76. Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Divine Service to the three tools (Mind, Speech, & Body) – Complete



Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Here is the complete post of the beautiful chapter by Sri Periyava that was posted in parts.

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the translation and Smt. Sowmya Murali for the drawings and audio. Rama Rama

திரிகரணத்திற்கும் திருத்தொண்டு

அவருடைய லோகோபகாரத் தொண்டு அதோடு முடிந்துவிடவில்லை. மனோ – வாக் – காயம் என்று மூன்று சொல்கிறோமல்லவா? மூன்றுக்குமே பரமோபகாரம் பண்ணுவதான மூன்று ஆதார சாஸ்த்ரங்களை இயற்றிக் கொடுத்த ஒருவர் உண்டென்றால் அது பதஞ்ஜலிதான்! இது அவருடைய தனிப் பெருமை! இப்படி த்ரிகரண சுத்திக்கும் அவர் பெரிய உதவி செய்திருப்பதைச் சொல்லி, அவருக்கு நமஸ்காரம் தெரிவிக்கும் ச்லோகம் இருக்கிறது.

யோகேந சித்தஸ்ய, பதேந வாசாம்,

மலம் சரீரஸ்ய வைத்யகேந |

யோ (அ)பாகரோத் தம் ப்ரவரம் முநீநாம்

பதஞ்ஜ லிம் ப்ராஞ்ஜலி – ராநதோஸ்மி ||

‘மும்மலம் அறுப்பது’ என்று சைவர்கள் ஒரு அர்த்தத்தில் சொல்கிறார்கள். பதஞ்ஜலியும் இன்னொரு அர்த்தத்தில் ‘மும்மலம் அறுப்ப’தற்கே மூன்று துறைகளில் புஸ்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார்.

மலம் என்றால் அழுக்கு. அது மனஸ், வாக்கு, காயம் மூன்றுக்கும் ஏற்படக்கூடியது. அழுக்கு இருப்பது இந்த மூன்றுக்கும் ரோகம். அது போனால்தான் ஆரோக்யம். டாக்டர் கேட்கிற முதல் கேள்வி மல விஸர்ஜமாயிற்றா என்பதுதானே?

மனஸுக்கு ஏற்படுகிற மலம் தப்பான சிந்தனைகள். அது போனால்தான் ஈஸ்வராநுபவம் கிடைக்கும்.

சித்தமலம் அறுவித்துச் சிவமாக்கி

என்று மாணிக்கவாசகர் சொல்கிறார்.

தப்பான சிந்தனை மட்டுமே மலம், நல்ல சிந்தனை என்பது அமலமான ஸத்வஸ்து என்று ஆரம்ப நிலைகளில் இருக்கும். அப்புறம், ‘தப்பானது, நல்லது என்ற பேதமில்லாமல் சிந்தனை என்றும், சித்தம் என்றும், மனஸ் என்றும் ஒன்று இருப்பதே மலம்தான். மாயையால் ஆத்மாவுக்கு ஏற்பட்ட அழுக்குதான் மனஸ். அதனால் எதையுமே சிந்திக்காதபடி மனஸை அழித்துப் போட்டால்தான் ஆத்மாநுபவம் ஏற்படும்’ என்று தெரியும். ‘சித்த மலம்’ என்று மாணிக்கவாசகர் சொல்லும்போது இப்படித்தான். சித்தத்துக்கு ஏற்படும் தப்புச் சிந்தனையான மலத்தைச் சொல்லாமல், சித்தத்தையே ஆத்மாவுக்கு ஏற்பட்ட மலமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த மலம் ஈஸ்வராநுக்ரஹத்தில் அகன்று சிவமாவதுதான் ஆத்ம ஸ்வரூபமாக நிற்பது.

சித்த மலம் போக நன்றாக அலம்புவதற்கு ஏற்பட்டதே யோகம். ‘யோகேந சித்தஸ்ய’ என்று ஆரம்பித்திருப்பது இதைத்தான்.

யோக ஸாதனைக்கு ஆதார நூலாக உள்ள ‘யோக ஸூத்ர’த்தை எழுதியதே பதஞ்ஜலிதான். அதனால் ‘பாதஞ்ஜல யோக ஸூத்ரம்’ அல்லது வெறுமனே ‘பாதஞ்ஜலம்’ என்று மட்டுமே அது சொல்லப்படுகிறது.

மனஸை அடக்கிப் பரமாத்மாவோடு சேர்க்கை ஏற்படுத்தித் தருவதாலேயே அதற்கு யோகம் என்று பெயர்.

இன்றைக்கும் மேல்நாட்டினர் உள்படப் பலர் சாஞ்சல்யமயமான ஸம்ஸார வாழ்க்கையிலிருந்து சாந்தியைத் தேடிக் கொண்டு போய், “Yoga” தான் இதற்கு ஸரியான வழி என்று பின்பற்றுவதைப் பார்க்கிறோம். அதற்கான கார்ய க்ரமத்தை ரொம்பவும் நுணுக்கமாக, scientific-ஆகப் பதஞ்ஜலியின் ஸூத்ரத்தில் விளக்கியிருக்கிறது என்று கொண்டாடவும் கேட்கிறோம்.

பலவிதமான யோகங்கள் இருந்தாலும் பதஞ்ஜலி ஏற்படுத்தியதற்கே “ராஜ யோகம்” என்று பட்டம் கொடுத்திருக்கிறது.

இது அவர் பண்ணிய தலையான பணி. ஜீவாத்மாவைப் பரமாத்மாவோடு சேர்த்து வைக்கிற பணி. த்ரிகரணங்களில் இது மனஸ் என்பதற்குப் பண்ணியது: “யோகேன சித்தஸ்ய”.

அடுத்தது வாக்(கு).

அதற்காகத்தான் வ்யாகரண மஹாபாஷ்யம். முன்னேயே சொன்ன விஷயம்.

பதேந வாசாம்” என்று சொல்லியிருப்பது இதைத்தான்.

‘சித்த மலத்தை யோக ஸூத்ரத்தாலும் (யோகேந சித்தஸ்ய), வாக்கின் மலத்தை மஹாபாஷ்யத்தாலும் (பதேந வாசாம்) போக்கினார் (அபாகரோத்)’ என்று சொல்லியிருக்கிறது.

‘யோகேந’ என்று (யோகத்தைச்) சொன்னதுபோல ‘வ்யாகரணேந’ என்று (வ்யாகரணத்தைச்) சொல்லவில்லையே – என்று தோன்றலாம், ‘பதேந’ என்று சொல்லியிருக்கிறதோல்லியோ? ‘பதம்’ என்றாலே வ்யாகரணம், இலக்கண சாஸ்த்ரம் என்று அர்த்தம். ‘பதாநுசாஸனம்’ என்றும் நீட்டியும் சொல்வார்கள். பதம் என்றாலே போதும். “பதம் வ்யாகரணம் ப்ரோக்தம்”: இலக்கண நூல் ‘பதம்’ என்று கூறப்படுகிறது. இலக்கணம் எதற்கு? பாஷையை ஒழுங்குபடுத்தி விதிகளைத் தருவதற்குத்தான். பாஷை என்பது சொற்களைத்தானே தாய்ச்சரக்காகக் கொண்டது? சொல்தானே பதம்? அதனால் பதம் என்றாலே இலக்கணந்தான்.

ஸம்ஸ்க்ருதப் புஸ்தகங்கள், சாஸனங்கள் முதலானவற்றில் பெரியவர்களாக இருப்பவர்களைக் குறிப்பிடும்போது அவர்களுடைய குடும்பம் பெரியவர்கள், வம்சம், ஆசார்யர், அவர்கள் இருந்த இடம் ஆகியவற்றின் பேரையும் (எல்லாவற்றையுமோ, சிலவற்றையோ) சொல்லி, அந்தப் பெரியவரைக் குறிப்பிடும்போது, “இதி ஸ்ரீமத் பத-வாக்ய-ப்ரமாண – பாராவார – பாரீண” என்று நீளமாக ஒரு அடைமொழி கொடுத்திருக்கும். நிஜமாக ஒருவர் வித்வத்தில் பெரியவராக இருந்தால் அவர் இந்த அடைமொழிக்குத் தகுதி பெற்றிருக்க வேண்டும்; பெற்றும் இருப்பார்.

‘பத-வாக்ய-ப்ரமாண’ என்பதில் ‘பதம்’ என்றால் வ்யாகரணம்தான். ‘வாக்யம்’ என்றால் மீமாம்ஸை, அதாவது பூர்வ மீமாம்ஸை. மீமாம்ஸா சாஸ்திரம் வேத வாக்யங்களை எடுத்துக் கொண்டு அலசி அலசி அர்த்தம் விசாரிப்பதால் ‘வாக்யம்’ என்று அதற்கே பேர். ‘ப்ரமாணம்’ என்பது ந்யாயம். அதாவது தர்க்க சாஸ்திரம். இதனால் இது இப்படி என்று ப்ரமாணங்களைக் காட்டிக் காட்டியே அது விதிகளை வகுப்பதால் ‘ப்ரமாண சாஸ்த்ரம்’ என்று பேர் பெறுகிறது – “பத-வாக்ய-ப்ரமாண…”

“பாராவார – பாரீண”: ‘பாராவாரம்’ என்றால் ஸமுத்ரம். ‘பாரீண’ என்றால் கரை கடந்தவர்.

சேர்த்துப் பார்த்தால் “பத வாக்ய ப்ரமாண பாராவார பாரீண” என்பதற்கு, “வ்யாகரணம், மீமாம்ஸை, தர்க்கம் என்ற கடல்களின் கரை கடந்த புத்திமான்’ என்று அர்த்தம்.

சதுச் – சாஸ்த்ரங்கள் என்று தர்க்கம், வ்யாகரணம், மீமாம்ஸை, வேதாந்தம் ஆகிய நான்கைச் சொல்வார்கள். அதில் முதல் மூன்றைத்தான் கொஞ்சம் வரிசை மாற்றி ‘பத-வாக்ய-ப்ரமாணம்’ என்று, ஒரு வித்வத் ச்ரேஷ்டருக்கு அவச்யம் பாண்டித்யம் இருக்க வேண்டிய மூன்று சாஸ்த்ரங்களாகச் சொல்லியிருக்கிறது.

‘பதேந வாசாம் (மலம் அபாகரோத்)’: ‘பதத்தினால் பதஞ்ஜலி வாக்கின் மலத்தை அகற்றினார்’ என்கிற இடத்தில் பதம் என்பது அவர் எழுதிய வ்யாகரண புஸ்தகத்தைக் குறிக்கிறது என்பதற்காகச் சொன்னேன்.

ஸம்ஸ்க்ருத பாஷா விசேஷங்களை ரொம்பவும் நுணுக்கமாகப் புரிய வைத்து அவர் இலக்கண நூல் செய்திருப்பதற்கு விசேஷமான சிறப்பு உண்டு. ஸம்ஸ்க்ருதம் தேவ பாஷை என்றால் தேவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொள்கிற பாஷை என்று அர்த்தம். இங்க்லாண்டில் இருக்கும் இங்கிலீஷ்காரர்கள் பேசுவதை இங்கிலீஷ் என்கிறோம். ப்ரான்ஸிஸ், ஜெர்மனியில், ஜப்பானில், இங்கே பெங்காலில், மஹாராஷ்ட்ராவில், மலையாளத்தில் உள்ள ப்ரெஞ்சுக்காரர்கள், ஜெர்மானியர்கள், ஜப்பானியர்கள், பெங்காலிகள், மராட்டியர்கள், மலையாளத்தார்கள் பேசுகிற பாஷைகளை அந்தந்த தேசம், அந்தந்த ஜனக் கூட்டம் ஆகியவற்றின் பெயரை வைத்தே ப்ரெஞ்ச், ஜெர்மன், ஜப்பானீஸ், பெங்காலி, மராட்டி, மலையாளம் என்றெல்லாம் சொல்கிறோம். ஹிந்தியில் வ்ரஜபாஷா, மைதிலீ என்றெல்லாம் பிரிவுகள் இருக்கின்றனவென்றால் அவையும் வ்ரஜம், மிதிலா என்ற இடங்களை வைத்து ஏற்பட்ட பேர்கள்தான். அம்மாதிரி தேவ பாஷை என்றால் தேவலோகத்தில் தேவர்கள் பேசுவது என்று அர்த்தம். இங்கிலீஷ்காரன் நம்மை ஆண்டால் அவனோடு பேசுவதற்காக நாம் இங்கிலீஷ் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறதல்லவா? அப்படியே லோகம் முழுவதையும் ஸூக்ஷ்மமாக இன்ன துறைக்கு இன்னார் என்று ஆள்வது தேவர்களேயாகையால் அவர்களுடைய பாஷையையும் நாம் ஸரியாக, முறையாகத் தெரிந்து கொள்ளத்தானே வேண்டும்? கர்மாநுஷ்டானங்களில் வரும் மந்த்ரங்களையும், ச்லோகம் முதலானவற்றையும் நாம் ஸரியாகத் தெரிந்து கொண்டு சொல்வது தேவர்களோடையே நாம் பேசுவதுதான்! இதற்கு வ்யாகரண ஞானம் அத்யாவச்யம் அல்லவா?

ஞானம் மொழி கடந்தது. பக்தியை, அதாவது அன்பை, எந்த மொழியிலும் வெளிப்படுத்தலாம். ஆனால் நாம் சாஸ்திர கர்மாவும் நிறையச் செய்தேயாக வேண்டிய நிலையில்தானே இருக்கிறோம்? அதனால் சாஸ்திரங்கள் அமைந்துள்ள ஸம்ஸ்க்ருதத்தை ஸரிவரத் தெரிந்து கொள்ளத்தானே வேண்டும்?

தவிரவும், பழுதேயில்லாத அக்ஷரங்களைக் கொண்ட ஸம்ஸ்க்ருதத்தை வ்யாகரண விதியறிந்து உச்சரிப்பதே ஒரு மந்த்ர யோகமாகி நமக்கு நாடி சுத்தியையும், அதன் வழியாகச் சித்த சுத்தியையும் தரும்.

இவற்றோடு, நவீன ஸயன்ஸுக்கு ஆங்கில ஞானம் அவச்யம் என்பது போலவே ஆத்ம சாஸ்த்ரங்களை அறியவும், பாரத கலாசாரத்தின் ஸகல அம்சங்களையுமே அறியவும் ஸம்ஸ்க்ருத ஞானம் அவச்யமாகிறது. இதனாலெல்லாந்தான் ‘மஹாபாஷ்ய’த்திற்கு உயர்வு.

மனோ வாக்குகள் ஆச்சு. காயம் பாக்கி இருக்கிறது. சரீரத்திற்கு ஏற்படும் மலத்தை அகற்ற அவர் என்ன செய்திருக்கிறார்?

மலம் சரீரஸ்ய வைத்யகேந

சரீரத்துக்கு அழுக்கு வியாதிகள் தான். வ்யாதியில்லாமல் ஆரோக்யமாக இருந்துகொண்டிருப்பதுதான் த்ரிகரண சுத்தியில் சரீர சுத்தியாகும். இதற்காகப் பதஞ்ஜலி அநுக்ரஹித்ததுதான் வைத்ய சாஸ்த்ரம். “மலம் சரீரஸ்ய ச வைத்யகேந”.

ஆயுர்வேதத்தின் ஆதார சாஸ்த்ர புஸ்தகம் அவர் எழுதியதுதான். “சரகம்” என்று அதற்குப் பேர். அவருக்குச் சரகர் என்று பெயர் உண்டாதலால் அவர் எழுதியது ‘சரகம்’. ஆத்ரேயர் என்று அவருக்கு இன்னொரு பேர் இருப்பதை வைத்து, அதை “ஆத்ரேய ஸம்ஹிதை” என்றும் சொல்வதுண்டு.

சரீர ஸம்பந்தமான அவருடைய வைத்ய நூலுக்குப் “பதஞ்ஜலி” என்ற பெயரை வைத்து ‘டைட்டில்’ இல்லை. மனஸு ஸம்பந்தமாகவும், வாக்கு ஸம்பந்தமாகவும் அவர் எழுதிய மற்ற இரண்டு நூல்களில் “பதஞ்ஜலி” என்ற பெயரில் மட்டும்தான் அவரைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறது.

த்ரிகரண சுத்திக்கும் உசந்த சாஸ்த்ரங்களைக் கொடுத்துள்ள அவர் காய சுத்திக்குக் கொடுத்திருக்கும் வைத்ய சாஸ்த்ரத்திலேயே த்ரி-தாது சுத்தி என்பதாகப் பித்தம், வாதம், கபம் என்ற மும்மலங்கள் நீங்க வழி சொல்லியிருக்கிறார்!

தப்பாக நினைக்காமல் சித்தத்தைத் திருத்தி, அப்புறம் நிறுத்தியே விடுவதற்கு யோக ஸூத்ரம்; தப்பாகப் பேசாமல் திருத்துவதற்கு மஹா பாஷ்யம்; தப்பாகக் கார்யம் செய்யாமல் திருத்துவதற்கு சரகம் என்றிப்படி மூன்று உத்தம நூல்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். (உடம்பு ஸரியில்லாவிட்டால் கண் தெரியாமல், காது கேட்காமல், நடக்க முடியால், கார்யம் செய்ய முடியாமலாகிச் செய்வதெல்லாம் தாறுமாறாகத் தானே போகிறது? இதைத் திருத்தி நல்லபடி ஆக்கத்தான் வைத்ய சாஸ்த்ரம்.)

இந்த மூன்று நூல்களில் மஹாபாஷ்யத்துக்கு முதநூலான பாணினி ஸூத்ரங்களுக்கு ‘அஷ்டாத்யாயி’ என்று பெயர் – எட்டு அத்யாயமிருப்பதால். பதஞ்ஜலியே முதநூலாகச் செய்த யோக ஸூத்ரங்கள் ‘அஷ்டாங்க யோகம்’ என்பதைக் குறித்தது – அந்த ஸாதனையில் எட்டு அங்கங்கள் இருப்பதால். வைத்ய சாஸ்த்ரமாகவும் ‘அஷ்டாங்க ஹ்ருதயம்’ என்று ஒன்று உண்டு. ஆனால் அது இவருடைய சரக ஸம்ஹிதையல்ல. (வாக்படர் என்பவர் எழுதிய தனி நூல்.)

த்ரிகரணத்தாலும் தப்பு செய்யாமல் திருத்தித் தந்த பரமோபகாரி பதஞ்ஜலி மஹர்ஷி. அவை ஒவ்வொன்றின் அசுத்தியையும் நிவ்ருத்தி செய்தவர். அபாகரோத் என்பதற்கு ‘நிவ்ருத்தி செய்தார்’ என்று அர்த்தம்.

அப்படிப்பட்டவரை முநீநாம் ப்ரவரம் என்று சொல்லியிருக்கிறது. முநிச்ரேஷ்டரை ‘முனிவரர்’ என்று சொல்லக் கேட்டிருப்பீர்கள். அந்த முனிவரர்களிலும் முன்னால் நிற்பவராதலால் இவர் முனி ப்ரவரர்! ஆசார்ய பரம்பரையின் ப்ரவரம் சொல்வதாக ஆரம்பித்தேன்; அதிலே ப்ரவரராக இவர் வந்து நிற்கிறார்!”

இப்படியாகப்பட்ட பதஞ்ஜலிக்கு விசேஷமாக அஞ்ஜலி தெரிவித்து வணங்கி நிற்கிறேன்” என்று ச்லோகம் முடிகிறது:

பதஞ்ஜலிம் ப்ராஞ்ஜலிர்ஆநதோஸ்மி

இந்த மூன்று நூல்களைப் பற்றி இன்னும் ஒரு விசேஷம் சொல்கிறேன்: எந்த சாஸ்த்ரமானாலும் அதற்கு மூன்று விதமான நூல்கள் உண்டு – ஸூத்ரம், பாஷ்யம், வார்த்திகம் என்று மூன்று. ஸூத்ரம் தான் basic text – ஆதாரமான அடிப்படை நூல். சாஸ்த்ரக் கோட்பாடுகளை மிகச் சுருக்கமாக அதில் கொடுத்திருக்கும். அதைப் புரியும்படியாக விளக்கி எழுதுவதே பாஷ்யம். பாஷ்யத்திலும் கடினமாக உள்ள இடங்களை இளக்கிக் கொடுத்து, கொஞ்சம் சொல்லி விட்டதையும், சொல்லாமலே விட்டதையும் விளக்கி விஸ்தாரம் செய்வதே வார்த்திகம். சில சாஸ்த்ரங்களில் இந்த மூன்றில் ஸூத்ரத்திற்கு அதிக ப்ரக்யாதி இருக்கும்; அதையே ‘அதாரிடி’யாக வைத்துக்கொள்வார்கள். சிலதில் பாஷ்யத்திற்கு, சிலதில் வார்த்திகத்திற்கு என்று க்யாதியும் ‘அதாரிடி’யும் இருக்கும். மூன்றுக்குமே ஸம ப்ரக்யாதி, மூன்றில் இரண்டிற்கு ஸம ப்ரக்யாதி என்றெல்லாமும் இருப்பதுண்டு.

பதஞ்ஜலி செய்த மூன்று நூல்களில் யோகத்துக்குச் செய்தது ‘ஸூத்ரம்’; வ்யாகரணத்துக்குச் செய்தது ‘பாஷ்யம்’; வைத்யத்துக்குச் செய்தது ‘வார்த்திகம்’.1 இவற்றின் தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், ஸூத்ரமோ, பாஷ்யமோ, வார்த்திகமோ எதுவானாலும் அந்தந்த சாஸ்த்ரத்திலும் அதுதான் அதாரிடி, அதற்குத்தான் ஜாஸ்தி ப்ரக்யாதி என்றிருப்பதேயாகும்! யோக சாஸ்த்ரத்தில் பாதஞ்ஜல ஸூத்ரம்தான் முதலிடம் பெறுகிறது. அந்த ஸூத்ரத்திற்கு வ்யாசர் எழுதியுள்ள பாஷ்யத்திற்கோ, வ்யாச பாஷ்யத்திற்கு வாசஸ்பதி மிச்ரர், விஞ்ஞானபிக்ஷு ஆகியவர்கள் எழுதியுள்ள வார்த்திகத்திற்கோ அவ்வளவு ப்ராபல்யமில்லை. வ்யாகரணத்தை எடுத்துக் கொண்டால் பாணினியின் ஸூத்ரம் எத்தனை ‘லாஜிக’லாகவும் ஒன்றும் விட்டுப் போகாமலும் தேவபாஷா மர்மங்களுக்கு ரூல்கள் பண்ணி விளக்கியிருக்கிறது என்று எல்லாரும் அதிசயப்பட்டாலும் அதைப் புரிந்து கொள்ள மண்டையை உடைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அதை ம்ருதுவாக்கி இளக்கி, விளக்கிக் கொடுக்கும் பதஞ்ஜலியின் பாஷ்யத்திற்கே அதிக ப்ரக்யாதி இருக்கிறது. அதுவே ‘அதாரிடி’ என்று காட்டுகிறது போல, வேறே எந்த சாஸ்திரத்திலும் உள்ள பாஷ்ய நூல்களுக்கு இல்லாத அடைமொழியாக இது ஒன்றுக்கே ‘மஹா’ போட்டு ‘மஹா பாஷ்யம்’ என்று சொல்லப்படுகிறது! வைத்ய சாஸ்த்ரத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும் அதில் அதிக க்யாதி, அதிக ப்ரசாரம், அதாரிடி பெற்றிருப்பது வார்த்திக க்ரந்தமான “சரகம்”தான்! ஆதி வைத்ய நூல்களில் இன்னொன்றாக இருப்பது ஸுச்ருதர் என்பவர் செய்தது. ரணசிகித்சிஸையைக் குறிப்பாக விளக்கும் அந்த நூலில் சொல்லியுள்ள ஸர்ஜரி முறைகள், ஸர்ஜிகல் கருவிகள் ஆகியவற்றைப் பற்றி ‘அறிஞருலகம்’ எனப்பட்ட சிலபேர் கொண்டாடிப் பேசினாலும், நடைமுறையில் பார்த்தால் ரணசிகித்சிஸையில் இந்த முறை எடுபட்டுப் போய் இங்கிலீஷ் முறைதான் பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. சரகத்தில் உள்ளபடி உள்ளுக்கு மருந்து சாப்பிடுவது தான் ஆயுர்வேதம் என்றே பெயர் பெற்று நடைமுறையில் இருக்கிறது.

நடனம் என்றால் அதற்கு பரத சாஸ்த்ரம், அரசியல் என்றால் அர்த்த சாஸ்த்ரம் என்பது போல வைத்யம் என்றால் சரகம், வ்யாகரணம் என்றால் மஹா பாஷ்யம், யோகம் என்றால் பாதஞ்ஜல ஸூத்ரம் என்று அவருடைய புஸ்தகங்களே ப்ரதான க்ரந்தங்களாகப் புகழ்பெற்றிருக்கின்றன. ஒரு விதத்தில் மூன்றுமே வைத்ய புஸ்தகங்கள்தான்! வாக்கு மலம் போக வைத்யம் பண்ணுவது மஹாபாஷ்யம். மனோமலம் போக வைத்யம் பண்ணுவது யோக ஸூத்ரம்.

ஆத்மாவுக்கான சாஸ்திரம் என்று பார்த்தால் யோக ஸூத்ரத்துக்கு முக்யத்வம் இருந்தாலும் அறிவுக்கான, அறிவாளிகளுக்கான வித்யை என்று எடுத்தால் இவற்றில் ஸம்ஸ்க்ருத பாஷையை முறையாகக் கற்பிக்கும் மஹாபாஷ்யத்துக்குத்தான் முக்யத்வம். அதுதான் ரொம்பப் பெரிய புஸ்தகமும். ஆத்ம சாஸ்திரங்களைப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளவும் இலக்கணம் அவச்யம்தானே?

யோகத்துக்கு எதிர் ஸித்தாந்தங்களுண்டு. அத்வைதமே கொஞ்சம் அப்படித்தான் என்றேன். மஹாபாஷ்யமோ ஸகலுருக்கும் ஸம்மதமானது.

ஆகையினால் சிதம்பரத்தில் ஏராளமான சிஷ்யர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு அவர்களுக்கு மஹாபாஷ்ய பாடம் சொல்லித் தருவது என்றே பதஞ்ஜலி ஆரம்பித்தார். நடராஜாவின் உடுக்குச் சப்தத்திலிருந்தே பாணினி சப்தங்களை க்ரஹித்து வ்யாகரண ஸூத்ரங்களைச் செய்தார். அதற்கு வ்யாக்யானம்தானே மஹாபாஷ்யம்? அதனால் அது சிதம்பரம் கோயிலிலேயே போதிக்கப்படுவது ரொம்பவும் பொருத்தமாகிவிட்டது.

பாணினியின் ஸூத்ரத்தையும், பதஞ்ஜலியின் பாஷ்யத்தையும் நடராஜ மூர்த்தியின் கையோடும், காலோடும் ஸம்பந்தப்படுத்தி வேடிக்கையாக ஒரு ச்லோகம் இருக்கிறது2.

கைக்குப் பேர் பாணி. நடராஜாவின் பாணியிலுள்ள உடுக்குச் சப்தத்திலிருந்துதானே பாணினியின் ஸூத்ரம் பிறந்தது? அதை அந்த ச்லோகத்தில் நடராஜாவின் கையிலிருந்து எழும்பும் சப்தம் வ்யாகரணத்திற்கு ஆதார நூலைத் தந்ததாகச் சொல்லியிருக்கிறது.

கால் ஸமாசாரம் என்ன? நடராஜாவின் பாதத்துக்கும் பதஞ்ஜலியின் பாஷ்யத்துக்கும் என்ன ஸம்பந்தம்?

நடராஜாவின் காலடியில் நின்று தர்சனம் செய்வதோடு பதஞ்ஜலிக்கு த்ருப்தி உண்டாகிவிடவில்லை. அதனால், நர்த்தனம் செய்கிற அந்தப் பாதத்திலேயே பாம்பு ரூபத்தில் பாதஸரமாகச் சுற்றிக் கொண்டு ஸந்தோஷப்படுவார். பாதஸரப் பதஞ்ஜலியின் வாயில் எப்பொழுதும் மஹாபாஷ்யம் இருக்கும்.

இதையே ச்லோகத்தில், நடராஜாவின் கையிலிருந்து எழும்பும் சப்தத்தில் வ்யாகரண ஸூத்ரம் இருப்பதுபோல காலிலிருந்து (காற்சிலம்பிலிருந்து) எழும் சப்தத்தில் அந்த ஸூத்ரத்தின் பெரிய பாஷ்யம் இருக்கிறது என்று சொல்லியிருக்கிறது!

பிற்காலத்திலும்கூட சிவன் கோயில்களிலேயே வ்யாகரணம் போதிப்பதற்கென்று ‘வ்யாகரணதான மண்டபம்’ என்று ஒரு இடம் ஏற்பட்டது.

__________________________________________________________________________________________________________________

1 வ்யாகரண மஹாபாஷ்யம்…ஸூத்ராணி யோக சாஸ்த்ரே வைத்யகசாஸ்த்ரே ச வார்த்திகாநி தத: க்ருத்வா பதஞ்ஜலி முநி: (பதஞ்ஜலி சரிதம் V. 24-25)

2 யஞ்ஜ நாராயண தீக்ஷிதரின் “ஸாஹித்ய ரத்னாகரம்” – XI. 124 “தெய்வத்தின் குரல்” இரண்டாம் பகுதியில் ‘வியாகரணம் : வேதத்தின் வாய்’ என்ற உரையில் ‘வியாகரணமும் சிவபெருமானும்‘ என்ற பிரிவின் கடைசிப் பகுதி பார்க்க.

___________________________________________________________________________________________________________________________

Divine Service to the three tools (Mind, Speech, & Body)

His service for the welfare of the world did not end with that. Do we not talk about the three things that we have – mano-vak-kayam [मनो-वाक्-कायम्] [mind, speech and body]? If there is one person who has done the highest benevolent service by composing and giving the basic Sastras for all these three, it is only Patanjali!  This is his unique greatness. There is a verse, mentioning the great service rendered by him for the purification of the three tools (Trikaranasuddhi – त्रिकरणशुद्धि) and offers respects to him.

योगेन चित्तस्य पदेन वाचां ।
मलं शरीरस्य च वैद्यकेन ॥
योऽपाकरोत्तमं प्रवरं मुनीनां ।
पतञ्जलिं प्राञ्जलिरानतोऽस्मि ॥

yogena chittasya padena vaachaam |
malam sareerasya ca vaidyakena ||
yo[a]paakarottam pravaram muneenaam |
patanjalim praanjaliraanatosmi ||

Saivaites mention, ‘cutting off the three impurities’ (mummalam aruppadhu), in one particular sense.  Patanjali has also, in another sense, written books on the three branches of knowledge, to only remove the three impurities, (‘mummalam aruppadharke’).

Malam means, dirt.  It can affect all three – the mind, speech, and action. The presence of dirt is disease for all these three.  Health is present only if dirt is eliminated.  Doesn’t a doctor first ask this question ‘Have you passed stool?’

The impurities that affect the mind are the bad thoughts. One can get to experience Eswara only when they are removed.

Manikkavasagar says as, ‘chittamalam aruvithu sivamaakki’.

In the initial stages, it would appear that wrong thoughts are impure and good thoughts are pure. Later, it will be clear that ‘presence of thoughts, without distinction of good or bad, even the presence of the mind, are themselves impurities.  Mind is the dirt present on the atma [आत्मा], because of maya [माया] – illusion.  Therefore, realisation of God will happen only when the mind is reduced to nothing’.  When Manikkavasakar says as ‘chitta malam’, it is a reference to this. Instead of mentioning that the impure thoughts are the dirt for the mind, he has stated that the mind itself is the dirt for the atma.  The impurities getting destroyed by the grace of Eswara and one attaining the state of ‘sivam’, is termed as attaining ‘atma swaroopam’.

Yoga has been created to only cleanse the dirt in the mind.  This is why it begins as ‘yogena chittasya’ (योगेन चित्तस्य).

It is Patanjali who wrote the ‘Yogasutra’ which is the base book for the practice of Yoga.  That is why it is called, ‘Patanjala Yoga Sutram’ [पतञ्जल योग सूत्रम्] or plainly, ‘Paatanjalam’ [पातञ्जलम्].

It is called ‘yogam’ because it helps in controlling the mind and enables one unite with Paramatma.

Even today, we hear many people including westerners, who are in search of peace from this material life which is full of turbulence, pursue the path of “Yoga”. We also hear them showering praises that is the best way for achieving peace of mind, and that the process has been very minutely and scientifically described in Patanjali Sutra.

Although there are several types of yoga(s), only the one created by Patanjali is given the title “Raja Yogam”.

This is the foremost service he has done – the task of uniting the Jeevatma with Paramatma.  Among the three instruments, this has been done for the mind: “yogena chittasya” (योगेन चित्तस्य).

Next is Vak(ku) [वाक्].

For that, he has written the Vyakarana Bhashyam [व्याकरण भाष्यम्].  This is something I have already mentioned.

This is denoted by “padena vaachaam” [पदेन वाचाम्].

It is mentioned that he ‘removed’ [apaakaroth-अपाकरोत्] the impurities of the mind with Yoga Sutra (yogena chittasya) and the impurities of speech with the Maha Bhashyam (padena vaachaam).

It may occur that similar to the word ‘yogena’ (for yoga), it is not stated as ‘vyakaranena’ (for vyakarana). Isn’t it mentioned as ‘padena’?  ‘padam’ [पदम्] itself means vyakaranam.  It means the rules of grammar. In an elongated form it is also called ‘padaanusaasanam’ (पदानुशासनम्). It is enough to just say ‘padam’.  “padam vyakaranam proktam”: (पदम् व्याकरणं प्रोक्तम्)  – the book on grammar is called  ‘padam’.  Why is grammar necessary?  It is for regulating the language by prescribing the rules of usage.  Is not language dependent on words?  Is word not padam?  So, ‘padam’ itself means grammar.

Wherever books of Sanskrit and royal edicts refer to great people, after mentioning their family, renowned elders, their lineage, their Acharya, the names of the places they have lived (either all or some of them) etc., there will be a long title as, “iti srimad pada-vaakya-pramaana-paaraavaara-paareena” [इति श्रीमद पद- वाक्य- प्रमाण- पारावार- पारीण].  If a person really excelled in knowledge and wisdom, he deserved to get this title and would have got it for sure.

In the phrase ‘pada-vaakya-pramaana’, padam invariably refers to grammar. ‘Vaakyam’ refers to Meemamsa that is Poorva Meemamsa.  Since the Meemamsa Sastra takes up each and every sentence of the Veda, repeatedly enquiring into its meaning, it is known by the name ‘Vaakyam’.  ‘Pramaanam’ is Nyayam.  That is ‘Tarka Sastra’ [तर्क शास्त्र]. Since it establishes the rules through logic and reasoning, it gets the name ‘Pramaana Sastra’ – “pada-vaakya-pramaana….”.

“Paaraavaara-Paareena”: ‘Paaraavaaram’ means ocean.  ‘Paareena’, means, one who has crossed the shores of the ocean.

Looking at it together, “pada vaakya pramaana paaraavaara paareena”, it means, “A scholar who has crossed the shores of the oceans of vyakarana, meemamsa, and tarka”.

The four, Tarkam, Vyakaranam, Meemamsa and Vedanta are generally called chatus-sastras.  Of these, the first three are rearranged as, ‘pada-vaakya-pramaana’ and given as the three Sastras in which a scholar should necessarily have erudition.

In the context where it is mentioned ‘padena vaacham (malam apaakarot – मलम् अपाकरोत्)’ meaning ‘Patanjali removed the dirt in the word with padam’, I wanted to convey that padam here refers to the Vyakarana book.

There is special distinction about his writing the grammar book, making the special features of the Sanskrit language minutely comprehensible. When we say Sanskrit is Deva Bhasha, it means that it is the language that Devas use to converse with each other.  We call the language spoken by the Englishmen in England as English.  We call languages spoken by the French, Germans, Japanese, Bengalis, Marathis, Malayalis, as French, German, Japanese, Bengali, Marathi, and Malayalam respectively, based on the country or state and the people. The different dialects in Hindi such as Vrajabhasha, Mytili, etc., are also names based out of the corresponding places.  Similarly, Deva Bhasha means the language spoken by Devas in the Devaloka.  If English people are ruling us, does it not become necessary for us to know English to speak with them? Likewise, when the entire world is being subtly ruled by the Devas, each one being in charge of a particular task, should we not learn their language properly and systematically?  When we recite the Mantras and slokas that are part of the act of discharging one’s prescribed duties after knowing their meaning, it is actually conversing with the Devas!  Is not the knowledge of Vyakarana very necessary for this?

Spiritual knowledge transcends language. Bhakti, that is devotion, can be expressed in any language.  But are we not in a situation where we are also required to perform many Sastra Karmas?  Therefore, is it not necessary to know Sanskrit properly, the language of the Sastras?

This apart, the very act of pronouncing the flawless letters in Sanskrit, after knowing the rules of grammar, will by itself, become a Mantra and bring about  cleansing of the nervous system  (नाडी शुद्धि) and through that, purity of mind.

Further, just as knowledge of English is necessary for modern science, to learn the Sastras of spirituality and understand all aspects of the culture of Bharat, knowledge of Sanskrit becomes essential.  ‘Maha Bhashyam’ gets pre-eminence only for these.

Mano [ मनो], Vak [ वाक् ] are over.  Kayam [ कायम् ] is remaining.  What has he done to remove the impurities of the body?

malam saareerasya cha vaidyakena’ ( मलं शरीरस्य च वैद्यकेन )

Diseases are the impurities for the body.  To be living healthy, without any disease is considered purity of the body in ‘trikarana shuddhi’ [ त्रिकरण शुद्धि ]. Patanjali has bestowed his benevolent grace for this, through his ‘vaidya sastras’. ‘malam saareerasya cha vaidyakena’.

Patanjali is the one to have written the fundamental treatise on Ayurveda.  It is called “Charakam” [ चरकम् ].  His book is known as ‘Charakam’ since he has also the name Charaka. Atreya is another name of his. So the book is also called “Atreya Samhita” [ आत्रेय संहिता ].

His book on medical science, relating to the body, does not have the title based on his name “Patanjali”.  He has been referred to by the name “Patanjali” only in the two other books written by him, one related to the mind and the other related to speech.

Apart from providing excellent Sastras for purification of the Trikaranas, he has also talked about remedies to eliminate the three bodily impurities of Pittha [ पित्त  ], Vaata [ वात ] and Kapha [ कफ ] as Tri-dhatu Shuddhi [ त्रि-धातु शुद्धि ],  in the Vaidya Sastra itself!

He has given three great treatises: Yoga Sutra [ योग सूत्रम् ], for not indulging in bad thoughts and correcting the mind and subsequently, totally stopping it; Maha Bhashyam to avoid improper speech and for correcting it; and Charakam for preventing wrong actions and correcting our health.  (If the body is not alright, does it not go awry, with eyes unable to see, ears unable to hear, legs unable to walk, hands unable to carry out work, etc.?  Vaidya Sastra is mainly to  correct these and make the physical body healthy).

Of these three books, Panini Sutras, which are the basis for Maha Bhashyam, are called ‘Ashtadhyayi’ [अष्टाध्यायी ], because there are eight chapters.  The book on Yoga Sutras, the first text written by Patanjali himself, is on ‘Ashtaanga Yogam’ [ अष्टांगयोग ], because eight aspects of good health are involved in that practice. There is one as ‘Ashtaanga Hrydayam’, [ अष्टांग हृदयम ] which is also a medical Sastra.  But that is not his Charaka Samhita [ चरक संहिता ].  (It is a different book, written by one Vaagbhata [वाग्भटः]

Patanjali Maharishi is that benevolent person who provided the corrective measures required to prevent mistakes through the Trikaranas.  He is the one who cleansed the impurities of each one of it. The meaning of “apaakarot” [ अपाकरोत् ] is ‘He removed them’.

Such a person is referred to as, “muneenaam pravaram” [ मुनीनां प्रवरम् ].  You might have heard that distinguished ascetics are addressed as ‘Munivara’ [ मुनिवरः ].  Since he is the foremost even among the ascetics, he is Muni Pravara [मुनि प्रवरः]!  I started speaking on the line of ancestors of Acharya; He comes first and foremost in that!

patanjalim praanjaliraanatosmi’  ( पतञ्जलिं प्राञ्जलिरानतोऽस्मि )

I will tell you one more significant feature of these three books.  Whichever be the Sastra, there will be three types of books for it – Sutra, Bhashya and Vartika [ सूत्र, भाष्य, वार्तिक ].  Sutra is the basic text – the book of fundamentals.  Sastra principles will be given very briefly in it.  Bhashya is the explanatory treatise for that.  Vartika simplifies the difficult concepts found in Bhashya and explains what is briefly mentioned in it. It also covers those which are totally left out and also expands on them.  In some Sastras, Sutra is more famous (प्रख्याति) among these three and will be considered as the final ‘authority’ on the subject.  In some, Bhashya is more famous and in some the Vartika, and these will be considered as the final authority in the subject.  Sometimes, it could also happen that all the three are given equal importance or two of the three given equal importance etc.

Of the three books written by Patanjali, the one he wrote for Yoga was ‘Sutra’, that for Vyakarana was ‘Bhashyam’ and that written for Medicine was ‘Vartika’.1   There is  distinctive feature about these books: whether it was Sutra, Bhashya or Vartika, they are the most famous ones, and are considered the final authority in their respective Sastras!  In Yoga Sastras, Paatanjala Sutra [पातञ्जल सूत्रम् ] gets the first place. The Bhashya written by Vyasa for this book or the Vartika written by Vachaspati Mishra [ वाचस्पति मिश्र ], Vijnana Bhikshu [ विज्ञान भिक्षु ] etc., for the Vyasa Bhashyam, are all not that famous.

When we take the case of Vyakarana, although everyone is amazed about how Panini’s Sutra has explained the rules for the mysteries of Deva Bhasha [language of Devas] logically and also without missing out on anything, one has to break one’s head to understand it.  Patanjali’s Bhashya, which softens and explains it, is more glorified.  As if to establish that it is the final ‘authority’, the word, ‘Maha’ is added to it as title and it is called, ‘Maha Bhashyam’, which is not the case with any of the Bhashya books of any other Sastra!  Even in the case of vaidya sastra, it is only the vartika grantha – “Charakam”, which has received more fame, more publicity and is considered an authority. The second one among the early medical books is that written by Sushruta [ सुश्रुत ].  Although some experts hail the surgical methods, surgical tools, etc. explained in this book – which specifically explains about surgical operations, in practice, this procedure has been discontinued and only the procedure as per English method is being followed.  The medicine that is consumed in accordance with   ‘Charakam’, now goes by the name of Ayurveda.

When we talk about dance, there is Bharata Sastra; for politics there is Artha Sastra. Likewise, the books written by Patanjali have acquired fame as the foremost granthas; there is Charakam for Medicine, Maha Bhashyam for Vyakarana and for Yoga, there is Patanjali Sutra.  In a way, all the three are books on medicine!  The medicine to get rid of the impurities in speech is Maha Bhashyam.  Yoga Sutra is the medical treatment given to remove the impurities in the mind.

Although a lot of importance is given for Yoga Sutra as the Sastra for the emancipation of the self, it is the Maha Bhashyam which systematically teaches the language of Sanskrit and is considered important when we consider the science for the knowledgeable and intelligent persons.  And that is the biggest of the three texts.  Is not grammar too essential to study and understand the Atma Sastras?

There are also contradicting philosophies to Yoga.  I had mentioned that even Advaita is like that to some extent. Whereas ‘Maha Bhashyam’ is acceptable to everyone.

That is why Patanjali decided on teaching Maha Bhasyam in Chidambaram, assembling a large number of students.  By listening to the sound of the small drum of Nataraja and grasping the notes, Panini had written the Vyakarana Sutras.  Is Maha Bhashyam not the explanatory treatise for that?  Therefore, it became very apt that it should be taught in Chidambaram temple itself.

There is an amusing Sloka, linking Panini’s Sutra, Patanjali’s Bhasyam and the hands and legs of Lord Nataraja.2

A hand is called Paani [पाणि].  Is it not that Sutra of Panini [पाणिनि] was created from the sounds of the small drum in the hand of Nataraja?  The verse mentions that it is the sounds emanating from the hand of Nataraja that gave the basic book of Vyakarana.

What is the matter pertaining to the leg?  What is the link between Nataraja’s feet and Patanjali’s Bhashyam?

Patanjali was not content with having Darshan, remaining at the feet of Nataraja.  So, he entwined himself on the foot like an anklet, in the form of a serpent.  Maha Bhashyam is ever there in the mouth of the Patanjali, the anklet.

This has been described in the verse as follows: just as Vyakarana Sutra is there in the sound emanating from the hand of Nataraja, the Maha Bhashyam is there in the sound emanating from the leg (from the anklet)!

In the later days, a place to teach Vyakarana, in the name of ‘Vyakarana Mandap’ were constructed in Siva temples.

______________________________________________________________________

1 vyakarana bhashyam….sutraani yoga saastre vaidhyakasaastre cha vaartikani tata: krtva patanjali muni: (Patanjali Charitham V. 24-25) [व्याकरण भाष्यम्….सूत्राणि योग शास्त्रे वैद्यकशास्त्रे च वार्तिकानि ततः कृत्वा पतञ्जलि मुनिः]

 

2 Yajna Narayana Deekshitar’s “Sahitya Ratnaakaram” – XI.124 Please see the part, ‘Vyakaranamum Siva Perumanum’ in the text by the name, ‘Vyakaranam: Vedathin Vai’, in the second volume of “Deivathin Kural”

____________________________________________________________________________­­­________________________________________________
Audio


 



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: