70.2 Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – From Vasishta to Vyasa


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – In this part, Sri Periyava continues explaining the Guru Parampara lineage mentioning about the great contributions made by Sri Parasara Maharishi and Sri Veda Vyasa.

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the translation and Smt. Sowmya Murali for another splendid drawing & audio. Rama Rama


வஸிஷ்டரிலிருந்து
 வ்யாஸர் வரை

அவருடைய புத்ரர் பராசரர். அவர் தாயாரின் கர்ப்பத்திலிருந்தபோதே வேதங்களைச் சொன்னவர்! அவர் லோகத்திற்கு இரண்டு பெரிய ஸொத்துக்களைத் தந்தவர். ஒன்று, வேதவ்யாஸ பகவான். மற்றது, ‘விஷ்ணு புராணம்’. ஸத்யவதியை மாதாவாகவும், தம்மைப் பிதாவுமாகக் கொண்டு அவர் வ்யாஸாசார்யாளை அவதரிப்பித்தார். தாமே மாதா- பிதா இரண்டுமாக இருந்து ‘விஷ்ணு புராண’த்தைப் பிறப்பித்தார்!

ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலேயே மூல நூல்போல இருப்பது விஷ்ணு புராணம். நம்முடைய ஆசார்யாள் புராணங்களுக்குள்லேயே விஷ்ணு புராணத்திலிருந்துதான் அதிக மேற்கோள் காட்டுவது வழக்கம். பராசரர் அவருடைய பூர்வாசார்யர் அல்லவா?

பக்தி நூலாகவே விஷ்ணு புராணம் தெரிந்தாலும் பாலில் சர்க்கரையைக் கரைத்திருக்கிறதுபோல, அந்த பக்தியிலேயே ஞானத்தை, அத்வைத வேதாந்தத்தைக் கரைத்திருக்கும். (விஷ்ணு) புராணம் முழுக்க அங்கங்கே இப்படி அநேக த்ருஷ்டாந்தங்கள் காட்டலாம்2.

பக்தி வழியாக ஞானத்துக்கு வழிகாட்டியதோடு பராசரருடைய பணி முடிந்துவிடவில்லை,. கர்மாநுஷ்டானம், வாழ்க்கை முறைகள், ஸமூஹ நெறிகள், தனி மநுஷ்ய நியமங்கள் ஆகியவற்றைச் சொல்லும் தர்ம சாஸ்த்ரங்களில் ஒன்றான ‘பராசர ஸ்ம்ருதி’ என்பதையும் அவர் கொடுத்திருக்கிறார்.

பராசரருக்கு அடுத்தவர் வ்யாஸாசார்யாள். அத்வைத மதத்தை அழுத்தந்திருத்தமாக ஸ்தாபிக்கும் ஆசார்யாளின் சிகரமான நூல் — ‘Magnum Opus’ என்கிறார்களே, அப்படிப் பட்ட நூல் — எது என்று கேட்டாள், விஷயம் தெரிந்தவர்கள் “ஸூத்ரபாஷ்யம்” என்றுதான் சொல்லுவார்கள். வ்யாஸாசார்யாள் அநுக்ரஹித்துள்ள “ப்ரஹ்ம ஸூத்ர”த்திற்கு ஆசார்யாள் எழுதியுள்ள விரிவுரைதான் “ஸூத்ர பாஷ்யம்” என்பது. இதிலிருந்தே வ்யாஸாசார்யாளுக்கு அத்வைத வித்யா குரு பரம்பரையிலுள்ள முக்யமான ஸ்தானத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம். வெவ்வேறான பல உபநிஷத்துக்களில் விரவிக் கிடக்கிற எல்லாக் கருத்துக்களையும் ஒரே இடத்தில், வகை தொகை பண்ணி, ரத்னச் சுருக்கமான ஸூத்ர ரூபத்தில்கொடுத்து, அவற்றின் பரம தாத்பர்யம் அத்வைதம் என்று காட்டிக் கொடுக்கும் ஆதார கிரந்தமாக ‘ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்’ இருக்கிறது. இதை அநுக்ரஹித்து பரமொபகாரம் பண்ணியதோடு வேதங்களையே நாலாக வகுத்துத் தந்தவர் வ்யாஸதான். பதினெட்டுப் புராணங்களையும் அவரே கொடுத்து பக்தி த்வாரா ஞானத்தை, த்வைதத்தின் வழியாக அத்வைதத்தை எல்லாருக்கும் உபதேசித்தவர்.

அவருடைய பெருமையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தால் ஆசார்யாள் கதையை விட்டுவிட்டு ‘வ்யாஸ மஹாதமிய’மே சொல்லிக்கொண்டு போகும்படி ஆகும்! இப்போதே ஆசார்யாள் சரித்ரம் என்று ஆரம்பித்துவிட்டு அவருடைய அவதார கட்டத்திற்குக்கூட வராமல் என்னென்னவோ விஷயங்களாகப் பார்த்துக்கொண்டு போகிறோமே என்று இருக்கலாம். ‘என்னென்னவோ’ விஷயமில்லை! இதெல்லாம் சேர்ந்துதான் ஆசார்யாள் சரித்ரம். அவர் அவதாரம் பண்ணி, முப்பத்திரண்டு வருஷ ஆயஸ் காலத்தில் செய்து காட்டிய அநேக கார்யங்களும் அப்போது கடந்த ஸம்பவங்களும் மாத்திரம் அவருடைய சரித்ரத்தைச் சொல்லிவிடவில்லை. தொன்றுதொட்ட நம்முடைய மஹத்தான ஸமய நாகரிகத்திற்கே, ஆத்மிக மரபுக்கே ஒரு ப்ரதிநிதியாக வந்தவர் அவர். ஆகையினால் இந்த பெரிய கலாசாரத்தில் ஸம்பந்தப்பட்ட எல்லா விஷயங்களும் சேர்ந்ததுதான் அவருடைய சரித்ரம். இதெல்லாம் “என்னென்னவோ” சம்பந்தமில்லாத ஸமாசாரமில்லை. இதெல்லாம் தெரிந்துகொள்ளாமலே ஆசார்ய சரித்ரம் கேட்டுவிட்டோமென்றால் அது ஏதோ இடுக்கு வழியாக ஒரு பெரிய மலைத்தொடரில் கொஞ்சம் பாகத்தைப் பார்க்கிற மாதிரிதான்!

ஆனாலுங்கூட அவருடைய 32 வருஷ ஜீவித சரித்திரத்திலேயே சொல்லவேண்டியதாக ரொம்ப விஷயங்கள் இருப்பதால் பீடிகையைக் குறைத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

அதனால், வ்யாஸாசார்யாளைப் பற்றி வளர்த்தாமல் அடுத்தவரான சுகாசார்யாள் பற்றிக் கொஞ்சம் பார்த்துவிட்டு கௌடபாதர், கோவிந்த பகவத்பாதர், ஆகியவர்களின் கதைகளுக்குப் போகலாம்.

இந்த இரண்டு பெரும் ஆசார்யாளுக்கு நேர் குருவும், பரம குருவுமாக இருந்தவர்கள் என்பதால் அவர்களுக்கு முக்யத்வம் ஜாஸ்தி. அவர்கள் ஆசார்யாளோடேயே பிரிக்க முடியாமல் சேர்ந்திருக்கிற மாதிரி! அதோடுகூட, சுகர் வரையிலானவர்களைப் பற்றி அநேக புராணங்களில் பல கதைகள் கூறப்பட்டுள்ளன. இந்த இரண்டு பேர்தான் சரித்ர காலத்தில் ஓரளவு வந்தவர்களாதலால் இவர்களுக்குப் புராண ப்ரஸித்தியில்லை. ஆகையினால் இவர்களுடைய சரித்ரம் ரொம்பப் பேருக்குக் கொஞ்சம்கூட தெரிந்திருப்பதற்கில்லை. இதனாலும் இவர்களுடைய கதையைக் கொஞ்சம் விஸ்தாரம் பண்ணிச் சொல்ல நியாயமிருக்கிறது.

இதெல்லாவற்றுக்கும் மேலாக மஹாவிஷ்ணுவில் ஆரம்பித்து சுகர் வரையிலுள்ள அந்த ஏழெட்டுப் பெரும் ஆசார்யாளின் மதத்தைச் சேர்ந்த அத்வைதிகளுக்கு மாத்ரம்தான் பூஜிதமானவர்களென்றில்லை. த்விதிகள், விசிஷ்டாத்வைதிகள் முதலியவர்களுக்கும் அவர்கள் பூஜிதர்கள்தான். இன்னும் சொல்லப்போனால் நமக்கு (அத்வைதிகளுக்கு) மஹாவிஷ்ணு மூல குரு என்பதோடு பல முக்ய தெய்வங்களில் ஒருத்தர் என்றிருக்க, வைஷ்ணவர்களுக்கும் மாத்வர்களுக்கும் அவர்தான் முழுமுதல் தெய்வமே!

பராசரரிடம் ராமானுஜருக்கு விசேஷமான ஈடுபாடு உண்டு. அவர் தம்முடைய குருவின் மூன்று முக்யமான ஆக்ஞைகளில் ஒன்றாகக் கருதியதே, பராசரரிடமும் வ்யாஸரிடமும் பக்தி பண்ணிக்கொண்டு அவர்கள் பெயர்கள் என்றும் நிலைத்திருக்கும்படிப் பண்ணுவதாகும். அவருக்கு ரொம்பவும் நெருக்கமாக இருந்த கூரத்தாழ்வாரின் புத்திரருக்குப் பராசர பட்டர் என்றே பெயர் வைத்தார்.

வ்யாஸாசார்யாளை த்ரிமதஸ்தர்களுமே தங்கள் மூலபுருஷராகச் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்திற்கு ராமானுஜ பாஷ்யம், மத்வரின் பாஷ்யம் ஆகியனவும் தான் இருக்கின்றன. மாதவர்கள் வ்யாஸராயர் என்று பெயர்கூட வைத்துக்கொள்கிறார்கள். வ்யாஸராயமடம் என்றே அவர்களுடைய மடமொன்று உண்டு.

சுகப்ரஹ்மமும் எல்லா ஸம்ப்ரதாயஸ்தகர்களுக்கும் பொதுவானவர்தான். [சிரித்து] ப்ரஹ்மம்! எல்லாருக்கும் பொதுவாயில்லாமல் எப்படியிருக்கும்?

கௌடபாதரும், கோவிந்த பகவத் பாதரும்தான் முழுக்க அத்வைதிகளாகவே இருந்து, அத்வைத ஸம்ப்ரதாயஸ்தகர்களின் குரு பரம்பரையில் மாத்திரமே இருப்பவர்கள், மற்ற ஸம்ப்ரதாயஸ்தர்கள் அவர்களுடைய ஸித்தாந்தத்தை ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள். அவர்களைக் கொண்டாடவும் மாட்டார்கள். நமக்கென்றே ஏற்பட்டவர்கள் என்பதாலும் அந்த இரண்டு பேருடைய சரித்ரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள நாம் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.

———————————————————————————
2 காஞ்சீபுரம் ஸ்ரீ சங்கரபக்தஜன ஸபாவினால் வெளியிடப்பட்ட “அத்வைதாக்ஷரமாலிகா” எனும் நூலில் “விஷ்ணு புரானே அத்வைத பாவா:” என்ற கட்டுரையில் இவ்வித எடுத்துக்காட்டுகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

____________________________________________________________________________________________________

From Vasishta to Vyasa

His son was Paraasharar.  He was the one who had recited Vedas, while still being in the womb of his mother.  He has given two great assets to the world.  One, is Vedavyaasa Bhagawan.  The other one is ‘Vishnu Purana’.    Having Sathyavathi as the mother and himself as the father, he had made Vyaasaacharya incarnate.  He created ‘Vishnu Purana’, himself being both mother and father.

Vishnu purana is like an original book in Srimad Bhagawatham itself.  Our Acharya used to cite maximum from only Vishnu Purana, among all Puranas.  Was Paraasharar not his Poorvaacharya?

Although Vishnu Purana appears to be a devotional book, it is mixed with Jnaana and Advaita Vedaanta, like sugar is mixed with milk.  We can cite several such examples throughout the (Vishnu) Purana2.

Paraashara’s work did not end with only showing the way for attaining Jnana through devotion.  He has also given “Paraashara Smruti”, which is one of the Dharma Sastras, which speaks about practicing one’s duties, ways to lead life, rules for the community, discipline for individual self, etc.

Vyaasaacharya was next in line to Paraashara.  If it is asked, which is the top most book of Acharya, a ‘Magnum Opus’, as they call, which establishes the Advaita religion emphatically, people with knowledge would say, “Soothrabhaashyam” only.  The elaborate commentary written by Acharya for the Brahmasootra rendered by Vyaasaacharya, is “Sootra bhaashyam”.  From this only, we can understand the important status of Vyaasaacharya in the Advaita Guru Parampara.  “Sootrabhaashyam” is the fundamental treatise, which gives in a nutshell in the form of thread, compiling all the principles spread out in various Upanishads and pointing out that Advaita is the ultimate intent.  Apart from showering this benevolence and extending this great help, he has also given us the Vedas, categorising them into four. Giving us the eighteen Puranas, he is the one who has also taught all, Jnana through devotion and Advaita through Dvaita.

If we start talking about his greatness, it would happen that we may have to go on narrating about ‘Vyaasa’s greatness’ (Mahaatmyam) itself, leaving out the story of our Acharya.  It may appear already, that after having started off as the biography of Acharya, we have been going on looking into so many other things, without even coming to the stage of his incarnation.  It is not ‘so many other things’.  All these together only is biography of Acharya. The various things he did during the thirty two year lifetime after taking the incarnation and the events that happened during that time, alone do not convey his story.  He had come as a representative of the age-old civilisation and religious traditions.  Therefore, his biography includes all the matters related to this great culture.  These are not ‘so many other’ unrelated things.  If we get to know about Acharya’s biography without knowing all these things, it is like having a look at only a part of a big mountain range, through some small wedge!  Still, since there are so many things to be narrated in his 32 year lifetime itself, there is indeed, a need to restrict this elaborate preface.

Therefore, without lengthening further about Vyaasaacharya, let us go to the stories of Gaudapaadal, Govinda Bhagawadpaadal, etc., after covering a little about Shukaacharya.

As these two were the direct Guru and Parama Guru, importance for them is more.  They were like, who were together and cannot be separated from Acharya.  Moreover, several stories have been narrated in many Puranas, about the people till Shukaacharya.  Since only these two were during the time of history to some extent, they do not have the Purana fame.  That is why, many people are not likely to know even a little, about their history.  Due to this also, there is justification to narrate with a little more elaboration about their stories.

More than all these things, those seven eight people, starting from Mahavishnu and till Shuka, are not venerable, to only those who belong to Acharya’s religion, Advaita. They are also venerable to Dvaitis, Visishtaadvaitis etc.  While Mahavishnu is not only the first Guru for us (Advaitis) and also one of the important deities, He is the Primary and only deity for Vaishnavaas and Madhvas!

Ramanuja had a special devotion to Paraashara.  One of the three important commandments of his Guru, he had considered for fulfilling, was showing devotion to Paraashara and Vyaasa and to establish their names forever.  He had even given the name Paraashara Bhattar to the son of Koorathazhwar, who was very close to him.

Followers of all the three faiths consider Vyaasaacharya as an important personality for them.  Also, there is Ramanuja’s commentary as well as that of Madhva, for the Brahmasootra.  Madhvas even have a name as Vyaasaraaya.  There is even a Mutt by the name, Vyaasaraaya Mutt.

Shukabrahmam is also common to followers of all traditions.  (Laughing), Brahmam! How can it be not common to all?

As Gaudapaadal and Govinda Bhagawad Paadal, were entirely Advaitik and were part of only the Advaita Guru Parampara, their philosophy is not accepted by followers of other traditions.  They are not celebrated also.  As they had also lived exclusively for us, we are duty bound to know their histories.

———————————————————————-

2 This type of examples are given in the essay, “Vishnu Puraane Advaita Bhaavaa:”, in the book, “Advaitaaksharamaalikaa”, published by Sri Shankara Bhaktha Jana Sabha, Kanchipuram.

_______________________________________________________________________________________________________________

Audio



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: