகரண க்ரந்த’ங்களில் சூடாமணியாக இருப்பது “விவேக சூடாமணி”. அதன் ஆரம்பத்தில் ‘மங்களாசரணம்’ என்பதாக கோவிந்த பகவத் பாதாளை ஸ்தோத்ரம் செய்திருக்கிறார். அதிலிருந்து அவருடைய (கோவிந்தருடைய) பெருமையைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

ச்லோகத்தைச் சொல்கிறேன்:

ஸர்வ-வேதாந்த-ஸித்தாந்த-கோசரம் தம்-அகோசரம் |

கோவிந்தம் பரமாநந்தம் ஸத்குரும் ப்ரணதோஸ்ம்யஹம் ||

‘ஸத்குரும் கோவிந்தம் அஹம் ப்ரணதோஸ்மி’-ஸத்குருவான கோவிந்தரை நான் நமஸ்காரம் செய்கிறேன்.

‘ஸத்குரும் என்பதற்குப் பதில் ‘மத்குரும்’ என்று பாடமுண்டு. ‘மத்குரு’ என்றால் ‘என்னுடைய குரு’. ஆசார்யாள் தம்முடைய குரு என்று ஸொந்தம் பாராட்டி இப்படிச் சொல்வதாக வைத்துக் கொள்வதே ‘ஸத்குரும்’ என்பதைவிட அழகாக இருக்கிறது.

அந்த குரு எப்படிப்பட்டவர்?

‘பரமானந்தம்’-லோக ஆனந்தங்கள் எல்லாம் கீழானவை. உசந்த ஆனந்தம் ப்ரம்மானந்தம்தான். அது தான் பரமானந்தம். அதன் உருவமாகவே இவர் இருக்கிறார்.

இன்னம் என்னவாக இருக்கிறார்?

என்னவென்று இன்னவென்று அவரை வரையறைப்படுத்தி வர்ணிக்க முடியாது. அவர் நம்மால் எட்டிப் பிடிக்க முடியாதவர்-‘அகோசரம்’.

வாஸ்தவத்தில் இப்படி எட்டவொண்ணாதவராக இருந்தாலும் கருணையால் நமக்கு எட்டக் கூடியவராகவும் ஆகிறார். எப்படி? வேதாந்தம், ஸித்தாந்தம் என்றெல்லாம் ஆத்ம சாஸ்த்ரங்களையும், ஸாதனா மார்கங்களையும் கொடுத்து அவற்றின் மூலம் தம்மை எட்டிப் பிடிக்கும்படிச் செய்திருக்கிறார். அதைச் சொல்லித்தான் ஆரம்பித்திருக்கிறது: ‘ஸர்வ வேதாந்த ஸித்தாந்த கோசரம்’.

ஒரு மநுஷ்ய குருவை ஸ்துதிப்பதாக இல்லாமல் பரமாத்மாவையே ஸ்துதிப்பதாக ச்லோக வாசகம் இருக்கிறது.

ஸரியான பாவம் இருந்தால் ‘மநுஷ்ய’ குரு என்றே ஒன்று கிடையாது! பரமாத்மாதான் அந்த ரூபத்தில் வந்திருக்கிறான் என்பதுதான் சாஸ்த்ரம். ஆனால் நடைமுறையில் அதில் ஸந்தேஹம் வரலாம். ‘நாம் ஏற்றி வைத்துப் பரமாத்மாவாக பாவிப்பது இருக்கட்டும். அவருக்கு அந்தப் பரமாத்மாநுபவம் நிஜமாக இருக்கிறதா?’ என்று ஸந்தேஹம் வரலாம். ஆனால் ஆசார்யாளைப் போன்ற ஒருவர் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறாரென்றால் அப்போது அந்த குரு நிஜமாகவே அப்படி இருந்துதானிருக்க வேண்டும்.

______________________________________________________________________________________________________________________________

Greatness of Govindar

Govinda Bhagavatpada, the sanyasi, was leading his life by wandering as a religious mendicant (Parivrajakara-परिव्राजक) sometimes, and at other times sitting in one place in meditation totally absorbed, forgetting his own self.

It is not clearly known which books he has written.  There is an opinion that ‘Yoga Taravali’ (योग तारावली) and ‘Advaitanubhuti’ (अद्वैतानुभूति) which are ascribed to Acharya [Sri Adi Sankara], were actually written by Govinda Bhagavatpada.  Since there is an opinion like this, even if Acharya has written these books, it can be said that he must have got the inspiration only from Govinda Bhagavatpada.  Beginning with describing the nuances of the Yoga Sastra like Ashtanga Yoga, ‘Yoga Taravali’ talks about proceeding on the same path, getting soaked in a state of total meditation (समाधि) of Advaitanubhuti and shine in the permanent state of Purnasthiti, (पूर्णस्थिति). Here, we remember that Govinda Bhagavatpada is the same Patanjali, who had written the Yoga Sutra (योगसूत्र). ‘Advaitanubhuti’ is complete Jnana. Advaitanubhuti talks in terms of the path of Supreme Knowledge, about being immersed in Self without being engaged even in actions such as Yoga, which is diligent practice (Sadhana- साधना). Going by the very fact that these two treatises (प्रकरण) have links to Govinda Bhagavatpada, we can understand what a fine Yogic Master (योगीश्वर) and matured Jnani, he was.

Among those who are endowed with academic erudition and supreme knowledge, some people can write very well.  For some others, it may not be possible to put things down in writing.  However, by the strength of their experiences, they may be adept at creating outstanding disciples who will also have similar great experiences and through them, spread their teachings.

We can perhaps, include Govinda Bhagavatpada in this group.  First, he achieved mastery over Mahabhashyam [महाभाष्यम्].  We had seen that Gowda had taught him those Sastras, only because there was no one else better than him to spread the teachings.  It is evident that after him, Mahabhashyam has spread very well in the world and many books on grammar have been written.  However, he had not written any grammar book on his own. Notwithstanding that, if he had ensured that the Sastra has spread far and wide, is it not that he should have got it done only through his great disciples?

I have heard that in music some accomplished artists do not know much about ‘theory’, ‘research’, etc.  But they have moulded more disciples into great artists, compared to those who are good at doing research in the Sastras related to music.  This is applicable to all fields.  This only shows that the strength of one’s own experiences (स्वानुभूति) is superior to the strength of knowledge. It also shows the capability of the person to transform the other human by being with him, mentoring, encouraging and disciplining him.

Teaching and creating superior disciples is a unique art. Even people who are intelligent, experienced and capable of writing well may not be competent enough to accept a living person as a disciple and mould him into an intelligent and experienced human being

Govinda Bhagavatpada had this exceptional ability to mould great disciples.

Because of this unique distinction, it was destined that our Acharya chose him [Govinda Bhagavatpada] as his Guru, became his disciple and received initiation from him.

Of course, he would not have had the necessity to ‘mould’ our Acharya.  Did a Guru have to labour or dispense the strength of his kindness (अनुग्रह) to make him [Acharya] an intelligent or learned person [अनुभूतिमान् – Anubhutimaan] afresh?  Still, when Parameswara himself had to incarnate and submit to a human being, and if He had chosen him as His Guru, it is only to show to the world that such a person was very experienced and had rare abilities to create intelligent disciples.

Acharya – the one who is hailed by the entire world as the Master of the Universe (Jagadguru – जगद्गुरु) – used to, as a student, sing praises of the Guru tradition with great humility. He has composed ‘Gurvashtakam’ (गुर्वष्टकम्) only to convey the greatness of a Guru.  ‘Viveka Choodamani’ (विवेकचूडामणि) remains the most exceptional one among the treatises he has written (other than the commentaries for books on Jnana written by others prior to him).  In the beginning of this book, he has sung praises on Govinda Bhagavatpada, as ‘Mangalaacharanam’ [मङ्गलाचरणम्].  We can understand his (Govinda Bhagavatpada’s) greatness from this.

Let me say the verse:

sarva-vedaanta-siddhaanta-gocharam tam agocharam I

govindam paramaanandam sadgurum pranatosmyaham II

 

[सर्व-वेदान्त-सिद्धान्त-गोचरं तम् अगोचरम्। गोविन्दं परमानन्दं सद्गुरुं प्रणतोस्म्यहम् ।। ]

“sadgurum govindam aham pranatosmi” means, I bow to the Sadguru Govinda.

There is a version, where, in the place of sadguru, it is mentioned as ‘matguru’ [मद्गुरु].   Matguru means ‘my Guru’. This is more beautiful than ‘Sadguru’, since Acharya takes pride in calling him as his own, by saying ‘My Guru’.

How was that Guru?

‘Paramaanandam’ (परमानन्दम्) – All the joys of this world are inferior.  Most superior joy is the rapturous absorption into the Brahmam (Brahmaanandam). That is the supreme bliss (Paramaanandam).  He is a personification of that.

How else is he?

He cannot be described and bracketed as being in this category or that.  He is unattainable by us – ‘Agocharam’ (अगोचरम्).

Although he is inaccessible like this, he is also accessible to us owing to his compassion.  How?  By providing us Sastras for the Self and ways to practice in the form of Vedanta, Siddhanta etc.; through them, he has enabled us reach him.  It [the sloka] has begun by saying this: sarva-vedaanta-siddhaanta-gocharam’ (सर्ववेदान्त सिद्धान्त गोचरम्).

The statement in the verse is more like praising the Paramatma himself and not a human Guru.

If the perspective is right, indeed, there is nothing like a ‘human’ guru!  As per Sastras, it is Paramatma who has come in that form.  However, in worldly life, doubt may arise in that.  The doubt, “Leave alone the matter of keeping him on a high pedestal and assuming him to be the Paramatma; Has he the experience of Paramatma?” may arise.  However if a person like our Acharya has stated so, then that Guru should have indeed been like that.

________________________________________________________________________________________________________________________
Audio



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: