206. Crimson Colour of Kamakshi by Maha Periyava


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Why Kamakshi is in Crimson colour? What are her leelas and anugrahams? Why did she create Manmathan? What does he do and how she liberates us? Sri Periyava answers comprehensibly.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri. B. Narayanan Mama for the translation. Rama Rama

காமாக்ஷியின் சிவப்பு

கரும்பு வில்லும் புஷ்ப பாணமும் தரித்து, ஸமஸ்த லோகத்துக்கும் அநுக்கிரகம் செய்கிற திவ்ய மாதாதான் காமாக்ஷி. சகல ஜீவராசிகளையும் இந்திரிய சேஷ்டையிலிருந்து விடுவிப்பதற்காக மலர் அம்பும், மனஸின் ஆட்டங்களிலிருந்து விடுவிப்பதற்காக கரும்பாலான தனுஸையும் தாங்கியிருக்கிறாள். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், மன்மதனும் இதேபோல் கரும்பு வில்லையும், புஷ்பத்தாலான ஐந்து பாணங்களையும்தான் வைத்திருக்கிறான். அவனுடைய காரியமோ அம்பாளுடைய காரியத்துக்கு நேர் விரோதமானது. அவன் இந்த வில்லையும் அம்பையும் வைத்துக் கொண்டுதான் ஸமஸ்தப் பிராணிகளுக்கும் இந்திரிய விகாரத்தை –- அடங்காத காம வேகத்தை –- உண்டாக்கி வருகிறான்.

அதுவும் பராசக்தியான அம்பாளுடைய லீலைதான். அவள்தான் மன்மதனுக்கு இப்படிப்பட்ட சக்தியை அநுக்கிரஹம் செய்திருக்கிறாள். பிஞ்சு கசப்பாக இருந்து, பிறகு துவர்ப்பாகி, அப்புறம் புளிப்பாகி, கடைசியில் பரம மதுரமாக பழுக்கிற மாதிரி, ஜீவர்களும் படிப்படியாக பலவித அநுபவங்களில் முன்னேறி முன்னேறி கடைசியில் பழமாகப் பக்குவம் பெற வேண்டும் என்றே அம்பாள் பிரகிருதி நியதிகளை –- இயற்கை வேகங்களை உண்டாக்கியிருக்கிறாள். ஒரேயடியாக இவை நம்மை அடித்துச் செல்வதற்கு, நாம் இடம் தந்துவிடக்கூடாது. ஒரேயடியாக எடுத்த எடுப்பில் இந்த வேகங்களிலிருந்து தப்ப முடியாவிட்டால், அதற்காக வருத்தப்பட்டு மனமுடைந்து விடவும் கூடாது. அம்பாளைத் தஞ்சம் புகுந்தால், படிப்படியாக அவள் வழிகாட்டி விடுதலை தருவாள் என்ற நம்பிக்கையோடு, வேகங்களைக் குறைத்துக் கொள்ள அவளைப் பிராத்திக்க வேண்டும். சம்ஸாரம் என்பதில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதே இதில் ஏதாவது ஸாரம் இருக்கிறதா என்றும் அடிக்கடி சிந்தித்து வரவேண்டும். இப்படிச் சிந்திப்பதே ஒரு ஸாரம்தான். அதனால்தான் சம்ஸாரத்திலிருந்து விடுபடுகிற விரக்தி உண்டாகிறது. அந்தந்தக் காலத்தில் அந்தந்தப் பிரகிருதி வேகங்கள் -– இயற்கை உந்தல்கள் -– ஏற்பட்டாலும், அதனால், மனம் கலங்காமல், பராசக்தியைப் பிரார்த்திக் கொண்டேயிருந்தால் பிஞ்சு காயாகி, காய் கனியாகி, கனி தானே முற்றி மரத்திலிருந்து இற்று விழுந்துவிடுவதுபோல், கடைசியில் சம்ஸார விருக்ஷத்திலிருந்து விடுபட்டு அம்பாளின் சரணார விந்தத்தில் விழுந்து அதோடேயே சேர்ந்து விடுவோம்.

நம்மைப்போல் எத்தனையோ பிராணிகள் ஏகப்பட்ட பூர்வ கர்மாவைச் செய்து குவித்திருக்கின்றன. இந்த கர்மாவைக் கழித்துக் கொள்ள அவையெல்லாம் ஜன்மா எடுத்துத் தானாக வேண்டும். எடுக்கிற ஜன்மாவில் கர்ம மூட்டையைத் ஜாஸ்தியாக்கிக் கொள்ளலாம், அல்லது குறைத்துக் கொள்ளலாம். அது எப்படியானாலும் கர்மாவைக் கழித்துக் கொள்ள வேண்டுமானால் ஜன்மா எடுத்து அதைத் தர்ம வழியில் பிரயோஜனப்படுத்திக் கொள்வது தவிர, வேறு வழியில்லை. கடைசியில் கர்மம் முழுவதும் அழிந்தால் பிறப்பே இல்லாத நிலை அடைவோம். ஜீவர்களுக்கு ஜனன நிவிருத்தி உண்டாவதற்கே ஒரு பயிற்சிக் கூடமாக அவர்கள் ஜன்மம் எடுத்தாக வேண்டியிருக்கிறது. இவ்வாறு ஜீவர்களுக்கு ஜன்மம் ஏற்படுவதற்காகத்தான் அம்பாள் காமத்தை வைத்திருக்கிறாள். அதற்கு அதிகாரியாக மன்மதனை நியமித்திருக்கிறாள்.

ஆனால், எதுவும் தன் எல்லையறிந்து அடங்கி நிற்க வேண்டும். மன்மதன் பக்தர்களிடமும் ஞானிகளிடமும் தன் கைவரிசையைக் காட்ட அம்பாள் விடமாட்டாள். இவள் தான் மகா ஞானியான பரமேசுவரனை மட்டும் தன்னிடம் பிரேமை கொள்ளுமாறும் செய்தவள். மன்மதன் அவரிடம் தன் கை வரிசையைக் காட்டப் பார்த்தான். அவர் நெற்றிக்கண்ணைத் திறந்து அவனை பஸ்மீகரமாக்கி விட்டார். அப்புறம் ஆடாமல், அசங்காமல் பிரம்மமாக அமர்ந்து விட்டார். அவர் அப்படியிருந்தால் அம்பாளுடைய பிரபஞ்ச லீலை எப்படி நடக்கும்? எனவே, அவள் மன்மதனுடைய கரும்பு வில்லையும், புஷ்ப தனுஸையும் தானே தன் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு பரமேசுவரன் முன் வந்தாள். மன்மதனைப் போல், ‘அவரை ஜயிப்பேன்’ என்று அகங்காரத்தோடு வரவில்லை. அன்போடு அடக்கத்தோடு வந்தாள். உடனே, பரம ஞானியான பரமேசுவரனும் காமேசுவரனாக மாறிவிட்டான். இவள் அன்பு பொங்குகிற கண்களால் காமாக்ஷியாகி, காமேசுவரியாகி, அவரைப் பார்க்க அவரும் அன்பு மயமாகிக் காமேசுவரனாகிவிட்டார்.

பிரம்மமாகச் செயலற்று இருந்த வஸ்துவுக்கு லோகாநுக்கிரகம் என்ற பரம கருணை உதிப்பதைத்தான் காமாக்ஷி என்று சொல்கிறோம். சுத்த ஸ்படிக ஸங்காசமாக நிறமில்லாதிருந்த பிரம்மம், அப்போது சிவப்பு நிறத்தை அடைகிறது.

அன்பு, கருணை இவற்றைச் சிறப்பாகவே சொல்வது வழக்கம். ராகம் (அன்பு), அநுராகம் என்பதிலிருந்தே ரக்தம் (ரத்தம்) என்ற பதம் வந்தது. தமிழிலும் மனச்செம்மை, செவ்விய உள்ளம் என்றெல்லாம் சொல்கிறோம். இதுவே காமாக்ஷியின் சிவப்பு: கருணையின் வர்ணம்.

__________________________________________________________________________________________________________________________

Crimson Colour of Kamakshi

KAmAkshi  is  the  Divine  Mother  who  blesses  the  whole  world,  holding  the  sugar  cane  bow  and  the  flower  arrows.  The  flower  arrows  are  for  liberating  all  the  living  beings  from  the  mischief  of  the  senses  and  the  sugar  cane for  liberating  them  from  the  mind’s  uncontrollable   activities.  The  funny  thing  in  this  is  that  Manmathan (God  of  Love/ lust)  also  holds  the  bow  made  of  sugar  cane  and  the  five  arrows  made  of  flowers!  His job is just the opposite of AmbAl’s.  He  is  only  creating  the  uncontrollable   emotions  of  love  and  lust  in  all  the  living  beings  with  the  help  of  the  bow  and  arrows.

That is also AmbAl’s ‘LeelA’ only.  She only has given that power to Manmathan.  The  raw  fruit  is  bitter  initially,  becomes  astringent,   then  sour,  and  then  finally  becomes  sweet;  same  way,  humans  also  should  progress  step  by  step  and  become  ripe  in  the  end;  AmbAl  has  created  all  these  nature’s  laws—emotions.  We  should  not  surrender   to  these  emotions  as  otherwise  they  will  wash  us  away.  If  we  are  not  able  to  escape  from  these  forces  initially,  we  should  not  lose  heart.  We  should  pray  to  AmbAl  in  order  to  reduce  this  force,  with  the  firm  belief  that  if  we  surrender  to  Her  She  will  guide  us  and   release  us  from  these  emotions.  While  in  the  midst  of  the  family  life  itself  (SamsArA) we  should   think  about  this  and  find  out  if  there  is  any  essence  in  this.  Such a thought itself is an essence.  That  is  why  we  get  the  feeling  of  detachment  from  the  family  life.  Even  if nature’s  different  laws  affect  us  at  different  times,  we  should  not  lose  heart  and  keep  praying to ParAsakthi;  then,  as  a  tender  raw  fruit   grows,  ripens  into  a  fruit,  and  when  fully  ripe,  detaches  itself  from  the  branch  and  falls,  we  will  also  come  out  of  the  family  tree,  fall  at  the  feet  of  AmbAl,  and  merge  with  them  in  the  end.

A  lot  of  living  beings  have  done  and  accumulated   KarmAs  in  the  past   like  us.  All  those  living  beings  must  take  rebirths  to  wipe  out  these  KarmAs.  They  can  either  increase  or  reduce  the  burden  of  KarmAs  in  the  rebirths.  Whatever  be  the  condition,  there  is  no  way  to  wipe  out  the  KarmAs  except  to  take  rebirths  and  spend  them  in  DhArmic  ways. In  the  end,  when  all  the  KarmA  is  wiped  out,  we  will  reach  a  stage  where  there  is  no  rebirth.

The  humans  must  take  rebirths  as  a  training  centre,  in  order  to  liberate  themselves  from  the  cycle  of   birth  and  death.  In  order  that  humans  can  take  births,  AmbAl  has  created  this  sense  of  lust  and  appointed  Manmathan  as  an  authority  for  that.

But everything has to be within certain limits.  AmbAl  will  not  allow  Manmathan  to  influence  Her  devotees  and  wise  men (Gnanis).  She was the one who attracted Lord Parameswaran towards Her.  Manmathan tried to play his trick on Him.  He opened His third eye and burnt him down.  Then He just sat there without any movement what so ever.  How  AmbAl’s   drama  of  the  universe  will  progress if  He  sits  like  that?  Therefore  She  took  away  the  sugar cane  bow  and  the  flower  arrows  in  Her  hands,  and  stood  before  Parameswaran.  But  She  did  not  come  there  with  the  arrogant  attitude  of  Manmathan  that  ‘I  shall  bring  Him  under  my  influence’;  but  with  true  love  and  humility.  Immediately, Parameswaran transformed into ‘KAmeswaran’.  She  looked  at  Him  with  Her  loving  eyes  as  ‘KAmAkshi’,  ‘KAmeswari’,  and  He  in  turn  became   KAmeswaran.

We  call  this  action  of  Ultimate  love  oozing  out  of   the  inactive  Brahmam  as  KAmAkshi.  Brahmam  which  was  a   colourless   and   pure  crystal  like  matter,  attained  the  crimson  colour  then.

It  is  customary  to  consider  love  and  compassion  as  red  in  colour.  The word ‘Raktham’ originated from the word ‘RAgam’ (love), ‘AnurAgam’.  Even in Tamizh (language), we use words such as ‘Manach chemmai’’, ‘Sevviya Ullam’, etc.  This is the crimson colour of ‘KAmAkshi’; the colour of compassion.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

1 reply

  1. MahaPeriyava Charanam.
    Golden words.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: