Maha Periyava As Shri Ra.Ganapathy Saw Him-Series 3-Part 3


 

Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – What are some of the other instances when Sri Periyava shed tears? Why is it so? Shri Ra Ganapathi Anna continues.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri B. Narayanan mama for the great compiling, translation, and drawing.

ஸ்ரீ ரா.கணபதி கண்ட மஹாபெரியவா—Series 3–Chapter 3

முத்துக்களை வெளியில் காட்டாமலே ஆழத்தில் ஒளித்துக் கொண்டிருக்கிறது ஆழி. பொன்னையும் மணியையும் இவ்வாறே உள்ளுக்குள்தான் புதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது பூமி. கடலையும் நிலத்தையும் போன்ற மஹத்தான பரிமாணமுடையவர் நமது மஹாபெரியவர்கள். அந்த எளிய சிற்றுருவுக்குள் ஒரு விச்வாகாரமே உண்டு. கடலையும் நிலத்தையும் போலத் தமது முத்தான, பொன்னான, மணியான அநுபவங்களை வெளிக்காட்டாமல் உள்ளுக்குள் பொதிந்து வைத்துக் கொண்டிருப்பதில் அவர் சதுரர். ஆயினும் ஒரொரு ஸந்தர்ப்பங்களில் அவரது உட்கரு உள்படப் புரட்டி எடுக்கும் பேரநுபவம் வாய்க்கும்போது அந்த மலையான முத்து — பொன்மணிக் குவியலில் ஒன்றிரண்டை வெளிப்படச் சிந்தி விடுவார்!

இவ்வாறு தெய்விகமான பக்தி பரவசத்திலும், தெய்வ மா கருணையிலும் அவர் கண்ணீர் முத்துச் சிந்திய ஓரிரு நிகழ்ச்சிகள் பார்க்கலாம்.

************

முத்து நகைக்கு –- அடியார் அர்ப்பணித்த திருவாபரணமாகிய முத்து நகை, அவளே திருவிதழில் பூக்கும் மந்தஹாஸமாகிய முத்து நகை ஆகிய இரண்டுக்கும் -– பெயர் பெற்றவள் மதுரை மீனாக்ஷி. அவள் மீனாக்ஷி பெயர் பெற்றிருப்பதோ கண்ணழகை வைத்தேயாகும். மீன் போன்ற கண் வாய்ந்தவளாதலாலேயே அவள் மீனாக்ஷி; அங்கயற்கண்ணி. அவளது சந்நிதியில் ஸ்ரீசரணர்களின் கண்கள் நீர் முத்துச் சொரிந்தது மறக்கவொண்ணாத நிகழ்ச்சி.

1961 சங்கர ஜயந்தி சமயத்தில் மதுரை மாநகருக்கு எழுந்தருளிய ஸ்ரீசரணர்கள் அம்பாள் சந்நிதி சென்று அவள் முன் நின்றவுடன் என்னவெல்லாம் அநுபவம் கண்டாரோ, யாரே அறிய முடியும்? முப்பத்து மூன்றாண்டுகளுக்கு முன் அவர் பிரவேசித்த சந்நிதி. அதற்குப் பிற்பட்ட நீண்ட இடைக் காலத்திலும் அம்பாள் இடையீடின்றி அவர் நெஞ்சிலேயே சந்நிதி கொண்டுதானிருந்தாள். ஸ்ரீ மடத்து அதி தேவதையான காமாக்ஷியே சக்ரவர்த்தினியான லலிதாம்பிகை என்றும், மீனாக்ஷி அவளுக்கு மந்த்ரி மட்டுமே ஆனதால் மந்த்ரிணி என்றே கூறப்படும் சியாமளாம்பிகைதான் என்றும் கொள்வதுண்டாயினும், ஸ்ரீசரணர்களோ அந்தக் காமக்கண்ணி, இந்த கயற்கண்ணி இருவருக்குமிடையே மாறுபாடு காணாமல் இருவரையும் இரு கண்களாகப் போற்றி வந்திருப்பவர்கள்.

சற்றே விந்தையானதொரு விஷயம், ராணி காமாக்ஷியின் மந்திரி மீனாக்ஷி எனில், அவளுடைய சேனாதிபதியே ஆனைக்கா அகிலாண்டேச்வரி என்பர். ஆனால் நடைமுறையில் இந்த சேனாநாயகி — மந்திரிணிகளையும் ராணியான பூர்ணபிரம்மசக்தியாகத்தான் உலகம் வழிபட்டு வருகிறது. அத் தேவியரும் அவ்வாறே அருள் சொரிந்து வருகின்றனர். இது ஒரு புறமிருக்க –- காஞ்சி காமாக்ஷியுடனேயே நமது ஸ்ரீமடம் பின்னிப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. அவளே அதன் சக்தி மூலம். அவளுடைய காமகோடி பீடமே மடத்தின் பீடமுமாகும். எனினும் விந்தையாக, பெரியவாள் முதலில் அகிலாண்டேச்வரியையும், அப்புறம் மீனாக்ஷியையும், அதன்பிறகே காமிக்ஷியையும் தரிசித்திருக்கிறார். (உலகு கண்ட வெளி தரிசனத்தைத்தான் சொல்கிறோம்.) பட்டமேற்ற மறு ஆண்டான 1908-லேயே, தமது பதிநாலாம் பிராயத்திலேயே திருவானைக்காவில் அகிலாண்ட நாயகியை தரிசித்துக் கும்பாபிஷேகம் செய்தார். 1922-லும், 1928-லும் இருமுறை மாமதுரை மீனலோசனையைத் தரிசித்தார். 1931-ல்தான் முதன் முறையாகக் காஞ்சி சென்று காமேச்வரியைக் கண்டார்.

மூல காமாக்ஷியை அவர் கண்டது பிற்பாடு என்றாலும், அவளுடனேயே கச்சியிலிருந்துவிட்டு பிறகு தஞ்சை சென்று கோயில் கொண்ட பங்காரு காமாக்ஷியைத் திருவானைக்காவில் 1908-ல் நடந்த சதுர்மாஸ்யத்திற்குப் பிறகு கும்பகோணம் திரும்பும் வழியில் தரிசித்திருக்கிறார். இது பற்றி அவர், “ஆனா அங்கே காமாக்ஷியையே மீனாக்ஷியாதான் பார்த்தேன்” என்று புதிர் போட்டிருக்கிறார்! அப்புறம், தஞ்சைக் காமாக்ஷி காஞ்சி காமாக்ஷி போல் நாற்கரத்தினளாகவும், அமர்ந்த கோலத்திலும் இல்லாமல் மீனாக்ஷியாகவே இரு கரத்தினளாக, ஒன்றில் கிளி ஏந்தி, மற்றதைத் தொங்கவிட்டு, நின்ற கோலத்தில் இருப்பதைச் சொல்லிப் புதிரை அவிழ்த்தார்.

ஆதி ஆசார்யாள் அகிலாண்டேச்வரிக்கு ஸேனா நாயகிக்கான கிரி சக்ர தாடங்கம் அணிவிக்காமல் ஸ்ரீ சக்ர தாடங்கமே அணிவித்திருப்பதால் அவளையும் ராணி லலிதை (காமாக்ஷி)யாகவே அவர் கருதியது தெரிகிறது. காமாக்ஷி போலவே அகிலாண்டேச்வரிக்கும் காஞ்சி ஸ்ரீமடத்துடன் விசேஷத் தொடர்பு உண்டு. மீனாக்ஷிக்கு அப்படி ஏதும் இல்லை. ஆயினும் அவளைக் குறித்து ஆசார்யாள் செய்துள்ள ‘பஞ்சரத்னம்’, ‘அஷ்டகம்’ இரண்டும் அவளை அவர் ராணி லலிதையாகவே கொண்டாரெனத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. அந்த ராணியைத் தாயாக அநுபவித்து உருகியிருப்பதையும் காட்டுகின்றன. நமது ஸ்ரீசரணாளுக்கும் மீனாக்ஷி என்றால் ஓர் அலாதியான பக்தி நெகிழ்ச்சி. உள்ளத்தே திடமாக உறைவித்துக் கொண்ட அவளை வெளிப்படக் குறிப்பிடுகையில் மெழுகாகித்தான் விடுவார்.

அந்த 1961-ம் ஆண்டு தரிசனத்தின்போது உளத்தே உள்ள அவளை வெளியே கண்டவுடன் அவராலுமே கட்டுப்படுத்தவொண்ணாததோர் ஆனந்த பரவசம் கூடியிருந்திருக்கிறது! முதலில் வைத்த கண் வாங்காது தாயை நோக்கியது நோக்கியபடி சிலையாகத்தான் இருந்தார். ஆனால் பட்டர் உச்சகோஷகமாக அர்ச்சனை தொடங்கி முதல் நாமத்தைக் கூறிப் பங்கயப் பாதத்தில் குங்குமம் போட்டாரோ இல்லையோ, பொங்கி வெடித்தது முனி புங்கவரின் பக்தியுள்ளம்! நிலைக் குத்திட்ட பார்வையைத் திரையிட்டுக் கொண்டு தாரை தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் பெருக்கெடுக்கலாயிற்று!

கண் மட்டுமா பொழிந்தது?  அவரது ஆவியே உருகி உடலை உருட்டிப் புரட்டுப் பிழிந்து கண்வழியாக மடை பெருக்குவதுபோலத் திருவுடல் முழுதும் பட படவென ஆடலாயிற்று -– சண்ட மாருதத்தில் சிக்கிய மெல்லிய காகிதத் துண்டுபோல! இந்தக் கால (1993)ப் பெரியவாளாக இன்றி எவரும் தொடுவதற்கில்லாமலிருந்த அந்தக் காலப் பெரியவாள் விழுந்து விடப் போகிறாரே என்று உடன் வந்த பரிஜனங்கள் அஞ்சினாலும் கட்டிப் பிடிக்கவும் அஞ்சி அவர்களும் ஒரு விதத்தில் நிலை கொள்ளாமல் தத்தளித்தனர். முடிந்த மட்டும் பாதுகாப்பாக அவரைச் சூழ்ந்து நெருக்கமாக நின்றார்கள்.

என்பெலாம் உருகியுக்கிட்(டு) என்னுடை  நெஞ்சமென்னும்
அன்பினால் ஞானநீர் கொண்(டு) ஆட்டுவன் அடியனேனே

என்றார் ஆழ்வார். அன்பு என்பது த்வைதமான பக்தி. அதுவே த்வைத உணர்வை உருக்கி அத்வைத ஞான நீராக்கும் அரிய நிலையில் த்வைத அநுபவத்திற்கே ஏற்பட்ட உடலும் எலும்பு உள்படப் பூரணமாக நெக்குருகினாற்போலாகி அந்த ஞான நீரைக் கண்ணீராகக் கொட்டிவிடுகிறது. பக்த ஞானி தன்னையும் மண்ணையும் அக் கண்ணீரால் நனைத்துக் கொண்டாலும் அது அத்வைத ஞான நீரானதால் அவனிடமிருந்து பிரிந்திராத தெய்வத்திற்கே புரியும் அபிஷேகமாகிறது.

பாஷ்பதாரையால் தம்மையும் தரணியையும் நீராட்டிக் கொண்டு மீனாம்பிகைக்கும் அபிஷேகம் புரிந்துவிட்ட நம் பக்தி ஞானச் செல்வர் இரண்டாண்டுகளுக்குப் பின் நடந்த அவளது மஹாகும்பாபிஷேகத்தில் கலந்து கொண்டார். இப்போது அம்பாளிடம் த்வைத — அத்வைதத்தில் இழைந்து குழைந்து கண்ணீர் பெருக்கும் அவர் அக் கும்பாபிஷேகத்தின்போது ஒற்றுமையுணர்வின் அத்வைதத்தாலும், அன்பின் த்வைதத்தாலும் அத்தனை மானுடராகவும், ‘Everyman’ ஆக, நின்ற அற்புதத்தை அமெரிக்க அரசுத் தூதர் ஃப்ராங்க்ளின் சொல்லிக் கேட்க வேண்டும்!

 _________________________________________________________________________________________________________________________


Maha Periyava As Shri Ra.Ganapathy Saw Him-Series 3-Part 3


The  ocean  is  hiding  the  pearls  without  showing  them  out.  The  earth  is  hiding  the  gold  and  diamond  the  same  way.  Our  MahAPeriavar  is  also  of  the  same   measure  as  the  ocean  and  earth.  A  huge  ‘VisvAkAram’ (universe)  is  present  inside  the  small  figure.  Like  the  ocean  and  the  earth,  He is   very  skilled  in  hiding  His  golden  experiences  inside  the  depth  of  His  mind.  But  yet,  at  times,  when  He  experiences  something    great  which  shakes  His  body  and  soul, He  will  shed  one  or  two  of  those  pearls  and  gold.

We  will  look  at  some  of  those  incidents,  where  He  shed  His  pearl—like  tears  out  of  some  Divine  ecstasy  or  compassion.

Madurai  MeenAkshi  is  famous  for   Her  pearl  studded  ornament—-both  the  ornament  offered by  the  devotees  as  well  as  the  pearl—like  smile  on  Her  lips.  She  got  Her  name  because  of  the  celestial  beauty  of  Her  eyes—MeenAkshi,  ‘Ankayarkanni’    because  She  has eyes  like  fish ( ‘Meen’  in  Tamil  means  fish).   It  is  an  unforgettable  incident  when  Sree  Saranar  shed  tears  in  Her  sanctum  sanctorum.

During  the  Sankara  Jayanti  time  in  the  year  1961, Sree  Saranarkal,  who  had  come  to  Madurai,  went  and  stood  before  Her  in  AmbAl  ‘Sannidhi’.  Who  knows  what  He  experienced  then?  It  was  a  ‘Sannidhi ’ to  which  He  is  returning  after  thirty  three  years.  But  in  those  thirty  three  years  also  She  had  been  in  His  heart  always.    Sree   Kamakshi,  who  is  the  reigning  deity  of  Sree  Matam,  is  considered  as  LalithAmbikai  the  Empress;  Meenakshi  is  Her  minister  only;  therefore,  Meenakshi  is  also  considered  as  Shyamalambikai  the  ‘Manthrini’;  But  Sree  Saranar  found  no  such  difference  between  the  ‘KAmakkanni’ (Kamakshi)  and  the  ‘Ankayarkanni’ (Meenakshi)  and  had  all  along  worshipped  them  as   His  two  eyes.

Something  is  amazing  here !   While  Meenakshi  is  the  minister  to  the  empress  Kamakshi,  then,  ‘AnaikkA’ (ThiruvanaikkA)   Akilandeswari  is  considered  to  be  Her  commander-in-chief.  But,  the  world  is  worshipping  these  Minister  and   the  commander -in  -chief    as  the  ‘whole  Brahma  Sakthi’  only.  Those  ‘Devi’s’  also  are  showering  their  blessings  on  them.  That apart,  Our  Matam  has  been  intertwoven   with  Sree  Kamakshi.  She  is   the  Sakthi  behind  it.  Her  Kamakoti  Peetam  is  also  Matam’  Peetam.  However,  strangely,  Periava  had  Darsan  of  Akilandeswari  first,  then  Madurai  Meenakshi  and  then  only  Kamakshi (We  are  talking  about  His  Darsan  as  seen  by  the  outside  world). The  very  next  year  after  He  ascended  the  Peetam,  1908,  in   His  14th  year,  He  had  Darsan  of  Akilandeswari  of  Thiruvanaikka,  and  performed  the  ‘Kumbabishekam.  In  1922  and  1928,  He  had  Darsan  of  Madurai  Meenakshi.  In  the  year  1931  only,  He  went  to  Kancheepuram  and  had  Darsan  of  Kamakshi.  Although  He  had  Darsan  of  ‘Moola  Kamakshi’  (Kanchi  Kamakshi)  only  at  a  later  time,   He  had  Darsan  of  Bangaru  Kamakshi  (who  had  been  with  Kanchi  Kamakshi  initially  and  later  came  to  Thanjavur),  in  1908  while  returning  to  Kumbakonam    after  the  Chaturmasya  Vratam in  Thiruvanaikka  temple.  He  had  said  about  this   Darsan,    “But  I  saw  Kamakshi  as  Meenakshi  only”, throwing  a  puzzle !  He  Himself  solved  the  puzzle  later  explaining  that  Thanjai  Kamakshi  gives  Darsan  ,  standing  with  two  hands,  the  parrot  in  one  hand  and  the  other  hanging  down  like  Madurai  Meenakshi  unlike  Kanchi  Kamakshi  who  is  in the  sitting  position   with  four  hands.  It  is  seen  that  He  worshipped  Akiandeswari   as  ‘RAni  Lalithai Kamakshi)  only,  as  He  decorated  Her  ears  with  the  ‘Sri  Chakra  ThAdankam’  instead  of  the  ‘Giri  Chakra  ThAdankam’  meant  for  Akilandeswari,  the  commander—in—chief.  Akilandeswari  has  a  special  connection  with  Kanchi  Matam,  where  as  Meenakshi  does  not  have  any.   But,  ‘Pancha  Ratnam’  and  ‘Ashtakam’,  two  works  authored  by  Adhi  Sankaracharyar,  go  to  prove  that HE  considered  Meenakshi  as  Rani  Lalithai  only.  They  also show  that  HE  had  thought  of  Her  as  His  own  mother  and  melted  at  the  experience.  Our  Sree  Saranal  also  had  a  special  devotion  towards  Meenakshi;  He  would  melt  like  a  wax  while  talking  about  Her,  whom  He  had  established  in  His  heart  firmly.

In  that  year  1961,  when  He  had  Her  Darsan,  He  had  been  overwhelmed  by  an  uncontrollable  ecstasy.    First,  He  just  stood  like  a  statue,  not  removing  His  eyes  from  Her  figure.

But  when the  Purohit  started  the  ‘Archana’  in  a  high  pitched  voice,  and  uttered  Her  first  Nama  and offered  Kumkum  at  Her  lotus  feet,  the  Sage’s  Divine  soul  burst  open!  Tears  started  flowing  down  His  transfixed  eyes !

Not  only  the  eyes  showered,  but  also  His  spirit  melted  and  shook  the  whole  body—-like  a  piece  of  paper  caught  in  a  whirl  wind.  Unlike  ‘the  Periava  of  today’,  none  could touch  Him  then.  Though  the  attendants  who  were  with  Him  were  scared  that  He  would  fall,  they   were  afraid  of  holding  Him  and  were  themselves  struggling  with  the  situation.  They  could  only   stand  around  Him as  a shield.

AzhvAr  said,

என்பெலாம் உருகியுக்கிட்(டு) என்னுடை  நெஞ்சமென்னும்
அன்பினால் ஞானநீர் கொண்(டு) ஆட்டுவன் அடியனேனே

(Let  my  bones  melt;   and  let  me  bathe  you  with  my  love)

Love  is  a  ‘Dvaita  Bakthi’;  when  it  melts  the  ‘Dvaita  conscience’  and  converts  it  into  ‘Advaita  wisdom’,    the  body  and  bones  made  for  ‘Dvaita  experience’  melt  down   and  come  out  as  tears.  The  devoted  wise  man,  though  he   drenches  himself  and  the  earth  with  those  tears,   also  anoints  the  Supreme  Divine  which  is  one  with  him.

Periyava,   The  Epitome  of  Devotion,  who  anointed  Himself  and  the  world  and  Meenakshi   with  His  tears,  participated  in  the  ‘Maha  KumbabishEkam’  of  Sree Meenakshi,  after  two  years.  He,  who  was  overwhelmed  with  tears  two  years  ago,  stood  as  ‘everyman’  now  with  the  conscience of  ‘Dvaita  love’   and  ‘Advaita  togetherness’.   We  should  hear  this  amazing  experience  from  the  American  consul  General  Franklin !

TO  BE  CONTINUED………

 

 

 

 

 

 



Categories: Deivathin Kural, Devotee Experiences

Tags:

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: