Maha Periyava As Shri Ra.Ganapathy Saw Him-Series 3-Part 1


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – No one under this sun can capture the words of Sri Periyava as Shri Ra. Ganapathy Anna does. No wonder Periyava chose (read blessed) him to compile Deivathin Kural. Here is an awesome article with many unknowns about Periyava’s childhood (Balyam) brought to the limelight. We also come to know of Periyavas favourite sport he played in school and more importantly never missing to do on-time Sandhyavandanam that too with madi.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri B. Narayanan mama for the great compiling, translation, and drawing.


ஸ்ரீரா.கணபதி  கண்ட  மஹாபெரியவா
(
series—3—chapter 1)

காஞ்சி மாமுனிவரின் கண்ணீரும் கோபமும்.

பகுதி  ஒன்று.

  1. ஸ்ரீ மஹா பெரியவர்கள் இளையாத்தங் குடியில் சாதுர்மாஸ்யம் அநுஷ்டித்துக் கொண்டிருந்த சமயம். அதனிடையில்தான் சென்னை திருவல்லிகேணியில் அவரது பூர்வாசிரமத் தமையனாராகிய கணபதி சாஸ்திரிகள் காலமானதாகச் செய்தி வந்தது.செய்தி கேட்டபோது ஸ்ரீசரணர்கள் எள்ளளவும் கலங்கவில்லை; மனமும் கலங்கவில்லை. கண்ணும் கலங்கவில்லை.உடனே அவர் சகஜமாக ஒரு சிஷ்யரிடம் சொன்னது. “லலிதாம்பாளை ஸுவாஸினி பூஜைக்கு ஒக்கார வேண்டாம்னு சொல்லு” என்பதுதான்!

    ஆச்சர்யமாயிருந்தது! ஒரு புறம் ரத்த சம்பந்த உறவுக்கு அடியோடு துறவு!; இன்னொரு புறம் சிஷ்டாசார மரபு காக்கும் மடத் தலைமையில் அத்தியந்தமான உறவு! இந்த உறவால்தான், ஆசார வழக்குக் கெடலாகாது என்பதொன்றையே அந்த மரணச் செய்தி கேட்டபோதும் கருத்தில் கொண்டு, அந்த மாதரசியை ஸுவாஸினி பூஜையிலிருந்து விலக்கினார். லலிதாம்பாள் கணபதி சாஸ்திரிகளுக்கு (பூர்வாச்ரமத்தில் பெரியவாளுக்குமேதான்) உடன் பிறந்த ஸோதரி. ரத்த சம்பந்த உறவால் அந்த அம்மையாருக்கு அன்று தீட்டு உண்டல்லவா?

    இந்த ஓர் உத்தரவை இட்டுவிட்டு, தாம் அதுவரை ஸம்பாஷித்துக் கொண்டிருந்த வேறெதோ விஷயத்தையே தொடர்ந்தார். அது குறித்துத் தமக்கே உரிய முறையில் ஸாவதானமாக ‘நோண்டி நோண்டி’க் கேட்டுக் கொண்டும் ( அவர் அப்படித்தான் வர்ணித்துக் கொள்வார்! ), தோண்டித் தோண்டித் தாமே மேன் மேலும் விவரங்களை அள்ளியெடுத்துச் சரித்துக் கொண்டும் இருந்தார். ஆச்சர்யமாகக்கூட இருந்தது, ’இப்படியும் ஒரு பாசமறுத்த வைராக்கியமா? தான் ஆடா விட்டாலும் சதை ஆடும் என்பதுங்கூடப் பொய்த்து விட்டதே!’ என்று!

    அப் பேச்சினிடையே சதுர்த்தி பற்றிப் பிரஸ்தாவம் வந்தது. கணபதி சாஸ்திரி பிறந்ததோ, மறைந்ததோ சதுர்த்தி போலிருக்கிறது. சரியாக நினைவில்லை. ஆனாலும் சதுர்த்தியைத் தொடர்புறுத்தித்தான் ஸ்ரீசரணர்கள் தமையனார் விஷயமாகப் பேச்சைத் தொடங்கினார் என்று நினைவிருக்கிறது. கண்ணீர் வாடையே இன்றி சிரித்த முகமாகத்தான் சொல்லிப் போனார்:

    “பேருக்கு ஏத்த மாதிரி சதுர்த்தி. ஆனா பேர் பிள்ளையார்—கணபதியை நெனச்சு வெச்சதில்லே. தாத்தாவுக்கு அந்தப் பேர்தான். தலச்சனானதால அந்தப் பேரையே இவருக்கு வெச்சது. குல தெய்வம் ஸ்வாமிமலை ஸ்வாமி. அதனால எடச்சனுக்கு அந்த ஸ்வாமி பேர் வெச்சது. [‘எடச்சன்’ என்று தம்மையேதான் குறிப்பிட்டுக் கொள்கிறார். ஸ்ரீ சரணரின் பூர்வாச்ரம நாமம் ஸ்வாமிநாதன் என்பது.] அண்ணா—தம்பிகளுக்கு பிள்ளையார்—ஸுப்ரம்மண்யர் பேரை வெச்ச மாதிரி அதுவே பொருத்தமா அமஞ்சுடுத்து!

    “எங்க ரெண்டு பேருக்கும் ரொம்ப வயஸு வித்யாஸம். அவர் பொறந்து ரொம்ப வருஷம் கொழந்தை இல்லையே—ன்னு வேண்டிண்டெல்லாங்கூட இருந்திருக்கா. ஒரே பிள்ளை—ன்னா அவனுக்கு எப்ப என்ன ஆகுமோங்கறதால இன்னூணு இருக்கணும்னுவா. வசனமே சொல்றது, ‘ஒரு பிள்ளையும் பிள்ளையல்ல; ஒரு மரமும் தோப்பல்ல’ன்னு——–

    “வயஸுல நன்னா மூத்தவர்னாலும் ஸமதையா நடத்துவார். கடலூர் மஞ்சக்குப்பத்துலே ஸெய்ன்ட் ஜோஸஃப் காலேஜ்ல படிச்சுண்டிருந்தார். இப்பவும் (1961-ல்) அது ஸ்கூலா நல்ல பேரோட நடந்துண்டிருக்கு. ஒரு ப்ராம்மண அம்மா கிட்ட சாப்பாட்டுக்கு ஏற்பாடு பண்ணியிருந்தது. லீவுக்கு ஆத்துக்கு வரச்சே அந்த அம்மாளைப் பத்தி அண்ணா கதை கதையாச் சொல்லுவார். மஹா கோபக்காரியாம். மங்களம்–னு பேராம். ‘பொங்கும் மங்களம் எங்கும் தங்குக’ ன்னு அப்பவே நான் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். இந்த மங்களம்மா, அண்ணாவுக்குப் பொங்கிப் போட்டுண்டிருந்தவ, கோபத்துல ரொம்பவும் பொங்கிண்டிருந்தாங்கறதை வெச்சு வேடிக்கை பேசறது. ’போறும் போறும், நீ அவகிட்ட தங்கியிருக்கறதே! இந்தப் பொங்கும் மங்களம் எங்கேயும் வேறே தங்க வேண்டாம்’னு தமாஷ் பண்றது……..”

    ஸ்ரீ சரணர் இப்படி சிலேடை நகைச்சுவை செய்தபோது அவருக்குச் சுமார் பத்தே வயதுதான். கன்னடத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட பாலகர் தமிழ் வசனத்தை வைத்து வார்த்தை விளையாடல் செய்தது முளையும் பயிரிலேயே அறிவுக் கூர்மையைக் காட்டுகிறதல்லவா?

    “ஸமதையா நடத்தினது அப்ப. பிற்காலத்திலேயோ [தாம் பீடாதிபதியானதற்குப் பிற்காலத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்] மடத்துக் கார்யம்னா ரொம்ப பவ்யமா, ச்ரத்தையாகவே பண்ணிண்டிருந்தார். முத்ராதிகாரி ஸ்கீம் ஆரம்பிச்சப்ப அஞ்சாறு வருஷம் தஞ்சாவூர் ஜில்லா, திருச்சினாப்பள்ளி ஜில்லா பூரா அதுக்காக நெறய்ய ஓடியாடி ஒழச்சார்.

    “ஆதி நாள்ல ஒரே ஆத்து மனுஷாளா இருக்கச்சேகூட ஒரு ஸமயம் அப்படி இருந்திருக்கார்…”.

    ‘அப்படி’ என்றால்? வயதில் பெரியவாராயினும் தமையனார் தம்மிடம் மரியாதை காட்டியதைத்தான் ‘மரியாதை’ என்ற வார்த்தையைச் சொல்லாமல் பண்புச் சிகரமான ஸ்ரீசரணர் ‘அப்படி’ என்கிறார். தம்மிடம் பவ்யமாக, தம் அருளாணையில் ச்ரத்தை வைத்துத் தமையனார் பணி செய்ததையே ‘மடத்துக் காரிய’த்தில் அவர் அப்படி இருந்ததாக நயமுறச் சொல்லியிருக்கிறார்! ஸ்வய கார்யம் என்பதே அற்றுப்போன இந்த ஆதரிச மடாதிபதிக்குத் தொண்டு செய்ய மடத்துக் காரியந்தானே வழி?

    “அப்ப அவர் வெளியூர்லேந்து ஆத்துக்கு வந்திருந்தார். ஸ்கூல் முடிஞ்சு நான் ஆத்துக்குத் திரும்பச்சே மணி ஏழுகூட ஆயிடறதுண்டு. ஏன்னா, வெளயாட்டு ஆசைதான்! அப்ப கிரிக்கெட், ஸ்கூல் பசங்களோட வெளயாட்டாகலே. கிட்டிப் புள்தான் உண்டு. இதை டெவலப் பண்ணித்தான் வெள்ளைக்காரா கிரிக்கெட் ஆக்கியிருக்கா. எனக்குக் கிட்டிப் புள்ளுல இன்ட்ரெஸ்ட் இல்லே. ஃபுட்—பால்ல கொஞ்சம் இஷ்டம். ரொம்ப இஷ்டம் பாட்மின்டன்தான். ஆக்ருதி போறாததால [தமது உருவம் சிறுத்து இருந்ததைக் குறிப்பிடுகிறார்] ஒதைச்சு, கிதைச்சு ஓடியாடி வெளையாடற ஃபுட்—பாலுக்கு த்ராணி போறல்லே. அதனால கால்பந்துக்குப் பதில் பூ மாதிரிக் கைப்பந்து வெளயாட்டுல போனது…..பாட்மின்டன்கூட நம்மூர்லேந்துதான் சீமைக்குப் போய் அந்தப் பேர் வாங்கித்துன்னுவா. தெரியுமோல்லியோ? [தமது வழக்கப்படி, உடனிருந்தவர்களில் எவருக்கு இவ் விஷயம் தெரியுமென்று தலை தலையாகக் கேட்கிறார் எவர்க்கும் தெரியவில்லை…..] ஸ்கூல் முடிஞ்சவிட்டு பாட்மின்டன் ஆடிட்டுத்தான் ஆத்துக்கு வரது. நேரம் போறது தெரியாம உத்ஸாஹம் இழுத்துண்டு போய்டும்.

    “என்ன உத்ஸாஹமானாலும் ஸந்தியை [ஸந்தியாவந்தனத்தை] மறக்கறதில்லே. ப்ளே—க்ரெளன்ட் கிட்ட காவா [கால்வாய்] உண்டு. அஸ்தமிக்கறதுக்குள்ள அர்க்யம் குடுத்துடணும்னு பாதி வெளயாட்டுலயானாலும் நிறுத்திட்டுக் காவாக்குப் போறது. டீமா வெளயாடறாப்பலயே டீமாப் போய், கை கால் அலம்பிண்டு, நெத்திக்கு இட்டுண்டு ஸந்தி பண்றது. சில நாள்ல அப்பறங்கூட நெழல் வெளிச்சம் இருந்தா மறுபடி கொஞ்சம் ஆடறது. கண்ணைக் கூராக்கிண்டு பந்து தெரியற மட்டும் ஆடறது. ஆத்துக்கு வரச்சே நன்னாவே இருட்டிப் போயிருக்கும்.

    “எனக்கு அப்பதான் உபநயனமான புதுசு. அதனாலே, வேறே அத்யயனம். அநுஷ்டானம் இல்லாட்டாலும் ஸந்தி ஒண்ணை மட்டும் கொஞ்சம் பிடிச்சுண்டது…..”

    கொஞ்சம் என்பது அவருக்கே உரித்தான அடக்கத்தில் சொன்னதாகவே இருக்க வேண்டும்.

    ‘வேறே அத்யயனம், அநுஷ்டானம் இல்லாட்டாலும்’ என்றதையும் அப்படியே எடுத்துக் கொள்வதற்கில்லை. ஏனெனில் உபநயனமானவுடன் தமக்கு ஸம்ஸ்கிருதத்தில் பிரைவேட் டியூஷன் தொடங்கப்பட்டதாகவும், ‘வழக்கமாக பிரம்மசாரிகள் கற்றுக் கொள்கிறவைகளை‘த் தாம் கற்கலானதாகவும் பெரியவாளே தெரிவித்திருக்கிறார். இளங் காலையில் பழையது சாப்பிட்டுவிட்டு, அவசரக் குளியல் முடித்து அவ் வகுப்புக்குப் போய், அது முடிந்தபின் திரும்பி வீடு வந்து புத்துணவு கொண்டு [சிற்றுண்டியா, போஜனமா என்று நினைவில்லை; அல்லது சொல்லவில்லை] பள்ளிக்குச் சென்றதாகக் கூறியிருக்கிறார். எனவே ஸந்தி செய்தது மட்டுமின்றி, ‘வழக்கமாக பிரம்மசாரிகள் கற்கும்’ சில வேத ஸுக்தங்களும், ஸ்தோத்ரங்களும் அவர் பாராயணம் செய்தே வந்திருப்பார். ஆயினும் தம் குடும்பத்திற்குரிய ரிக் வேத ஸம்ஹிதையை ஆரம்பத்திலிருந்து விதிவத்தாக அத்யயனம் செய்யாமல் சில வேத ஸுக்தங்களே (அதுவும், தமிழகத்திலும் மிகப் பரவலாக வழங்கும் கிருஷ்ண யஜூர் வேதப்படி) கற்றதால் பெரியவாள் இப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம்.

    இங்கொரு ஆபூர்வமான விஷயம் சொல்லாமல் விடக்கூடாது. ஸ்ரீ மஹா பெரியவாளுக்கு குருவும், எட்டே நாள்கள் பீடாதிபதியாக இருந்தவருமான முன் பட்டம் அவருக்குப் பெரியம்மா புத்திரர்தான். லக்ஷ்மீகாந்தன் என்ற பத்துப் பன்னிரண்டு வயது பிரம்மசாரியாகச் சிதம்பரத்தில் அவர் ரிக்வேத அத்யயனம் செய்து கொண்டிருந்தபோது ஒரு காலகட்டத்தில் பெரியவாளின் தகப்பனார் சிதம்பரத்தில் பணி புரிந்து வந்ததால் அவர் இவர்கள் வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தார். அப்போது அவர் வேத ரிக்குகள் பாடம் செய்வதை அவரைவிட நாலைந்து வயது சிறியவரான குழந்தை ஸ்வாமிநாதன் கேட்டே தனது அபார ஞாபக சக்தியால் அவற்றில் சிலவற்றைப் பாடம் பண்ணிவிட்டது! கம்பீர தோரணையுடன் குழந்தை பெருமை பெருமையாக அவற்றை ஓதத் தொடங்கியபோதே பாவம், வீட்டுப் பெரியவர்கள் அதை அடக்கி விட்டார்கள் – உபநயனமாகாத பிள்ளை வேதம் சொல்லலாகாது என்பதால்!

    [ஆக, பிற்பாடு துரீயாச்ரமம் ஏற்றபோது ஸ்தூலமாக குருமுக உபதேசம் பெறாத ஸ்ரீசரணர் – வேதத்தை வாழ்விக்கவே, குரு—சிஷ்ய பரம்பராக் கிரமத்தை வலியுறுத்தவே வந்த சாஸ்திரக் காவலர் -– ஏதோ ஒரு விதத்திலாவது குருவிடமிருந்து வேதம் கற்றாதாக இருக்க வேண்டுமென்றே இப்படி ஒன்று நடந்தது போலும்!]

    ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பின் 1966 –ல் ஸ்ரீகாளஹஸ்தியில் முகாமிட்டிருந்தபோது தமது பாலகாண்டத்தில் பல விஷயங்களைத் தெளிவு செய்த மஹா பெரியவாள் இந்த ஸந்தியா ஸம்பவம் பற்றிக் கூறினார்; “ஆத்துல அடஞ்சுண்டு ஸந்தி பண்ணாம, ஆகாசம் பாக்க, தெறந்த வெளில பண்றதுல ஒரு  ஸௌக்யம் இருக்குன்னு ஒண்ணு ரெண்டு க்ருஹஸ்தா காவாக் கரைக்கு வந்து பண்ணுவா. அவா கிட்ட விபூதி வாங்கி இட்டுக்கறது…..அநேகமா பூண போட்டாச்சுன்னா வேஷ்டி –- ‘சோமன்’ங்கிறது -– கட்டிண்டுதான் ஸ்கூலுக்குப் போறது. வேஷ்டியை மடிச்சுக் கட்டிண்டோ, கீழ்ப்பாச்சு கட்டிண்டேதான் வெளயாடறது, மரத்துல ஏர்றது எல்லாங்கூட! கவர்னர், கலெக்டர் மாதிரி தொரெ ஊருக்கு வந்தா ஸ்கூல் பூரா பாக்கப் போறச்சே, ஸ்போர்ட்ஸுனே நடத்தறச்சே , D.E.O. மாதிரி எஜூகேஷன் டிபார்ட்மென்ட் அதிகாரிகள் ஸ்கூல்ல இன்பெக்ஷனுக்கு வரச்சே, இன்னும் சில நாள்ல மட்டும் நெஜார் போட்டுண்டு போறது. வேஷ்டியோ, நெஜாரோ எதுவானாலும் அதையும் சட்டையையும் ஸ்கூல் விழுப்புக் கூடாதுன்னு அவுத்து வெச்சுட்டு வெறும் கோமணத்தோடதான் ஸந்தி பண்றது…… மலயாளத்துல அப்படித்தான் ஆசாராமே. ப்ராம்மசாரிப் பசங்க வெறும் கௌபீனதாரிகளாகத்தான் அத்யயனம் பண்ணணும்னு. இப்பவும் அப்படிதான் நடந்துண்டு வரது. ஆசார்யாள்கூட அந்த மாதிரிதான் பண்ணியிருப்பாளா இருக்கும்….”

    ஆதிசங்கர அவதாரர் ஏதோ தற்செயலாக நேர்ந்தது போல இப்படி ஸந்தி செய்ததில் அந்த மூல வருடனேயே அதிசயப் பொருத்தமா?

    இளையாத்தங்குடிக்குத் திரும்பி, விட்ட இடத்திலிருந்து தெய்வத்தின் குரலைத் தொடர்வோம்:

    “அண்ணா வந்திருக்கச்சேயும் நான் வெளிலேயே ஸந்தி முடிச்சுட்டு நன்னா இருட்டினவிட்டு ஆத்துக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

    “அவருக்கு மஹா கோவம் வந்துடுத்து. ‘பெரிய தொரெ! ஆடிப் பாடிண்டு இருட்டி ஏழு ஜாமத்துக்கு வரே! தண்டத்துக்கா ஒனக்கு உபநயனம் பண்ணினது? ஸந்தியை விட்டுட்டு அப்படி என்ன வெளயாட்டு? ஹா,ஹூ!”ன்னு அதம்பிண்டு ஏகமாப் பேசிப்பிட்டார்.

    “பண்ணாத தப்பைச் சொல்றானேன்னு எனக்கு ரோஸம் தாங்கல. ஆத்துல ரொம்ப செல்லம். அப்பா—அம்மா அதுந்து ஒரு வார்த்தை சொன்னதில்லே. அதனால, பொத்துண்டு வந்துடுத்து. கண்ணைப் பொத்துண்டு ஜலம் கொட்ட ஆரம்பிச்சுடுத்து. ஆனா, என்னவோ, வாய்லேந்து வார்த்தையைக் கொட்டிடலே. [அந்த சிறு வயதில் சீறியிருக்க நியாமிருந்த சமயத்திலும் தாம் காட்டிய அடக்கப் பண்பையும் அடக்கிப் பேசிகிறார்!] ‘காலத்துல ஸந்தி பண்ணாம விடலாமா-ங்கிற நல்ல எண்ணத்திலதானே கோச்சுக்கறான்?”னு, பதிலுக்குக் கோச்சுக்காம இருந்தேன். ஆனாலும் ‘நம்ம மேல இல்லாத குத்தம் எடுக்கறானே’ன்னும் இருக்கத்தான் இருந்தது. அதையும் கொஞ்சம் அடக்கிண்டு நாலு வார்த்தைதான் கேட்டேன். ‘டயத்துக்கு ஸந்தி பண்ணனுன்னு எனக்கும் தெரியும். காவாயில பண்ணிட்டுதான் வரேன். நான் வரதுக்கு முந்தி, ’காலம் தப்பிப் போச்சே’ன்னு ஒனக்குக் கோவம் வந்தது ந்யாயந்தான். ஆனா வந்தவிட்டு ஆளைக் கூட ஸரியாப் பாக்காம நிதானம் தப்பிப் பேசினா எப்படி? நெத்தியை பாத்தாத் தெரியலே? ன்னேன்……”

    ஆஹா! பால் வடியும் அந்தக் குமாரஸ்வாமியின் முகம் ரோஷத்தில் சிவப்பேற, அதன் பரந்த நெற்றியில் பளிச்சிட்ட திருநீற்றுக் கீற்றுகள் தமையனாருக்கு என்ன பெருமையை உணர்த்தினவோ? ஆனாலும், தாம் அப்படி ஏதும் உணர்த்துவித்ததாக நம்முடைய விநயவடிவர் ஜாடைமாடையாகக்கூடத் தெரிவிக்காமலே பேசிப் போனார்.

    “இவ்வளவுதான் நான் சொன்னது, அண்ணா –- வயஸுல நன்னாவே மூத்தவர்; திட்ட, அடிக்க, எதுவும் பண்ண ரைட் இருக்கிறவர் –- என்னவோ பண்ணப்படாத மஹா தப்புப் பண்ணிட்ட மாதிரி சட்னு ரொம்ப ஃபீல் பண்ணிட்டார்……..”

    இதுவரை இன்முகத்துடன் உற்சாகமாகக் கதை கூறிவந்த மஹா பெரியவாளின் குரல் ‘சட்னு’ இங்கே தழதழத்துவிட்டது. தழதழப்பு உள்ளுறையத் தொடர்ந்தார்.

    “இந்த நாளாட்டம் பெரியவா சின்னவா வித்யாஸமில்லாம எடுத்ததுக்கெல்லாம் ‘எக்ஸ்க்யூஸ் மீ’ சொல்ற வழக்கம் அப்ப கெடயாது. ஃபீலிங் இருக்கணும்னே இல்லாம, ஒரு கர்ட்டிஸிக்காக இப்படிச் சொல்றதா இப்ப ஏற்பட்டிருக்கு. அண்ணாவுக்கு அத்தனை ஃபீலிங் இருந்தும் -– எத்தனைன்னு நேர்ல பாத்த எனக்குத்தான் தெரியும். இத்தனை வருஷங் கழிச்சு   இப்பவும் மனஸுலே நிக்கற அளவுக்கு ஃபீலிங் இருந்தும் -– அந்த மாதிரி [‘மன்னிப்பு வாசகம்’ என்ற சொற்றொடரை நம் பண்புச் செல்வர் சொல்லவில்லை] எதுவும் சொல்லலே. சொல்லியிருந்தா அது அழகும் இல்லே. ஆனா அதுக்கு எத்தனையோ மேலே, என்ன சொன்னார்னா, ‘ஸ்வாமிக்கு நமஸ்காரம் பண்ணிடறேம்பா’ ன்னு மனஸு கொழஞ்சு சொன்னார். சொல்லிட்டு அப்படியே பண்ணினார்…..”

    இப்படி முடிக்கும்போது ஸ்ரீ மஹா பெரியவாளும் குழைந்தே விட்டார். அப்போதுதான் அவரது நாத் தழுதழுப்பு கண்ணில் பளபளக்கும் நீராகப் பரிணமித்தது.

    இன்னும்  வரும்…………………….

_____________________________________________________________________________________________________________________________

KANCHI  SAGE’S  TEARS  AND  ANGER.

Sree MahA PeriyavA  was  observing  ChAturmAsyam  at   IlayAththAngudi.  During  that  time  only,  news  arrived  that  PeriavA’s   (PoorvAsrama—-previous  Janma)  elder  brother  Sree  Ganapathi  SAstrikal  passed  away in  ThiruvallikkEni,  Chennai.

PeriavA  was  not  perturbed  in  the  least,  on  hearing  the  news.  Neither  the  mind  was  disturbed  nor  the  eyes   showed  any  signs  of  emotion.

He  immediately  told  one  of  His  disciples,  “Tell  Lalithambal   not  to  sit  for  the  ‘SuvAsini    Pooja.”  That  is  all!

It  was  amazing !  On one  side  it  was  total  renunciation  of  blood  relationship;  On  the  other  side  close  relationship  towards   the  leadership  of  the  Mutt  which  protects  the  hierarchy  of  existing  customs.

Because  of  the  latter  relationship  only,  He  removed  Lalithambal  from  the  Suvasini  Pooja,  keeping  in  mind (even  on  receiving  the  news  of  death)  that  the  existing  customs  should  not  be  violated ! Lalithambal  was  none  other  than  the  sister  of  Ganapathi  Sastrikal  and  also  the  PoorvAsirama  sister  of  Periava!  Because  of  the  blood  relationship  between  the  elder  brother  and  sister,  the  latter  had  to keep  away  from performing  Poojas  and  other  Divine  activities.

After  giving  this  instruction,  Periava  continued  with  His  earlier  conversation  on  some  other  topic.  He  was  questioning  others  again  and  again  in  His  own  way,  and  also  dug  out  a  lot  of  details  from  His own  mind  and   presented  them.    It  was  amazing  to  think  whether  there  could  be  such  total   detachment !   There  is  a  saying  in  Tamil  which  means,  ‘Even  if  the  person  does  not  exhibit  his  emotions  consciously,  they  will  show  up  by  the  involuntary  movements  of  some  muscles’.  Even  that  has  been  disproved  here.

During  that  debate,  mention  was  made  about  ‘Chaturti’.  It  was  probably  ‘Chaturti’  on  which  Ganapathi  Sastrikal  was  either  born  or  passed  away, I   do  not  remember.   But  I  remember  that  Sree  Saranal  started  the  conversation  about  His  brother  centered  around  Chaturti.  He  was  talking  with  a  smiling  face  without  any  trace  of  tears in  His  eyes.

“Chaturti’ , in line  with  the  name;   name  is  Pillaiyar—He  was  not  named  after Ganapathi;  it  was  grandfather’s  name;  because  he  was  the  eldest,  he  was  given  that  name.  Family  deity  was  Swamimalai  Swami.  The  second  was  given  that  name (He  is  talking  about  Himself!  PeriavA’s  name in  His  PoorvAsramam  was  Swaminathan).  Elder  brother  and  his  younger  brother  were  named   ‘Pillaiyar  and ( Subramanya)  Swami   and  it  fitted  well!”

“The  age  difference  between us  was  quite  big (nine  years). As  there  was  no  further  child  after  him,  (parents)  had  even  prayed  to  God.   If  there  was  only  one  boy,  parents  will  be  worried  what  if  something  happens  to  him.  There  is a  saying  in Tamil, ‘A  single  son  will  not  make  a  son,  as  a  single  tree  will not make  a  grove’.”

Though  he  was  much  elder  to  me,  he   treated  me  as  an equal.   He  was  studying  in  St.Joseph  college  in  Manjakkuppam  in  Cuddalore.  Now  also (1961)  it  is  functioning  well  as  a  school.  Food  was  arranged  for  him  from  a  Brahmin woman.  Whenever  he came  home  for  vacation,  he  used  to  tell  us  a  lot  of  incidents  involving  that  lady.  She  was  a  very  short-tempered  woman.  Her  name  was  Mangalam.  I  have  heard  of the  saying,  “May  the  effervescent  prosperity  spread   everywhere” . (பொங்கும்  மங்களம்  எங்கும் தங்குக).

This  lady  Mangalam,  who  was  cooking  food  for  my  elder  brother,  was  also  cooking  him  with  her  angry  outbursts !  We  used  to  tell  him  “(You)   Staying  there  is  more  than  enough;  let  not  the  effervescent  ‘Mangalam’   go  and   stay  anywhere  else!”  and  make  fun  of  him.”

When  Sree  Saranar  was  speaking  like  this  using  pun,  He  was  hardly  ten  years  old.  When  He  was  playing  with  Tamil  words (like  the  above  incident)  when  He  was  but  a  boy,  it  shows  His  sharpness  of  mind  even  at  that  young  age.

“He  treated  me  as  his  equal  at  that  time;  but  later (He  is  referring  to  the  time  after  He  ascended  the  Kamakoti  Peetam)  He  was  serving  Sree  Matam  with  all  humility  and  sincerity.  When  the  ‘MudrAthikAri’  scheme  was  started,  he  toiled  a  lot  for  its  implementation,  touring  all  over  Thanjavoor  and  Tiruchirapalli  districts  for  five  or  six  years.

( MudrAthikAri  scheme  was  started  by  Sree  Saranar,  which  brought  people  of  all  castes together,  by  combining  service  to  God  and  service  to  people.  The  person  in—charge  of  this  scheme  was  called  ‘MudrAthikAri’).

“In  earlier  days  also  he  was  ‘like  that’,  when  we  all  lived  in  one  house.”

What  is  this  ‘like  that’?   Periava  is referring  to  the  respect  shown  to  Him  by  elder  brother,  although  he  was  many  years  elder  to  Him, as  ‘like  that’  instead  of  using  the  word  ‘respect’,  He  being  the  epitome  of   flawless  character.  In  mentioning  about  his  service  to  the  Sree  Matam  also,  He  used  the  same  expression  to  mean  the  sincerity  and  application  of  mind  His  elder  brother  exhibited.   Service  to  Sree  Matam  was  the  only  way  to  do  service  to  Him,  who  had  renounced  all  His  personal desires  and  needs.

“At  that  time  he  had  come  home  from  another  place. ( This  happened  in  Thindivanam in  1905  or  1906,  when  Sree  Saranar  was eleven  or  twelve  years  old )When  I  return  from  school,  it  would  be  almost  seven  in  the  evening;  because  of   my  appetite  for  games.  Cricket  had  not  become  the  sought  after  game  in  schools,  then.  It  was  ‘Kiiti  Pul’  (tipcar).  The  westerners  had  developed  this  game  only  into  cricket.  I  was  not  interested  in  playing  tipcar.  I liked  to  play  football.  But  Badminton  was  the  game  which  I  liked  the  most. (Periyava  used  to  make  fun  saying  “It  is  not  BADminton  but  only  GOODminton”).   I  did  not  have  the  stamina  to  run,  kick   and  shoot,  while  playing  foot  ball (He  was  a  small  diminutive  boy  then).  That  was  why  I  preferred  the  flower  like  badminton  ball  to  foot  ball.  Even  the  game  of  Badminton  went  abroad  from  here  only  and  got  that  name,  do  any  one  of  you  know? (  As  was  His  practice,  He  asks  everyone  around  Him  if  he  knows  this;  but  no  one  seemed  to  know  about  it).  I  would  return  home  only  after  playing  Badminton  after  school  hours.  The  enthusiasm  in  the  game  would  keep  extending  our  play  time,  without  being  aware  of  the  time.”

“But  whatever  be  the  deep  involvement  in  the  game,  we  never  missed  ‘SandhyA  Vandhanam’.  There  was  a  canal  near  the playground.  In order  to  offer  ‘Argyam’  before  sunset,  we  used  to  stop the  game  and  proceed  to  the  canal.  As  we  played  the  game  as  a  team,  we  also  went  to  the  canal  as  a  team,  washed  ourselves,  smeared  ‘Vibhoothi’  and  did   ‘SandhyA  Vandhanam’.  On  some  days,  we  used  to  continue  with  the  game  after  ‘Sandhi’  in  the  twilight.  We  used  to  sharpen  our  vision  and  play  till  we  were  able  to  sight  the  ball.  When  we  returned  home  it  would  be  already  dark.”

“It  was  just recently  that  I  had  my  Upanayanam.   Therefore,  I  was  somewhat  regular  in  doing ‘SandhhyA  Vandhanam’  although  I  did  not  do  any  ‘Adhyayanam’  or  other  rituals”

When  He  said  ‘somewhat’,  it  must  have  been  due  to  His  humility.  We  cannot  accept  His  statement  “I  did  not  do  any  other  ‘Adhyayanam’  or  rituals”  as  it  is.  Because  Periava  Himself  had  once  said  that  after  Upanayanam,  private  tuition  was  started  in  Samskrit,  and  that  He  had  learnt  ‘Whatever  Brahmacharis  used  to  learn’ .  He  also  mentioned  that  He  used  to  take  ‘Pazhayathu’ (previous  day’s  left  out  rice  soaked  in  water  and  kept  overnight)  early  in  the  morning,  finish  His  bath  in  a  hurry,  go  to the  tuition  class,  return  home  after  that,  take  newly  cooked  food (whether  it  was  tiffin  or  meals,  He  did  not  mention  specifically)  and  then  go  to  school.  Therefore,  besides  doing  ‘Sandhi’,  He  would  have  certainly  studied   a  few  ‘Veda  Sooktam’s  and  other  StOtrams,  which  all  Brahmacharis  used  to  learn.  As  He did  not  do  ‘ADHYAYANAN’  of  RgVEda  Samhitai  traditional  to  His  family,  but  only  learnt  a  few  Veda  Sooktas (  that  too  from  Krishna  Yajur  Vedas),   He  might  have  expressed that  way.

I  should  make  a  mention  of  another  rare  incident  here.  Sre  Mahaperiava’s  Guru,  who  was  Peetathipathi  for  a  mere  eight  days  was  the  son  of  His  aunt (his  mother’s  elder  sister).  When  Lakshmi  Gandhan (  that  was  His  Guru’s  ‘PoorvAsrama  name)  was  studying   Rg VEdam   as  a  twelve—year  old  Brahmachari,  in  Chidambaram,  Periava’s  father  was  working  in  Chidambaram,  and  so  LakshmiGandhan  was  staying  in  their  house.  Child  Swaminathan  used  to  hear  his  ‘Anna’  reciting  Vedas  and  memorized  them  quickly  because  of  his  great  memory  power.  When  child  Swaminathan  also  started  reciting  them  the  elders  blocked  him  because  boys  should  not  recite  Vedas  before  Upanayanam.

(Sree  Saranar  could  not  obtain  ‘UpadEsam’  from  His  Guru  when  He  ascended  the  Peetam.  But  the  AvatAr  which  came  down  to  protect  and  nourish  Vedas,  who  wanted  to  re—affirm  the  Guru—Sishya   hierarchy ,  and  who  was  the  protector  of  SAstrAs,   somehow  had  to  get  ‘UpadEsam’  from  His  Guru  and  that  was  why  this  happened,  it  seemed.)

After  five  years,  in  1966,  when   MahaPeriava  was  camping  in  Kalahasti,   He   clarified  a  few  things  that  happened  in  His  childhood,  and  at  this  time  talked  about  the  ‘SandhyA  Vandhanam’  incident.

“Instead  of  doing  SandhyA  Vandhanam  inside  the  house  in  the  atmosphere  of  an  air—tight  compartment,  it  was  more  convenient  and  enjoyable  to  do  it  in  open  space,  and  so,  many  people  would  come  to  the  canal  to  perform  ‘Sandhi’.  We  used  to  take  ‘Vibhoothi’ (sacred  ash)  from  them and  smear  our  body.  Generally,  after  Upanayanam,  we  used  to  go  to  school,  wearing  ‘SOman’ (Dhoti).  While  playing,  (and  climbing  trees)  we  used  to  fold  the  dhoti  up  and  tie  it.  Only on  those  days  when  Governor,  collector  or  D.E.O  visited  the  school,  we  wore  trousers.  Whether  it  was  dhoti  or  trouser,  we  used to remove  them  and  perform  ‘Sandhi’,  with  only  ‘Koupeenam’ (foreflap).  That  is  the  custom  in  Kerala  also;  Brahmacharis  should  perform  ‘Adhyayanam’    clad  in  ‘Koupeenam’  only.  Even  now  that  custom  is  being  followed.  Even  Acharyal  must  have  followed  that  custom  only.”

Amazing  coincidence  with  Acharyal,  even  though  it  happened  in  the  normal  course !

We  will  continue  with  the  ‘Voice  of  God’,  after  He  returned  to  Ilayaththankudi.

“When  ‘Anna’  came home  also,  I  returned  to  the  house  after  it  became  very  dark.  He  got  extremely  angry.  ‘You  are  a  big  boss  and  that  is  why  you  are  coming  home  so  late.  Did  we  conduct  Upanayanam   for  you  just  for  you  to  waste  it  away?   Is  your  game  more   important  than  doing  Sandhi?”—He  blurted  out  in  his  anger.”

“I  got  terribly  upset   with  indignation  as  he  was  accusing  me  of  a  mistake  which  I  did  not  commit.  I  was  a  pet  child  at  home.  My  parents  had  never  spoken  harshly  to  me. Therefore,  tears  started  to  flow  from  my  eyes.  But  I  did  not  pour  out  my  anger  in  words.  I  did  not  retort  as  I  felt  that  he  was  telling  me  with  a  good  intention  that  I  should  not  miss  doing  ‘Sandhi’  in  the  proper  time.  But  at  the  same  time,  I  felt  indignant  that he  was  accusing  me  for  something  that  I did  not  commit.  I  even  suppressed  that  feeling  and  just  asked  him, ‘  I  also  know  that  I  should  do  Sandhi  in  right  time.  I  am coming  after  performing  in the  canal.  You  are  justified  in  getting  angry  before  I  came  here  as  the  time  was  past  sunset.  But  after  I  came  here,  without  even  looking  at  me  properly,  if  you  talk  out  of  turn,  how  is  it  justified?  Did  you  not  realize  after  seeing  my  forehead?’”

Aha !  we  do  not  know  what  that  tender  face of  the  Kumaraswami,  with  cheeks  reddened,  and  forehead smeared  with  Vibhoothi,  conveyed  to  the  brother!  But  Periva  did  not  give  any  hint  of  that  and  continued.

“That  was  all  I  told  ‘Anna’.  He  was  much  elder  to  me  and  had  the  right  to  scold  me  and  beat  me.  But  he  felt  very  bad  as  if  he  had  committed  some  mistake  which  should  not  have  been  committed.”

The  voice  of  MahaPeriava,  who  was  narrating  the  story  enthusiastically  with  a  smiling  face  so  far,  suddenly  broke,  but  He  continued  suppressing  it.

“The  practice,  nowadays,   of  saying  “excuse  me”  for  anything  and  everything,  without  any  regard  to  age ,  was  not  prevalent  in  those  days.  In  present  days  the  expression  does  not  carry  any  real  feeling  but  is  said  as a  courtesy.  ‘Anna’,  although  he  had  so  much  feeling—only  I  ,  who  has  seen him,  know  how  much  was  that  feeling,  and  it  remains  with  me  till  today—-  he  did  not  say  anything  similar (Periava,  the  epitome  of  good  conduct,  did  not  use  that  expression  of  apologizing).  It  would  not  have  been  proper  if  he  had  said  something  like  that.  But  he  said  something  which  was  much  much  superior, “ I  will  do  Namaskaram  to  Swami”—he  said  this  with  a  voice  that  melted.  He  did  it  to  the  letter  immediately.”

When  Periava  completed  this,  He  also  melted  down.  Only  now,  His  broken  voice  came  out  in  the  form  of  glistening  tears!

TO  BE  CONTINUED………

 



Categories: Deivathin Kural, Devotee Experiences

Tags:

1 reply

  1. ஆச்சரியம்! இந்த பாழப்போன பாசமானது, பரமேஸ்வரனான அந்த பரப்ரஹ்மத்தையும் கலங்கவைத்துவிட்டதே…….. மனுஷ ஸரீரம் எடுத்தாலே அது யாரையும் விட்டுவைக்காது போலும்.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: