Sri Periyava Mahimai Newsletter-Dec. 3 2013



Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – The final newsletter of 2013 from Sri Pradosha Mama Gruham. The Paramathma who creates and sustains us all declares “I don’t have any money”.  A great lesson for us on how to stay grounded all the time irrespective of whatever we achieve in life. The next incident is for all miracle lovers 🙂

Many Jaya Jaya Sankara to out sathsang volunteers Smt. Savita Narayan for the Tamizh typing and Shri. Harish Krishnan for the translation. Rama Rama

 

(வாயினால் உன்னைப் பரவிடும் அடியேன் படுதுயர் களைவாய் பாசுபதா பரஞ்சுடரே)

ஸ்ரீ ஸ்ரீ ஸ்ரீ மஹாபெரியவாளின் மகிமை (3-12-2013)

“நான் அகிஞ்சனன்”

எல்லாம் வல்ல கருணை தெய்வமாம் காஞ்சி ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவா தான் சுகப்பிரம்மரிஷியின் மேன்மையோடு மிக்க எளிமையாய் பக்தர்களுக்கு அருளாசி வழங்குவது, தான் சாட்சாத் ஈஸ்வரர் என்ற காருண்யரே என்பதை சுட்டிக்காட்டுவதுபோல் அமைந்துள்ளது.

தஞ்சாவூர் பங்காரு காமாட்சி அம்மன் கோயில் ஸ்தானீகர் பிரும்மஸ்ரீ டி.எஸ். நடராஜசாஸ்திரிகள் தனக்கேற்பட்ட அனுபவத்தைச் சொல்கிறார் (தரிசன அனுபவங்கள்:  பாகம் -7)

1907 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவாளாய்ப் போற்றப்படும் பெருந்தெய்வம் பதின்மூன்றுவயது பாலகனாய் அப்போதுதான் ஸ்ரீமடம் பொறுப்பை ஏற்றுத் திருக்குடந்தை நகருக்கு விஜயம் செய்திருந்தார். ஸ்ரீ நடராஜ சாஸ்திரிகளின் தகப்பனாரான பிரம்மஸ்ரீ சங்கர சாஸ்திரிகள்தான் அப்போது பங்காரு காமாட்சி அம்மன் கோயிலின் பிரதம ஸ்தானீகராக இருந்து வந்தார்.

புதிதாக பட்டத்துக்கு வந்துள்ள ஜகத்குருவிற்கு முதன்முதலாக பங்காரு காமாட்சி அம்மனின் பிரசாதங்களை சமர்ப்பிக்க எடுத்துச் செல்லும் பாக்யத்தை அவர் பெற்றிருந்தார். முதல் பிரசாதம் என்பதால் கூடவே ஒரு சால்வையையும் சங்கர சாஸ்திரிகள் எடுத்துச் சென்றிருந்தார். ஸ்ரீபெரியவாளெனும் பால சன்யாசிக்கு சால்வையைப் போர்த்தும் பெரும்பேறு அடைந்தார்.

ஸ்ரீபாலஞானி பிரசாதங்களை ஏற்று சால்வை சமர்ப்பித்ததை மிக பரவசமாக ஏற்றுக் கொண்டாராம். இவருக்கோ ரத்த நாளமெங்கிலும் அமுதம் பெருகியதுபோல் பேரானந்தம்.

ஆண்டுகள் ஓடின. எழுபது வருடங்கள் கடந்து 1976 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் காஞ்சிபுரம் காமாட்சி அம்மன் கோயில் கும்பாபிஷேகம் முடிந்ததும் ஸ்ரீபெரியவா பாதயாத்திரையாக வடக்கே கிளம்பியாயிற்று.

ஸ்ரீமடத்தின் நிர்வாகத்திலுள்ள கோயில்களில் நித்ய பூஜை, விசேஷ பூஜைகள், உற்சவங்கள் எல்லாம் ஒழுங்காக நடைப்பெற வேண்டுமென்ற குறிக்கோளுடன் ஸ்ரீ புதுப்பெரியவாளின் கட்டளைப்படி ஸ்ரீ பங்காரு அம்மன் காமாட்சி நித்யஸ்ரீ டிரஸ்ட் என்ற அறக்கட்டளை தொடங்கப்பட்டது.

ஸ்ரீ புதுப்பெரியவா அறக்கட்டளையின் முக்கிய பொறுப்பிலிருந்தவர்களை ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவாளிடம் சென்று அறக்கட்டளை முழுவிபரங்களையும் கூறி ஸ்ரீ பெரியவாளின் ஆசியைப் பெற்றுவர வேண்டினார். அதன்படி முக்கியஸ்தர்களோடு கோயில் ஸ்தானீகரும் செல்வதாயிருந்தது.

ஸ்ரீ சங்கர சாஸ்திரிகளுக்குப் பின் அவர் மகன் ஸ்ரீ நடராஜ சாஸ்திரிகளுக்குத்தான் தஞ்சை காமாட்சியைத் தொட்டு பூஜை செய்யும் பாக்யம் கிடைத்திருந்தது.

அப்போது ஸ்ரீமஹாபெரியவா ஷோலாப்பூரின் அருகே ஒரு கிராமத்தில் அருள்பாலித்துக் கொண்டிருக்க, அறக்கட்டளையின் முக்கிய அங்கத்தினர்களோடு ஸ்ரீநடராஜ சாஸ்திரிகளும் ஸ்தானீகராக அம்மன் பிரசாதத்தைக் கொண்டு சென்றார்.

ஸ்ரீ பெரியவா சன்னதியில் போய் நின்றவுடன் அங்கிருந்த ஒரு கைங்கர்யக்காரர் உரத்த குரலில் “தஞ்சாவூர் பங்காரு காமாட்சி அம்மன் கோயில் டிரஸ்டிகள் தரிசனத்துக்கு வந்திருக்கா. ஸ்தானீகர் பிரசாதம் கொண்டு வந்திருக்கார்” என்று ஸ்ரீபெரியவாளிடம் அறிவித்தார்.

“முதல்ல பிரசாதத்தைக் கொடு” என்றார் ஸ்ரீபெரியவா.

ஒரு மூங்கில் தட்டில், ஸ்ரீ காமாட்சி பிரசாதமான குங்குமம், வாடிப்போயிருந்த நிர்மால்ய மாலை இவைகளுடன் ஒரு சாதரா எனும் சால்வையும் வைக்கப்பட்டு ஸ்ரீபெரியவாளிடம் நடராஜ சாஸ்திரிகள் சமர்பித்து நின்றார்.

ஸ்ரீ பெரியவா தன் நெற்றியில் குங்குமத்தை இட்டுக் கொண்டு மாலையை கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டார்.

“இன்னும் என்ன இருக்கு” குழந்தையாய் ஸ்ரீ பெரியவா கேட்டார்.

“அம்பாள் பிரசாதமாக ஒரு சால்வை வைச்சிக்ருகார்” என்றார்கள்.

உடனே ஸ்ரீபெரியவா எழுபதுஆண்டுகளுக்குப் பின் சென்றுவிட்ட பாலயோகியாய் கண்களில் ஒரு தேஜஸ் ஒளிவிட நெஞ்சில் ஒரு நினைவோட்டத்தோடு அந்த சால்வையை நோக்கினார்.

“ஸ்தானீகரைக் கூப்பிடு” என்று ஸ்ரீபெரியவா ஆக்ஞைப்படி இவரைக் கூப்பிட இவருக்கு பாதாதிகேசமும் அருட்புனலால் ஒரு நீராட்டு நடந்ததுபோல் ஸ்ரீ பெரியவாளின் அருகாமையில் போய் நின்று தரிசிக்கும் அனுபவம் ஏற்பட்டது.

“நீ சங்கர சாஸ்திரிகள் புத்திரன் தானே?” ஸ்ரீ பெரியவா கேட்கிறார்.

“ஆமாம்” என்று ஸ்ரீநடராஜ சாஸ்திரிகள் சொன்ன போது அவர் மனதில் ஸ்ரீபெரியவா தன் தகப்பனாரின் பெயரை ஞாபகமாக குறிப்பிட்டு கௌரவம் செய்ததில் பெருமிதமடைகிறது. இதுபோன்று எத்தனை ஆயிரம் கோயில்கள் எத்தனை ஆயிரம் ஸ்தானீகர்கள் என்று அத்தனை பேர்களின் பெயர்களையும் ஈஸ்வர சக்தியால் மட்டும் ஞாபகமாகக் கூறமுடியும் என்று அவர் நினைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இப்படி இவர் அதிசயத்துக் கொண்டிருந்தபோதே ஸ்ரீ பெரியவாளின் அபார  ஞாபக சக்தியாக அடுத்தவாக்கு எழுந்தது.

“என்ன ஒற்றுமை பாத்தயா! நான் பட்டத்துக்கு வந்தபோது உன் தகப்பனார்தான் சாதரா கொண்டு வந்து பூவாலேயே அபிஷேகம் பண்ணி……அப்புறம் பிரசாதம் கொடுத்தார்…..மடத்தோட பதில் மரியாதை கூட பண்ணினோம் தெரியுமா” என்று எழுபது வருடங்களுக்கு முன் நடந்ததை ஸ்ரீபெரியவா மனக்கண் முன் நிறுத்திக் கேட்டார்.

தன் தகப்பனார் இந்த விவரங்களை இவரிடம் சொல்லியிருக்க,

“அப்பா சொல்லியிருக்கா” என்றார் ஸ்தானீகர்.

நீயும் அவரைப் போலவே சாதரா, நிர்மால்யம், குங்கும்மெல்லாம் கொண்டு வந்துருக்கே…….உனக்கும் பதில் மரியாதையாய் ஏதாவது செய்யணும்……. ஆனா என்கிட்டே ஒண்ணுமேயில்லை……நான் அகிஞ்சனன் (ஒரு பைசா கூட வைத்துக் கொள்ளாதவன்)” என்றார் ஸ்ரீ பெரியவா.

தான் ஸ்ரீமடத்தின் பொறுப்பிலிருந்து முற்றிலும் விலக்கிக் கொண்டபடியால் தனக்கு ஒரு சுவாதீனம் இல்லை என்ற தர்மத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ஸ்ரீபெரியவா இதைக் கூறியது போலிருந்தது.

அதன்பின் சிறிதுநேரம் மௌனமாக இருந்து ஸ்ரீபெரியவா “இவருக்கு ஒரு முத்திரப்பவுன் வாங்கி பதில் மரியாதை செய்தால் தேவலை. உங்களில் யாராலயாவது பண்ணமுடியுமா?” இப்படி ஒரு ஆதங்கத்தோடு வினவினார்.

அந்தச் சின்ன கிராமத்தில் நகைக்கடை ஏதுமில்லை. அப்படியே சூழ்ந்திருந்த பக்தர்களுக்குள் சில மாதர்கள் நகைகளைக் கழற்றிக் கொடுக்கத் தயாராய்த்தான் இருந்தனர்.

ஆனால் ஸ்ரீபெரியவா முத்திரைப் பவுன் அல்லவா கேட்கிறார்! இந்த பரப்பரப்பில் நடராஜ சாஸ்திரிகளுக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது.

ஸ்ரீ பெரியவா தன்னை அகிஞ்சனன் என்று எப்படிச் சொல்லிக் கொள்ளலாமென்ற விசனத்தோடு, இத்தனை பிரசாதம் கொண்டு கொடுத்ததற்காக முத்திரைப் பவுன் தரவேண்டுமென்று பெருங்கருணை தெய்வம் இவர் பொருட்டு தன் இயலாமையைக் காட்டிக் கொள்கிறாரே என்ற ஆற்றாமையும் எழுந்தது.

“பெரியவா அனுக்ரஹம் மட்டும் இருந்தா போதும்……..காமாட்சி கருணையினாலே நாங்களெல்லாம் பரமசௌக்கியமா இருக்கோம்” என்ற கண்களில் தாரையாகப் பெருக சாஸ்திர்கள் ஸ்ரீ பெரியவாளை நமஸ்கரித்து எழுந்தார் விம்மலோடு நின்றவரை, ஸ்ரீ பெரியவா.

“இதே எண்ணத்தோடே இருந்துண்டிரு….. கடைசிவரை சௌக்கிமா இருப்பே” கோடி பவுன் ஈடுசெய்யாத அனுக்ரஹமாக ஸ்ரீபெரியவா வாக்கு வெளிப்பட்டது.

ஸ்ரீநடராஜ சாஸ்திரிகள்  பெருமகிழ்ச்சியுடனும் சாந்தியுடனும் விடைப்பெற்றார். ஆனால் ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவாளெனும் அன்புத் தெய்வம் தன் வாக்கைத் தவறவிடாமல் தான் சொன்னதுபோல ஒரு முத்திரைப் பவுனை முடிகொண்டான் கிராமத்திலிருந்து ஒரு தணிகரிடம் சொல்லி இவரிடம் சேர்க்கச் சொன்னார்.

ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவாளா அகிஞ்சனன்? உலகோருக்கெல்லாம் படியளந்து, சகல ஐஸ்வர்யங்களையும் அள்ளி வழங்கும் பெருவள்ளல் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் பாங்கின் உச்சமல்லவா இப்படிக் கூறிக்கொள்வது!

அப்படி என்ன மிராக்கிள்?

சென்னையைச் சார்ந்த டி.சுப்ரமணியனின் ஆபூர்வ அனுபவம் இது. 2008 ஜனவரி மாதம் இவரை மிகப் பிரபலமான ஒரு மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்கள்.

அப்படி என்ன நோய்……..””சொன்னால் பயப்படுவீர்கள்” என்று ஆரம்பித்து Blood Cancer என்று சர்வசாதாரணமாய் இவர் எழுதுகிறார்.

“இன்னும் இரண்டு அல்லது மூன்று வாரம் தான் உயிரோடு இருப்பார்” என்று சிறப்பு மருத்துவர் இவருடைய மோசமான நிலைமையை சொல்லிவிட்டார்.

இரண்டு வாரங்களில் எத்தனையோ முறை உடல் ரத்தத்தை வெளியேற்றி, புதிய ரத்தம் செலுத்தியாயிற்று.

இனி ஒரே ஒரு வழிதான்……..பகவன் நாம ஸ்மரணை தான் அவ்வழி என்று சுப்ரமணியம் உறுதியாக நினைத்தார். நாம ஜபம் ஒரு வாரம் தொடர்ந்தது.

திரும்பவும் மருத்துவர் பிப்ரவரி ஒன்றாம் நாள் வந்து சம்பிரதாயமாக சோதனை செய்தார். எப்படியும் போகிற உயிர் ஒப்புக்காக ஒரு பரிசோதனை என்பதாக அது இருந்தது.

சுப்ரமணியமே இன்னும் எட்டுநாள்தான் என்று மருத்துவர் கூறப்போகிறார் என்று அவநம்பிக்கையோடுதான் இருந்தார்.

“மிஸ்டர் சுப்ரமணியன்…..கட்டிலிலிருந்து இறங்கி உடையை மாட்டிக் கொண்டு ரிசப்ஷனில் போய் இருங்கள்” என்று டாக்டர் சொன்னதும் அதிர்ந்தார். ஓகோ இனி தன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாதென்று வீட்டுக்கு அனுப்புகிறாரோ என்று தோன்றியது.

அவர் நினைத்தது போலவே “உங்களை டிஸ்சார்ஜ் செய்யப் போகிறோம்” என்றார் டாக்டர். அவ்வளவு மோசமாகிப் போய்விட்டதா நிலைமை கான்ஸர் முற்றிவிட்டதா என்றெல்லாம் குழம்பிக் கொண்டு,

அப்போ இனிமே டிரீட்மெண்ட் வேணாமா டாக்டர்” என்றார். டாக்டர் முகத்தில் சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்காத லேசான புன்னகை.

“கான்ஸர் எல்லம் கான்ஸலாகிப் போயிருக்கு. ஏதோ ஒரு மிராக்கிள் நடந்திருக்கு. லட்சத்திலே ஒருத்தருக்குத்தான் இப்படி குணமாகும். நீங்கள் இனிமே வீட்டிலிருந்து கொண்டே மருந்து சாப்பிடலாம்” என்றார் மருத்துவர். அப்படி என்ன மிராக்கிள் என்று இவர் யோசித்தார்.

நாம ஸ்மரணையோடு இருந்தபோது இரண்டு நாள் முன்பு ஒரு இரவில் இரண்டு துறவரசர்கள் இவர் அறைக்குள் நுழைவது போலிருந்தது. இவர் உடம்பை இருவரும் தடவிக் கொடுத்தனர். அப்பேற்பட்ட அமுத ஸ்பரிசத்தால் புத்துணர்ச்சி பெற்றவராய்க் கண்விழித்துக் கொண்டார். அந்த துறவரசர்கள் இருவரையும் காணவில்லை. மறைந்துவிட்டனர்.

அந்த இருவருமே இவர் பூஜிக்கும் இரு கண்களான குருமார்கள். ஸ்ரீ மஹாபெரியவாளும், ஸ்ரீ சீரடி சாய்பாபாவும்!

இன்னும் தன் எண்பத்துமூன்று வயதிலும் உடல்நலத்தோடு இருப்பதன் காரணம் குருவின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டதன் பலன்தான் என்கிறார் இவர்.

இப்பேற்பட்ட ஜகத்குருவான கருணைத் தெய்வமாம் ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவாளைப் பற்றிக் கொண்டால், சகல சௌபாக்யங்களையும் பெற்று சர்வ ஐஸ்வர்ய, மங்களங்களுடன் வியாதியில்லா ஆரோக்யமான ஆனந்தவாழ்வினை அனைவரும் பெறுவோம் என்பது சத்தியம்.

—  கருணை தொடர்ந்து பெருகும்.

(பாடுவார் பசிதீர்ப்பாய் பரவுவார் பிணிகளைவாய்)– சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் தேவாரம்)

________________________________________________________________________________________________________________________________

Shri Shri Shri Mahaperiyavaal Mahimai (03-12-2013)

“I am an Akinjanan”

Shri Mahaperiyava, due to His kindness, to bless all the people, like a Sugabrahma Rishi Saint, took avatar as Shri Shri Shri Mahaperiyava, walked this earth and blessed us.

Brahmashree T.S. Nataraja Shastrigal, the Sthanikar of Thanjavur Bangaru Kamakshi Amman temple shares his experience. (Thanks: Darisana Anubavangal Part – 7)

During May 1907, Sri Periyava at the age of 13, took over as the Peetathipadhi of Srimatam and undertook yatra to Kumbakonam. During those days, Sri Nataraja Shastrigal’s father Brahmashree Shankara Shastrigal used to be the chief Sthanikar of Bangaru Kamakshi Amman temple.

Shankara Shastrigal was blessed to take Kamakshi Amman’s prasadam to be given to the new Peetathipadhi. Since it was the first prasadam, he had also taken a shawl along with him. He was blessed to offer the shawl to the young sanyasi. Since Sri Periyava accepted the prasadam and the shawl with much happiness, Shri Shankara Shastrigal felt very elated as if his body was filled with nectar.

Time flew. After seventy years, during April of 1976, Sri Periyava started a yatra to North India, after the completion of Kumbabishegam of Kanchipuram Kamakshi Amman temple. For facilitating Nithya Pooja, special Pooja and Urchavams in the temples that are run by Srimatam, a trust call Sri Bangaru Amman Kamakshi  Nithyashree trust was formed under the guidance of Sri Pudhu Periyava.

Sri Pudhu Periyava asked the key trustees in the newly formed trust to explain the details of the trust to Sri Periyava and seek His blessings.  So Sthanikar was also supposed to go with them to Sri Periyava.

After Sri Sankara Shastrigal, his son Sri Nataraja Shastrigal was the blessed one to touch and perform Pooja to Thanjavur Kamakshi. Sri Periyava was camping at a village near Sholapur and along with the trust members, Sri Nataraja Shastrigal had brought Kamakshi prasadam along with him.

As they stood outside Sri Periyava’s Sannidhi, a Sippanthi announced that Thanjavur Bangaru Kamakshi Amman temple trustees have come and the Sthanikar has brought Amman prasadam.

“First give me the prasadam.” Sri Periyava said.

In a bamboo plate, Sri Nataraja Shastrigal placed the Kamakshi kumkum prasadam, a garland withered after the long journey and a shawl called Sadara and offered it to Sri Periyava.

Sri Periyava applied the kumkum in His forehead and took the garland and touched it against His eyes. Then He asked, “What else is there?”

“As Ambal prasadam, there is a shawl” they replied.

Immediately Sri Periyava’s eyes brightened like the young Sanyasi seventy years ago and looked at the shawl and then said, “Call the Sthanikar.” Sri Nataraja Shastrigal came inside and was blessed with a very good and close darshan of Sri Periyava.

“Are you the son of Shankara Shastrigal?” Sri Periyava asked Sri Nataraja Shastrigal.

He replies, “Yes”. The Sthanikar felt happy that Sri Periyava remembered and mentioned his father’s name. He also realized that who else other than Sri Periyava could remember the Sthanikars of thousands of temples across the country. As he was thinking about this, Sri Periyava said, “See what a coincidence, when I took the title at Srimatam, your father had brought the Sadara shawl, did an abhishegam with the flowers and gave the prasadam.” Sri Periyava described the same scene that happened seventy years ago.

As Sri Shankara Shastrigal had said this to the Sthanikar, he replied, “Yes. My father had told me this.”

Sri Periyava continued, “You have also got me the same shawl, garland and prasadam, I need to do something for you, but I do not have anything, I am an Akinjanan (One who doesn’t has any money).”

It was as if Sri Periyava had indicated that He had moved away from His role as the Peetathipadhi of Srimatam. After some minutes of silence, Sri Periyava said, “It will be good if we give him a muthirai poun (pound sovereign – gold). Can someone here do that?” The small village did not have any jewelry shop. Some of the ladies present there were ready to give the jewels they were wearing. But Sri Periyava had asked for Muthirai Poun. They weigh more than the regular jewels that are worn. Tears started flowing from Sri Nataraja Shastrigal’s eyes.

Shastrigal realized how Sri Periyava can call himself Akinjanan and also that how Sri Periyava wants to give Muthirai Poun to him for the prasadam he had brought.

Shastrigal with tears rolling down his eyes said, “We only need Sri Periyava’s blessings. With the grace of Kamakshi we are all doing well.” Shastrigal then prostrated Sri Periyava. Once he stood up, Sri Periyava said, “Keep living with this thought and you will not have any problems in your life.” Those words were worth more than any amount of gold.

Sri Nataraja Shastrigal left with peace and happiness from there. But Sri Periyava also kept His words and sent the gold coin to the Sthanikar through another Sthanikar from Mudikondan village.

Is Sri Periyava Akinjanan? Is it not the peak of humility from Sarveshwaran who blesses the entire world with all the riches and needs of the people?

What is so special about the miracle?

This is a strange incident narrated by T. Subramanian from Chennai. During January 2008, he was admitted to a very popular hospital. What was his problem? Subramanian narrates that the readers will be terrified on hearing it and very casually says, “Blood Cancer.” The specialty doctor had said that he will be alive for two to three weeks only.

For two weeks, blood transfusion had been already done multiple times. Then Subramanian decided that the only way forward is chanting God’s name. The chant continued for a week. Again during the first week of February the checkup was planned. It was just a routine check and the doctors were not expecting any significant improvements. Even Subramanian had thought that the doctor will confirm that he will be alive only for 8 days.

The doctor said, “You could change your dress back and then wait in the reception?” Subramanian was shocked to hear that. He thought that since no treatment would help now, he is being asked to go home.

Subramanian asked, “So I do not need any more treatment?” The doctor smiled even in that serious discussion.

The doctor said, “All the cancer has been cancelled. This is definitely a miracle and only one in about a lakh patients get cured. Going forward you could take some medicines even from your home.” Subramanian wondered what the miracle was.

When Subramanian started chanting, during night about two days back, he felt the presence of two saints in his hospital room. He felt them touching him and suddenly woke up with lots of energy. When he woke up he could not find them in the room.

Those two were none other than Sri Periyava and Sri Shirdi Saibaba who Subramanian constantly prays to. Now living healthy at the age of 83, Subramanian attributes everything to the kindness of Sri Periyava and Sri Saibaba.

It is true that if we surrender at the feet of Sri Periyava we will be blessed with health, wealth, peace and happiness.

Grace will continues to grow.

(Appease the hunger of those who sing, Cure the disease of those who spread your name – Sundaramurthy Swamigal Devaram)


 



Categories: Devotee Experiences

Tags:

2 replies

  1. Our Mahaperiyavaa is Parameshwara only. Any mircale is possible due to his Power.
    Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara

  2. Jaya Jaya Sankara Hara Hara Hara Sankara. Janakiraman. Nagapattinam

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: