56.1 Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Suffering even in helpful service!


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – A chapter of the very highest order and that is beyond any comparison. It is one of my favorites or ‘Possibly’ the most favorite chapter in Deivathin Kural. One may come to the same conclusion if they read this chapter and reflect on it. The way Periyava thinks for lokha kshemam, his compassion, thinking good to Britishers even during the time when they were ruthlessly exploiting us, adopting ahimsa dharma even to inanimate objects, etc. should make us think doubly hard on following his teachings to the core. Fortunately, this chapter is a pretty lengthy one and we will see more of Periyava’s musings that will continue to stun us.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri ST Ravikumar the translation and Smt. Sowmya for a relevant drawing and audio. Rama Rama

 

உபகாரப் பணியிலும் அபகாரம்!

யுத்த கார்யந்தானென்றில்லை, ரொம்பவும் ஸாத்விகமாக ஒரு நல்லது செய்யப் போனால்கூட ஒருத்தருக்கு உபகாரமென்று செய்வது வேறு யாராவது ஒருத்தருக்கு ஏதாவது அபகாரம் செய்துவிடுகிறது.

நான் ஒன்று நினைத்துக் கொள்வதுண்டு : — மில் துணி பஹிஷ்காரம் பண்ணிக் கதரை அபிவிருத்தி பண்ண வேண்டுமென்று காந்தி தீவ்ரமாக இருந்த காலம். சீமையிலிருந்துதான் அப்போது மில் துணி வரும். ஆகையினால் மில்துணி பஹிஷ்காரம் என்பதில். ‘ஒரு கல்லில் இரண்டு மாங்காய்’ என்கிறமாதிரி இரண்டு லக்ஷ்யங்கள் பூர்த்தி ஆயின: ஸ்வதேசியத்தை ஆதரித்து விதேசியத்தை பஹிஷ்கரிப்பது என்பது ஒன்று; Man-power-ஐ (மனித சக்தியை) ஆதரித்து மெஷின் பவரை எதிர்ப்பது என்பது இன்னொன்று.

இந்தக் கொள்கைகளில் எனக்கும் அபிமானம் உண்டு. அப்போது* ராமேச்வர யாத்ரை போயிருந்தோம். இந்த நல்ல ஸமயத்தில் மடத்துச் சிப்பந்திகளையெல்லாம் ஆலைத் துணியை விட்டுவிட்டுக் கதர் உடுத்தும் பழக்கத்தை மேற்கொள்ளச் செய்யவேண்டும் என்று தோன்றிற்று. அக்காலத்திலே அங்கங்கே மில்துணிகளைச் சொக்கப்பானை மாதிரி கொளுத்தி ஸ்வதேசி அபிமானிகள் விழா நடத்துவது வழக்கம். எனக்கென்னவோ, அசேதனமான துணிதான் என்றாலும் அதைக்கூட நெருப்பில் போட்டுக் கொளுத்துவது என்றால் ஹிம்ஸைமாதிரி தோன்றிற்று. இப்படியில்லாமல், ஸாத்விகமாக குளிர்ச்சியாக, ‘ஜலஸமாதி’என்று சொல்கிறார்களே, அப்படி ஆலையில் உற்பத்தியான வஸ்திரங்களை ஸமுத்ரத்தில் போட்டுவிட்டு, (மடத்துச் சிப்பந்திகள்) எல்லாரையும் கதர் கட்டிக்கொள்ளும்படிப் பண்ணலாமென்று நினைத்தேன். அப்படியே தநுஷ்கோடியில் எல்லாரும் ஸ்நானம் செய்தவுடன், மில் துணி உடுத்திக்கொண்டிருந்தவர்கள் அதை ஸமுத்ரத்திலே போட்டுவிட்டுக் கதர் கட்டிக் கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள். மதுரையிலிருந்து இதற்காக நிறையக் கதர் வஸ்த்ரங்கள் தருவித்திருந்தோம். தலா இரண்டு ஜோடி கதர் சோமனும் (வேஷ்டியும்) மேல்வேஷ்டியும் கொடுத்தது.

கைத்தொழிலை ஆதரிப்பது manual labor (உடலுழைப்பு) என்றால் மட்டமாக நினைக்காமல் யாராயிருந்தாலும் ராட்டினத்தை சுற்றி நூற்பது, அதனாலேயே வீண்பேச்சு முதலியவற்றில் போகாமல் ஒரு டிஸிப்ளினில் வருவது, நம் தேசத்துக்கு என்று என்ன உண்டோ அதோடு த்ருப்தியாயிருந்து, விதேசச் சரக்குகளில் மோஹத்தை விட்டு நம்முடைய பண்பாட்டைக் காப்பாற்றுவது, நம் நாட்டுப் பணம் அநியாயமாக வெளி தேசத்துக்குப் போகாமல் தடுப்பது, பல ஏழைகளுக்கு ஜீவனோபாயம் கிடைக்கப் பண்ணுவது — என்று இத்தனை அம்சங்கள் மில் துணியை பஹிஷ்கரித்துக் கதரை ஆதரிப்பதில் இருக்கிறதல்லவா? அதனால் இது ரொம்ப நல்ல திட்டமாகத்தானே தெரிகிறது?

ஆனால் இப்படிப் பண்ணினால் தங்கள் வியாபாரமே போய்விடும். தாங்கள் தலையில் துணியைப் போட்டுக் கொள்ளும்படியாகிவிடும் — [சிரித்து] தாங்கள் உற்பத்தி செய்யும் துணியை விற்று லாபம் பண்ணாமல், தாங்களே தலையில் துணியைப் போட்டுக்கொள்ளும்படியாகிவிடும்! — என்று லங்காஷயர், மாஞ்செஸ்டர் மில்காரர்களெல்லாம் கூ கூ என்று கூப்பாடு போட்டார்கள். முதலில், ‘அதற்காக அப்பாவி இண்டியன்தான் அகப்பட்டானா, தலையிலே கை வைக்க?’ என்றுதான் தோன்றிற்று.

அப்புறம் யோசித்துப் பார்த்ததில், ‘வெள்ளைக்காரர்கள் வஞ்சகமாக வ்யாபார ஸாமர்த்யங்கள் செய்து அமிதலாபம் பண்ணுவதும், வ்யாபாரம் என்று ஆரம்பித்துத் தங்களுடைய வாழ்க்கை முறை, ஆட்சி, மதம் ஆகியவற்றையும் பிற தேசங்களில் விஸ்தரித்து அவற்றின் வயிற்றிலடித்துத் தங்களைப் போஷாக்குப் பண்ணிக் கொள்வதும் மஹா தப்புதான். என்றாலும், அவர்கள் தேசத்தில் கருப்பு நிலக்கரியையும் வெளுப்புச் சாக்குக் கட்டியையும் விட்டால் வேறே விளைபொருள் கிடையாதே! ஆனதால் அவர்கள் ஆலைத் தொழில் பண்ணி ஏற்றுமதி செய்து பிற தேசங்களிடமிருந்துதானே தங்களுடைய எல்லா வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்குமானதை ஸம்பாதித்துக் கொள்ளவேண்டும்? இதில் ஒரு ‘அயிட்ட’மாக வெளி தேசத்துப் பருத்தியை அவர்கள் தருவித்து நூலாய் நூற்றுத் துணியாகப் பண்ணி ஏற்றுமதி செய்வதையும் அடியோடு தப்பு என்று சொல்லமுடியாது போலிருக்கே! அவர்கள் ஆசைப்படுகிற மாதிரி, ‘இதில் தாங்களே ஏகபோக்கியம் பெற்று அமிதலாபம் எடுக்கவேண்டும்; அந்தந்த தேசத்து நெசவாளிகள் நாசமாகப் போனாலும் போகட்டும், தாங்கள் தான் வ்ருத்தியாக வேண்டும்’ என்பது ந்யாயமே இல்லையென்றாலும், ஏதோ ஒரு அளவு, ஒரு quota அவர்களுக்கும் விட்டுக்கொடுத்து அவர்கள் மில்களை நடத்தவிட்டால்தானே அந்த ஜனங்களும் வாழமுடியும் போலிருக்கிறது?’ என்று தோன்றிற்று.

இங்க்லாண்ட் மாதிரியேதான் இன்னும் சில தேசங்களும், ஏற்றுமதி பண்ணினால்தான் அவற்றைச் சேர்ந்த ஜனஸமூஹங்களுக்கு ஜீவனோபாயம் கிடைக்கும். அதைக் கொண்டுதான் அவர்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பண்டங்களை இறக்குமதி செய்துகொள்ள முடியும். ஆனபடியால் இந்தியா, சைனா மாதிரி பெரிய தேசங்களில் வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய எல்லாப் பண்டங்களையும் ஸ்வேதசியமாகவே பண்ணிச் சமாளித்துக்கொண்டுவிடுவது, self-sufficiency (தன்னிறைவு) பெற்று ரொம்பவும் அத்யாவச்யமான இறக்குமதியோடு நிறுத்திக்கொண்டு விடுவது என்று வைத்துவிட்டால் ஏற்றுமதியையே நம்பி உயிர் வாழ்கிற தேசத்து ஜனங்கள், பாவம், என்ன பண்ணுவார்கள்? லங்காஷயர்க்காரன் கூ கூ என்று கத்துவதில் அடாவிடி இருக்கத்தான் செய்கிறதென்றாலுங்கூட, நாமும் ஸ்வதேசியக் கொள்கையில் ரொம்பக் கடுமையாக இருந்தால் அதனால் ‘ஜெனுவி’னாகவே சிலபேர் கஷ்டத்துக்கு ஆளாகும்படிதானே ஆகும் போலிருக்கிறது?’ என்று தோன்ற ஆரம்பித்தது.

அதற்கப்புறம் என்னைப் பொறுத்தமட்டில் மில் துணி வேண்டாம் என்று வைத்தது வைத்ததுதான் என்று ஆக்கிக் கொண்டுவிட்டாலும் மற்றவர்கள் விஷயமாக எதுவும் ‘கம்பெல்’ பண்ணவேண்டாமென்று விட்டுவிட்டேன்.

எதற்குச் சொல்லவந்தேன் என்றால், நம் தேச ஜனங்களின் தொழில் கெட்டுப்போகப்படாது. நம் பணம் அந்யாயமாக வெளியூருக்குப் போய் அவன் கொழுக்கப்படாது — நம்மை இளைக்கப்பண்ணி அவன் கொழுக்கப்படாது — என்பதற்காக ஒரு நல்ல ஏற்பாடு செய்தால், அதனாலுங்கூட ‘ஜெனுவி’னாகவே எவனாவது பாதிக்கப்படுகிறான்!

வெளி தேசக்காரன்தான் என்றில்லை, கதர் கதர் என்று அதையே ஆதரிப்பதென்றால் உள்ளூரிலேயே கைத்தறிக்காரன், மில்காரன் தன் தொழில் போச்சு என்று அழுகிறான், ஆக்ஷேபம் பண்ணுகிறான்.

கைத்தொழிலுக்கு நல்லது செய்யப் போனால் ஆலைத் தொழிலுக்குக் கெடுதல் ஏற்படுகிறது. ஆலைத்தொழிலுக்கு நல்லது செய்யப்போய் அதில் வேலை செய்கிற ஆயிரம் பேருக்கு நல்லது ஏற்படுத்தும்போதோ பத்தாயிரம், இருபதாயிரம் கைத்தொழில்காரர்களின் வயிற்றிலடிக்க வேண்டி வருகிறது!

_____________________________________________________________________________________________________________________________

Suffering even in helpful service!

It is not only in the matter of waging war, even when a virtuous deed is done, while benefitting one person, ends up in being detrimental to some other.

I used to be thinking about this – It was a time when Gandhiji was seriously advocating on boycotting mill made clothes and strengthen khadi. Those days, mill made textiles used to come only from abroad.  Therefore, boycotting the mill made cloth served two objectives like getting two mangoes with only one stone.  One was encouraging home made goods and boycotting foreign things and the other was supporting man-power (manual labour) and opposing machine-power.

I also believe in these objectives.  That time (1922) we had gone on a pilgrimage to Rameswaram.  It occurred to me that it was a good time to make the workers of Sri Matam to discard mill made clothes and take upon the habit of wearing khadi.  Those days, the supporters of indigenous goods used to be organizing functions and burn the foreign made cloth like bon fire.  Although it was inanimate, I felt that it was a harmful act to burn these clothes in fire.  I therefore thought that we may peacefully, coolly, throw the mill made clothes into the sea, giving ‘cold burial’ as they call it and make the workers to wear khadi.  Accordingly, when we all had a bath in Dhanushkoti, whoever was wearing the mill made clothes, discarded them after their bath and started wearing khadi.  For this purpose, we had procured lot of khadi clothes from Madurai.  Each person was provided with 2 sets of Dhoti and upper cloth.

When we patronize handicrafts industry, are there not several beneficial aspects, like not regarding manual labour as undignified, taking up spinning with the spinning wheel (Charka), which helps in avoidance of indulging in gossiping and bring in a sense of discipline, being content with whatever available within our country, not having craze for foreign goods but protect indigenous culture, preventing our money from going abroad unjustifiably, making available livelihoods to several poor people?  Therefore, does not this scheme appear to be very good?

However, people in Lancashire and Manchester created a hue and cry saying that if it happened that way, they would lose their entire businesses and that they will have to put on these clothes on their own heads (laughing), that instead of making profit by selling the clothes manufactured, they would themselves have to cover their own heads with these clothes (go bankrupt & hiding). The initial feeling was that whether only the poor Indian was available to be made the scapegoat for this (their problem).

On thinking about it later, it is true what the whites did, doing business cunningly and making exorbitant profits and starting with only doing business but also expanded their rule, spread their lifestyles, culture and religion and in the process, impoverished the people ruled while they themselves prospered, was certainly very wrong.  Still, is it not that they do not have any other produce other the black charcoal and the white chalk (limestone)? Therefore, do not they have to necessarily produce in factories, export them to other nations and earn what they require for their lives?  It appears, in this context that it cannot be said to be entirely wrong if they imported cotton of foreign countries, as one of these ‘items’, spin them into thread, convert into textiles and export them.  Although it was certainly not justifiable as they desired that they only should monopolize and make exorbitant profits and prosper while the weavers of such countries may however much suffer, it also seemed that their people will also be able to live, only if they should also be given some leeway, conceding a quota and allowed to run their mills.

Similar to England, there are a few more countries, which have to necessarily export to provide livelihood to their citizens and with which they would be able to import the items they require for their lives.  Therefore, if large countries like India and China decide to produce all the products required to lead their lives, indigenously, attain self-sufficiency and limit to barest essential imports, what will happen to the pitiable people living in the countries which are solely dependent on exports?  Although there was exaggeration in the hue and cry of the people of Lancashire, the thoughts arose that genuinely some people may be subject to hardship if we become very strict with our principles of self help.

Subsequently, as far as I was concerned, while I was firm on my decision against wearing any mill made cloth, I decided not to compel in the matter of others.

Why I was mentioning this was that even when we make a good arrangement with the intention that the industries of our people should not be affected, our money should not unjustifiably go overseas, they should not become rich, (people in countries outside), should not prosper at our cost, some people are affected genuinely.

It is not only the foreigners.  If it is to patronize only khadi, local handloom and power loom people are also objecting that it is affecting their livelihood.

If handicrafts are extended some benefit, it adversely affects the machine made industries.  When a good thing is done to the industry and about 1000 workers working in them get benefited, it turns out to be denying livelihood to ten thousand, twenty thousand handicraft workers.
________________________________________________________________________________________________________________________________

Audio

 



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

1 reply

  1. Yes….Very interesting chapter. We revel in, that makes us read again and again, as if just listening to HIM in person. This long chapter and before chapters before are in the context of the need for Sri Sankara Vijayam.
    Why this statement that ‘ there is danger in doing even good’ has been elaborated so much, is very amazing. HIS own experience of rescuing a fallen upside down ‘vandu’ (beetle) from ants, is amusingly described.
    HE goes to show that the mission of Sri Sankara Avataram is just to teach ..’chumma iru’… (Of course it does not mean just to keep quie and become lazy …infact all karma anushtanams etc… is towards achieving this goal of achieving chumma iru.).
    The ‘Avataram for just not doing anything’. (unlike dasavataram where each avatar was for a specific cause) is the Sankara Avataram.
    And Ah! What eloquence!! (as usual). (Deivathin Kural – Vol. V ..Pages around 500 to 550)

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: