Maha Periyava As Shri Ra. Ganapathy Saw Him-Series 3-Part 7



Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – In this episode by Shri Ra Ganapathi Anna, we see how a doctors ego outrages Periyava!! However is the anger real? This is just not the lesson for the doctor but many of us who think we do a lot and others have to listen to us. The danger of our anger and how it affects ourselves more than others has been explained beautifully by Sri Periyava.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri B. Narayanan mama for the great compiling, translation, and drawing.


ஸ்ரீ  ரா.கணபதி  கண்ட  மஹாபெரியவா—Series 3—Chapter 7

ஸ்ரீ ரா.கணபதி  கண்ட  மஹாபெரியவா—series3—chapter 7.

மேலே சமூகம் முழுவதிடமும் அவர் கோபம் காட்டியது கண்டோம். தனி நபர்கள் பெரும் தவறு செய்யும்போது, மிகவும் அநுசிதமாக ஒன்று சொல்லும்போது அவர்களைக் கண்டிப்பால் தண்டிக்க வேண்டியது குரு பீடக் கடமை என்ற முறையிலும் அவர்களிடம் அவர் சினம் காட்டிய சந்தர்ப்பங்கள் பல உண்டு. இந்த சங்கரர் அப்போது ருத்ரரூபம் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றும்! எவரும் அண்ட முடியாது!

ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

டாக்டர் ஒருவர். ஸ்ரீ மடத்திற்கு அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தவர். அவர் ஸ்ரீசரணாள் வைத்தியம் செய்து கொள்ளாமல் பொறுத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு நோய்க்குச் சிகித்ஸை செய்து கொள்ளத்தான் வேண்டும் என்று மிகவும் கேட்டுக் கொண்டார். ஸ்ரீசரணர் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. அந்த அடியாருக்குத் தம்மிடமிருந்த அக்கறையின் ஆழத்தைத் தாம் புரிந்து கொள்வதாகக் கனிவுடன் கூறி, என்றாலும் அவர் கூறிய சிகித்ஸை முறையைத் தாம் ஏற்பதற்கில்லை என்றார்.

பெரியவாள் சிகித்ஸை பெறாமலே விட்டு விட்டால் உபாதி பெரும் உத்பாதமாகவே ஆகும் என்று டாக்டர் கூறி, மருத்துவ பரிஹாரம் தேடத்தான் வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்தார். அந்தப் பரிஹாரத்தை பெரியவாள் நினைப்பது போன்ற அநாசாரங்கள் சேராமலே செய்ய வழி உண்டு என்று கூறி அவ் வழியை விளக்கினார்.

அவர் கூறியதை எல்லாம், அவரது பிடிவாதத்தையுந்தான், பெரியவாள் இன்முகமாகக் கேட்டு ரஸித்தார்.

“பக்தனா எப்டி வேண்டிக்கணுமோ அப்டி அழகா வேண்டிட்டுட்டே. டாக்டரா எப்டி எடுத்துச் சொல்லணுமோ அப்டியும் அழகாச் சொல்லிட்டே. ஆனாலும் ஒன் பிடிவாதத்தைவிட [தம் தலையில் தட்டிக் கொண்டு] இந்தப் பிடிவாதந்தான் மொரடு. [விளையாட்டுச் சூளுரையாகக் குரலை உயர்த்தி, ஆயினும் விளையாட்டு என்று நன்கு தெரியும் விதத்தில், குரல் சூடு காட்டினாலும் முகம் முழுதும் குளிர்நகையுடன்] ஒனக்கு தான் கீழ்ப்படியணுமோ?” என்றார். உடனேயே பூர்ணக் குளுமையுடன், கருணை ததும்ப, “எனக்கு ஒண்ணும் ஆயிடாது. விசாரப்படாமப் போ!” என்றார்.

அப்போது ஏனோ அந்த பக்த டாக்டர் மிகவும் அநுசிதமாக எதிர்வாதம் செய்தார். “பக்தனா, டாக்டரா மட்டும் நான் ஒண்ணு சொன்னா அதைப் பெரியவா கேக்கணும்கிறது இல்லேதான். ஆனா மடத்துக்கு எத்தனையோ காலமா நான் எவ்வளவோ செஞ்சிண்டிருக்கேன்-கிற ரைட்டின் பேர்ல………”

அவ்வளவுதான்! அவரை மேலே பேச விடாமல், காருண்ய சிவம் ப்ரளய ருத்ர கோபம் காட்டியது! பெரியவாளின் செந்தாமரை முகம் செந்தழலாயிற்று!

“மானேஜரை ஒடனே அழைச்சுண்டு வாடா!” என்று பக்கத்திலிருந்த பாரிஷதருக்குக் கடுமையான குரலில் கட்டளையிட்டார். அது போதாதென்று தாமும், “விச்வநாதா, விச்வநாதா!” என்று இடி முழக்கமாக, கையையும் சடபடவென்று தட்டியபடிக் கூப்பிட்டார்.

அப்படி பெரியவாள் கூப்பிட்டுக் கேட்டிராத மடமே கிடுகிடுத்தது.

மானேஜர் விச்வநாதையர் அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு ஓடி வந்தார்.

தபோக்னியாக ஜ்வலிக்கும் பெரியவாள் கோபாக்னியாகக் கனன்றுகொண்டு கூறினார்! “இந்த ப்ரபு யதேஷ்டமா வாரிக் குடுத்திருக்கார்–ங்கிறதால, நான் – நான்—னா என்ன, ஆசார்யாளோட இந்த மடமே – இவருக்குக் கீழ்ப்படியணும்னு ரைட் காட்றார். அதனால……, நீதானே மடத்து மானேஜர்? என்ன பண்ணுவியோ, ஏது பண்ணுவியோ, ஆதிலேருந்து இந்த க்ஷண பர்யந்தம் இவர் பண்ணியிருக்கிறதுக்கெல்லாம் கணக்குப் போட்டு, வட்டியும் போட்டு ஒடனே இவருக்குத் திருப்பிடணும். என்னையே வித்தாலும் ஸரி, ஏலம் போட்டாலும் ஸரி, எப்படியாவது ஒடனே இந்தக் கடனைத் தீத்தாகணும்.”

அப்போது மானேஜர் உள்பட சகலரும் நடுங்கினார்களெனில், டாக்டர் ஸ்தூலமாகவே சர்வாங்கமும் நடு நடுங்கினார்.

கண்ணீர் பெருக்கிக்கொண்டு, கன்னத்திலடித்துக் கொண்டு, “க்ஷமிக்கணும், க்ஷமிக்கணும்” என்று சொல்வதாக நினைத்து ஏதோ குழறிக் கொண்டு ஸ்ரீசரணாள் முன் தடாலெனத் தண்டனிட்டார்.

ஒடனே அக்னி ஐஸாயிற்று!

ஏதுமே நடவாததுபோல டாக்டரிடம் இதமாக சகஜ சம்பாஷணை தொடங்கினார், மறக் கருணையும் அறிந்த மறைமுனிவர்.

குணமென்னும்   குன்றேறி   நின்றார்   வெகுளி
கணமேயும்   காத்தல்   அரிது

என்ற தமிழ் மறைக்குத்தான் எத்தகைய எடுத்துக்காட்டு?

அன்று அந்த டாக்டர் என்ற ஒரு தனி நபரை முன்னிட்டு போதித்த பாடம் இன்று எத்தனை பேருக்குப் பாடமாகிறது? பணத்தைக் காட்டி உரிமை நாட்டிக் கொள்வது எவ்விடத்திலுமே தகாதெனினும், குரவர்-குரு பீடங்கள் தொடர்பாகவோ இழையளவும் அந்த எண்ணத்திற்கு இடம் தரலாகாது என்ற பாடம்! இப்படி ஒரு உயர்ந்த பாடம் கற்பிக்கவே காட்டிய பயனுள்ள கோபம்! அதுதான் ‘காஞ்சி மாமுனிவரின் கோபம்’.

தமது உள்ளத்துள் கோபமில்லாமல் வெளியில் மாத்திரம் ஓர் காரணத்தை உத்தேசித்துக் கோபம் காட்டினார்; அந்தக் காரணம் நிறைவேறியவுடன், ‘காட்டியது’ சுவடும் காட்டாமல் மறைந்து ‘உள்ளதான’ உள்ளத்து அன்பே பிரகாசித்தது. ஒரே கணத்தில் அந்த எரிமலை மானஸ ஸரோவரமானது இதற்குப் பிரத்தியக்ஷ அத்தாட்சி.

“வெகுளி கணமேனும் காத்தல் அரிது” என்ற குறள் வாக்கு இவ்வுண்மையை நயமே உணர்த்துகிறது. தானாக உள்ளத்திலிருந்து மூளாமல் நாமாக வெளியே புனைந்து காட்டும் கோபத்தைத்தான் காத்துக் கொள்ளவும் அழிக்கவும் முடியும். காப்பதும் அழிப்பதும் பயின்று செய்பவையே அன்றோ? நாமே புனைந்ததால், படைத்ததால் நம் வசத்தில் உள்ள கோபத்தையே நம்மிஷ்டப்படிக் காக்கவும் அழிக்கவும் முடியும், அதுவாக மூளும் கோபமோ நம்மையே வசப்படுத்தி விடுவதால் அதனை நாம் காத்தல் –- அழித்தல் இரண்டும் எளிதில் செய்ய முடியாது.

இப்படிக் கோபவசமாகிவிடும் நம் நிலையிலிருப்பவராகத்தான் தம்மையும் வைத்துக்கொண்டு கோபத்தைத் தம் வசப்படுத்திய அந்த மஹாபுருஷன் எளியவராகச் சொல்வார்: “கோபம் கூடவே கூடாது. ஏன்னா அதுக்கு எடம் குடுத்தோட்டோம்னா அப்புறம் நம்மாலேயே அதுலேந்து லேசுல விடுபட முடியறதில்லே. எத்தனை அணைக்கப்பார்த்தாலும் அணையாமப் பொகெஞ்சுண்டே (புகைந்துக்கொண்டே) இருக்கிற வெறகாட்டமா, துளி கோவத்துக்கு எடம் தந்துட்டோமோ அது விடாமப் பொகெஞ்சுண்டு சித்தம் முழுக்கப் பொகையா வியாபிச்சுடறது.

“அதனாலதான், எப்பவுமே கோவம் கூடாது—ன்னாலும் பூஜைக்கு ஒக்காருகிறதுக்கு முன்னாடி அதுக்கு எடமே தந்துடப்படாது—ன்னு ஜாக்ரதை பண்ணிக்கறேன். [ஸ்நானம் முடித்துப் பூஜைக்கு அமரும் இடை நேரத்தில் ஸ்ரீசரணர்கள் அத்தியாவசியம் தவிர எதுவும் கேட்டுக் கொள்ள மாட்டார்; சொல்லவும் மாட்டார். அவசியத்திற்கே ஸ்வல்பமாக ஸம்ஸ்கிருதத்தில் பேசுவார்.] ஏன்னா, அந்த ஸமயத்துல கோவம் வரதுக்குக் கொஞ்சம் எடம் குடுத்துட்டாலும் பூஜை பண்றப்பவும் அதுவே உள்ளே பொகெஞ்சு பொகெஞ்சு கெளம்பிண்டிருக்கும்.”

எதிராளியை நல்வழிப்படுத்தும் நன்னோக்கத்துக்காகப் புனையும் கோபமாக இன்றி, உள்ளமே வெறுத்து அதிலிருந்து மூளும் கோபத்துக்கு ஆளாகும் நமக்கு அவர் தரும் உபதேசம்; நம் கோபம் எதிராளியை பாதிக்கலாம், பாதிக்காமலும் போகலாம். ஆனால் நம்மையே அது நிச்சயமாக பாதித்துவிடுகிறது! எதிராளி பாதிப்பே அடைந்தாலுங்கூட அதைவிட நமக்கே ஏற்படும் பாதிப்புத்தான் பெரிதாக இருக்கும். கோபம் நரம்பு மண்டலத்தை எவ்வளவு பாதிக்கிறது, தேகத்துக்கும் சித்தத்துக்கும் எவ்வளவு ஹானி உண்டாக்குகிறது என்று விஞ்ஞானபூர்வமாகவே காட்டுவதைக் கவனிக்க வேண்டும் என்பார்.

“இந்தக் காரணம்–லாம் இருக்கட்டும். நமக்கு நம்மை அழகாக் காட்டிக்கணும்னு ரொம்ப இருக்கோன்னோ? கோவம் வரச்சே மட்டும் கண்ணாடில மூஞ்சியைப் பாத்துண்டுட்டோம்—னா போறும்…..” என்று நகை புரிவார்.

மகத்தான தவறுகள், குற்றங்கள், பாபங்கள் ஆகியவை பற்றிய விவரங்கள் ஸ்ரீசரணர்களின் சமூகத்தில் அற்றுப்படியாகித்தான் இருக்கின்றன. அப்போது சில சமயங்களில் அவர் வெகுண்டெழுந்தது போலவும், வேதனையுற்றது போலவும் இருந்ததுண்டுதான். ஆனால் இவை நிச்சயமாக அவரது உண்மையான, உள்ளார்ந்த வெகுளியாகவோ வேதனையாகவோ இருக்க முடியாது. மெய்யாலுமே அவர் வெகுண்டாலோ, அதேபோல வேதனையுற்றாலோ, வையகம் என்னாவது?” எனக்குக் கோவம் வந்துட்டா என்ன ஆறது?” என்று அவரே சொன்னாரே!

ஆம், என்னதான் ஆகும்? இன்னதான் ஆகும் என்று வரம்பு கட்டுவதற்கில்லாமல், ஒரு மஹாபுருஷன் சீற்றமுறும்போது தனி நபர்களுக்கோ, அல்லது தரணிக்கேயோ எந்தத் தீங்கும் விளையலாம் என்று புராண, இதிஹாஸங்களும் நீதி நூல்களும் கூறுகின்றன. குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் வெகுளி கணமேனும் காத்தல் அரிது என்ற வாக்குக்குக்கூட, ’குணக் குன்றானவர்களின் வெகுளியை இந்த வையகத்தால் கண நேரங்கூடத் தாங்க இயலாது; அப்படித் தாங்குவது அரிய சாகசம்’ என்று ஒரு பொருள் சொல்வதுண்டு.

ஆனால் பெரியவாள் கோபித்துக் கொண்டதாக உலகு எத்தனையோ முறை கண்டிருந்தும் அக் கோபத்தினால் எவரும் ஹானி அடையவில்லை என்றால், அது உண்மையில் (உள்–மையில்) கோபமில்லாததால்தான்.

இதெல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, மஹா மஹா பொறுமைசாலி, பரம சாந்தரே எனினும் பன்முறை கோபமும் காட்டியுள்ள அவரே, “எனக்கு வந்துட்டா……” என்று கூறியதிலேயே, அவர் இத்தனை கோபம் காட்டியுங்கூட உண்மைக் கோபம் வரவில்லை என்றுதானே ஸ்பஷ்டமாகிறது?

உடனிருப்பவர்களையும், பொதுவாக உலகையும் உசுப்பிவிடுவதற்காகத்தான் அவர் வெகுளி காட்டுவதும் வேதனை காட்டுவதும் எனலாம். எத்தனையோ சமயங்களில் அவர் கனன்றெழக்கூடிய கயமைகள் தெரிவிக்கப்பட்டபோது அவற்றை ஹாஸ்யத்திற்கே விஷயமாக்கிச் சிரித்து ஜெரித்துக் கொண்டதுமுண்டு.

“மனஸில் நிற்காமல் இந்த மஹா பாதகத்தைப் பெரியவா காதுக்குக் கொண்டுவந்து விட்டோமே, சம்பந்தபட்டவர்களைப் பெரியவா சபித்துவிடப் போகிறாரே என்று பயப்பட்டேன். பெரியவாளானால் கொஞ்சங்கூடக் கோபப்படாமல் சிரித்து ஒதுக்கி விட்டீர்களே!” என்று இம்மாதிரி ஒரு சமயத்தில் ஒருவர் ஆறுதலுற்றுக் கூறினாராம். அதற்குப் பெரியவாள், இடுக்கண் வருங்கால் நகுக…..நகுக என்று பதில்கூறி ஒரே சிரிப்பாகச் சிரித்தார்களாம்! எதிராளியை எரிக்கும் திரிபுரதஹனனின் கோபச் சிரிப்பல்ல; மானுடச் சட்டை பூண்டிருந்ததால் தமக்கே ஏற்படக்கூடிய கோபத்தை எரிக்கும் திரிபுரசுந்தரியின் அன்புச் சிரிப்பு! ஏனென்றால் அவருக்குக் கோபம் வந்து விட்டால் உலகம் என்ன ஆவது?

இப்படி அவர் கேட்ட நிகழ்ச்சிக்குப் போகலாம்!

_____________________________________________________________________________________________________________________________

Maha Periyava As Shri Ra. Ganapathy Saw Him-Series 3-Part 7

We  have  just  seen  how  He  showed  His  anger  on  the  whole  society.  There  were  many  incidents  where  He  showed  His  anger  to  some  individual persons   who  committed  big  blunders  or  spoke  out  of  turn,  in  order  to  admonish  them.   This  Sankarar  would,  on  such  occasions,    seem  to  have  taken  ‘Rudhra  Roopam’.  No  one  could  go  near  Him!

Let  us  look  at  one  such  example.

There  was  a  doctor  who  had  been  donating  to  Sree  Matam  abundantly.  He  was  insisting  that  Periava  should  undergo  treatment  for  a  particular  decease  He  was  suffering  from.  Sree  Saranar  did  not  agree  to  it.  He  told  him   softly   that  He  understood  the  concern   the  devotee  had  for  Him,  but  could  not  agree  to undergo   his  treatment.

The  doctor  was  adamant  that  He  should  undergo  the  treatment and  told  Him  that  if  He  neglected  it,   it  would  become  a  serious  matter.   He  added  that  there  was  a  way  of  giving  the  treatment  without  breaking  the  customs  that  Periava  was  observing,  and  explained  the  same  in  detail.

Periava  was  listening  to  whatever  the  doctor  was  telling  Him  including  his  adamant  attitude  with  a  smiling  face.

“You  have  put  up  your  request  well  as  a  devotee  should;  You  have  also  told  me  as  a  doctor  should  explain;  But  ‘this’  (tapping  His  head)  adamancy  is  much  ruder  than  yours.  (He  raised  His  voice  playfully,  and  with  a  cool  smile  on  His  face,  though  the voice  showed  some  heat)    Must  I  obey  you?”.   Immediately,  with  a  voice  filled  with  tenderness,  He  said, “Nothing  will  happen  to  me;  go  without  worrying  yourself”.

But,  the  doctor  devotee,  (do  not  know  why),  argued  further,  in  a  manner  that  was  out  of  turn.  “Periava   need  not  listen  to  my  request  as  a  doctor  or  devotee .  But  I  have  been  doing  a lot  of  services (he  was  indicating  his  donations  to  Sree  Matam)   since  a  long  time  to  Sree  Matam  and  on  that  right…….”

That  is  all !  The  compassionate  Sivam  showed  ‘Rudra  KOpam’,  not  allowing  him  to  say  anything  further!  Periava’s  lotus  face   became  a  reddish fire!

“Call  the  manager  immediately”—-He  ordered  the  attendant  who  was  standing  nearby.  Not  satisfied  with  it,  He  Himself  called  out,  “ Viswanatha!  Viswanatha!”  in  a  thunderous  voice,  clapping  His  two  palms.

The  whole  Matam  was  shaken  as  it  had  never  heard  Periava  shouting!

Manager  Viswanatha  Iyer  came  running  down.

Periava,  who  used  to  shine  due  to  His  ‘Tapas’,   burnt  with  the  fire  of  anger  now  and  told  him,  “This  ‘Prabu’  is  showing  off  his  right,  saying  that  I,  which  means  not  only  me  but  this  Matam  also ,  should  obey  him.  You  are  the  manager  of  the  Matam,  are  you  not?  I  do  not  know  what  you  will  do  or  how  you  will  do,  but  you  should  calculate  what  he  has  done  to  Matam  till  this  moment  and  return  the  whole  amount  along  with  interest.  You  must  do  this  even  if  you  have  to  sell  me  or  auction  me!”

If  the  manager  and  others  were  shaken by  this,  the  doctor  devotee’s  body  literally  trembled.

Shedding  tears  profusely,  and  beating   his  own  cheeks,  he  mumbled  excuses (Kshamikkanum !  Kshamikkanum !)  the  words  coming  out  in  unintelligible  babble  and  prostrated  before  Periava.

The  fire  became  ice  instantly!

He  started  speaking  to  the  doctor   tenderly.

குணமென்னும்  குன்றேறி  நின்றார்  வெகுளி

கணமேயும்  காத்தல்  அரிது.

(It  is  impossible to  bear  the  impact  of  the  anger even  for  a  moment  from  one  who  is  an  epitome  of  good  qualities).

What  an  apt  example  to  the  above  Thirukkural  couplet!

The  above  lesson  taught  to  the  doctor  that  day  is  a  lesson  for  many. To  establish  one’s  right  on  the basis of money donated is  improper;  more  so  in  matters  relating  to  Guru  and  Guru  Peetam.  The  anger  shown  that  day  was  meant to  teach us a moral lesson.  That  is Kanchi Munivar’s anger!

With  no  feeling  of  anger  in  the  depth  of  His  heart,  He  showed  temper  for  a  purpose.  Once  that  purpose  was  served,  the  anger  disappeared  without  leaving  any  trace  and  the  true  love  inside  Him  shone!  In  one  second  the  volcano  changed  into  a  ‘MAnasa  SarOvar’.

The  line   “வெகுளி  கணமேயும்  காத்தல்  அரிது”  from  Thirukkural    conveys  this  truth  to  us.  We  can  protect    and   destroy   only   that  anger  which  does  not  arise  from  our  heart  voluntarily,  but  produced  by  us  (for  a  good  cause).  Protecting  and  destroying  is  done  by  learning.  Because  we  produced  it,  we  can  protect  and  destroy  the  anger  which  is  under  our  control,     as  per  our  will.  On  the  contrary,  the  anger  which  arises  voluntarily  will  control  us  and  hence  we  can  neither  protect  nor  destroy  the  same  easily.   He,  the  great  soul,  who   places  Himself  in  our  position  who  get  angry  voluntarily,   but  controls  His  anger,  tells  us  “Anger  must  be  totally  abandoned,  because,  once  we  give  room  for  it,   then  we  cannot  escape  from  its  clutches.  It  will  be  burning (He  uses  the  Tamil  word  for  ‘smoking’)  forever  like  a  smoking  log  and  the  whole  mind  is  occupied  by  that  smoke.

“That  is  why,  I  take  precautions  before  starting  the  Pooja  in  order  not  to  give  room  for  it.  (After  His  bath,  but  before  sitting  for  the  Pooja,  He  will  not  listen  to  any  matter  unless  something  is  absolutely  necessary  to  be  heard;  nor  will  He   say  anything.  He  will  speak  in  Samskrit,  when  He  needs   anything).  Because,  if  I  give  room  for  anger  at  that  time,  then  it  will  keep  steaming  all  through  the  Pooja.”

This  is  the  advice  that  He  gives  us  who   submit  ourselves  to  the  anger  that  emanates  from  the  heart  filled  with  hatred  contrary  to  the  produced  anger  with  the  sole  purpose  of  pacifying  the  enemy  and  correcting  him:

Our  anger  may  or  may  not  affect  the enemy;  but  it  certainly  affects  us!    Even  if  the  enemy  is  affected  by  it,  the  impact  that  it  has  on  us  is  much  bigger.  We  should  note  how  science  itself  shows  how  anger  affects  our  nervous  system,  and  how  it  harms  our  health  and  mind.

“Let us  keep  aside  all  these  reasons;  are  we  not  keen  on  showing  ourselves  as  being  very  beautiful?  It  is  enough  if  we  look  at  our  face  in  the  mirror  at  the  time  of   being   possessed  with  anger.”—-This  is  what  He  will  say  with  a  smile!

There  were  plenty  of  details   of    blunders,  offences  and  sins  being  brought  to    His  attention.  During  some  of  those  times  it  had  seemed  that  He  became  very  angry  or   He  was  in  great  pain.  But  certainly   those  could  not  have  been  His  heart  felt  feelings.  What  would  have  happened  to  the  world   if  He  really  got  angry  or  felt  the  pain?  Did  He  not  Himself  say,  “What  happens  if  I  get  angry?”

Yes,  What  will  happen?    PurAnAs,  ItihAsAs  and  other   books  on  morals  say  that  any  harm—without  any  limit  on  it—-can  come  to  individual  persons  or  the  whole  world.  Even  the  above  quoted  line  from  Thirukkural  means  that  the  world  can  never  bear  the  anger  of  those  who  are  the  epitomes  of  good  qualities.

But,  though  the  world  had  seen  Periava  getting  angry,  many  times,  no  one  came  to  any  harm  due  to  that  anger,  which  means  that  the  anger  was  not  a  real  one.

Over  and  above  all  these,  when  He,  the  epitome  of  patience  and  equanimity,  though  He  has  shown  His  anger  many  a  times,  says,  “If  I  get  angry….”,  then  it  only  shows  that  He  has  not  got  angry  yet !

His  anger  and  pain  are  meant  only  to  wake  us  up  and  incite  us.  Many  a  time,  when  He  was  informed  of  incidents  which  should  normally  make  one  angry,  Ha  has  just  laughed  them  off.

Once  a  devotee  told  Him,  “I  was  afraid  that  Periava  would  curse  those  involved  in  some  inexcusable  crimes,  when  I  brought  it  to  your  notice.  But  Periava!  You  just  brushed  it  aside  and  laughed  without  getting  angry!”  To  this  Periava  simply  told  him,  “just  laugh  when  you  are  in  deep  trouble  or  sorrow!”  and  laughed  aloud!  It  was  not  that  angry  laugh  of   Rudran,  which  will  burn  down  the  enemy;  it  was  that  affectionate  laugh  of  Thripurasundari,   which  will  burn  down  the  anger  that  He  may  get  because  He  was  wearing  the  human  form.  Because,  what  will  happen  to  the  world  if  He  gets  angry!

Let  us  go  to  that  incident  when  He  asked  this  question.

TO  BE  CONTINUED………..

 



Categories: Deivathin Kural

Tags:

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: