70.1 Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – From Vasishta to Vyasa


 

Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – In this part, Sri Periyava starts with Sage Vasishta’s significance and his lineage through an interesting story…

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the translation and Smt. Sowmya Murali for the cognate drawing & audio. Rama Rama

வஸிஷ்டரிலிருந்து வ்யாஸர் வரை

வஸிஷ்டர் ப்ரஹ்மாவின் பத்து மானஸ புத்ரர்களில் ஒருவர். ஏராளமான வேத ஸூக்தங்களுக்கு அவர் ரிஷி. ஸப்தரிஷிகளில் ஒருவராயிருக்கும் பெருமையும் அவருக்கு உண்டு. இன்னொரு பெருமை பதிவ்ரதைகளில் முதல் ஸ்தானம் கொடுத்துப் பூஜிக்கப்படும் அருந்ததியின் பதி அவரே என்பது. எல்லாவற்றிலும் பெருமை, அவருடைய பரம குருவான நாராயண மூர்த்தியே ஸ்ரீ ராமசந்த்ர மூர்த்தியாக அவதாரம் செய்தபோது இவர் அவருக்கு குருவாகி உபதேசம் பண்ணியிருக்கிறார்! அப்போது விஸ்தாரமாக அவர் (அத்வைத) வேதாந்தம் உபதேசித்ததுதான் ‘ஞான வாஸிஷ்டம்’ என்ற புஸ்தகம். அது வால்மீகி ராமாயணத்தை விடவும் பெரிய புஸ்தகம். ஏராளமான கதைகள், உபகதைகள் எல்லாம் சொல்லி, ப்ரஹ்மம் ஒன்றுதான் ஸத்யம். லோகம் மாயை, ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றுதான் என்று அதில் நிரூபித்திருக்கும். வேதாந்திகள் ரொம்பவும் கொண்டாடும் நூல் அது.

தமிழில் தனியாக ஒரு அத்வைத ஸம்ப்ரதாயம் உண்டு. அதில் ஞானவாஸிஷ்டத்தின் மொழி பெயர்ப்புக்கு மிகவும் முக்யமான இடமுண்டு. ‘வாசிட்டம்” என்று சொல்வார்கள்.

வஸிஷ்டருடைய நூறு புத்ரர்களில் ஒருத்தர்தான் குரு பரம்பரையில் அடுத்தவராக வரும் சக்தி. அவரைப் பற்றிப் புராணங்களில் பல கதைகள் இருக்கின்றன. இவை ஒன்றுக்கொன்று சற்று வித்யாஸமாயும் இருக்கின்றன.

ஸதாசிவ ப்ரஹ்மேந்த்ராள் என்று ஜீவன்முக்தரான மஹான் இருந்தாரென்று கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அவர் “(ஜகத்) குரு ரத்ந மாலா (ஸ்தவம்)” என்பதாக ப்ரஹ்ம வித்யா குரு பரம்பரையைப் பற்றி தக்ஷிணாமூர்த்தியிலிருந்தும் மஹாவிஷ்ணுவிலிருந்தும் ஆரம்பித்து நம்முடைய (காஞ்சி) மடத்தின் 57-வது பீடாதிபதியாயிருந்த தம்முடைய குரு வரையில் ஸ்தோத்திரித்து 87 ச்லோகங்கள் கொண்ட க்ரந்தம் செய்திருக்கிறார். அதற்கு ஆத்மபோதேந்த்ர ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் என்பவர் ‘ஸுஷமா’ என்ற வியாக்யானம் செய்திருக்கிறார். “குரு ரத்னா மாலா”வில் சக்தி மஹரிஷியைப் பற்றி, ‘தன்னுடைய ஸாந்நித்ய மாத்திரத்தால் பஹுமித்ரஸஹன் என்ற ராஜனின் பாபத்தைப் போக்கிய உத்தமமான பிரபாவத்தை உடையவர். மஹா மந்த்ர யந்த்ர சக்தி பொருந்தியவர். உண்மையான விரக்தியுடையவர்’ என்று சொல்லியிருக்கிறது1.இதற்கு ‘ஸுஷமா’வில் கொடுத்துள்ள வ்யாக்யானத்தைப் பார்த்தாலே நமக்குப் போதுமானது-சக்தியின் பெருமை என்ன, அவரை எப்படி ப்ரஹ்மவித்யா குருக்களில் ஒருவராகச் சேர்த்திருக்கிறது என்று தெரிவதற்கு.

அந்த வ்யாக்யானப்படி, (பஹு) மித்ரஸஹன் ஸூர்யகுல ராஜாக்களில் ஒருவன். வஸிஷ்டர்தான் அவனுக்குக் குலகுரு. அவனை நேராக எதிர்க்க சக்தியில்லாத ஒரு ராக்ஷஸன், வஞ்சகம் பண்ணி, வஸிஷ்டரின் சாபம் அவனுக்கு ஏற்படும்படிச் செய்து அதனால் அவனை அழிக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறான். சமையல்காரன் மாதிரி வேஷம் போட்டுக் கொண்டு வந்து மித்ரஸஹனுடைய பாகசாலையில் வேலைக்கு அமர்கிறான். ஒருநாள் மித்ரஸஹன் வஸிஷ்டரைக் கொண்டு பித்ரு ச்ராத்தம் பண்ணுகிறான். அப்போது வேஷதாரியான ராக்ஷஸ சமையல்காரன் நர மாம்ஸத்தையே சுத்த அன்னம் மாதிரி சமைத்து வைத்து, விஷயம் தெரியாத மித்ரஸஹன் அதை வஸிஷ்டருக்குப் பரிமாறும்படி செய்கிறான். ஆனால் வஸிஷ்டருக்கு அன்னத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் விஷயம் தெரிந்து விடுகிறது.

பகவான் லீலையில் வஸிஷ்டாதி மஹர்ஷிகளுக்கும்கூட ஞான த்ருஷ்டியில் சிலது தெரிந்தாலும், சிலது தெரியாமலும் போய்விடும்! இப்போது அப்படித்தான் தமக்குப் பரிமாறப்பட்டுள்ள வஸ்து அன்னமல்ல, நர மாம்ஸம் என்று வஸிஷ்டருக்கு தெரிந்தாலும், இந்தக் கார்யத்துக்கு ராஜா பொறுப்பாளியில்லை என்று தெரியவில்லை. சட்டென்று கோபம் வந்து, “இப்படி எனக்கு மஹத்தான அபசாரம் பண்ணப் பார்த்த நீயே நர மாம்ஸ பக்ஷிணியான ராக்ஷஸனாகப் போ!” என்று மித்ரஸஹனுக்கு சாபம் கொடுத்து விடுகிறார்!

அவன் நிரபராதியல்லவா? அதனால் சாபம் வாங்கிக் கொண்டவுடன் அவனுக்கும் மஹாகோபம் உண்டாகிறது! குருவென்றும் பார்க்காமல் வஸிஷ்டருக்கு எதிர்சாபம் தரப்போகிறான். சாபம் பலிப்பதற்காக அவர் மேலே அபிமந்திரித்த தீர்த்தத்தைத் தெளிக்க வேண்டுமென்று தன் கையிலே ஜலத்தை எடுத்துக் கொண்டு சபிக்கிறான். அதை அவன் வஸிஷ்டர் மேல் தெளிப்பதற்குள் மந்திரி குறுக்கிட்டு, குருவாக உள்ள ஒருவரை சபிக்கிற சிஷ்யனுக்கு எந்நாளும் விமோசனமில்லை என்றும், அவன் குடும்பமே நசித்துவிடும் என்றும் எடுத்துச் சொல்லித் தடுக்கிறான்.

ராஜாவுக்கு நல்லறிவு வருகிறது. தீர்த்தத்தைத் குருவின் மேல் தெளிப்பதில்லை என்று முடிவு பண்ணுகிறான். ஆனாலும் கையில் இருக்கிற ஜலத்தை என்ன பண்ணுவது? எங்கேயாவது விட்டுத்தானே ஆகவேண்டும்? அப்படி விட்டாலோ விட்ட இடம் மந்த்ர வீர்யத்தால் எரிந்து போய்விடும். அந்த இடத்தில் எதாவது ஜீவ ஜந்து போனால் அதுவும் கருகிவிடும். அதனால், ‘என்ன செய்யலாம்?’ என்று யோசித்து, முடிவில் ரொம்பவும் தியாகமாகவும், ப்ராயச்சித்தமாகவும், ‘நம்முடைய காலே கருகிப் போகட்டும்’ என்று, தன்னுடைய பாதத்திலேயே அந்த ஜலத்தை விட்டுக் கொண்டு விடுகிறான். அவனுடைய கால் கருகிக் கன்னங் கரேலென்றாகிவிட்டது. அதனால் அவனுக்குக் ‘கல்மாஷபாதன்’ என்றே பேர் ஏற்பட்டது.

அதோடு வஸிஷ்டரின் சாபமும் பலி்த்துத் தானேயாக வேண்டும்? அதனால் அவன் நரமாம்ஸ பக்ஷிணியாக மாறிவிட்டான்.

இதுவரை எல்லாப் புராணங்களிலும் ஒரே போன்ற கதைதான். அப்புறம்தான் பலவிதமான மாறுதல்கள். குரு பரம்பரையைப் பற்றியே உள்ள நூலான ‘ஸுஷமா’க் கதையை நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம், ‘ஸுஷமா’ எழுதிய பெரியவர் புஷ்டியான புராண ஆதாரம் எதோ இருந்துதானே அந்தக் கதையைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும்? அதனால் அதையே நாமும் ப்ராமாண்யம் (‘அதாரிடி’) உள்ளதாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

நரமாம்ஸ பக்ஷிணியாக ஆனவுடன் ராஜா வஸிஷ்டருடைய புத்ரர்களைப் பிடித்துத் தின்ன வேண்டுமென்று பாய்கிறான். அப்போதுதான் குரு பரம்பரையில் இடம் பெரும் சக்தி எதிர்ப்படுகிறார். அவரை தர்சித்தவுடன் அவருடைய ஸாந்நித்ய விசேஷத்தாலேயே ராஜாவுடைய சாபம், பாபம் எல்லாம் மறைந்து விடுகின்றன. ‘இப்பேர்ப்பட்ட மஹாத்மாவாக இருக்கிறாரே!’ என்று அவரிடம் நிரம்ப மரியாதை, பக்தி வைத்து உபதேசம் தருமாறு ப்ரார்த்தித்துக் கொள்கிறான். அவரும் அவனுக்கு ஸகல தத்வமுமான ப்ரஹ்ம வித்யையை உபதேசித்து, சாபத்திலிருந்து விடுவித்தது மட்டுமின்றி ஸம்ஸாரத்திலிருந்தே விடுவித்து மோக்ஷத்தில் சேர்ப்பிக்கிறார்.

நம்முடைய குரு பரம்பரையில் வஸிஷ்ட புத்ரரான சக்தி என்ற ரிஷி இடம் பெற்றிருப்பதற்கு இப்படிக் காரணம் தெரிகிறது.

————————————————————-

1பஹுமித்ரஸஹ-க்ஷிதீச-பாபாபஹ

ஸாந்நித்யம்-அரோத்ய-ஸத்-பிரதாபம் |

மஹதஞ்சித-மந்த்ர-யந்த்ர-சக்திம்

மநஸா சக்திம்-உபைமி ஸத்விரக்திம் ||      (ச்லோ. 6)

____________________________________________________________________________________________________________
From Vasishta to Vyasa

Vasishta is one of the ten spiritual sons of Brahma.  He is the author (poet) of several Vedic hymns.  He also has the distinction of being one of the ‘Saptarishis’.  The other distinction is that he is the husband of Arundati, who is revered as the top most among devoted and virtuous wives.  The most important distinction among all was that he was the Guru and had given instruction to his own Parama Guru, Lord Narayana himself when He had incarnated as Sri Ramachandra Murthy.  The elaborate teachings of (Advaita) Vedanta that he had given at that time, is the book called, “Jnana Vaasishtam”.  It is a book bigger than Valmiki’s Ramayana.  It narrates several stories and sub-stories and establishes that Brahmam is the only truth, the world is an illusion and that the soul and Brahmam are one and the same.  It is a book which is much celebrated by followers of Vedanta.

There is a separate Advaita tradition in Tamil.  The translation of ‘Jnanavaasishtam’ has a lot of importance.  It is called “Vasittam”.

One of the hundred sons of Vasishta is Shakthi, who comes next in the Guru Parampara order.  There are several stories about him in mythology.  They also differ from one another.

You might have heard that there was a Mahan by name, Sadasiva Brahmendra, who was a liberated soul.  He has written a treatise (granth), called “(Jagath”) Guru Ratna Mala (Sthavam), containing 87 verses, on Brahma Vidya Guru Parampara, praising the Gurus, starting from Dakshinamurthy and Mahavishnu, till his immediate Guru – the 57th Pontiff of our (Kanchi) Mutt.  Atmabodhendra Saraswati Swamiji has written a commentary for it, titled ‘Sushama’. It is mentioned in the ‘Guru Ratna Mala’ that Shakthi Maharishi   was the one who had special distinction (Uthama prabhava) of having got rid of the sins of a king, by name Bahumitrasaha, merely by his very presence, and that he had great powers of sacred texts (Mantras) and Yantras and as one who was completely indifferent to worldly pleasures (Virakthi)1.  It is sufficient to read the explanation given in the ‘Sushama’, for us to know the greatness of Shakthi, how he was included as one of the Brahma Vidya Gurus.

As per the narration, (Bahu) Mithrasahan, was one of the kings of the Surya dynasty.  Vasishta was his family preceptor.  A Rakshasa, who did not have the capability to fight with the king directly, plans to destroy him by deviously making him incur the wrath of Vasishta.  Under the disguise of a cook, he gets employed in the kitchen of Mitrasaha.  One day, Mitrasaha does the Shraadh for his forefathers with the help of Vasishta.  The disguised rakshasa prepares human flesh like pure food and makes Mithrasaha serve it to Vasishta.  However, Vasishta recognises what the food is made up of, the instant he sees it.

In this drama enacted by Bhagawan, while certain things are visible by their supreme vision to great sages like Vasishta, certain other things are not very evident.  It happened that way now too.  Though Vasishta could recognise what was served to him was not rice but human flesh, he could not grasp that the king was not responsible for that.  In a sudden fit of anger, he curses the king saying “You, who have tried to commit such a great sin on me, shall yourself become a carnivorous bird which feasts on human flesh!”

Wasn’t the king innocent?  Therefore he is very much angry on hearing the curse.  He is about to pronounce a counter curse on Vasishta, overlooking the fact that Vasishta was his own Guru.  To make the curse fructify, he takes the water energised with sacred mantras and pronounces the curse.  His minister intervenes just before he sprinkles the water and persuades him to stop, saying that there is no relief, ever, to a disciple who curses his own Guru and that his entire family will be doomed.

Good sense dawns on the King.  He decides not to sprinkle the water on his guru.  But what should he do with the water in the hand?  Should it not be let down somewhere?  Wherever it is let off, that place would burn down due to the energy of the mantras.  Any living thing that is present at that place would get burnt. After some thought, as a matter of great sacrifice as well as atonement, he pours the water on his own feet thinking, “let my own feet get burnt”.  His feet get burnt and become black.  Due to this, he even got the name, “Kalmashapaada”.

Should not Vasishta’s curse also have effect?  Therefore, the king gets transformed into a person who eats human flesh.

Up to here, the story is similar in all the mythologies.  There are several changes subsequently.  Let us take the story as in ‘Sushama’, which is a book exclusively on Guru Parampara.  Would not the great man who wrote ‘Sushama’ have strong evidence of Puranas to narrate that story?  Therefore, we too will take it as the final authority.

After becoming a person who consumes human flesh, the king leaps to catch the sons of Vasishta to eat them. He comes across Shakthi, the one who finds a place in Guru Parampara.  Merely by seeing him, the king’s curse and sins vanish, just by the power of his being in the vicinity. Wondering what a great soul he was, he (the king) bestows upon him (Shakti), lot of respect and devotion and requests earnestly to give him advice.  Shakti also instructs him the Brahmavidya, which contains all the truths, relieves him not only from the curse but also from the worldly existence and grants him liberation.

We come to know the reason as above, for the inclusion of the sage, Shakti, the son of Vasishta, in our Guru Parampara.

——————————————-

1 Bahumitrasaha-Kshiteesha-Paapaapaha

Sannidhyam-Arodhya-Sat-Prataapam.

Mahadanchita-Mantra-Yantra-Shaktim

Manasaa Shaktim-Upaimi Sadvirakthim.  (Verse 6)

_____________________________________________________________________________________________________________
Audio



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: