81. Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Curse and Blessings to the disciple who escaped


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Sri Periyava continues to eloquently explain how the sishya from Gowda desam miraculously grasped the entire Vyakarna Shastra in one go and him having to undergo both the curse and blessings.


Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the translation and Smt. Sowmya Murali for another apt drawing and audio. Rama Rama

Answer to the last week’s quiz: Top one is Dakshineshwar Kali temple, bottom one is Calcutta Kali ghat temple.


தப்பித்த சீடருக்குச் சாபமும் அநுக்ரஹமும்

தப்பித்த சிஷ்யர் கௌடர். இத்தனை நாளாகப் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு க்ளாஸில் இருந்து வந்த அவருக்கு இன்றைக்கு ஜலமோசனம் பண்ணனும்போல இருந்தது. அதை சாக்காக வைத்துக் கொண்டு எழுந்திருந்து போய்விட்டார்.

அப்புறம் அவர் கொஞ்சம் சுற்றிவிட்டுத் திரும்பியபோது பார்த்தால் 999 ஸஹ மாணவர்களும் இருந்த இடம் தெரியவில்லை. குருவானால், ‘இத்தனை காலம் இத்தனை ச்ரமப்பட்டுப் பாடம் நடத்தியதெல்லாம் நிஷ்ப்ரயோஜனமாச்சே! சீக்ரம் முடித்துவிட்டு நடராஜவிடமே இருந்து கொண்டிருக்கணும் என்று நினைத்துப் பண்ணினது ஒரே விபரீதமாக ஆச்சே! பாவம், எங்கேயெங்கேயிருந்தோ வந்த குழந்தைகளின் கதி இப்படி ஆனதே! என்று துக்காக்ராந்தராக உட்கார்ந்திருந்தார்.

‘சொல்லாமல் வெளியே போனோமே!’ என்று பயந்து நடுங்கிக் கொண்டு கௌட தேச சிஷ்யர் பதஞ்சலியிடம் போனார்.

பதஞ்ஜலிக்கானால் ‘அப்பா! ஒருத்தனவாது தப்பினானா?’ என்று இவரைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் ஆறுதலே ஆயிற்று. துக்கம் போய்க் கொஞ்சம் ஸந்தோஷம் ஏற்பட்டது. அதனால் இன்முகத்துடனேயே கௌடரை வரவேற்றார்.

ஆயிரம் சிஷ்யாளைக் கொண்டு வ்யாகரண சாஸ்த்ரத்தை ப்ரமாதமாக ப்ரசாரமாக செய்ய வேண்டுமென்று போட்ட பெரிய ப்ளான் ஃபெயிலாகிவிட்டதல்லவா? அதனால் அப்படியெல்லாம் ஆகாசக் கோட்டை கட்ட வேண்டாம், மிஞ்சின இந்த ஒருத்தருக்குச் சொல்லி கொடுத்து, இவர் மூலமே ப்ரசாரமாகிறவரை ஆகிவிட்டுப் போகட்டும் என்று முடித்து விடலாமென்று பதஞ்ஜலி நினைத்தார்.

‘மிஞ்சினவன் நல்ல புத்திசாலியில்லாம்மல் மந்தனாக இருக்கிறானே! இவனுக்கு எத்தனைக் காலம் சொல்லிக் கொடுப்பது? ஏற்கனவே இத்தனை காலம் வீணான பிறகு இன்னமும் எத்தனை நாள் எடுத்துக் கொள்வது?’ என்று யோசித்தார். ஒரு வழி தோன்றிற்று. ‘புத்தி சக்தியால் பண்ணி லேசில் பாடம் முடிக்க முடியாது. அநுக்ரஹ சக்தியால்தான் ஸுலபமாக ஸாதிக்க வேண்டும். ஒரு தகப்பனார்காரர் ஆயுஸ் முழுக்கச் சேர்த்த பொன்னை, பொருளை அப்படியே மூட்டையாகக் கட்டி க்ஷணத்தில் பிள்ளையிடம் கொடுப்பதுபோல நம்முடைய வ்யாகரண ஞானம் முழுதும் க்ஷணத்தில் இந்தப் பையனின் புத்தியில் ப்ரகாசிக்கும்படியாக அநுக்ரஹித்துவிட வேண்டும்’ என்று தீர்மானித்தார்.

தெய்வ புருஷர்கள் அநுக்ரஹ சக்தியால் எதுவும் செய்வார்கள். எந்த ஊரிலோ பாடுவதை மின்ஸார அலையாக்கி அந்த அலையை மறுபடி பாட்டாக்கி, க்ஷணகாலத்தில் இங்கே நாம் ரேடியோவில் கேட்கிறோமல்லவா? இதைவிட இன்னும் அதிசயமான transmission எல்லாம் மஹான்கள் பண்ணுவார்கள். தங்களுடைய ஞானத்தை, தபோபலத்தை எல்லாங்கூட அப்படியே சிஷ்யருக்கு transmit பண்ணிவிட அவர்களால் முடியும். ஸமீப காலத்தில் ராமக்ருஷ்ண பரமஹம்சர் அப்படித்தான் விவேகானந்தருக்குப் பண்ணினார் என்கிறார்கள்.

மநுஷ்யர்களுக்குத் தங்களுடைய மநுஷ்ய சக்தியைக் கொண்டே தர்மமாக வாழ முடியும், திவ்யாநுபவங்களும் ப்ரஹ்மஞானமுங்கூடப் பெற முடியும் என்று உத்ஸாஹப்படுத்துவது அவதாரங்களின் கடமைகளில் ஒன்றாகிறது. அதனால் திவ்ய சக்தியை முடிந்த மட்டும் குறைத்துக் கொண்டு மநுஷ்ய சக்தியாலேயேதான் அவர்களும் கார்யங்களைச் செய்வார்கள். அவச்யம் நேரும்போது மாத்ரமே திவ்ய சக்தியையும் காட்டிச் செய்வார்கள். அப்படித்தான், முடிந்த மட்டும் மநுஷ்யர் மாதிரியே செய்து கொண்டிருந்த பதஞ்ஜலி ஆயிரம் பேரில் ஒவ்வொருத்தருக்கும் கவனம் கொடுத்துப் பாடம் சொல்ல நினைத்தபோது ஆதிசேஷரூபம் எடுத்துக் கொண்டார். ‘இவர்களுக்கு பூர்ண வித்வத் ஸித்திக்கக் கடவது’ என்று க்ஷண மாதரத்தில் பாடத்தை முடித்துவிடாமல் அப்போதும் மநுஷ்ய ரீதியில்தான் கேள்வி கேட்டு பதில் சொல்லி நடத்தினார். இப்போதுதான் அதற்கும் மேல் படிக்குப் போய் மேலும் திவ்ய சக்தியைக் காட்ட அவசியம் நேர்ந்ததால் அப்படிச் செய்யலாமென்று நினைத்தார்.

பதஞ்ஜலி கௌடரைப் பார்த்து, “எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் உனக்குத் தெரியட்டும்” என்று பூர்ணாநுக்ரஹம் செய்தார்.

உடனேயே மந்த புத்திக்காரருக்கு வ்யாகரணத்தில் பரிபூர்ண ஞானமுண்டாகிவிட்டது! மஹாபாஷ்யம் மனப்பாடமாகிவிட்டது!

ஆனால் ஒரே ஸந்தோஷமாகப் பட்டுவிட முடியாமல் ஒரு கஷ்டமும் கூடவே ஏற்பட்டது.

உத்தரவில்லாமல் வெளியே போகிறவர் ப்ரம்மரக்ஷஸாகி விடுவார் என்று சாப ரூபத்தில் பதஞ்ஜலி ஆஜ்ஞை செய்திருந்தாரல்லவா? தெய்விக புருஷர்களின் சொல் பலிக்காமல் போகவே போகாது. அவர்களுமேகூட இப்படியொன்று சொன்னபிறகு அதை வாபஸ் வாங்கிக் கொள்ள முடியாது. அதற்குப் பரிகாரமாக, அதை நிவ்ருத்தி செய்வதாக சாப விமோசனம் என்று ஒரு நிபந்தனை விதித்துத்தான் அந்தக் கண்டிஷனுக்கு உட்பட்டே தாங்கள் சொன்னதை மாற்ற முடியும்.

அந்த ரீதியில்தான் இப்போது நடந்தாக வேண்டுமென்று பதஞ்ஜலிக்குத் தெரிந்தது. கௌடர் ப்ரம்ம ரக்ஷஸாகத்தான் வேண்டும், ஆனால் அது தீர்வதற்கு விமோசனம் சொல்வோம் என்று நினைத்தார்.

என்ன விமோசனமென்றால், ப்ரம்மரக்ஷஸ் வேத அத்யயனம் செய்தவர்களைத்தானே கேள்வி கேட்டு, பதில் சொல்லாவிட்டால் அடித்துத் தின்னும்? அப்படி இந்த கௌடர் ப்ரம்மரக்ஷஸான பிறகு கேள்வி கேட்கும்போது வ்யாகரண ஸம்பந்தமாக ஒன்று கேட்க வேண்டும். அதற்கு ஒருத்தர் பதில் சொல்லிவிட்டால் அவரே மஹாபாஷ்ய உபதேசம் பூர்த்தியாகப் பெறுவதற்கு யோக்யதை வாய்ந்தவர். அவருக்கு அப்போது இவர் அநுக்ரஹ சக்தியால் கற்றுக் கொண்ட மஹாபாஷ்யம் முழுவதையும் மநுஷ்ய ரீதியில் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். இப்படி மஹா பாஷ்யம் வருங்காலத்தில் ப்ரசாரமாகும்படியாகத் தகுந்த வார்ஸிடம் (வாரிசிடம்) இவர் அதை ஒப்படைத்தாரோ இல்லையோ, இவருக்கு ப்ரம்மரக்ஷஸ் ரூபம் போய்ப் பழையபடி ஆகிவிடுவார்.

இப்படி பதஞ்ஜலி தீர்மானம் பண்ணி, இவர் கேட்க வேண்டிய கேள்வி என்னவென்றும் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

இலக்கண ஸம்பந்தமான அதைக் கொஞ்சம் புரிய வைக்கப் பார்க்கிறேன்: ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் ‘ப்ரத்யயம்’ என்று ஒன்று உண்டு. ஒரு சொல்லோடு அதன் முடிவில் ‘விகுதி’ என்று ஒன்றைச் சொல்கிறோமே, அந்த விகுதி என்னும் suffix – குத்தான் ‘ப்ரத்யயம்’ என்று பேர். (‘விகுதி’ என்பதும் ஸம்ஸ்க்ருத ‘விக்ருதி’ என்பதிலிருந்து வந்ததுதான்.) இந்த ப்ரத்யயத்திலேயே பல தினுஸு உண்டு – ‘தத்திதம்’, ‘க்ருத்’, ‘ஸுப்’, ‘திங்’ என்றெல்லாம். நம் கதையில் விஷயமாவது ‘நிஷ்டா’ என்ற ப்ரத்யயம். மூலச் சொல்லான பகுதி (‘ப்ரகிருதி’) என்பது ஒரு வினைச் சொல்லின் தாதுவாக இருக்க வேண்டும். அதோடு நிஷ்டா ப்ரத்யயத்தைச் சேர்த்தால் அந்த வினைச்சொல் செயப்படு பொருளாகிவிடும். உதாரணமாக ‘புஜ்’ என்பது க்ரியா பத (வினைச்சொல்லின்) தாது. சாப்பிடுவதை அது குறிக்கும். ‘புஜித்தான்’, ‘போஜனம்’ என்பதெல்லாம் ‘புஜ்’ஜின் அடியாக வந்தவைதான். இந்த ‘புஜ்’ தாதுவோட நிஷ்டா ப்ரத்யயம் சேர்த்தால் ‘புக்தம்’ என்றாகும். ‘புக்தம்’ என்றால் ‘சாப்பிடப்பட்டது’. இதே மாதிரிதான் ‘ரக்தம்’ (சிவப்பாக்கப்ப்பட்டது), ‘ஸிக்தம்’ (நனைக்கப்பட்டது) ஆகிய வார்த்தைகளும் உண்டாவது. இதிலிருந்து நிஷ்டா ப்ரத்யயம் சேர்த்தால் மூலச் சொல்லின் முடிவு ‘க்த’ என்று மாறும் என்று தெரிகிறதல்லவா? ஆனால் இதற்கு ஒரு விலக்கு உண்டு. அங்கே ‘க்த’ என்று ஆகாமல் ‘க்வ’ என்றாகும். ‘பச்’ (சமையல் பண்ணு) என்பதுதான் விதிவிலக்கான அந்த தாது. அது மட்டும் நிஷ்டா ப்ரத்யயம் சேர்த்தால் ‘பக்தம்’ என்று ஆகாமல் ‘பக்வம்’ என்றாகும். ‘சமைக்கப்பட்டது என்று அர்த்தம். ‘பக்குவம்’ என்று தமிழில் நாம் சொல்வது அதுதான். கெட்டியாக, ஜீரணிக்க முடியாமலிருக்கிற அரிசி, கறிகாய் முதலியவை ‘பக்வ’மாகும் போது ம்ருதுவாவதுபோல ஒருவர் மனஸின் வறட்டுத்தனம் போய் நல்ல கனிவாக ஆகும்போதுதான் ‘பக்குவமானவர்’ என்பது.

‘பச்’ தாதுவோடு சேரும்போது மட்டும் நிஷ்டா ப்ரத்யயம் ‘க்த’ என்றாகாமல் ‘க்வ’ என்றாவதைத் தெரிவிப்பதாகப் பாணினியின் வ்யாகரண ஸூத்ரங்களில் ஒரு தனி ஸூத்ரமே இருக்கிறது. “பசோ வ:” என்பதாக, ‘க்த’வில் வரும் ‘த’வுக்குப் பதில் இங்கே மட்டும் ‘வ’.

இந்த விதிவிலக்கு விஷயம் ரொம்பப் பேருக்குத் தெரியாது.

அதனால் பதஞ்ஜலி, கௌடர் ப்ரம்மரக்ஷஸான பின் இதைப்பற்றியே கேள்வி கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்து, அதன் வழியாகவே சாப விமோசனத்தை அமைத்தார்.

கௌடரிடம், “நீ சொல்லிக் கொள்ளாமல் வெளியேறியதால் ப்ரம்மரக்ஷஸாகப் போகத்தான் வேண்டும். ஆனாலும் அதற்கு நிவ்ருத்தி சொல்கிறேன். உன்னிடம் அகப்படுபவரிடம், “’பச்’ தாதுவுக்கு நிஷ்டாவில் ரூபம் என்ன?” என்று கேள். அது தெரிந்து, மற்ற வார்த்தைகளைப் போலப் ‘பக்தம்’ என்று சொல்லாமல் ‘பக்வம்’ என்று ஒருவர் சொல்வாரேயானால் அவருக்கு மஹாபாஷ்யம் முழுதையும் கற்றுக் கொடு. பாத்ரமறிந்து வித்யையைக் கொடுத்த புண்ய விசேஷத்தால் சாபத்திற்கு விமோசனம் ஏற்பட்டுவிடும். ரக்ஷஸ் ரூபம் போய் நிஜ ரூபம் பெற்றுவிடுவாய். ஸரியாகப் பதில் சொல்பவர் வருகிறவரையில் உன்னிடம் மாட்டிக் கொண்டு தப்பாகப் பதில் சொல்கிறவர்களேயே ப்ரம்ம ராக்ஷஸ ரூபத்தில் உனக்கு ஆஹாரமாக்கிக் கொள்” என்று சொன்னார்.

______________________________________________________________________________________________________________________

Curse and Blessings to the disciple who escaped

The disciple who escaped was a Gowda.  He, who had all these days somehow managed to be in the class, felt the need to answer nature’s call on that particular day.  Taking that as an excuse, he got up and went out.

Later, when he returned after roaming around a bit, there was absolutely no sign of the 999 fellow-students.  Whereas, the Guru was sitting there dejected, lamenting “All the tutoring done all these days with so much effort has gone futile!  My attempt to complete the lessons early so that I can be present with Nataraja always, has turned out to be fateful!  It is sad that the state of these children who came from different places has turned out to be like this!”

Trembling with fear that he had gone out without informing the Guru, the disciple from Gowda Desh approached Patanjali.

On seeing him, Patanjali felt somewhat relieved. “Oh! At least one has escaped!’ Overcoming his sense of despair, he felt a little happy. Consequently, he welcomed Gowda with a smiling face.

Has not the grand plan to popularize Vyakarana Sastra with the help of one thousand disciples failed?  Therefore, Patanjali thought: ‘Let me not imagine and plan sky high but teach this one left behind; let it get disseminated through him to the extent possible; let me complete this task’.

He wondered, “The one left out, is not intelligent but rather dull!  For how long should he be taught?  How much more time should be spent, after having lost so much time already?”  He thought of a solution.  “It may not be possible to easily complete the lessons with intellectual capacity.  It can be easily achieved only with the help of the power of benevolence (Anugraha Shakti).  He decided – “Just as a father would bundle up all the wealth earned and saved during his entire lifetime and hand them over to his son in just a second, I should confer instantly all my knowledge of Vyakarana, so that it shines in the brain of this lad”.

Divine souls can do anything with the power of their graciousness.  Don’t we listen in the radio instantly to a song which is being sung in some other location, the sound there getting converted into electric waves and the waves getting reconverted into the song?  Great people can perform more wonderful transmission than this.  It is possible for them to transmit their knowledge and strength of penance, in total, to a disciple.  It is said that in the recent past, this is how Ramakrishna Paramahamsa graced Vivekananda.

It is one of the duties of incarnates to motivate human beings lead a life of righteousness (Dharma), derive divine experiences and obtain higher knowledge of Brahmam, all through human efforts alone.  Therefore, they too would carry out their activities only by human efforts, lowering their divine strength to the maximum extent. Only when it was needed, they would do it showing their divine strength.  That is why, Patanjali, who was acting out as an ordinary mortal to the maximum extent possible, took the form of Adisesha when he thought of teaching one thousand students, to ensure focused individual attention.  Even then, instead of completing the lessons in just a second by blessing them “Let the entire knowledge prevail in them”, he taught the lessons by asking questions and answering them, like a normal human would.  He now thought of going one step further of showing his divine strength, only because the occasion required him to do so.

Patanjali showered his grace fully on Gowda, saying, “May you know all that I am aware of”.

Instantly, the person who was not at all intelligent, acquired the complete knowledge of Vyakarana.  He got the Mahabhashyam by heart!

However, unable to rejoice fully, a difficulty also arose.

Did not Patanjali issue orders in the form of a curse, that whoever went out without permission would become a Brahmarakshas (ब्रह्मरक्षस्)?  Words of divine people will come true for sure.  They also cannot take them back, after having uttered something like this.  In order to undo the effect, they can change what they have said by only stipulating a condition for relief from the curse and adhering to it as atonement.

Patanjali realised that it has to happen in that manner alone. Gowda had to necessarily become Brahmarakshas.  He thought, “however, let me stipulate a solution to liberate him from the curse”.

The solution to the curse was this: Is it not that Brahmarakshas would ask questions only to people who have studied Vedas and would eat them up only if they were not able to reply correctly?  After becoming a Brahmarakshas, this Gowda, while asking the question, should ask one relating to Vyakarana. If someone was able to answer that, he would become eligible to get the complete knowledge of Mahabhashyam.  He should be taught the entire Mahabhasyam obtained by the strength of divine grace, in a manner applicable to human beings.  Once he hands over the knowledge to a suitable successor, he would get back to his original form, losing the form of Brahmarakshas.

Having decided this way, Patanjali also taught him which question he should ask.

Let me try to explain it, which is related to grammar.  There is something called, ‘pratyaya’, (प्रत्यय) in Sanskrit.  What we refer to as a suffix to a word, is ‘pratyaya’. (‘viguthi’ in tamizh – which has come from ‘vikriti’ (विकृति), in Sanskrit). Within the pratyayas, there are several types – ‘taddhita’ (तद्धित), ‘krut’ (कृत्), ‘sup’ (सुप्), ‘thing’ (तिङ्), etc.  The pratyaya that matters to our story is ‘nishta’ (निष्ठा).  The root of the original word should be root of a verb.  When the suffix of nishta is added to it, it would become object of a verb. For example, ‘bhuj’ (भुज्), is the root of the word of the kriya (verb).  It indicates eating.  ‘bhujithan’ [புஜித்தான்], bhojanam’ (भोजनं), etc., have all come from the word, ‘bhuj’.  When nishta pratyaya is added to this ‘bhuj’, it becomes ‘bhuktam’ (भुक्तम्).  ‘bhuktam’, means ‘that which is eaten’.  Similarly, the words ‘raktam’ (रक्तम्) (that which is red), ‘siktam’, (सिक्तम्) (that which is wet) etc., are formed.  From this, it is understood that last syllable of the original word becomes ‘kta’ when nishta pratyaya is added.  However, there is an exception to this rule where instead of becoming ‘kta’ [क्त], it would become ‘kva’ [क्व].  ‘pach’ (पच्), is that exceptional root.  It would become ‘pakva’ (पक्व) instead of ‘pakta’ [पक्त], when nishta pratyaya (निष्ठा प्रत्यय) is added.  It means ‘that which is cooked’.  It is the same as what we say in tamil as ‘pakkuvam’.  We say a hardened person has become flexible when his heart is rid of the hardness and becomes soft (pakkuvamaanavar), just like the hard, indigestible rice and vegetables become ‘pakva’ (soft and digestible).

There is an exclusive rule in Panini’s Vyakarana, which conveys that the nishta pratyaya in the case of ‘pach’, when added with the root word, becomes ‘kva’ instead of ‘kta’.  “pacho va­:” meaning, instead of ‘ta’ here it is ‘va’.

Not many people are aware of this exception to the general rule.

Therefore, Patanjali provided the relief from the curse, with the thought that the Gowda Brahmarakshas should ask a question only related to this.

He told him, “As you had gone out without informing, you have to necessarily become a Brahmarakshas.  However, I will tell you the way out. Ask this question to the person you see: “What is the form in nishta for the root word, ‘pach’?”  If anyone knows the answer and replies as ‘pakva’, instead of ‘pakta’, then teach him the entire Mahabhashya.  By virtue of teaching a deserving one, you will be liberated from the curse.  You will be rid of the form of Rakshas and get back to your original form.  Till such time that a person who is able to tell the correct answer comes, remain a Brahmarakshas and consume as food those people who get caught by you and give the wrong answer”.

__________________________________________________________________________________________________________________________
Audio


 



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

1 reply

  1. The drawing, the audio and the English translation – each one is a treat. Dedicated efforts from the team. Thank you.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: