65. Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Shambu became Shankarar (Complete)


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Here is the complete chapter and audio sets of this amazing chapter by Sri Periyava.

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the great translation and Smt. Sowmya Murali for the drawings & audio. Rama Rama


சம்-பு சம்-கரரானார்

அஜ்ஞா நாந்தர்- கஹந-பதிதாந்-ஆத்மவித்யோபதேசை:
த்ராதும் லோகாந் பவ-தவ-சிகா-தாப பாபச்யமாநாந் |
முக்த்வா மௌநம் வடவிடபிநோ-மூலதோ நிஷ்பதந்தீ
சம்போர்-மூர்த்தி: சரதி புவநே சங்கராசார்யா ரூபா || 1

ஆசார்யாளை நேரே பார்த்து அதிலே ஆனந்தம் பொங்கிச் சொன்ன வாக்காக (இந்த) ச்லோகம் இருக்கிறது. ‘சரதி புவநே’ – ‘உலகத்திலேயே நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறார்’ – என்று நிகழ்காலமாக நேரே பார்த்தது பார்த்தபடிச் சொல்லியிருக்கிறது!

நடமாடுவது யார்? ‘சம்போர்-மூர்த்தி:’ – சம்புவின் மூர்த்தி; சம்பு என்கிற சிவனுடைய மூர்த்தி. பரமேஸ்வரனின் முக்யமான பெயர்களில் சம்பு என்பது ஒன்று. “சம்போ மஹாதேவா” என்றே சொல்வது வழக்கம். சிவ பக்தர்களை சைவர் என்பது போலவே சாம்பவர், பரம சாம்பவர் என்றும் சொல்வதுண்டு. ‘சம்பு’ என்ற பதத்தினடியாக உண்டானதே ‘சாம்பவ’ என்பது. சம்புபத்னியான அம்பாளை ‘சாம்பவி’ என்று சொல்வார்கள். பலவிதமான தீக்ஷைகளில் ‘சாம்பவி தீக்ஷை’ விசேஷமானது.

ஸரி, ‘சம்பு’ என்றால் என்ன? பரமசிவனுக்கு ஏன் அப்படிப் பெயர் ஏற்பட்டது?

‘சம்’ என்றால் நித்ய ஸுகம். ‘இன்பம்’ என்பது பொதுவாகச் சொல்கிற அர்த்தம். ருத்ர,சமகங்களில் ‘சம்’, ‘மயஸ்’ என்று இரண்டுவிதமாக இன்பங்களைச் சொல்லியிருக்கும். ஈஸ்வரனுக்கு ‘சம்பு’ என்பதோடு ‘மயோபு’ என்றும் ‘ருத்ர’த்தில் ஒரு பெயர் சொல்லியிருக்கிறது. சம், மயஸ் என்ற இரண்டும் இன்பம் என்ற அர்த்தம் கொடுப்பதால் (ருத்ர, சமக) பாஷ்யகாரர்கள், (இவற்றில்) ஒன்று லௌகிக ஸுகம் என்றும், மற்றது மோக்ஷ ஸுகம் என்றும் அர்த்தம் பண்ணியிருக்கிறார்கள். ‘சம்’ ஒன்றை மட்டும் சொல்கிறபோது அதுவேதான் மோக்ஷ ஸுகமாயுள்ள நித்ய ஸுகமாகும்.

‘சம்’முக்கு ‘பூ‘வாக இருப்பது ‘சம்பு’.

பூ என்றால் உற்பத்தியாகிற இடம். நாமெல்லாரும் உற்பத்தியாகிற இடமாக இந்த மண்ணுலகம் இருப்பதால் இதற்கு பூலோகம் என்று பெயர். நித்யானந்தமாகிற ‘சம்’ உற்பத்தியாகும் இடமே ‘சம்-பு’. பரமேஸ்வரன் அத்வைத ப்ரஹ்மமாக தக்ஷிணாமூர்த்தி ரூபத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும்போது மோக்ஷானந்த உற்பத்தி ஸ்தானமாக இருப்பதால் அவருக்கு சம்பு என்று பெயர்.

அதைத்தான் (தக்ஷிணாமூர்த்தி கோலத்தைத்தான்) ‘வடவிடபிநோ மூலதோ’ என்பதும், அதற்கு முந்தி வரும் ‘மௌனம்’ என்பதும் குறிப்பிடுகிறது. ‘வடவிடபி’ என்றால் வடவ்ருக்ஷம், (அதாவது) ஆலமரம். ஆலமரத்தின் அடியில், வேரில்தான் தக்ஷிணாமூர்த்தி உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பார். அவர் ‘வட விடபி மூல ஸ்திதர்’. மூலம் என்றால் வேர். அவர் மௌனமாக இருப்பவர். ஏன் அப்படி? பேசுவது என்றால் பேச்சைக் கேட்க இன்னொருத்தர் இருக்கணும். தனியாக உள்ளபோது பேச்சுக்கு இடமில்லை. அவர் தன்னைத் தவிர வேறே எதுவும், எவரும் இல்லை என்றுதெரிந்துகொண்டிருப்பதான பிரம்மா ஞானத்தின் ஸ்வரூபமாக இருக்கிறவர். அதனால் மௌனியாக இருக்கிறார். பேசுவதற்கு விஷயம் வேண்டும். விஷயத்தை நினைக்க மனஸ் வேண்டும். இவரோ மனஸ் என்ற மாயா பதார்த்தம் அழிந்து போய்விட்ட ஸத்ய நிலையில் இருப்பவர். மனஸ், நினைப்பு எதுவுமில்லாதபோது வார்த்தை எப்படி எழும்ப முடியும்? அப்போது மௌனமாகத்தானே இருக்கவேண்டும்? ஆத்மானந்தம் என்ற நித்யஸுகமான ‘சம்’மின் உற்பத்தி ஸ்தானமாக, அதாவது ‘சம்பு’வாக, ஒரே மௌனமாக உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பது அவருடைய ஸ்வபாவம்.

நதிகளுக்கெல்லாம் உற்பத்தி ஸ்தானம் என்று ஒன்று உண்டு, அந்த இடம் மலைகளில் உச்சியில் ஒரு சின்ன மடுமாதிரி இருக்கும். அதில் ஜலம் தேங்கியிருக்கும். கங்கோத்ரிக்குக் கொஞ்சம் வடக்கே இப்படித்தான் இருக்கிறது. அதிலிருந்து பசுவின் வாய்மாதிரியான ‘கோமுகி’ என்ற பாறை அமைப்புக்கள் வழியே கங்கை நதியாக விழுகிறது. காவேரியின் உற்பத்தி ஸ்தானம் கொடகு தேசத்தில் ஸஹ்யாத்ரி என்கிற மலைத் தொடரில் பிரம்மகிரி என்ற மலையில் தலைக்காவேரி என்றே சொல்லும் இடத்தில் ஒரு சின்ன மடு மாதிரிதான் இருக்கிறது.

அந்தந்த உற்பத்தி ஸ்தானங்களில் ஜலம் அது பாட்டுக்குச் சின்ன மடுவாகத் தேங்கியிருந்துவிட்டால் அதனால் லோகத்திற்கு என்ன பிரயோஜனம்? ரொம்பவும் கஷ்டங்களைத் தாங்கிக்கொண்டு, மலை, காடு எல்லாம் தாண்டிப்போய் அந்த உற்பத்தி ஸ்தானத்தை அடையக்கூடிய வெகு சிலரைத் தவிர மற்ற எல்லாருக்கும் ஒரு பிரயோஜனமும் கிடைக்காது. ‘வாணாளைக் கொடுத்து வாண தீர்த்தம்’ என்பார்கள் – தாம்ரபர்ணியின் உற்பத்தி ஸ்தானமான பாண தீர்த்தத்தை அடைவது எத்தனை கஷ்டம் என்பதை இப்படிச் சொல்வார்கள். அலை அடிக்காமல், சத்தம் போடாமல், இருந்த இடத்திலேயே தேங்கியுள்ள மடு அந்த உற்பத்தி ஸ்தானத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு அலை அடித்து சத்தம் போட்டுக்கொண்டு நதியாகப் பாய்ந்தால்தான் லோகத்திற்கு ப்ரயோஜனம்.

தக்ஷிணாமூர்த்தி, சம்புவாக இருந்த இடத்திலேயே சத்தமில்லாமல் மௌனமாக ஒரு மடு மாதிரி, ஊற்றின் உற்பத்தி ஸ்தானம் மாதிரி இருப்பது வழக்கம். ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டே ஒரு நதியின் உற்பத்தி ஸ்தானத்திற்குச் சில பேர் மட்டும் போய் அந்தத் தீர்த்தத்தினால் ப்ரயோஜனம் அடைகிறதுபோல, கஷ்டமான ஸாதனைகளெல்லாம் பண்ணி முடித்த பெரியவர்களான ஸநகாதி மஹரிஷிகள் போன்றவர்கள் மட்டுமே அவரிடம் போய் ஆத்மார்த்தமான ப்ரயோஜனம் அடையமுடிந்தது. அப்படிப்பட்ட மஹரிஷிகளிடமிருந்து மற்றும் அநேக மஹான்களிடமிருந்தும் லோகம் ப்ரயோஜனம் அடைந்து வந்தது. நேராக லோக ஜனங்களால் அத்தனை ஸாதனை செய்து தக்ஷிணாமூர்த்தியிடம் போக முடியாது.

இப்போது (அதாவது சுமார் 2500 வருஷத்திற்கு முன்) லோக ஜனங்கள் மஹர்ஷிகளின் உபதேசங்களைத் தள்ளிவிட்டுத் தப்பான உபதேசங்களையே எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சரியான வழியைவிட்டு அடர்ந்த காட்டுக்குள்ளே போய் அகப்பட்டுக்கொண்ட மாதிரி ஆகிவிட்டார்கள். அதைத்தான் அஜ்ஞாநாந்தர்-கஹந-பதிதாந்என்று ச்லோக ஆரம்பத்தில் சொல்லியிருக்கிறது. “அஞ்ஞானம் என்கிற அடர்ந்த காட்டின் நடுவில் மாட்டிக் கொண்ட ஜனங்களை” என்று அர்த்தம்.

காட்டு மத்தியில் மாட்டிக்கொண்டாலே கஷ்டம். அதோடு அந்தக் காடு தீப்பற்றிக்கொண்டு வேறு எரிய ஆரம்பித்து விட்டால் இன்னும் எத்தனை பெரிய கஷ்டமாகும்? அஞ்ஞானம் என்ற காட்டு மத்தியில் போனால் மோக்ஷத்தின் வழிக்கு ரொம்பவும் தள்ளிப் போய்விட்டதாகும். மோக்ஷ வழிக்கு நேர்மாறானது அது. அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம்? பந்த – மோக்ஷம் என்பவற்றை எதிரெதிர் விஷயங்களாகச் சொல்கிறோம். பந்தம் என்றால் தளை. விலங்கு போட்டுக் காட்டி வைத்திருக்கிற ஜனன மரணச் சுழலான ஸம்ஸார பந்தத்தை அது குறிக்கிறது. மோக்ஷம் என்றால் தளை போய்விட்ட கட்டற்ற ஸ்வதந்த்ர நிலை. தானே பரமாத்மா என்ற அத்வாதாநுபவத்தைத் தரும் ஞானம்தான் அப்படிப்பட்ட மோக்ஷத்தைத் தரும் ராஜபாட்டை. அஞ்ஞானம் என்பது காட்டு மத்தி. அதில் ஸம்ஸாரம் என்ற காட்டுத் தீ பிடித்துக்கொண்டு, ஜனங்கள் அதன் ஜ்வாலையில் வெந்து வறுபட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். பவ-தவ-சிகா-தாப பாபச்யமாநாந் என்று இதைத்தான் சொல்லியிருக்கிறது. “பவ-தவ-சிகா” என்றால் “ஸம்ஸாரமாகிய காட்டுத் தீ.”

நதியின் ஆரம்ப ஸ்தானமான ஊற்றுமாதிரி சம்புவான தக்ஷிணாமூர்த்தி கைலாஸ லோகத்தில் வட வ்ருக்ஷத்தடியில், இருந்த இடத்தைவிட்டு அசையாமல் உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பதாகச் சொன்னேன். அது என்ன ஊற்று? ‘சம்’ என்று வேதம் சொல்லும் ‘நித்ய ஸுக’மாகிற தீர்த்தம் ஊறுகிற ஊற்று. ‘நித்ய ஸுகம்’ என்னவென்றால் ஞானமயமான அத்வைத மோக்ஷம்தான். அது தவிர பாக்கி எல்லா இன்பங்களும் அநித்ய ஸுகங்களே! அந்த “சம்”மின் உற்பத்தி ஸ்தானமான “பூ“வாக இருப்பவர்தான் “சம்பு”. சம்பு என்றால் ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுவிக்கும் ஞானமாகிய நித்ய ஸுக தீர்த்தத்தின் உற்பத்தி ஸ்தானமாகிய ஊற்று.

இப்போது இரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கலாம். இங்கே ஜனங்களானால் அஞ்ஞானக் காட்டில் ஸம்ஸாராக்னியின் தாபத்தில் வெந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கே தக்ஷிணாமூர்த்தியோ ஞான தீர்த்தமாகிய மோக்ஷ ஸுகத்தின் ஊற்றாக ஜில்லென்று இருக்கிறார். இந்த நெருப்பை அணைக்க வேண்டுமானால் அந்தத் தீர்த்தத்தைக் கொண்டுதானே பண்ண முடியும்.

ஆனால் அந்த “சம்பு ஊற்று” ஏதோ உச்சி ஸ்தானத்தில் ஸனகர் போன்றவர்களால் மட்டுமே அடையக்கூடியதாக அல்லவா இருக்கிறது? அதைஎப்படி இந்த உலக மட்டத்திற்கு, அஞ்ஞான ஜீவஸமூஹத்தின் மட்டத்திற்குக் கொண்டு வருவது?

பகீரதன் ஆகாசத்திலிருந்து கங்கையை பூமிக்குக் கொண்டுவந்த மாதிரி சம்புவை யாரும் கொண்டுவர முடியாது. கங்கையின் சக்தியையும் தாங்கிக்கொண்டு, அளவாகக் கட்டுபடுத்தி பூமிக்கு அனுப்பிய அவரையே இறக்கிக் கொண்டு வர யாருக்கு சக்தி உண்டு? வெளி மநுஷ்யர்கள் யாருக்கும் அந்த சக்தி கிடையாது. ஏனென்றால் அவர் தமக்கு வெளியாக, வேறாக எதுவுமே இல்லாத அத்வைத ஸமாதியிலேயே இருந்து கொண்டிருப்பவர். அந்த ஸமாதியிலிருந்து அவரை யாரும் அசைக்க முடியாது.

அப்படியானால் இங்கே அஞ்ஞானக் காட்டில் ஸம்ஸாரத் தீ பற்றி எரியும்போதுஞான மோக்ஷ ஊற்றாக அவர் இருந்துங்கூட அந்தத் தீர்த்தத்தால் இந்த அக்னியை அணைப்பதற்கில்லாமல் இதில் ஜனங்கள் வெந்து மடிய வேண்டியதுதானா?

இல்லை. ஏனென்றால் வெளியிலிருந்துதான் அவரை யாரும் எதுவும் பண்ணமுடியாதே தவிர அவருக்குள்ளேயே சுரந்துகொண்டிருக்கும் கருணை அவரை எழுப்பி இறக்கிக் கொண்டுவர முடியும். அந்தக் கருணையைத்தான் சிவா பின்னமான (சிவனிடமிருந்து பிரிக்கவொண்ணாததான) சக்தி என்றும், அம்பாள் என்றும் சொல்வது. லோக நாடகத்தில் ஒரு அளவு வரை ஜனங்கள் அஞ்ஞானத்தில் அகப்பட்டுக்கொண்டு திண்டாடும்போதும் அவர் பாட்டுக்குப் பேசாமலே உட்கார்ந்தது உட்கார்ந்தபடி இருந்தாலும், அப்புறம் காடு பற்றிக்கொண்டு ஜனங்கள் ஸம்ஸார தாபத்தில் வேக ஆரம்பித்து விடுகிறார்களென்றால், அப்போது அவருடைய கருணை அவரைச் சும்மா உட்கார்ந்திருக்க விடாது.

அப்படித்தான் இப்போது ஆயிற்று.

அஞ்ஞானக் காட்டு மத்தியில் ஸம்ஸாரத் தீயில் வெந்து கொண்டிருக்கும் ஜனங்களை ரக்ஷிக்கவேண்டுமென்று சம்புவுக்குத் தோன்றிவிட்டது. த்ராதும் லோகாந் : “லோகத்திலுள்ள ஜனங்களை ரக்ஷிக்கவேண்டுமென்று”.

இப்படித் தோன்றினவுடனே அவர் மௌனமாகத் தான் பாட்டுக்கு ஏகாந்தமாக உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கும் வழக்கத்தை விட்டுவிட்டார். “முக்த்வா மௌநம்” : மௌனத்தை விட்டுவிட்டு.

ஆலமரத்தடியில் ஒரு சின்ன ஊற்றாக இருந்தவர், உடனே அப்படி அங்கே மட்டும் தேங்கியிருப்பதை விட்டு, அங்கேயிருந்து, எப்படி ஒரு நதியின் உற்பத்தி ஸ்தானத்திலிருந்து ஊற்று பெருகி ஆறாகி மலை, காடு, கிராமம், நகரம் எல்லாவற்றின் வழியாகவும் விஸ்தாரமாகப் பாய ஆரம்பிக்கிறதோ அப்படி ஒரு ஞானகங்கையாக ஜனங்கள் இருக்கிற இடத்தைத் தேடிக்கொண்டு தேசம் பூராவும் ஓடுபவராக ஆனால் – முக்த்வா மௌநம் வடவிடபிநோ மூலதோ நிஷ்பதந்தீ.

ஒரு கார்யமுமில்லாத ஊற்றின் உற்பத்தி ஸ்தானமான சம்–பூவாக இருந்தவர் அந்த நித்யஸுகத்தை லோக ஜனங்களுக்கெல்லாம் கொடுக்கிற காரித்தைச் செய்யும் சம்–கரர் ஆகிவிட்டார்! மௌனமாக இருந்தவர் ஏகப்பட்ட வாதம் செய்பவாராகவும், உபதேசம் செய்பவராகவும் ஆகிவிட்டார். வடவ்ருக்ஷத்தில் அடியில் அடித்த சிலையாக உட்கார்ந்து கொண்டேயிருந்தவர் பாரத வர்ஷத்தின் நாலு பக்கமும் இந்தக் கோடிக்கு அந்தக் கோடி மூன்று தரம் சுற்றி வருபவராக ஆகிவிட்டார்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், அசலமான சம்பு என்ற தட்சிணாமூர்த்தி ஸதாவும் ஸஞ்சரிக்கிற சங்கராசார்ய மூர்த்தியாகிவிட்டார்.

சம்போர்-மூர்த்தி: சரதி புவநே சங்கராசார்ய ரூபா.

சம்புவின் மூலஸ்தான மூர்த்தியாக, இருந்த இடத்தை விட்டு அசையாத தட்சிணாமூர்த்திக்கு உத்ஸவ மூர்த்தியாக லோகம் பூராவும் சுற்ற சங்கராசார்ய மூர்த்தியின் அவதாரம் ஏற்பட்டுவிட்டது!

“சம்போர்–மூர்த்தி:”- சம்புவின் அசல் மூர்த்தி; “சங்கராசார்ய ரூபா” — சங்கராசார்யராக ரூபம் எடுத்துக்கொண்டு: “புவநே” — லோகத்தில்; “சரதி”, — ஸஞ்சாரம் பண்ணுகிறது.

லோகம் பூராவுக்கும் ஹ்ருதய ஸ்தானமாக உள்ள நம்முடைய தேசம் முழுவதும் அவர் ஸஞ்சாரம் செய்ததே புவனம் முழுவதும் சஞ்சரித்த மாதிரிதான்.

“சரதி” – நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறார். நிகழ்காலத்தில் சொல்லியிருக்கிறது. என்றைக்கோ ஆசார்யாள் நடமாடி விட்டுப் போய்விட்டதாகச் சொல்லாமல் இப்போதும் நமக்கு மத்தியில் ஸஞ்சாரம் பண்ணிக்கொண்டிருப்பதாகச் “சரதி” என்று நிகழ்காலத்தில் போட்டிருக்கிறது.

இந்த ச்லோகம் “மாதவீய சங்கர விஜயம்” என்பதில் ஆசார்யாளின் சரித்ரத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு போகும்போது அங்கங்கே அவரை ஸ்துதித்து வர்ணிக்கும் ச்லோகங்களில் ஒன்றாக வருவது2. அதனால் நிகழ்காலத்தில் இருக்கிறது. ச்லோகத்தின் அழகினாலும் அர்த்த புஷ்டியினாலும் இது மாத்திரம் தனி ச்லோகமாகவே ஆசார்யாளின் பிரார்த்தனா ஸ்துதியாக பிரஸித்தியடைந்திருக்கிறது. இப்படிச் சொல்லும்பொது இன்றைக்கும் ஆசார்யாள் நமக்கு மத்தியில் நடமாடிக் கொண்டிருப்பதுபோல் “சரதி” என்று சொல்வது நமக்கெல்லாம் அலாதியான ஆஹ்லாதம் (உவகை) தருகிறது.

ராமன், க்ருஷ்ணன், நம் ஆசார்யாள் போன்ற அவதார புருஷர்களின் சரீரம் இந்த லோகத்தைவிட்டுப் போனதோடு அவர்களுடைய அனுக்ரஹ சக்தியும் போய்விடவில்லை. அவர்களுடைய சரீரம் என்பது என்ன? லோகாநுக்ரஹ சிந்தையில் பரமாத்மாவே எடுத்துக்கொண்ட ரூபம்தான். அந்த அநுக்ரஹ சிந்தை லோகமுள்ள வரையும் பரமாத்மாவை விட்டு நீங்காமல் அமரமாக இருப்பது. ஆகையால் அதன் மூர்த்தியாக வந்தவர்களும் அமரமாக லோக ரக்ஷணம் பண்ணிக்கொண்டே இருப்பவர்கள்தான். ராம-க்ருஷ்ணாதிகளும், ஆசார்யாள் போன்றவர்களும் சரீரத்தைவிட்ட பின்பும் எத்தனையோ ஆயிரம் வருஷமாக எத்தனையோ பேருக்கும் பக்தாநுக்ரஹம் செய்துகொண்டுதானே இருக்கிறார்கள்? அது எப்படி? அநுக்ரஹ ரூபமாக – அருளுருவமாக- அவர்கள் என்றென்றைக்கும் இருந்துகொண்டேயிருப்பதால்தான்! பக்தர்களின் பக்தி பாவம் ஓங்குகிறபோது அநுக்ரஹ ரூபம் என்பது ஸ்தூல ரூபமாகவே ஆகி இப்போதுகூட அந்தப் புண்ய மூர்த்திகளின் தர்சனமும் கிடைக்கிறது. இன்றைக்கும் நம்முடைய ஆசார்யாள் ஸுக்ஷ்மமான அநுக்ரஹ சக்தியாக நமக்கு மத்தியில் ஸஞ்சரித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார் – “சரதி புவநே சங்கராசார்யா ரூபா”.

மறுபடி சொல்கிறேன், சம்பு மூர்த்தி சங்கர மூர்த்தியாக அவதாரம் பண்ணிய விஷயம்: ‘சம்’ என்பது நித்ய ஸுகம்; அத்வைத ஸ்திதி என்கிற ஆத்மானந்தம். ‘பூ’ என்றால் உற்பத்தியாகிற இடம். பரமேச்வரன் நித்ய ஸுகம்உற்பத்தியாகும் ஊற்றாக இருக்கும்போது “சம்பு” எனப்படுகிறார். அப்போது அத்வைதானந்தஸ்வரூபமகக் காரியமில்லாமல்இருப்பார் – தட்சிணாமூர்த்தியாக அசையாமல் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பார். உச்சமான ஸ்தானத்தில்அந்த நித்யானந்த ஊற்று இருக்கிறது. அந்த உச்சத்துக்குப் போக முடிந்த ரொம்பக் கொஞ்சம் பேர்தான்அதன் ஞான தீர்த்தத்தை எடுத்துப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தாங்களும் ஞானிகளாகி நித்யானந்தத்தைப் பெறமுடியும். ஊற்று இருந்த இடத்திலேயே இருக்கிறது. இந்த ஒரு சில தீவிர ஸாதர்களே அதைத் தேடிக்கொண்டு அதனிடம் போய் ப்ரயோஜனம் அடைகிறார்கள். மற்ற எல்லோரும் அஞ்ஞானக் காட்டு மத்தியில் ஸம்ஸாரத் தீயில் வெந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தத் தீயை அணைப்பதற்கான ஞானானந்த தீர்த்தத்தைத் தரும் ஒரு ஊற்று – சம்பு என்கிற ஊற்று – இருப்பதே அவர்களில் ரொம்பப் பேருக்கு தெரியாது. தெரிந்தவர்களுக்கும் மலையுச்சிக்கு ஏறுவதுபோன்ற தீவிரமான ஸாதனை பண்ணி ஊற்றி அடைவதற்குச் சக்தி போதாது. இப்படியிருக்கிறதே என்று பரமேச்வரன் பரிதாபப்பட்டு, ‘அவர்கள் நம்மிடம்வரமுடியவில்லையென்று விட்டுவிடவேண்டாம். நாமே அவர்களிடம் பொய்க் காட்டுத் தீயை அணைத்து அவர்களைக் காப்பாற்றுவோம். இருந்த இடத்திலேயே இருக்கும் ஊற்று, ஒரு நாழிகூட நின்ற இடத்தில் நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதியாக லோகத்தில் பாயட்டும். ஸர்வ ஜனங்களின் ஸம்ஸாராக்னி தாபத்தையும் தணிக்கட்டும். ஜனங்களுக்கு நித்யானந்தத்தைச் செய்யட்டும்’ என்று தீர்மானித்தார். அப்படி ஆனந்தத்தைச் செய்தவர்தான் சம் – கரர். ‘சம்புவாக இருந்தால் இந்த யுகத்திற்குப் போதாது. இருந்த இடத்தில் இருப்பதை ப்ரயோஜனம் பண்ணிக்கொள்ள ஜனங்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனபடியால், ‘சம்’மாக இருந்துகொண்டு மட்டும் இல்லாமல், ‘சம்’மின் உற்பத்தி ஸ்தானமாக மாத்திரம் இருக்காமல், ‘சம்’மை ஸகல ஜனங்களுக்கும் செய்யும் சம்கர (சங்கர) நதியாக லோகத்தில் ஓடுவோம்’ என்று முடிவு பண்ணினார். இப்படி, உட்கார்ந்த மூர்த்தி சுற்றும் மூர்த்தியானதுதான் சம்பு சங்கரரானது.

“சம் பாவயதி, உத்பாதயதி, இதி சம்பு:” என்பதாக சம்பு என்ற வார்த்தைக்கு ‘டெஃபனிஷன்’ (இலக்கணம்) சொல்வார்கள். அதாவது, ‘சம்’மை எவர் உற்பத்தி செய்கிறாரோ அவர் சம்பு” என்று அர்த்தம். உற்பத்தி production செய்வதோடு ஸரி. அதை விநியோகம் distribution செய்கிறவரில்லை. அநேக ஆலைகளில் உற்பத்தி மட்டும் செய்கிறார்கள். தாங்களே நேராக அந்தப் பண்டத்தை விற்பனை செய்து எல்லாஇடத்திலும் விநியோகமாகப் பண்ணுவதில்லை. சில ஏஜென்டுகள் மாத்திரம் உற்பத்தி சாலையிலிருந்து வாங்கி அப்புறம் வெளியில் எல்லாருக்கும் விற்பனை செய்கிறார்கள். ஏஜென்ட் வாங்க வராவிட்டால் உற்பத்தியான சரக்கு ஆலையிலேயேதான் கிடக்கும். யாருக்கும் ப்ரயோஜனமில்லாமல் தேங்கிக் கிடக்கும். ஆகையால் ‘சம்’மின் உற்பத்தியாளராக மாத்திரமிருந்து உபயோகமில்லை. பின்னே என்னவாக வேண்டும்? ‘சம்’மைக் கொண்டு போய் எல்லார் கையிலும் சேர்க்கிற விநியோகஸ்தராக வேண்டும். ‘சம்’ இவரிடம் மட்டும் தேங்கிக் கிடக்காமல் எல்லோருக்கும் கிடைக்கச் செய்யவேண்டும். அப்படிச் செய்கிறவர்தான் சங்கரர். “சம் கரோதி இதி சங்கர:”.

ஸுகத்தின் உற்பத்தி ஸ்தானம் சம்பு என்றால் நாம் போய் அதை அடைய வேண்டும். ‘சம் கரோதி’ (ஸுகத்தைச் செய்கிற வஸ்துவாகியிருக்கிறார்) என்கிறபொழுது அது ஸ்வஸ்தானத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு பல இடங்களுக்கும் வந்து நமக்கெல்லாம் ஸுக ப்ராப்தியை அருள்கிறது என்று ஏற்படுகிறது. ஊற்றுக்கு நாம் போய் ஜலம் கொண்டு வரணும். நதியோ, அதுவே ஊர் ஊராகத் தேடி வந்து நமக்கு ஜலம் தருகிறது. [சிரித்து] இன்னம், இப்போதெல்லாம் நதி ஊர் ஊராக மட்டுமின்றி வீடுவீடாகவே நகரஸபைக் குழாய் வழியாக வந்து விடுகிறது! எங்கேயோ எட்டாக் கையில் கங்கோத்திரி தாண்டி இருக்கும் ஊற்று கங்கா நதியாகிக் கல்கத்தாவில் ஒவ்வொரு வீட்டுக் குழாயிலும் கொட்டுகிறது.

இப்படி, எட்டாக்கையில் (நினைப்பு, வாக்கு எதுவுமே அவரை எட்டமுடியாது; அப்படிப்பட்ட நிலையில்)இருந்து கொண்டிருந்த தட்சிணாமூர்த்தி, ஸகல ஜனங்களையும் தேடித் தேடி வந்து, அவர்கள் ஒதுங்கிப் போனால்கூடத் தான் எட்டிப்பிடித்து அவர்களுக்குப் பரம ஞானத்தை அநுக்ரஹிப்பதற்காகப் பரம காருண்யத்தோடு எடுத்த அவதாரம்தான் நம்முடைய பகவத்பாதர்கள்.

1 ‘மாதவீய சங்கர விஜயம்’ IV.60 “அஜ்ஞாநாந்தர்” ச்லோகம் குறித்ததாகும்

2 ‘மாதவீய சங்கர விஜயம்’ IV.60

______________________________________________________________________________________________________________________________ 

Shambu became Shankarar

AjnA NAnthar-Gahana-PathithAn-Aathmavidhyopadesai:

ThrAthum LOkAn Bhava-Thava-SikA-ThApa PApchyamAnAn|

MukthvA Mounam Vadavitapino-Moolatho Nishpatanthee

Shambhor-Moorthy: charathi Bhuvane SankarAcharya rupA1.

This verse has been written in the ecstasy of having seen the Acharya, in person.  ‘Saradhi Bhuvane’ – He is moving about in this world – described in the present tense, having witnessed directly.

Who is moving about?  ‘Shambhor-Murthy:’ – Shambhu’s murthy; The murthy of Shiva, known as Shambhu.  One of the important names of Parameshwara, is Shambhu.  It is convention to say, “Shambho Mahadeva”.  Some devotees are also referred to as Sambhavar, Parama Sambhavar, just like Saivar.  ‘Sambhava’ has its origin from the term ‘Shambhu’.  Ambal, the wife of Shambhu, is called as ‘Sambhavi’.  ‘Sambhavi Deeksha’ is a special one among many types of initiation.

Ok, what is the meaning of Shambhu?  Why did Parameswara get this name?

‘Sham’ means, eternal joy. ‘Happiness’ is the general meaning. In Rudram and Chamakas, two types of happiness, namely, ‘Sam’, ‘Mayas’, are mentioned.  Eswara, apart from ‘Shambhu’, has a name, ‘Mayobhu’ mentioned in ‘Rudram’. Since ‘Sam’, ‘Mayas’, both give the meaning of happiness, commentators (of Rudram, Chamakam), refer one (of them) as materialistic happiness and the other as happiness of liberation.  When ‘Sham’ alone is mentioned, it is the happiness of liberation, which is eternal joy.

‘Shambu’ is Bhoo for ‘Sham’.

Bhoo means the place of creation.  Since this earthly world is the place where we are all created, its name is, Bhoolokam.  The place where eternal happiness is produced, is ‘Sham-bhu’.  When Parameswara, in the form of Dakshinamurthy, the embodiment of non-dualistic Brahmam, is as the fountainhead for producing the liberated bliss, he is called Shambhu.

That only (the form of Dakshinamurthy) is referred to as ‘VadaVitapino Moolatho’ and also as the ‘silence’ which precedes it. ‘Vatavitapi’ means, Vata vriksham, (that is), Banyan tree.  Dakshinamurthy is seated only at the base of the Banyan tree.  He is ‘Vata Vitapi Moola Sthithar’, moola means root.  He is a person who observes silence.  Why so?  To talk means, there must be someone else to listen to.  When alone, there is no place for conversation.  He is the form of spiritual wisdom, which has realized that there is no one else or no other thing, other than himself.  That is why he is silent.  To talk, there must be some matter.  To think about a matter, there should be a mind.  Whereas, He is in the true state, where the matter of illusion does not exist.  When there is no mind and thought, how can words come forth?  Shouldn’t one remain silent then?  His nature is to be seated remaining in silence, as ‘Sham’, the source of production of eternal happiness, the soulful rejoicing, which is as ‘Shambhu’.

There is a place of origin for all rivers.  That place would be in the peak of mountains, like a small lake.  Water will be stagnating there.  This is how it is to the north of Gangotri.  From there, Ganges emanates, from ‘Gomukhi’, a structure of rocks, which resembles the mouth of a Cow.  The origin of Cauvery, known as Thala Cauvery , is like a small lake, in Brahmagiri, a mountain, part of the mountainous chain of Sahyadri in Kodagu.

If water continues to remain as a small puddle at the place of origin, what is its use to the world?  There is no use to anyone, except to a few who may reach the source, bearing lot of difficulties, crossing mountains and forests.  It is said, ‘VanaLai koduthu VaaNa Theertham’, to describe how difficult it is to reach BhaNatheerth, the source of river TamraparaNi.  The water which remains still wherever it is, without swelling of waves, making noise will become useful to the world only if it leaves its place of origin, making waves and noise and flows as a river.

Dakshinamurthy is used to be sitting as Shambhu, wherever He is, without any noise, like a still lake, origin of a spring.  Similar to only a few getting the benefit, reaching the source of a river, after undergoing lot of difficulties, only people like Sanakadhi Maharishis, who had completed very tough diligent practices, could obtain the benefit of rejoicing in the soul, reaching Him.  The world was deriving the benefit from such great sages and other great souls.  It is not possible for the common people of the world to do such observances and reach Dakshinamurthy directly.

Now, (that is about 2500 years before), people were following wrong guidance, discarding the teachings of the great sages.  They had become like having been caught inside a dense forest, missing the right path.  This is what is mentioned in the beginning of the sloka, ‘AjnA NAnthar-Gahana-PathithAn’.  It means people who are caught in the middle of the dense forest of ignorance.

To be caught in the middle of a forest itself is difficult.  How severe the difficulty would be if that forest also starts burning, catching fire?  If one gets into the middle of the forest of ignorance, it means he has gone far away from the path towards emancipation.  It is directly opposite to the path of liberation (Moksha).  What does that mean?  We refer attachment (Bandham) and liberation (Moksha) as matters of opposites.  Attachment (Bandham) is a rein.  It refers to the rein fastened due to worldly life, the birth death cycle.  Liberation (Moksha) means the state where the rein is not there, free from any restraints.  It is the royal path of liberation which gives the realization of rejoicing in the soul that Self itself is the Supreme spirit (Paramatma).   Ignorance is the centre of the forest.  The fire of worldly life (Samsara) had engulfed the forest and people were getting roasted and burnt in its flames.  This is what is referred to as Bhava-Thava-SikA-ThApa PApchyamAnAn.  Bhava-Thava-SikA, means the forest fire of worldly life.

I mentioned that Dakshinamurthy, was sitting in the Kailasa world, under the Banyan tree, without moving, remaining in the same place, like the spring at the origin of the river.  What is that spring?  It is the spring which sprouts the ‘Sam’ mentioned by the Vedas, the ‘nithya sukham’ eternal bliss.  ‘Nithya sukham’ means the superior knowledge of non-dualistic Liberation. Other than that, all others are temporary happiness.  The person who is the ‘Bhoo’, the place of origin for the ‘Sham’ is Shambhu.  ‘Shambhu’ means the spring of superior knowledge of eternal happiness, which frees one from the worldly life.

Now, let us look at both, joining them together.  While here people are getting fried in the forest fire of worldly life, there, Dakshinamurthy is sitting as cool as the fountainhead of spring of liberated happiness, the superior knowledge.  If this fire has to be put out, is it not that it could be done only with that water?

However, is it not that the ‘Shambhu spring’ present somewhere high up, and is capable of being reached only by a few like Sanakas, ?  How to bring it to the level of this world, to the level of the ignorant human society?

It is not possible for anyone to bring Shambhu like how Bhageeratha brought Ganges from the sky to the earth.  Who has the strength to bring down the very person who was able to bear the force of Ganges, controlled it within limits and sent it to earth?  No outsider has that strength.  Because, he is always in the non-dualistic trance (Samadhi).  Nobody can stir him out of that trance.

Is it, therefore, that when the worldly life fire is burning in the forest of ignorance and in spite of He being there as the fountainhead of liberation, but not available for dousing the fire, should the people only burn and die?

No.  Because, it is only from outside that no one can do anything with Him, but the compassion which is springing within Him, can stir and bring Him down.  That compassion only is referred to as Shakti and Ambal, the Part of Shiva (the indivisible part of Shiva).  While He may remain quiet and be seated in the same place, when people get caught in ignorance, and suffer up to some extent in the worldly theatre, His compassion will not let Him remain quiet, when the forest gets caught in the fire and the people start getting burnt in the worldly life.

That is how it happened now.

It occurred to Shambhu that He should protect the people who were getting burnt in the fire of worldly life engulfing the core of the forest of ignorance.  Thraathum Lokaan: “To protect the people in the world”.

Immediately after the occurrence of this thought, He stopped being quiet and remaining in solitude, on His own.  “Mukthvaa Mounam”: leaving being quiet.

The person who was a small spring under the Banyan tree, He immediately ceased to remain stagnant there itself and became the Ganges of knowledge, reaching out to the places where people where living and running across the entire country, just like a spring how it sprouts from its origin, becomes a river and starts to flow in an expansive way, crossing mountains, forests, villages, and cities. But – Mukthvaa Mounam Vatavitapino Moolatho Nishpathanthee.

From being Sham-bhu, the origin of the spring, the one without any activity, He became Sham-Karar, who was doing the work of giving the eternal happiness to the people of the world.  The person who remained silent, became the person who debated and preached a lot.  The person who was sitting like a statue under the banyan tree, became the person who toured in all the four directions of the country from one corner to the other, three times.

To put it in a nutshell, Dakshinamurthy, the immobile Shambhu, became the ever moving Shankaracharya murthy.

Shambhor-Murthy: charathi Bhuvane Sankaraacharya rupaa.

The unmoving Dakshinamurthy, who was the principal icon of Shambhu, had to take the incarnation of Shankaracharya, the presiding deity, who would tour the entire world.

“Shambhor Murthy” – The exact deity of Shambhu, “Shankaraacharya rupaa”- taking the form of Shankaracharya, “Bhuvane”- in the world; “charathi”- to move about.

Touring our country, which is the heart for the entire world, is like having toured the entire world.

“charathi” – He is moving.  Mentioned in present tense.  Instead of saying that he had gone long back after having toured, it has been mentioned that He is moving among us, “charathi’, in the present tense.

This verse is one of those descriptions of eulogy that is found at different places in narrating the biography of Acharya, in “Maadhaviya Shankara Vijayam”2.  Therefore, it is in present tense.  Owing to its beauty and richness of meaning, the verse, by itself, has become popular as the prayer song.  When it is said as “charathi”, that Acharya is still moving amongst us even now, it gives us a special joy.

When the bodies of Supreme incarnates like Rama, Krishna, our Acharya etc., left this world, their power of benediction did not leave. Their body, means what?  It is the form taken by the Supreme Lord in the merciful interest of the world.  That benevolent interest remains immortal, without leaving the Supreme being, till such time the world exists.  Therefore, the persons who came as its embodiment, are the ones who remain immortal and continue to protect the world.  Is it not that the Ramas, Krishnas, and mahans like our Acharya continue to bestow their benevolence to several people, for thousands of years, after leaving their body?  How is it?   Because they remain in the gracious form, embodiment of mercy, forever. When the intensity of bhakthi of the devotees goes up, the merciful form has taken the form of a gross body and we are able to have the darshan of these holy souls.  Even today, our Acharya is continuing to be moving in our midst, in a subtle, benevolent form.  – “Charathi Bhuvane Sankaraacharya rupaa”.

Let me repeat.  The matter of Shambhu taking the incarnation of Shankaraa: “Sham” is the eternal joy; it is the state of non-dualistic rejoicing in the soul or supreme spirit.  “Bhu”, means the place from where it originates. When Parameswara is as the fountain head of the spring of eternal joy, He is called, “Shambhu”.  At that time, He is in the form of embodiment of non-dualistic rejoicing, without undertaking any work – As Dakshinamurthy, will remain idle, without any movement.   That spring of permanent bliss is at a higher plane.  Only a few who are able to reach the high plane, can make use of the waters of Supreme knowledge and become enlightened and obtain the eternal bliss. The spring continues to stay where it is.  Only these few intense practitioners go in search of it and get the benefit.  All others are in the middle of the forest of ignorance, caught in the fire of worldly life and getting burnt.  Many of them even do not know that there is a spring that can provide the waters of Supreme knowledge, which is capable of dousing this fire, the spring known as Shambhu.  Even those who are aware, lack the strength for undertaking the intense observances, which can reach them to the spring.  Parameswara, taking pity on the situation, decides, “Let us not leave those who are not able to reach us, let us ourselves go over there, douse the fire and protect them.  The spring which was stationary, shall flow in the world as a running river, without standing still even for a second. Let it also douse the fire of worldly life of the people.  Let it provide the eternal happiness to the people”.   Sham-karar is the one who did this joyful act.  He decided that “It is not enough in this eon, to be as “Shambhu”.  People are incapable of utilizing what is available in the place where we stay.  Therefore, not only being “Sham”, not only being the origin of the spring, let us make the “Sham” as the running river, Shamkara” (Shankara), which will benefit all the people.  This is how Shambhu, became Shankarar, the transformation of the static form into the moving form.

“Sam Bhaavayathi, Uthpaadhayadhi, ithi Shambhu”, is the definition for the word, Shambhu.  That is, it means that the person who produces the Sham, is Shambhu.  It is confined to only production and not distribution.  Many factories produce goods but do not sell the products, directly and distribute them in all the places.  Only agents, procure the products from the production units and later sell them to others.  If the agent does not come to buy the products, they will remain in the same factory where they are produced.  It will remain there, without being of any use to anyone.  Therefore, it is not enough being only the producer of “Sham”.  Then what to become?  Should become the distributor who would reach the “Sham” to everyone.  Sham should be made available to everyone, without remaining with only Him. “Shankarar” is the person who does that – “Sham Karothi ithi Shankara”.

If Shambhu is the place of origin of joy, we should go over and get.  When it is said, ‘Sham Karothi’, (He is as the thing which produces the joy), it becomes that leaving its original place, it reaches out to many places and provides us the blessings of joy.  In the case of a spring, we have to go over there and bring water.  If it is a river, it would itself, go in search of different places and provide water.  (Laughing), moreover, nowadays, not only to different places, but also, it reaches to individual houses, through the pipelines of City Corporation.  The Gangotri, which is a spring, unreachable at a far off place, becomes the river, Ganges and flows through the taps of every house in Calcutta.

The incarnation taken by Dakshinamurthy, from remaining in a position so unreachable (thought, word, nothing can reach Him), to go in search of people and reach out to them even if they kept away and to bless them with the Superior knowledge, most mercifully, is the incarnation of our Bhagawath Padal.

1 ’Maadhaviya Shankara Vijayam’ IV.60 is about the verse on “Ajnaanaanandhar”.

2 ’Maadhaviya Shankara Vijayam’ IV.60
_____________________________________________________________________________________________________________________________

Audio

 



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: