67.4 Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Proof given by direct disciples



Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – In this final section of the chapter Sri Periyava leaves no stone un-turned when calling out the differences between Kailasa Sankarar and our Bhagawathpadhal. How many of us know Buddha is also called as ‘Vinayagar’? Absolute joy to read 🙂

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the translation and Smt. Sowmya Murali for another sumptuous drawing & audio. Rama Rama


நேர் சிஷ்யர்கள் தரும் சான்று

அநுக்ரம்”: உக்ரத்துக்கு எதிர்ப்பதம் அநுக்ரம். ‘உமார்த்தம்-அநுமார்த்தம்’ மாதிரி ‘உக்ரம்’ – அநுக்ரம்’. கொஞ்சங்கூட உக்ரபாவமே இல்லாமல் ஸௌம்ய மூர்த்தியாக, “கருணாலயம்” எனப்படுபவராக5 இருப்பவர் நம்முடைய பகவத்பாதர்கள். அநுக்ர மூர்த்தி, அநுக்ரஹ மூர்த்தி! கைலாஸ சங்கரரோ உக்ர ரூபி! பவன் முதலான அவரது அஷ்ட நாமாக்களிலேயே ‘உக்ரன்’ என்று அவருக்கு ஒரு பெயர் வருகிறது! ப்ரளய காலாக்னி ருத்ரன், ஸம்ஹார ருத்ரன் என்றெல்லாம் சொல்லும்போதே பயமாயிருக்கிறது! இப்படி பயங்கரமாக இருப்பதால் ‘பீமன்’ என்றும் அவருக்கு அஷ்ட நாமாக்களில் இன்னொரு பெயர் இருக்கிறது. ஆக, இதுவும் ஒரு வித்யாஸம்: இவர் அநுக்ரர், அவர் உக்ரர்.

அநுக்ரம் – உன்ம்ருதித கால – லாஞ்சநம்

அதென்ன ‘உன்ம்ருதித கால லாஞ்சநம்?’ ‘கால லாஞ்சனம்’ என்றால் கருப்பான அடையாளம். ‘காலம்’ – கறுப்பு. ‘லாஞ்சநம்’ – அடையாளம். ‘உன்ம்ருதித’ என்றால் ‘நசுக்கி அழிக்கப்பட்ட’. அவதார சங்கரர் ‘கறுப்பு அடையாளத்தை நசுக்கி அழித்துவிட்டவர்’ என்று அர்த்தம். இப்படி எதற்காகச் சொல்லவேண்டும்? கைலாஸ சங்கரருக்கு இவர் அடியோடு வித்யாஸமாயிருக்கிறார் என்பதற்கு இன்னொரு சான்று காட்டுவதற்குத்தான்! கைலாஸ சங்கரருக்கு விசேஷமாக உள்ள அடையாளமே அவர் கழுத்தில் உள்ள கால லாஞ்ஜநம் தான். ‘கால’ கூடம் என்றே சொல்லப்படும் விஷத்தைப் பானம் பண்ணியதால் கழுத்தில் ஏற்பட்ட அந்தக் கால லாஞ்சனத்தோடு அவர் இருப்பதால்தான் ‘நீலகண்டன்’ என்று பெயர். அவருடைய அவதாரம்தான் இவர் என்கிறார்களே என்று இவரிடம் வந்து பார்த்தால் இவர் நீலகண்டராக இருக்கவில்லை! கால லாஞ்சனத்தைக் காணோம்! அதை அழித்துவிட்டு ‘உன்ம்ருதித கால லாஞ்சன’ராக இருக்கிறார்.

கறுப்பு என்பது தோஷத்தைக் குறிப்பது, களங்கத்தைக் குறிப்பது. கைலாஸ சங்கரரின் சுத்த ஸ்படிக தேஹத்தில் அந்தக் களங்கம் இருக்கிறது. அவதார சங்கரரிடம் அது இல்லை. களங்கமே இல்லாதவர். இப்படிச் சொல்லும்போது தேஹத்திலுள்ள களங்கத்தை மாத்திரம் சொல்வதாக இல்லை. குணம், நடத்தை எதிலுமே களங்கத்தின் சுவடுகூட இல்லாமல் அழித்துப் போட்டு உன்ம்ருதித கால லாஞ்சனராக இருக்கிறாரென்று அர்த்தம் கொடுக்கிறது.

வேடிக்கையாக ஒன்று தோன்றுகிறது. ‘கால லாஞ்சனம்’ என்பதை அப்படியே இங்கிலீஷில் சொன்னால் ‘Black mark’. ஒருத்தருக்கு இருக்கும் ஒரு தோஷத்தை ‘Black mark’ என்கிறோம். அது அடியோடு இல்லாத தோஷ ரஹிதராக ஆசார்யாள் இருந்ததால் உன்ம்ருதித கால லாஞ்சனம்’ என்பது ரொம்ப ஸரிதான் என்று தோன்றுகிறது.

கொஞ்சம் நீட்டி இன்னொரு அர்த்தங்கூடச் சொல்லலாம். காலனை உதைத்தபோது காலில் ஏற்பட்ட தழும்பு என்ற அடையாளத்தினால் கைலாஸ சங்கரர் கால லாஞ்சனரானார் என்றும், நம்முடைய ஆசார்ய சங்கரர் அதை உன்மர்த்தனம் பண்ணிவிட்டவர் (அடியோடு அழித்து விட்டவர்) என்றும் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

காளீய மர்த்தனம் என்று கால ஸர்ப்பத்தை க்ருஷ்ண பரமாத்மா மிதித்துத் துவைத்த மாதிரி ஆசார்யாள் பரமேச்வர ரூபத்தில் இருந்த கால லாஞ்சனத்தை மர்த்தனம் பண்ணியிருக்கிறார்.

கடைசி வித்யாஸம்: “விநா விநாயகம்“. அப்படியென்றால் விநாயகரோடு இல்லாதவர், விநாயகரைத் தன்னிடம் சேர்த்துக் கொள்ளாதவர் என்று அர்த்தம். ‘எதற்காக ஆசார்யாளை இப்படிச் சொல்லணும்?’ என்று புரியாமலிருக்கலாம்! ‘கைலாஸ சங்கரருக்கு வித்தியாசமாகவே இவரைக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காக வேறே என்னென்னவோ சொல்லிக் கொண்டு போனதெல்லாம் ஸரிதான். அவர் போகி பரிவாரர். இவர் அபோகி பரிவாரர். அவர் உமார்த்த விக்ரஹர். இவர் அநுமார்த்த விக்ரஹர். இப்படியெல்லாம் பல சொன்னது ஸரிதான். அவர் ஜ்யேஷ்டபுத்ரரான விநாயகரோடேயே ஸதா காலமும் சேர்ந்து இருப்பவர். விநாயக மூர்த்தி தகப்பனாரிடம் குறும்புகள் பண்ணி கொண்டிருப்பார் என்று கவிகள் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறோம். சக்தி பஞ்சாக்ஷரி த்யானத்திலேயே ஈச்வரனை அம்பாளோடு மாத்திரமில்லாமல், — ஸோமாஸ் கந்த ரூபத்தில் அவர் அம்பாள், ஸ்கந்தன் ஆகிய இருவரோடு சேர்ந்திருப்பதுபோல மாத்திரமும் இல்லாமல் — அந்த இரண்டு பேரோடும் பிள்ளையாரையையும் சேர்த்து முழுக் குடும்பமாக ஸ்மரிக்கும்படிதான் இருக்கிறது6. இவர் — அவதார சங்கரர் — விநாயகரை விட்டுவிட்டவர், அதாவது ஒதுக்கி விட்டவர் என்று எதற்காகச் சொல்ல வேண்டும்? ஷண்மதங்களில் ஒன்றாகப் பிள்ளையார் மதத்தையும் அவர் ஸ்தாபித்துத்தானே இருக்கிறார்? அவர் பண்ணியிருக்கும் ‘கணேச பஞ்சரத்ன’த்தைச் சொன்னாலே பிள்ளையார் நர்த்தன கணபதியாக நாட்டியமாடிக் கொண்டு வருகிற மாதிரி இருக்கிறதே! (அப்படியிருக்க) ‘விநா விநாயகம்’ என்று ஏன் சொல்ல வேண்டும்? வித்யாஸம் காட்டிக் கொண்டே போகணும் என்பதற்காக் எதையாவது சொல்லி விடுவதா என்ன’? என்று தோன்றலாம்.

இங்கே ‘விநாயக’ என்ற வார்த்தையைப் போடும்போது பத்மபாதர் ஒரு சிலேடை பண்ணியிருக்கிறார். ‘போகி’, ‘பூதி’ என்ற வார்த்தைகளைப் போடும்போது பரமசிவனைக் குறிக்குமிடத்தில் ஒரு அர்த்தமும் ஆசார்யாளைக் குறிக்குமிடத்தில் இன்னொரு அர்த்தமும் கொடுக்கும்படியாகப் போட்டிருந்ததைப் பார்த்தோமல்லவா? அப்படித்தான் இங்கேயும். விநாயக சப்தம் ஈச்வரனோடு ஸம்பந்தப்படும் போது பிள்ளையார் என்று பொருள் கொடுக்கிறது. ஆசார்யாளோடு ஸம்பந்தப்படுத்தும்போது விநாயகர் என்பதற்கு புத்தர் என்று அர்த்தம்.

ரொம்பப் பேருக்குத் தெரிந்திருக்காத விஷயம்: புத்தருக்கு விநாயகர் என்று பேர் உண்டு.

விநாயகர் என்றால் விசேஷம் பொருந்திய நாயகர் (தலைவர்), தமக்கு மேலே இன்னொரு தலைவர் இல்லாதவர் என்று இரண்டு அர்த்தம். பூதகணாதிபதியாக இருக்கப்பட்ட பிள்ளையாரை நாம் அப்படிச் சொல்கிறோம். பௌத்தர்கள் ‘தங்களுடைய மதத் தலைவரான புத்தருக்கு அதே பெயரைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்7.

‘அமர கோச’ நிகண்டுவில் அதை எழுதிய ஜைனனான அமரசிம்ஹன் புத்தரின் பெயர்களையும் ஜினரின் பெயர்களையும் கலந்து சொல்லிக் கொண்டு போகும்போது ‘புத்தர்’, ‘ததாகதர்’ முதலான பெயர்களுக்கு நடுவில் ‘விநாயக’ என்ற பெயரும் வருகிறது:

ஷடபிஜ்ஞோ தசபலோ, (அ)த்வயவாதீ, விநாயக:

அப்புறம் அந்த அகராதியில் விக்நேச்வரரின் பெயர்களைக் கொடுக்கும்போது,

விநாயகோ விக்நராஜ, த்வைமாதுர, கணாதிபா:
அப்யேகதந்த ஹேரம்ப, லம்போதர, கஜாநநா:

என்று விநாயக நாமாவிலேயே ஆரம்பித்திருக்கிறது.

கைலாஸ சங்கரக் ‘பிள்ளையார் – விநாயகரைக் கூடவே வைத்துக் கொண்டு சீராட்டுகிறவர். காலடி சங்கரரோ ‘புத்த- விநாயக’ரின் மதத்ததை நிற்மூலமாக்கியவர். அதனால் இந்த விநாயகரோடு அவர் சேர்ந்து இருக்கவே மாட்டார்! இதைத்தான் ‘விநா விநாயகம்’ என்று சொன்னது.

இப்படி கைலாஸ சங்கரர் இருப்பதற்கு ஒரே மாறுதலாக இவர் அபூர்வ சங்கரராக இருக்கிறார். ‘பாம்புக் கூட்டங்களின் அலங்காரம் கிடையாது’, ‘விபூதி கிடையாது’, ‘அம்பாளுக்கு பாகம் கிடையாது’, ‘உக்ர பாவம் கிடையாது’, ‘நீலகண்டம் கிடையாது’, ‘பிள்ளையார் சங்கமும் கிடையாது’, என்றெல்லாம் அர்த்தம் கொடுக்கும்படியாக பதப்ரயோகம் பண்ணி, இப்படி “அபூர்வ சங்கர”ராக ஆசார்யாள் இருக்கிறார் என்று ச்லோகம் சொல்கிறது!

இப்படிச் சொல்லும்போதே இவர் சங்கரர்தான், அதாவது பரமசிவந்தான்; ஆனால் அந்தப் பரமசிவனே தம்முடைய வழக்கமான தன்மைகளுக்கு வித்யாஸமாக அபூர்வ ரூபம் எடுத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறார் என்றும் சிவாவதாரத்தை ஸ்தாபிக்கிறது. இவர் பரமசிவனின் அவதாரமாகக் கொண்டு தானே மூல பரமசிவனோடு இவரை ஒப்பிட்டு ஒவ்வொன்றாக வித்யாஸம் காட்டுவது? இப்படி மஹாவிஷ்ணுவோடோ, வேறு ஸ்வாமியோடோ ஆசார்யாளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவில்லையல்லவா?

இப்படியாக ஆசார்யாளின் சிஷ்ய ரத்னங்களாக இருக்கப்பட்ட தோடகாசார்யாள், ஸுரேச்வராசார்யாள், பத்மபாதசார்யாள் ஆகிய மூன்று பெரும் அவர் ஈச்வராவதாரம்தான் என்பதற்கு ‘எவிடென்ஸ்’ கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

____________________________________________________________________________________________

5 ஸ்ரீ ஆசார்யாளை குறித்த பிரஸித்தமான ச்லோகம்:

ச்ருதி – ஸ்ம்ருதி – புராணநாம் ஆலயம் கருணாலயம்
நமாமி பகவத் பாத சங்கரம் லோகசங்கரம்.

6 ‘கஜவதந குஹாச்லிஷ்ட பார்ச்வம் மஹேசம்’ : ஆனைமுகன் குஹன் ஆகியவரால் இரு மருங்கும் தழுவப்பட்ட மஹேச்வரனை (வணங்குகிறேன்)

7 ஆப்தேயின் ஸம்ஸ்க்ருத – ஆங்கில அகராதிப்படி ‘விநாயகர்’ என்பது புத்தர் ஒருவரை மட்டுமின்றி பௌத்தர்கள் தெய்வமாகப் போற்றும் அவர்களது எல்லா குருமாருக்குமே பெயர் என்று தெரிகிறது. “a Buddhist deified teacher”.

_____________________________________________________________________________________________________________

Proof given by direct disciples

“Anugraham”: It is the antonym for Ugra.  ‘Ugram’ – ‘Anugram’ is similar to ‘Umaardham-Anumaardham’.  Our Bhagawatpadal is a person who does not have the emotion of anger even a little and is an icon of love. He is called ‘temple of compassion’  (‘KaruNaalayam’).  He is the form of gentleness (Anugra) and kindness (Anugraha), whereas Kailasha Shankara is a fierce form.  The name ‘Ugra’ comes in Bhavan etc. the eight names of Shiva.  It is fearful even when we say, ‘Pralaya Kalaagni Rudran’, ‘Samhaara Rudran’, etc.  Since it is a frightful form, there is also a name ‘Bheema’ in those eight names.  So, this is also a difference:  This form (Acharya) is gentle (Anugrar). That form (Kailasha Shankara) is ferocious (Ugra).

Anugram-Unmrudhitha Kaala-Laanchanam

What is this Unmrudhitha Kaala-Laanchanam?  ‘Kaala-Laanchanam’, means black mark of identification. ‘Kaala’ means, black.  ‘Laanchanam’ means mark of identification.  ‘Unmrudhitha’ means ‘destroyed by mashing’.  It means that the incarnate Shankara is the one who has destroyed by mashing the black mark of identification.  Why should it be said so?  This is to show another proof that this (Acharya) is totally different from Kailasha Shankara.  The identification mark peculiar to Kailasha Shankara is the mark of black poison in his neck.  Since He has the black mark of identification due to drinking of the poison, called ‘Kaala Kootam’, He has a name, ‘Neelakantan’. As people say that he (Acharya) is the incarnation of Him (Kailasha Shankara) and if we meet this (Acharya) man, he is not Neelakanta.  The black mark identification is missing.  He is ‘Unmrudhitha Kaala-Laanchanam’, after removing it.

Black denotes defect, blot or flaw.  That blot is there in the crystal white body of Kailasha Shankara.  That is not found in the Incarnate Shankara. He does not have any flaw.  When it is said this way, it is not referring to only the defect in the physical body alone.  It means that he is as Unmrudhitha Kaala-Laanchanam, having destroyed completely, leaving without even a trace of defect in quality, conduct, etc.

An amusing thing occurs to me.  If you say ‘Kaala Laanchanam’, exactly in English, it is ‘Black mark’.  We say black mark  to denote a flaw in a person.  Since Acharya was Dosha Rahitha, being entirely defect-less, the name, ‘Unmrudhitha Kaala-Laanchanam’, appears to be very appropriate.

Extending a little, one more meaning can be said.  We can also take it that Kailasha Shankara got the black mark of identification of a scar, which he had incurred in his leg, when he had kicked Yama (Kaalan) and our Acharya Shankara is the one who has done Unmardhana of it (destroyed entirely).

In the same way as Krishna Paramatma has done “Kaaliya Mardhana’, stomping and trampling the black serpent, Acharya has trampled the kaala laanchana which was in the Parameswara form.

Last difference: “Vinaa Vinaayakam”.  Means that he is without Vinayaka.  It means that He is the one who has not associated Vinayaka with himself.  It may not be clear as to why should Acharya be said like this!  It is alright to show many other things to differentiate him from Kailasha Shankara.  He (Kailasha Shankara) is Bhogi parivarar. He (Acharya) is Abhogi Parivarar.  He is Umardha Vigraha.  He is Anumardha Vigraharar.  It is alright to say so many like these.  He (Kailasha Shankara) is one who is with Vinayaka always, his eldest son.  We have heard from poets that Vinayaka always plays mischief with his father.  In the Dhyana portion of Sakthi Panchakshari, it is stated that Eswara should be prayed not only with Ambal and not only with Ambal and Skanda in the form of Somas Kanda form, but also along with these two, to add Pillayar to make it as an entire family6.  Why should it be said that this (Incarnate Shankara) is one who has left, that is, discarded Vinayaka? Has he not established Pillayar religion also as one of the six sects he has established? Merely reciting the ‘Ganesa Pancharatna’ written by him gives the feeling that Pillayar is coming dancing, as dancing-pillayar!  (When it is so), why should we say, ‘Vinaa Vinaayakam’? It could occur that just for the sake of showing differences, could anything be said?

When using the word, ‘Vinayaka’, here, Padmapada has infused two meanings (pun).  Did we not see that when using the words, “Bhogi” and “Bhuthi”, they gave one meaning when referring to Paramashiva and another meaning when referring to Acharya?  Same way here also.  The word, Vinayaka, gets the meaning ‘Pillayar’ in the context of Eswara.  When related to Acharya, Vinayaka means Buddha.  It is a matter many people may not know.  Buddha had a name Vinayaka.

The two meanings of Vinayaka are, a leader with special qualities as He is a leader who does not have a leader above him.  We refer to Pillayar, who is the leader of host of living beings (BhootagaNaadhipati), that way.  Buddhists, have given the same name to their religious head7.

The name ‘Vinayaka’ also appears among the names like ‘Buddha’, ‘Thathagata’, etc., mentioned by the Jain, Amarasimha, in the glossary of names of Buddhists and Jains in ‘Amara Kosa’.

Shadapinjo Dasabhalo, (A)dhvayavadhee, Vinayaka:

While listing out the names of Vinayaka, in that book, it has started with the name of Vinayaka as,

Vinayako Vignaraja, Dwaimathura, GaNaadhipa:
Apyekadanta Heramba, Lambodara, Gajanana:

Kailasha Shankara is the one who keeps Pillayar-Vinayaka with himself and takes care of him. Whereas, Kaladi Shankara has annihilated the religion of ‘Buddha Vinayaka’.  Therefore, he will never be with this Vinayaka.  This is what is mentioned as ‘Vina Vinayaka’.

Thus, this (Acharya) is as Apurva Shankara, entirely different from the Kailasha Shankara. By using the words to give meanings that ‘There is no decoration of knot of snakes’, ‘no Vibhuthi’, ‘no part for Ambal’, ‘not having the fiery emotion’, etc., the verse says that Acharya is the unique Shankara.

While saying in this way itself, it establishes that he is indeed Shankara, that is, Paramashiva; but the same Paramashiva has come taking a unique form, which is different from his usual characteristics and establishes  Shiva’s incarnation.  Is it not that the differences are being shown one by one, only by comparing him with the original Paramashiva?  Is it not that Acharya is not compared this way, with Mahavishnu or any other deity?

In this way, all the three, Totakacharya, Sureshwaracharya, Padmapadacharya, who were the gems of disciples of Acharya have provided testimony that he was indeed the incarnation of Eswara.

______________________________________________________
5
 A very popular verse about Acharya:

Sruti-Smruti-PuraaNaanaam Aalayam Karunaalayam

Namami Bhagawath Paada Shankaram Lokasankaram.

6 ‘Gajavadana Guhaslishta Parshvam Mahesam’: I pay my respects to Maheswara, who is hugged on both sides by Anaimugan and Guhan

7 It is learnt from ‘Apte’s Sanskrit-English dictionary’, ‘Vinayaka’ refers to not only Buddha but also all the teachers who are considered as gods by the buddhists. “A Buddhist deified teacher”.

___________________________________________________________________________________________________________

Audio



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

3 replies

  1. Jai Ma

    Thank you for this wonderful essay.

    Many thanks to the translator but AGAIN I MUST REQUEST SOME SENSE IN THE TRANSLITERATION OF SANSKRIT. PLEASE. IT IS RIDICULOUS NONSENSE OTHERWISE, DIFFICULT TO DECIPHER WHAT IS BEING SAID BY SRISRIMAHASWAMIGAL. YOU ARE MAKING GIBBERISH OF HIS WRITING.

    Rahidha ; NO SUCH WORD EXISTS in Skt! ==> rahita

    PLEASE THIS IS SERIOUS, because lots of readers besides Tamil speakers need to make sense of what is being written. If you are doing seva, let there be NO SEVA APARADHA through your translation and transliteration. You do not do puja that is devoid of anga, do you? partial, incomplete, and lacking in its execution? then why do such rubbish puja when transliterating Sanskrit to English? There are STANDARD SCHEMES.

    I have a reasonable grasp of Skt but am thrown for a loop WHAT IS BEING SAID, as i shall explain.

    Our devabhAShA is the embodiment of VAK, not of “apabhramsha” [not transliterated].Please let us not mutilate it according to our fancy. Even Shringeri Pitha does this. Whatever comes into the head, is OK? NO.

    unmartha ==> unmarda

    Kaaliya Marthana ==> kAliiya mardana,

    ka, kha, ga, gha, (…)

    ca, cha, ja, jha, (…)

    Ta, Tha, Da, Dha, Na

    ta, tha, da, dha, na;

    pa, pha, ba, bha, ma

    ta =/= tha

    Please, understand that not everyone is able to keep up with the Tamil system of pronunciation. It is bewildering to not be able to make sense of what is being written. Call me stupid. I shall gladly agree. But at some places, aa is being used, at others, as in Kala Lanjanam, kAla is being represented by Kala!! lAncchanam is a particular, word, and I am not sure if that is what is meant.

    Sledai? What is that? shleSha?

    Any translation is an effort to present with clarity the words of some original text to readers who are unfamiliar with the language of that original. When so much trouble alrady has been taken, the little extra trouble to brush up on some particulars is minuscule. It is called EDITING. It also a form of puja, nivedana, making the effort sarva anga sampurna and not lacking in any part, anga hiina.

    Namaskar

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: