55. Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – There is no good which is unalloyed

Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – A lot of times we feel we have done something good for others. However how much is that good we do is unmixed and unalloyed? Sri Periyava gives few examples in this chapter and next.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri ST Ravikumar the translation and Smt. Sowmya for another sharp drawing and audio. Rama Rama

கலப்படமற்ற நன்மை எதுவுமில்லை

[தக்ஷிணாமூர்த்தியின் சிந்தனையாக இதுவரை பேசி வந்தவர்கள், ஒரு சிறிய இடைவெளி கொடுத்துத் தம்முடைய கூற்றாக ஆரம்பிக்கிறார்கள்.]

கார்யமென்று ஏற்பட்டால், அதிலே உசத்தியான கார்யம் எது? கர்மத்தைக் கழித்துக் கொள்வதற்காகவே ஸ்வய நலம் கருதாமல், பரநலம் மட்டுமே கருதிச் செய்கிற கார்யம்தான்; இதுதான் கர்மாவையே போக்கிக் கொள்ள உதவுகிற கர்மயோகம் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் கலப்படமில்லாமல் இப்படிப் பரநலம் மட்டும் எந்தக் கார்யத்தினாலாவது பண்ண முடியுமா என்று பார்த்தால் அப்படி எதுவுமே தெரியவில்லை! எந்தக் கார்யமானாலும் அதில் நல்லதோடு கெடுதலும் — பரநலத்தோடு ஹிம்ஸையும் — இருப்பதாகவே தெரிகிறது.

‘லோக க்ஷேமத்திற்காக யுத்தம் பண்ணு’ என்று கர்ம யோகத்தை உபதேசம் செய்து அர்ஜுனனின் பிடரியைப் பிடித்து பகவான் தள்ளி, அந்தப்படியே அவனும் பண்ணினானே? அதனால் கலப்படமேயில்லாமல், — unmixed, unalloyed என்கிறார்களே, அப்படிப்பட்ட — ஸர்வ க்ஷேமமா வந்தது? எத்தனை மஹாவீரர்கள், அபிமன்யு மாதிரி யுவாக்கள், நல்லதெல்லாம் தெரிந்த பீஷ்மாசார்யார் மாதிரியான பெரியவர்கள் சாகும்படியாயிற்று? ரத்த வெள்ளம், கை கால்கள் மீன் மாதிரி (அதில்) மிதந்து கொண்டு, அறுபட்ட சிகை பாசி மாதிரி படர்ந்து கொண்டு — என்று யுத்த வர்ணனையைப் படிக்கும்போதே ரத்தம் சில்லிட்டுப் போகிறது! இதுவா லோக க்ஷேமம் என்று தோன்றுகிறது! யுத்தம் முடிந்ததும் பெரிய லோக க்ஷேமம் ஏற்பட்டுவிட்டதென்று எவரும் பூரித்துப் போய் ஸந்தோஷம் கொண்டாடினதாகத் தெரியவில்லை. ‘புருஷனை, புத்ரனை, பந்துமித்ராளை இழந்து ஸ்த்ரீகளும் அவாளும் இவாளும் கலங்கிக் கொண்டு கதறிக் கொண்டு தர்ப்பணம் பண்ணப் போனார்கள்; வெற்றி பெற்று ராஜாவான தர்மபுத்ரரானால் எல்லாரையும்விடப் பெரிசாக அழுது கொண்டு, ‘இத்தனை நாசத்திற்கும் நான் காரணமாயிருந்தேனே! (கர்ணனை நினைத்து) ப்ராத்ருஹத்தி செய்து விட்டேனே!’ என்று நொந்து கொண்டார்; த்ரௌபதியோ அத்தனை பிள்ளைகளையும் பறி கொடுத்துவிட்டு வயிற்றில் அடித்துக் கொண்டாள் என்றுதான் பார்க்கிறோம்.


There is no good which is unalloyed

[Talking thus far, as the thoughts of Dhakshinamurthy, starts off as his own thoughts, after a brief gap].

When it comes to activity, which is the superior activity?  It is that activity which is done with a view to reducing the past karma, without considering any selfish interest but only in the interest of others. This is what is referred to as Karma yoga, which helps in reducing the past karma.  However, if we see whether any activity can be undertaken only as service to others without any selfish interest, there does not appear to be anything like that.  Be it any activity, it appears that there is bad along with good – harm along with benefit.

Did not Arjuna comply with, when Bhagawan taught him Karma Yoga and pushed him to do that instructing, “Do war for the sake of universal welfare?” Were the consequences without any defects, what people describe as – unmixed, unalloyed, universal benefits?  Did it not happen that so many great warriors, youths like Abhimanyu, elderly people who knew all the right things, like Bheeshmacharya, had to die?  Only on reading the description of the war, – flood of blood, limbs floating in blood like fish, torn hair spreading out like algae, our blood chills out.  One wonders whether this was universal happiness (loka kshemam).  After the end of the war, it does not appear that anyone was excited and celebrated happily that it has conferred great happiness to the world.  People, females and males, everyone, having lost their husbands, sons, relatives and friends, went to do tharpana (offer food to the deceased in the form of seasame seeds and water), woefully crying and mourning.  Dharmaputhra, who secured victory and became the king, cried more than others that he was responsible for all the devastation and for killing own brother (thinking about Karna).  We also see that Draupadi, after having lost all her children, was bawling, beating herself in the stomach.



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

2 replies

  1. The scene aftermath of Kurukshetra Yuth is beyond expressible and unbearable to those who witnessed, but again that is how it was written on the heads of those who deceased in the war based on their Karma. Such death of theirs were inevitable and they deserved.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: