237. The Strength of Shiva; Narayana’s Sister by Maha Periyava (Part 4)


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – How do we know if we have paripoorna Kamakshi Kadaksham and obtained Gnanam? Sri Periyava gives us a small test. Does the following appear one and the same? If yes, we have passed the test. If not, some ways to go. BTW, I flunked this test miserably 🙂

a. Home and Forest
b. Friend and Foe
c. young woman’s lips and clay brick

Many Jaya Jaya Sankara to Smt. Sunitha Madhavan for the translation. Rama Rama


சிவத்தின் சக்தி; நாராயண ஸஹோதரி

காமனை எரித்த பரமேசுவரனின் பாதியாக அவள் இருப்பதால் -– நெற்றிக் கண்ணில் பேர்பாதி அவளுடையது -– அவள் ஜீவப்பிரபஞ்சத்தின் காமத்தை பஸ்பமாக்குகிறாள். “சிவனுக்குக் காமமூட்டிய நீயே பக்தர்களின் காமத்தை நாசம் செய்கிறாய்” என்று மூகர் அடிக்கடி சொல்வார்.

காம தகனம் செய்த சிவத்தின் சக்தி என்பதால் காமத்தை அவள் எரிக்கிறாள். நாராயண சகோதரியாகவும் இருக்கிறவள் அவள். நாராயணனோ சாக்ஷாத் மன்மதனின் பிதாவாக இருக்கிறார். பலபேருக்குப் பிரம்மா மகாவிஷ்ணுவின் பிள்ளை என்பது மட்டுமே தெரியும். ஆனால் மன்மதனும் அவர் பிள்ளைதான். மோஹினியாக வந்தபோது அவர் பரமேசுவரனிடமே ஐயப்ப சாஸ்தாவை ஒரு புத்திரனாகப் பெற்றார். சிவ – சக்தி சேர்ந்து பிறந்த சுப்ரமண்யர் போன்றவர் சிவ – விஷ்ணு சேர்ந்து ஜனித்த ஐயப்பன். எனவே பரம ஞானமூர்த்தியாக இருக்கிறார். ஆனால் பிரம்மாவோ ஜன்மாவுக்குக் காரணமாக இருக்கிறார். ஒரு ஜந்து ஜனிக்கக் காரணமாக இருக்கிற காமத்தைத் தூண்டுகிறவனே மஹாவிஷ்ணுவின் இன்னொரு பிள்ளையான மன்மதன். சகல ஜீவராசிகளையும் காமத்தில் தள்ளி ஆட்டிப்படைக்கிற வல்லமை அவனுக்கு இருக்கிறது!

எரித்த காமனை மறுபடியும் உயிர்ப்பித்த காமாக்ஷி காமத்தைப் போக்குகிறாள் என்றேன். இதே மாதிரி காமனைப் படைத்தவர் மஹாவிஷ்ணு என்றால், நம் காமங்கள் போக அவர் அநுக்கிரஹிப்பாரா? நிச்சயம் அநுகிரஹிப்பார். ஸ்ரீராமன் யார்? மஹாவிஷ்ணுவின் அவதாரம். ‘ராமன்’ என்று சொன்னால் அங்கே காமன் வரமாட்டான், என்கிறோம். ராம ராம ராம என்று சொல்லிச் சொல்லியே காமாதி அறுபகைகளை ஒழித்த மகான்கள் பலர் உண்டு. அவரும் காமனும் அப்பா – பிள்ளையாயிற்றே, ஏன் இப்படி என்று கேட்கலாம். அப்பாவிடம் பிள்ளைக்கு உள்ள அபரிமித மரியாதையாலேயே, அவர் இருக்கிற இடத்துக்கு வரமாட்டான். அங்கே தன் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு விடுவான். துளஸீதாஸர் இப்படித்தான் வேடிக்கையாகப் பெரிய தவத்தைச் சொல்கிறார். சிவபெருமானிடம் பயத்தினால் அவரது அடியார்களைக் காமன் நெருங்க மாட்டான். மஹாவிஷ்ணுவிடம் மரியாதையினாலேயே அவரது பக்தர்களிடம் தன் கைவரிசையைக் காட்ட மாட்டான்.

நர நாராயணர்கள் என்பதாக மஹாவிஷ்ணு இரட்டை அவதாரம் செய்தார். இவர்கள் பத்ரிகாச்ரமத்தில் தபஸ் செய்தபோது, தபசைக் கலைக்க தேவலோக அப்ஸரஸ்கள் வந்தார்கள். அப்போது நரனுக்கு மகா கோபம் வந்தது. பகவானின் அம்சமாயினும் ‘நரன்’ என்ற பேருக்கு ஏற்றபடி, இவருக்கு மநுஷ்ய சுபாவத்தினால் கோபம் வந்துவிட்டது. “ஹும்” என்று ஓர் உறுமல் போட்டார். அந்த ஹுங்தாரத்தினால் எங்கே பஸ்பமாகிவிடுவோமா என்று பயந்து, அப்ஸரஸ்கள் அவரைவிட்டு, நாராயணர் தபஸ் செய்கிற இடத்துக்கு ஒடி வந்தார்கள். இங்கே வந்து தங்கள் சாமர்த்தியத்தைக் காட்ட ஆரம்பித்தார்கள். நாராயணருக்கோ கொஞ்சம்கூடக் காமமே கிடையாது. அது மட்டுமில்லை. நரர் மாதிரி இவருக்குக் கோபமும் கிடையாது. எனவே சிரித்துக் கொண்டு விளையாட்டாகத் தமது தொடையைத் தட்டினார். நாராயணின் தொடையிலிருந்தே ஊர்வசி (ஊரு-தொடை) தோன்றினாள். அவளுடைய ஒப்பில்லாத ரூப லாவண்யத்தைக் கண்டு, தேவலோக நாட்டிய ஸ்திரீகள் வெட்கி, ‘இவரிடம் நம் சக்தி பலிக்கவே பலிக்காது’ என்று உணர்ந்தார்கள். அப்ஸரர்களும் வெட்கும்படியான அத்தனை பெண்ணழகைக் தமக்குள் வைத்துக்கொண்டே அவர் பரம பரிசுத்தமான தபஸ்வியாக இருந்திருக்கிறார்! அவரையே ஆதாரமாகக் கொண்டு, இவரிடமிருந்தே பிறக்கிற அழகு தன் கைவரிசையை அவரிடமே காட்ட முடியுமா? இதுதான் தாத்பரியம்.

அதே மாதிரி, பிரம்மாவும், மன்மதனும் விஷ்ணுவிடமிருந்து வந்ததாலேயே அவர் ஜன்மத்தை, காமத்தைப் போக்குகிற சக்தி படைத்தவராக இருக்கிறார்.

நாராயண சகோதரியான அம்பாள் சிவனின் சக்தியாகக் காமனைப் பொசுக்கினாள். அவளே எரிந்துபோன காமனுக்குப் புனர்ஜன்மா கொடுத்து அவனைப் படைத்தாள். அவனை ஆக்க, அழிக்க இரண்டுக்கும் அவள் சக்தி பெற்றவள் என்பதிலிருந்து அவன் அவள் ஆக்கத்திலிருக்கிறவன்தான் என்றாயிற்று. எனவே, அவனுடைய அடியார்களை அண்டமாட்டான். இதனால்தான் காமாக்ஷியை உபாஸிப்பவர்கள் காம ஜயம் செய்கிறார்கள்.

நாம் ஏதாவது கெடுதல் வந்தால் ‘சிவா சிவா’ என்கிறோம். கேட்கக் கூடாததைக் கேட்டால் ‘சிவா சிவா’ என்று காதைப் பொத்திக் கொள்கிறோம். மூகரோ ரொம்பவும் நல்லதாக இருக்கிற ஓர் அதிசயத்தைப் பார்த்து, ‘ஆஹா ஆஹா’ என்று சொல்வதற்குப் பதில் ‘சிவ சிவ’ என்கிறார்.

சிவசிவ பசயந்தி ஸமம்
ஸ்ரீகாமாக்ஷி கடாக்ஷிதா: புருஷா:

 

ஸ்ரீகாமாக்ஷியம்மாளின் கடாக்ஷத்தைப் பெற்றவர்கள் விஷயத்தில் எத்தனை அதிசயங்கள் நடந்துவிடுகின்றன. “சிவ சிவ” என்கிறார். என்ன அதிசயம் என்றால், ‘நமக்கு எல்லாம் வேறு வேறாகத் தெரிகிறபோது அவர்களுக்கு எல்லாம் சமமாகத் தெரிகிறதே!’ என்று வியக்கிறார்.

சமத்துவம் சமத்துவம் என்று இந்தக் காலத்தில் வாய்ப்பேச்சில் நிறையச் சொல்கிறோம். ஆனால் ஞானமில்லாமல், வெறும் பாலிடிக்ஸாகச் சொல்கிறோம். காரியத்தில் இது முக்கால்வாசி பொய்யாகவே இருக்கிறது.

காமாக்ஷியின் கடாக்ஷம் பெற்றவனுக்கோ அத்வைத ஞானமே சித்தித்து விடுகிறது. அவனுக்குப் பார்ப்பதெல்லாம் ஒரே பரம்பொருள்தான். சத்தியமான சம தரிசனம் அவனுக்குத்தான் இருக்கிறது.

அவனுக்குக் காடும் வீடும் ஒன்றாகிவிட்டது என்கிறார் மூகர். அவனுக்குக் குரோதம் என்பது கொஞ்சம்கூட இல்லை. எனவே மித்திரனும் சத்துருவும் சமமாகி விட்டார்களாம்!

காமமும் அவனை விட்டு அடியோடு அகன்றுவிட்டது. யுவதியின் சிவந்த உதடும், மண்ணாங்கட்டியும் அவனுக்கு சமமாகிவிட்டன என்கிறார் மூகர்.

லோஷ்டம் யுவதி பிம்போஷ்டம்

 

என்று பிராஸம் போட்டு அழகோடு சொல்கிறார்.

லோஷ்டம் – மண்ணாங்கட்டி; ஓஷ்டம் – உதடு (உதடு பெரிதாகித் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிற பிராணிதான் ஓஷ்ட்ரம்; இதுவே தமிழில் ஒட்டை, ஒட்டகம்); ‘பிம்பம்’ என்றால் கோவைப் பழம்; ‘பிம்போஷ்டம்’ – கோவைப்பழம் மாதிரிச் சிவந்த உதடு.

கீதையில் பகவான் “யோகீ ஸம லோஷ்டாச்ம காஞ்சன” என்று சொன்னதை நினைப்பூட்டுகிற மாதிரியே, மூகரும் சொல்கிறார். பொன்னாசையை வைத்து, ‘பொன்னும் மண்ணும் யோகிக்குச் சமம்’ என்றான் பகவான். மூகர் பெண்ணாசையை வைத்துப் பேசுகிறார்.

எத்தனை காமம், குரோதம், சோகம், பயம் இவற்றை உண்டு பண்ணுகிற வஸ்துவும் அம்பாளை உபாஸிக்கிறவனைக் கொஞ்சம்கூட அசைக்காது.

காமக்குரோதாதிகள் இல்லாமல் எப்போது பார்த்தாலும் அவளையே தியானித்துக் கொண்டிருந்தால் அதுவேதான் மோக்ஷம். ‘அவள் வேறு. நாம் வேறு’ என்கிற பாவனையும் போய், அவளே நாமாக முடிகிற அந்த நிலையே மோக்ஷம்.

ஆரம்ப நிலையில் அவள் வேறு என்றே பாவிக்கலாம். அப்போது அவளுடைய சரணாரவிந்தங்களையே கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு அவளைப் பிரார்த்தித்தபடி இருக்க வேண்டும்; கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அவளிலேயே கரைக்க வேண்டும்.

நாம் கொஞ்சம் பிரயாசைப்பட்டாலும் போதும். அவளே நம்மைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உயர்த்தி ரக்ஷிப்பாள். நமக்கும் அவளுக்கும் இருக்கிற வேறுபாட்டையும் தகர்த்துக் தானாகவே ஆக்கிக் கொள்வாள்.

________________________________________________________________________________________________________

The Strength of Shiva; Narayana’s Sister

Since Ambal occupies half the physical frame of Parameswaran who blazed Kaman, She shares the third eye and burns to ash the dross desires of all living beings in the universe.  Mooka Kavi repeatedly says, ‘’You who imbued Siva with love, smashed the desires of devotees ‘’.

She destroyed lust because She is the energy force in Shiva who razed Kaman. She is also the sister of Narayana. Narayana is actually the father of Manmatha. Many people only know Brahma to be the son of Mahavishnu. But Manmatha is also His son. When He appeared as Mohini before Parameswara, Ayyapa Shastha was born. Ayyapa who was born out of Shiva-Vishnu union is like Subramaniar who was born in Shiva-Shakthi union. Therefore Ayyapa is the embodiment of universal wisdom. But Brahma is engaged in creation, causing births. Manmatha, who provokes desires to bring about procreation, is the other son of Mahavishnu. He has the capability of ruling over all beings by afflicting them on an erotic love!

I said Kamakshi who gave life to Manmatha will banish desire. In the same light will Mahavishnu who created Manmatha, bless us to get rid of desires? Surely He will bless us. Who is Sri Rama?  We say that utterance of the word ‘’Rama’’ will keep Kama [desire] away. By chanting ‘’Rama, Rama, Rama’’ a great many spiritual aspirants had kept at bay the six-folded dross desires. You may ask how come this is possible, given the father-son relationship between Mahavishnu and Manmatha. It is because of the great reverence the son has towards the father that he does not come near Him; he will not wag his tail. This is how Tulasidas, in a lighter vein explains a deep philosophy. Manmatha out of fear will not come near Siva’s devotees. Manmatha due to his intense respect for Mahavishnu, will never display his mischievous pranks to His devotees.

Mahavishnu took the twin avathars of Nara and Narayana. They were doing penance in Badrikashramam. Celestial damsels came to distract them.  Then Nara got very irritated. Though He was Narayana incarnated, true to His human sensibilities He was angered.  A mere growl ‘’Hum’’ will be sufficient to reduce the celestial beauties to ashes. Fearing this, they left Nara and ran to the region where Narayana was doing penance. They now started their playful tricks. Narayana does not have even a speck of desire. This apart there is no anger like Nara too. Therefore, laughing and in a playful mood He patted His thigh. From His thigh sprang up Urvasi [ Uru-thigh]. On seeing this exquisite, matchless beauty, the heavenly maidens felt ashamed. They realized that their amorous advances will be of no avail. Possessing within Him such peerless feminine charm that humbled even the heavenly beauties, Narayana continues pursuing His severe austerities without a blemish! Can it ever be possible to entice Him who is the base and source of all astounding beauty? This is the significant message conveyed.

Since Brahma and Manmatha originated from Vishnu, He has the power to ward off birth and desire.

Ambal, sister of Narayana and being the energy force of Shiva, burned Manmatha  to ashes. It was She who reinstated Manmatha again by imparting fresh life into him.  When She can give or take out the life force from him, it establishes the fact that he is under Her supreme control. Hence he will not approach Her devotees as well. This explains how the devotees who worship Her, conquer desires.

When something bad occurs we say ‘’Shiva Shiva’’.  When we hear something objectionable, we say Shiva Shiva’’ and close our ears. Mooka Kavi on seeing a very good, wonderful thing exclaims ‘’Shiva Shiva’’ instead of “Aaha Aaha’’.

‘’Siva Siva paschyanthi samam
Sri Kamakshi kadakshitha: purusha:’’

He says “What wonders happen in the case of those, upon whom Kamakshi casts Her auspicious eyes! Shiva Shiva’’. That wonder is “What all appears to us as being different, seems to be the same for them’’, says the astonished Mooka Kavi.

Nowadays we talk much about all being equal and proclaim equality. We say this, not with wisdom but with political motivation. In reality this claim of equality mostly remains a falsehood.

The wisdom of Adwaitha philosophy is realized by the blessed one who obtains Kamakshi’s compassionate gaze. To him whatever is seen, all appear as the same One and Only Parabrahman. Truly he alone has the vision of truth, which is the vision of equality.  Mookar tells us that to such a person the home and the forest are one and the same.

He does not have even the slightest hatred. Therefore the friend and the foe become equal to him! He is also completely devoid of desires. Mookar says that to such a person, the lustrous red lips of a young maiden and the clod of clay become equal in their appeal.

“Loshtam cha yuvathi bimboshtam’’ observes Mookar with an apt simile.

Loshtam means clay; Oshtam means lips. [the animal with a large protruding lip is Oshtram;  this is  what in Tamizh  known as Ottai, Ottagam [camel]. ’Bimbam’, means red gourd; ‘bimboshtam’ — lips that are red like the red gourd [kovai pazham].

Mookar’s comparison reminds us exactly of what Baghawan had  said in Gita, “Yogi sama loshtaachama kaanchana:’’ Baghawan implying the greed for gold, says, ‘’To a yogi, mud and material gold  are equal‘’, while  Mookar’s statement has reference to the lust for women.

Objects that can arouse desire, hatred, sorrow and fear will never ever lure the staunch devotees of Ambal.

It   is  enough   to fully  meditate  on Ambal  at all times  without  any  afflictions , such as desire or hatred; that’s  what   liberation — Moksham is all about.  The feeling that “She is different and we are different” vanishes, and when we attain the stage, where She becomes one with us, that state is liberation, Moksham.

In the beginning stage we may consider Her as being different. At that time we must tightly hold Her lotus feet and pray to Her. Slowly and consistently, we must dissolve ourselves in Her. Even if we take little effort, it is sufficient. She Herself will lift us up and shower Her Grace on us.  She by Herself, will demolish the barriers between Her and us, and will make us one with Her.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: