85.1. Sri Charitham by Maha Periyava – Life history of Chandra Sharma


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Writers should learn how to write scripts from our Periyava 🙂 ; see how flowing and real Periyava narrates Shri Chandra Sharma charitham below.

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the translation and Smt. Sowmya Murali for another pleasing drawing and audio . Rama Rama

சந்திரசர்மாவின் சரித்திரம்

மஹாபாஷ்ய உபதேசமான பின் அவர் என்ன ஆனார் என்று சொல்வதற்கு முன்னால் அவர் பிறப்பதற்கு முன்னால் யாராக இருந்தார் என்று சொல்ல வேண்டும்.

முன் ஜன்மாவில் இந்த சந்த்ர சர்மாவேதான் பதஞ்ஜலியாக இருந்தவர்!

சாபம், அநுக்ரஹம் என்று எதிரெதிரான இரண்டும் கொடுக்கும் சக்தி மஹான்களுக்கு உண்டு. பதஞ்ஜலி இரண்டையும் கௌட சிஷ்யருக்குப் பண்ணினாரல்லவா? ப்ரஹ்ம ரக்ஷஸாகப் போகும்படி அவருக்கு சாபமும் கொடுத்து, வ்யாகரண உபதேச அநுக்ரஹமும் பண்ணினாரல்லவா? அதற்கப்புறம் சாப நிவ்ருத்திக்காக அவர் சொன்னபடி அந்த சாஸ்த்ரத்தை ப்ரஹ்மரக்ஷஸிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ளக் கூடிய தகுதி வாய்ந்த எவருமே ரொம்ப வருஷங்கள் வரவில்லை என்று சொன்னேனல்லவா? அதைப் பார்த்துப் பதஞ்ஜலி மஹர்ஷிக்குக் கவலை பிடித்துக் கொண்டது. ‘என்னடா இது, பகவான் உத்தரவின் பேரில் நாம் மஹா பாஷ்யப்புஸ்தகம் பண்ணியும் லோகம் அதனால் ப்ரயோஜனம் அடையாமல் வருஷக் கணக்காகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறதே!’ என்று விசாரப்பட்டார். சாஸ்த்ரமும் ப்ரசாரமாகணும்; சிஷ்யனுக்கும் சாப மோசனம் ஏற்படணும்; ஆனால் இரண்டையும் செய்யக் கூடியவனாக எவனுமே அகப்படமாட்டான் போலிருக்கிறதே! – என்று நினைத்துக் கடைசியில் பதஞ்ஜலியே தான் சந்த்ர சர்மாவாக அவதரித்தார்! பதஞ்ஜலியாக இருந்தபோது யார் சிஷ்யராயிருந்தாரோ அவரிடமே சிஷ்யராகி தாம் பண்ணின மஹாபாஷ்யத்தையே கற்றுக் கொண்டு, அரசிலைகளில் எழுதிக் கொண்டார்.

இவரே பண்ணினதுதானே, அதை எழுதி வைத்துக் கொள்வானேன் என்றால், அவதாரமானால்கூட அவதரிப்பதற்க்குப் பூர்வ காலத்தில் நடந்தெதெல்லாம் அப்படியே ஞாபகமிருக்குமென்று சொல்ல முடியாது. மநுஷ உடம்பில் வந்ததால் அதன் குறைபாடுகள் கொஞ்சமாவது இருக்கிறார் போலத்தான் அவதாரங்களும் காட்டும். அதனால்தான் பதஞ்ஜலி அவதாரமே பதஞ்ஜலியிடம் பாடம் கேட்கச் சிதம்பரம் போனது! வழியிலேயே பாடத்தை எழுதி மூட்டை கட்டிக் கொண்டார்.

ப்ரஹ்மரக்ஷஸ் கௌடரூபம் பெற்று ஞானாசார்யானைத் தேடிக் கொண்டு புறப்பட்டபின் சந்த்ர சர்மாவும் மரத்திலிருந்து இறங்கினார். இலை மூட்டையைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்குப் புறப்பட்டார். அநேக நாட்களாகச் சாப்பாடும் தூக்கமும் இல்லாமலிருந்ததற்கெல்லாம் சேர்த்து வைத்து ரொம்பக் களைப்பாக ஆயிற்று. மூட்டையை போட்டுவிட்டு அப்படியே பூமியில் சாய்ந்து நன்றாகத் தூங்கிப் போய்விட்டார்.

அந்தப் பக்கமாக ஒரு ஆடு வந்தது. அது இலை மூட்டையை மேய ஆரம்பித்தது.

எத்தனையோ விக்னங்கள், கஷ்டங்களுக்குப் பிறகு மஹாபாஷ்யம் ஒருவாறு ரத்தத்தில் தோய்த்து எழுதி வைக்கப்பட்டும் அது பூர்ணமாக லோகத்திற்குக் கிடைக்கவில்லை! ப்ரபஞ்ச லீலையில் இப்படியெல்லாம்தான் பகவான் அப்பப்போ காட்டுவது! நல்லது என்பதும் நிறைவாக நடக்காமல் மூளியாகிவிடுகிறது! எத்தனை சொன்னாலும் ப்ரபஞ்சமே அபூர்ணம்தான், இதை விட்டால்தான் பூர்ணம் என்று காட்டுவதுபோல ப்ரபஞ்சத்தில் உசந்த விஷயங்கள் என்று நினைப்பவைகளும் வீணாய்ப் போவதைப் பார்க்கிறோம்.

ஆடு இலை மூட்டையில் ஒரு பாகத்தை தின்றுவிட்டது.

அது போன பாக்கிதான் இப்பொழுது லோகத்துக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இல்லாத பாகத்துக்கு ‘அஜ பக்ஷித பாஷ்யம்’ என்றே பெயர்! (அஜ – ஆட்டினால்; பக்ஷித – சாப்பிடப்பட்ட).

சந்த்ர சர்மா எழுந்திருந்தார். எத்தனையோ ச்ரமப்பட்டு எழுதினதில் ஒரு பாகம் பறிபோயிருந்ததைப் பார்த்தார். என்ன பண்ணுவது, மிஞ்சியதையாவது ரக்ஷித்துக் கொடுக்க வேண்டுமென்று நினைத்தார். களைப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் மூட்டையைத் தூக்கிக் கொண்டு புறப்பட்டார்.

உஜ்ஜயினிக்கு வந்தார்.

களைப்புத் தாங்க முடியவில்லை. ஒரு வைச்யனுடைய வீடு வந்தது. அங்கே, மூட்டையை ஜாக்ரதையாக வைத்துவிட்டுத் திண்ணையில் படுத்துக் கொண்டார். அடித்துப் போட்டது போல நன்றாகத் தூங்கிப் போய்விட்டார்.

அவர் பாட்டுக்கு நாள் கணக்கில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

அந்த வைச்யனுக்கு ஒரு புத்ரி இருந்தாள். அவள் அவரைப் பார்த்தாள். ப்ரியம் ஏற்பட்டது. எழுப்பிப் பார்த்தாள். அவர் எழுந்திருக்கவே இல்லை. ‘மஹா தேஜஸ்வியாக இருக்கிறார். ஆனால் இப்படி ப்ரக்ஞையே இல்லாதவராக, அன்ன ஆஹாரமின்றித் தூங்குகிறாரே! இவருடைய ப்ராணனை ரக்ஷிக்க வேண்டும்’ என்று நினைத்தாள்.

அவளுக்கு வைத்தியம் தெரியும். அதனால், என்ன பண்ணினாளென்றால், தயிரும் சாதமுமாக நன்றாகப் பிசைந்து கொண்டு வந்தாள். அதை சந்த்ர சர்மாவின் வயிற்றில் பூசி நன்றாகத் தேய்த்தாள்.

ரோமகூபத்தின் (மயிர்கால்களின்) வழியாக அன்னஸாரம் சரீரத்துக்குள் இறங்கிற்று.

இப்படி ஒரு சிகித்ஸை நம்முடைய வைத்ய சாஸ்த்ரத்தில் இருக்கிறது. தற்காலத்தில் ஊசி வழியாகக் குத்தி இஞ்ஜெக்ட் செய்கிறார்கள். இப்படிச் செய்வதில் குத்துவதான ஹிம்ஸை இருக்கிறது. சரீரத்தில் புதிசாக த்வாரம் செய்வதாகவும் இருக்கிறது. நம்முடைய வைத்ய முறையிலோ இயற்கையாகவுள்ள ரோமகூபத்தின் வழியாகவே ஸத்தை உள்ளே இறக்க வழி சொல்லியிருக்கிறது. இப்பொழுதும் மலையாளத்தில் நவரக்கிழி என்று செய்கிற சிகித்ஸை இதைப் போன்றதுதான்.

வைச்யப் பெண் இப்படி விடாமல் சில நாட்கள் செய்து வந்ததில் சந்த்ரசர்மாவுக்குத் தெம்பும், விழிப்பும் ஏற்பட்டன.

விழித்துக் கொண்டவர் முதலில் இலை மூட்டை ஜாக்ரதையாக இருக்கிறதா என்றுதான் பார்த்தார். ஜாக்ரதையாகவே இருந்தது. [சிரித்து] இவரும் ஜாக்ரத் ஸ்திதி (விழிப்பு நிலை) பெற்றிருந்தார்; மஹாபாஷ்ய மூட்டையும் ஜாக்ரதையாக இருந்தது!

அதை எடுத்துக் கொண்டு சந்த்ரசர்மா கிளம்பினார்.

வீட்டுக்காரனான வைச்யன் அவரைத் தடுத்தி நிறுத்தினான். “என்ன ஓய், கிளம்பி விட்டீர்? என் புத்ரியாக்கும் குற்றுயிராகக் கிடந்த உம்மை எத்தனையோ ச்ரமப்பட்டுக் காப்பாற்றி உயிர் கொடுத்திருக்கிறாள். உம்மை விவாஹம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையில்தான் அவள் சிகித்ஸை செய்து ப்ராண ரக்ஷணை பண்ணியது. நீரானால் கிளம்புகிறீரே!” என்றான்.

வைச்யப் பெண்ணைப் ப்ராம்மணர் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளவாவது என்று நினைக்கலாம். நாம் ரொம்பக் காலத்திற்கு முன்னால் இருக்கிறோம் என்பதை மறந்து போகக்கூடாது. நம் நம்பிக்கைப்படி நமக்குக் கிடைத்திருக்கிற ஆதாரங்களின்படி ஆசார்யாள் அவதாரம் செய்தே 2500 வருஷமாகிறது. அவருடைய குருவான கோவிந்த பகவத்பாதர் பூர்வாச்ரமத்தில் சந்த்ரசர்மாவாக இருந்த காலத்தை இப்போது பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். பிற்பாடு அவர் கோவிந்த நாமத்துடன் ஸந்நியாசியாகி எத்தனை வருஷத்துக்கப்புறம் ஆசார்யாள் அவரிடம் உபதேசம் பெற வந்தாரோ? யோக ஸித்தர்களான கௌடபாதர், கோவிந்த பகவத்பாதர் முதலானவர்கள் நூற்றுக்கணக்கான வருஷங்கள்கூட ஆத்ம நிஷ்டர்களாக இருந்திருக்கலாம். நாம் பார்த்த கதைகளின்படி அவர்களுடைய பூர்வாச்ரம காலத்தில் 72 துர்மதங்கள் பரவியிருந்ததாகத் தெரியவில்லை. மூலமான ஸனாதன தர்மமே அநுஷ்டானத்திலிருந்து வந்ததாகத்தான் தெரிகிறது. அதனால் அவர்கள் த்வாபர – கலியுக ஸந்தியில் அவதரித்த சுகாசார்யாளை அடுத்துச் சில வருஷங்களில், அதாவது கலி ஆரம்ப காலத்திலேயே பிறந்தவர்களாகவும் இருக்கலாம். அதாவது, கலி புருஷன் வாலைச் சுருட்டி வைத்துக் கொண்டிருந்த காலத்திலேயே அவர்களுடைய பூர்வாச்ரம வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகள் நடந்திருக்கலாம்.

___________________________________________________________________________________________________________________________

Life history of Chandra Sharma

Before narrating as to what happened to him [Chandra Sharma] after he received the teachings of Mahabhashya, it should be mentioned who he was before he was born.

This Chandra Sharma was Patanjali himself in the previous birth!

Mahaans [महान्] have the powers to bestow both – blessings and curses – which are in contrast to each other.  Did Patanjali not do both to his disciple, Gowda?  Did he not give him the curse to become Brahmarakshas (ब्रह्मरक्षस्) as well as bless him with the teachings on Vyakarana?  Did I also not mention that the person who had the eligibility to receive that Sastra from the Brahmarakshas and relieve him from the curse did not come for many years?  Observing that, Patanjali Maharishi got worried with the thought What is this? Despite my writing the Mahabhashya [महाभाष्यम्] book as ordained by Bhagavan, so many years have passed by without this world getting any benefit out of it!’ “This Sastra should spread well.  This disciple should also get relief from the curse; But it looks like no one will be available who is capable of doing both!’  Thinking thus, in the end, Patanjali himself took birth as Chandra Sharma!  He became a disciple to that person, who was his own disciple when he was teaching as Patanjali, learnt the very same Mahabhashya created by him and wrote it down on the peepal leaves.

If it is asked why it should be written down since he had created it himself, the reasoning is that it is not necessary even for an incarnation to remember everything that happened in the previous birth.  Since a human form is taken by them, even incarnations would exhibit the shortcomings of humans. That is why the incarnation of Patanjali himself went towards Chidambaram to learn the lessons from Patanjali!  En route itself, he wrote the lessons and tied them up in a sack.

After the Brahmarakshas regained his original form of Gowda and went in search of his Guru for gaining higher knowledge, Chandra Sharma also descended from the tree.  He started for home with the sack of leaves.  Owing to the overall effect of not having eaten or slept for many days, he was very tired.  He threw the sack on the ground and fell into a deep sleep.

A goat came by that way and started grazing the leaves from the sack.

Even though the Mahabhashya finally got written with so many hurdles and difficulties, and in blood, it did not reach the world in its entirety!  This is something Bhagavan demonstrates now and then, in his pastime with the universe! Even good things do not get fulfilled completely; they remain incomplete. Whatever may be said, this universe is always incomplete [अपूर्णम्].  We observe that even those things which we consider as lofty, go waste, as if to demonstrate that this universe is imperfect and fulfillment can be had only if it is discarded.

The goat had eaten away a portion of the leaves in the sack.

What is available to the world now is only the remaining portion.  The portion which is not available is known as ‘aja bhakshita bhashyam’! [अज भक्षित भाष्यम्] (Aja – by the goat; bhakshita – devoured)

Chandra Sharma woke up.  He saw that one portion of all that – written with so much effort – was gone. He thought that he should protect and give to the world at least what could be salvaged.  Disregarding his tiredness, he started off with the sack.

He reached Ujjain.

He could not overcome the tiredness.  He came near the house of a merchant.  He kept the sack safely in a place and lay down on the pyol [raised platform at the entrance of the house].  He fell asleep, as if totally battered.

He kept sleeping for days on end.

The merchant had a daughter.  She saw him and liked him.  She tried waking him up.  He did not wake up at all.  She thought ‘This man appears to be an outstanding scholar.  But, blissfully unconscious, he is sleeping without taking any food!  We should save his life’.

She knew the science of medicine.  So she brought well mixed curd and rice, applied it on the stomach of Chandra Sharma and rubbed it in well.

The essence of the food trickled down into the body through the pores of the hair.

There is a treatment like this in our Sastras of medical science.  Nowadays, they pierce and inject through a needle.  In doing this there is the cruelty of pricking.  It also results in creating a new hole in the body.  Whereas, in our medical procedures, a way is prescribed to percolate the essence naturally – through the hair pores.  Even today, the treatment called Navarakizhi in Malayalam, is similar to this.

Upon the merchant’s daughter doing this continuously for a few days, Chandra Sharma got strength and wakefulness.

On waking up, he first looked out whether the leaf sack was safe.  It was safe.  (Laughing), he had also attained wakefulness (awareness- जाग्रत् स्थिति).  The Mahabhashya sack was also safe.

Taking them, Chandra Sharma started to leave.

The merchant who was the owner of the house, prevented him from going.  He said, “Hey! you are leaving?  My daughter has taken so much pains to resurrect you – who was almost dead.  She has given treatment and saved your life only with the desire of marrying you, whereas you are going away!”

One may wonder how a Brahmin could marry a daughter of a merchant.  We should not forget that we are talking of an age, very long time ago.  As per our belief and as per the evidences we have, it is 2500 years since our Acharya [आचार्य] incarnated.  We are looking at the period when his Acharya – Govinda Bhagawatpada – was living as Chandra Sharma in his purvasrama [पूर्वाश्रम्] life.  We do not know how many years after he became an ascetic with the name of Govinda, that Acharya had come to him to seek the initiation.  Gowdapada, Govinda Bhagawatpada, etc., who were practitioners of yoga, could have lived contemplating on the Atma, even for several hundred years.  From the narratives that we have seen, the 72 evil religions do not seem to have been prevalent during the period of their purvasrama lives.  It appears that Sanatana Dharma [सनातन धर्म] – the fountainhead – was alone being practiced.  Therefore, it is possible that they were born immediately after a few years of Sukacharya, who had incarnated during the intervening period of Dwapara [द्वापर] and Kali [कलि], that is, in the early years of Kaliyuga.  Thus, the incidents pertaining to their purvasrama days might have happened when Kali Purusha was quiet, keeping his tail curled down.

_________________________________________________________________________________________________________________________
Audio

 

 



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: