198. Mahalakshmi Who Blessed Great Souls by Maha Periyava (Complete)


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Here is the complete chapter which was posted in four parts over the past few days. Two great incidents showing the power and grace of Mahalakshmi. Rama Rama

Many Jaya Jaya Sankara to Shri. B. Narayanan Mama for the translation.


மஹான்களுக்கு அருளிய மஹாலக்ஷ்மி

காஞ்சியில் காமாக்ஷி பொன்மழை பொழிந்தது பற்றி மூகர் ‘பஞ்ச சதீ’யில் பாடியிருக்கிறார். (கண்டீக்ருத்ய – ஸ்துதி சதகம்). “துண்டீர தேசத்தில் ஸ்வர்ண வர்ஷத்தைப் பொழிந்தவள்” என்கிறார். துண்டீரம் என்பதே தமிழில் தொண்டை மண்டலம் என்பது. பல்லவர்களின் தலைநகரான காஞ்சியைச் சுற்றிய சீமைக்குத் தொண்டை மண்டலம் என்று பெயர். இப்போதும் இந்தச் சீமையில் பொன் விளைந்த களத்தூர் என்றே ஒர் ஊர் இருப்பது உங்களில் சிலருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.

அத்வைத ஸ்தாபகாசாரியரான ஸ்ரீ சங்கரருக்காகக் காலடியில் பொன்மழை பெய்த மஹாலக்ஷ்மி, காஞ்சிபுரத்தில் விசிஷ்டாத்வைத ஆசாரியரான ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனுக்காகவும் பொன்மழை பெய்திருக்கிறாள். வேதங்களின் முடிவான உபநிஷதங்களில் கரை கடந்தவர் என்பதாக, அவரை, ‘நிகமாந்த மஹா தேசிகன்’ என்றே சொல்வார்கள். ‘நிகமாந்த’ என்றாலும் ‘வேதாந்த’ என்றாலும் ஒன்றுதான். ‘ஸர்வ தந்திர ஸ்வதந்திரர்’ என்றும் அவருக்குச் சிறப்பு உண்டு. குதிரை முகம் கொண்ட மஹா விஷ்ணுவான ஹயக்ரீவர் அவருக்குப் பிரத்யட்சம். வடகலை சம்பிரதாயத்திற்கு மூலபுருஷர் அவர். தமக்கென்று திரவியமே வைத்துக் கொள்ளாமல், பிக்ஷை எடுத்துத்தான் ஜீவித்து வந்தார். பெரியவர்களாக யார் இருந்தாலும் அவர்களுக்கு விரோதிகள் இருப்பார்கள். அந்தப் பெரியவரை அவமானப்படுத்திப் பார்க்க வேண்டும் என்று சூழ்ச்சி செய்கிறவர்கள் இருப்பார்கள். ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகருக்கும் இப்படிப்பட்ட விரோதிகள் இருந்தார்கள். ‘ஸர்வதந்திர ஸ்வதந்திரர்’ என்றால் வெளி சகாயம் எதுவும் இல்லாமலே தாமே எதையும் சாதிக்கக்கூடியவராக இருக்க வேண்டும். இந்த தேசிகன் அப்படி எதையும் சாதித்துவிட முடியாது என்று நிரூபித்துவிட வேண்டும். ‘ஸர்வதந்திர ஸ்வதந்திரப் பட்டம் அவருக்குப் பொருந்தாது என்று லோகத்துக்குக் காட்டி மானபங்கப்படுத்த வேண்டும்’ என்று அவருடைய விரோதிகள் நினைத்து, ஒரு சூழ்ச்சி செய்தார்கள்.

பரம ஏழையான ஒரு அசட்டுப் பிராம்மணப் பையன் கல்யாணமே ஆகாமல் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். பணம், புத்தி இரண்டும் இல்லாதவனுக்கு, யார் பெண் கொடுப்பார்கள்? தேசிகரின் விரோதிகள் இந்தத் தடிமண்டு பிரம்மச்சாரியைக் கொண்டு, அவரை அவமானப்படுத்தி விடலாம் என்று நினைத்தார்கள். இந்தப் பையன் போய் அவரிடம் தனக்குப் பணமுடிப்பு வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை பண்ணட்டும். அவரிடமோ திரவியம் இல்லை. இவனுக்காக அவர் பிறத்தியாரையும் யாசிக்கக்கூடாது. ‘ஸர்வதந்திர ஸ்வதந்திர’ என்றால், அவராகவே எப்படியோ இவருக்கு வேண்டிய தனத்தை உண்டாக்கித் தந்துவிட வேண்டும். அவரால் இப்படிச் செய்யமுடியாது. உடனே, “எப்படி ஐயா பெரிய பட்டத்தை வைத்துக் கொள்ளலாம்?” என்று கேட்டு, அவருடைய மானத்தை வாங்கிவிட வேண்டும் என்று திட்டம் போட்டார்கள். அந்தப் பிரகாரமே ஏழைப் பையனை அவர்கள் ஏவினார்கள். ஸ்ரீதேசிகனிடம் பிரம்மச்சாரி போய்த் தன் கல்யாணத்துக்குப் பணம் வேண்டும் என்று யாசித்தான்.

(இதிலிருந்து நான் சொல்ல வந்த விஷயத்துக்கு சம்பந்தமில்லாவிட்டாலும், என் மனஸில் ரொம்பவும் முக்கியமாக உள்ள இன்னொரு விஷயத்துக்கும் ஆதரவு கிடைக்கிறது. அதாவது அவர் காலத்தில் – அதாவது எழுநூறு வருஷங்களுக்கு முந்தி – பிள்ளை வீட்டுக்காரன்தான் பெண் வீட்டுக்குப் பணம் கொடுத்துக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டான். வரதக்ஷிணை வாங்குகிற பழக்கம் இல்லை என்று நிரூபணமாகிறது.)

வேதாந்த தேசிகருக்கு இது விரோதிகள் சூழ்ச்சி என்று தெரிந்துவிட்டது. இருந்தாலும், அவர் தன்னை அவமானப்படுத்த வந்தவனிடமும் கருணை கொண்டார். “ஸ்ரீஸ்துதி” என்கிற உத்தமமான ஸ்தோத்திரத்தால் மஹாலக்ஷ்மியைப் பிரார்த்தித்தார். உடனே பொன் மழை பொழிந்தது. அதை பிரம்மச்சாரிக்குக் கொடுத்தார். விரோதிகளால் பெரியவர்களுக்குக் கடைசியில் மேலும் பெருமையே உண்டாகும். தேசிகருக்கும் அப்படிப் பெருமை உண்டாயிற்று. சங்கரர், தேசிகர் இவர்களின் கருணையிலிருந்து வாக்கு மழையாகப் பொழிந்தது; பொன்னும் மழையாகப் பொழிந்தது. அத்வைத ஆசார்யாள், பக்த அநுக்கிரகமாக லக்ஷ்மியை ஸ்தோத்திரம் செய்தார் என்றால், விசிஷ்டாத்வைத ஆசார்யரோ, விரோதிகளின் ஆளாக வந்தவனுக்கும் அநுக்கிரகத்தோடு அதே லக்ஷ்மியை வேண்டினார்.

மஹாலக்ஷ்மியின் பரமாநுக்கிரகத்தைப் பெற்ற இன்னொரு மஹான் ஸ்ரீ வித்யாரண்யர். அத்வைத ஆசாரியர்களில் மிகவும் சிரேஷ்டமான ஸ்தானம் அவருக்கு உண்டு. ஆனால், அவருடைய முழுப் பெருமை இது மட்டுமல்ல. நாலு வேதங்களுக்கும் சேர்த்து பாஷ்யம் பண்ணின மஹாபுருஷர் அவர். ஜோதிஷம், வைத்திய சாஸ்திரம், தர்ம சாஸ்திரம், (ராஜ்ய பரிபாலனம் பண்ண உதவும்) அர்த்த சாஸ்திரம், இலக்கியத்துறை என்றிப்படி எல்லாவற்றுக்கும் கிரந்தங்கள் உபகரித்தவர் அவர். அவருடைய பெயரே காரணப் பெயராக இருக்கிறது. வித்யா – அரண்யர். அரண்யம் என்றால் காடு. ஒரு பெரிய காட்டில் பல தினுசான மரம், செடி, கொடிகளும் மண்டியிருக்கிற மாதிரி வித்யையின் பல துறைகளும் அவரிடம் செழித்திருந்தன.

இவரைப்பற்றி நான் சொல்லப் போகிற கதையை சரித்திர ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒப்புக் கொள்வார்களோ, மாட்டார்களோ? ‘ஹிஸ்டரி’க்காரர் ‘மிஸ்டெரி’(அற்புத நிகழ்ச்சி) வந்தால் ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால், இன்றைக்கும் ஸயன்ஸுக்குப் பிடிபடாத அற்புதங்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

கதை இதுதான்: பூர்வாசிரமத்தில் வித்யாரண்யர் ஏழைப் பிரம்மச்சாரியாக இருந்தபோது, மஹாலக்ஷ்மியைக் குறித்துக் கடும் தபஸ் இருந்தார். இவருடைய சிரத்தையை மெச்சி மஹாலக்ஷ்மி பிரசன்னமானாள். ஆனால், ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டாள். “இந்த ஜன்மாவில் உனக்குத் திரவியம் பெறுகிற யோக்கியதை இல்லை. அது விதியின் நிர்ணயம். அடுத்த ஜன்மாவில் அநுக்கிரகிக்கிறேன் என்று கூறி அந்தர்த்தானமாகி விட்டாள்.

பிற்காலத்தில் ‘இரண்டாவது சங்கரர்’ என்கிற அளவுக்குப் ப்ரக்யாதி பெறப் போகிறவர் இவர். அதற்கேற்றாற்போல், இப்போதே ஆதி சங்கரர் செய்த ஒரு ‘சாமர்த்திய’த்தை இவரும் செய்து காட்டி விட்டார். அது என்ன சாமர்த்தியம்?

தாம் சந்நியாசம் வாங்கிக் கொள்வதற்கு அம்மாவின் அநுமதியைப் பெறுவதற்காக ஆதிசங்கரர் செய்த சாமர்த்தியம் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அம்மாவோடு குளிக்கப்போன பிரம்மச்சாரி சங்கரர் ஆற்றில் முதலையின் பிடிப்புக்கு வேண்டுமென்றே ஆளானார். தாயார்க்காரி பதறினாள். “அம்மா, நீ பதற வேண்டாம். நான் சந்நியாசம் வாங்கிக் கொள்ள நீ அநுமதி தந்தால் முதலை என்னை விட்டுவிடும். ஏனென்றால், துறவு பெற்றுவிட்டால் அது மறு ஜன்மா போலாகும். இந்த ஜன்மாவில் முதலையின் பிடிப்புக்கு ஆளாக வேண்டும் என்று எனக்கு விதி இருக்கிறது. அடுத்த ஜன்மாவில் அது என்னைப் பாதிக்காது” என்றார் சங்கரர். அந்தத் தர்மசங்கடமான நிலையில், பெற்ற தாயார் ஒருத்தி அநுமதி தராமலிருக்க முடியுமா? இவ்விதமாக ஆசாரியாள் சாமர்த்தியம் பண்ணி – தாயாரின் அங்கீகாரம் பெற்று – சந்நியாசியாவதாக அப்போதே சங்கற்பம் செய்து கொண்டார். உடனே முதலையும் அவரை விட்டுவிட்டது.

“இந்த ஜன்மாவில் உனக்கு அருள் பண்ணுவதற்கில்லை” என்று மஹாலக்ஷ்மி வித்யாரண்யரிடம் சொன்னவுடன், இவரும் அதே ‘தந்திர’த்தை (Tactics) மேற்கொண்டார். அதாவது, உடனே சந்நியாச ஆசிரமம் வாங்கிக் கொண்டு விட்டார். “அம்மா! மறு ஜன்மா வந்துவிட்டது. இப்போது ஜஸ்வரியத்தைக் கொடு” என்று லக்ஷ்மியிடம் சொன்னார்.

அவளும் தன் வாக்குப் பிரகாரம் ஸ்வர்ணத்தை வர்ஷித்துவிட்டாள்.

சுற்றிலும் எங்கு பார்த்தாலும் தங்கமும் நவநிதியும் கொட்டிக் கிடக்கிறது. சந்நியாசியான வித்யாரண்யருக்கு அதைப் பார்த்ததும், தாங்க முடியாத ஏமாற்றமும், துக்கமுமாகி விட்டது. ‘அடடா, தந்திரம் செய்வதாக நினைத்தேன்; கடைசியில் ஏமாந்தல்லவோ போய்விட்டேன். வீட்டின் ஏழ்மை போவதற்காக தனம் யாசித்தேன். இப்போதோ துறவியாகி விட்டேன். இனிமேல் எனக்கு ஏது வீடு? சந்நியாசி பணத்தைத் தீண்டவே கூடாதே. சுயம்கிருத அனர்த்தமாக நானாகவே அசட்டுத்தனமாக உபத்திரவத்தை வேண்டி வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறேனே! விதிப்பிரகாரம் ஏழையாகவே வாழ்ந்து ஆயுஸை விட்டிருந்தாலும், அடுத்த ஜன்மாவிலாவது இத்தனை ஐச்வரியமும் பெற்று ராஜபோகமாக இருந்திருக்கலாமே” என்று அழ ஆரம்பித்து விட்டார்.

வித்யாரண்யர் மட்டுமில்லை; நம்மில் ரொம்பப் பேர் இப்படித்தான் வேண்டாததற்கெல்லாம் ஸ்வாமியை வேண்டிக்கொண்டு, அவர் நம்மிஷ்டப்படி கிருபை செய்தபின் “அடாடா, நம்மிஷ்டம் என்று ஏன் ஒன்று இருக்கவேண்டும்? அவர் இஷ்டம் என்று விட்டிருக்கக்கூடாதா? இப்போது அறியாமையால் அனர்த்த பரம்பரையை அல்லவா வலிய வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம்?” என்று விசனிக்க வேண்டியதாகிறது. நமக்கு எது வேண்டும் என்று அவருக்கே தெரியும் என்று விடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம்.

வித்யாரண்யர் மகா புத்திமானாதலால் விசனம் உடனே தெளிந்தது. ஒரு காரணார்த்தமாகத்தான் அம்பாள் இப்படி விளையாடியிருக்கிறாள் என்று புரிந்து கொண்டார்.

அது மாலிக்காபூரின் தட்சிண தேசப் படை எடுப்பை ஒட்டிய காலம். துருக்கனான மாலிக்காபூர் ராமேசுவரம் வரையில் போய் ஹதாஹதம் செய்திருந்தான். முக்கியமாக நம் பிரசித்தி பெற்ற ஆலயங்களையெல்லாம் முக்கியமாக பண்ணினான். நம் தர்மங்களை அழித்தான். அந்த சமயத்தில் அதை எதிர்த்து நிற்க, நல்ல திரவிய வசதியுள்ள ஹிந்து சாம்ராஜ்யம் எதுவும் இல்லை.

இப்போது வித்யாரண்யர் இந்த மஹா பெரிய பரம புண்ணியமான காரியத்தை நினைத்தார். ‘இத்தனை நிதி கொட்டிக் கிடக்கிறது. அம்பாள் அநுக்கிரகத்தால் ஒரு ராஜ்ய பரிபாலனத்துக்கு உதவி பண்ணும் அளவுக்கு நமக்குப் புத்தி தீக்ஷண்யமும் இருக்கிறது. இந்தச் செல்வ பலம், நம் அறிவு பலம் இரண்டையும் கொண்டு ஒரு ஹிந்து சாம்ராஜ்யத்தை மேலோங்கி வருமாறு ஸ்தாபனம் பண்ணுவோம்’ என்று தீர்மானித்தார்.

அவருடைய சொந்த நஷ்டம் ஸநாதன ஹிந்து தர்மத்துக்கே பெரிய லாபமாகப் பரிணமித்தது.

வித்யாரண்யர் சகல சாஸ்திரமும் அறிந்தவர். அவற்றில் சகுன சாஸ்திரம் ஒன்று. அதனால் பெரிய ஸநாதன தர்ம சாம்ராஜ்ஜியம் அமைக்க அப்போதே உரிய சமயம் வந்துவிட்டது என்று தெரிந்து கொண்டார். இன்ன இடத்தில் இன்னாரைக் கொண்டு அதை ஸ்தாபிக்க வேண்டும் என்றும் அவருக்குப் புரிந்தது. அதன்படி அங்கே ஆடு மேய்க்கிற இரு குறும்பர்களைப் பார்த்து இவர்களே புதிய ராஜ்ஜியத்தில் அரசாள வேண்டியவர்கள் என்று தீர்மானித்துக் கொண்டார். அண்ணன் தம்பிகளான அந்த இரண்டு பேருக்கு ஹரிஹரன், புக்கன் என்று பெயர். அந்த துங்கபத்திரைப் பிரதேசத்திலேயே ஓரிடத்தில் ராஜதானியை ஸ்தாபித்து, அந்த இரண்டு பேரையும் அங்கே ராஜாக்களாகப் பட்டாபிஷேகம் செய்து வைத்தார்.

அந்த இடம்தான் ஹம்பி. “ஹம்பி ரூயின்ஸ்” என்று அதன் இடிபாடுகளை இப்போதும் வெளி தேசங்களிலிருந்து வருகிறவர்கள் கூடப் பார்த்து வியக்கிறார்கள். பம்பா ஸரஸ் என்று ராமாயணத்தில் வரும். அது கிஷ்கிந்தையைச் சேர்ந்த இடம். மற்ற மொழிகளில் ‘ப’வாக இருப்பது கன்னடத்தில் ‘ஹ’ ஆகும். தமிழில் ‘பால்’ என்பது கன்னடத்தில் ‘ஹாலு’. நம்முடைய ‘பவளம்’ அவர்களுக்கு ‘ஹவளம்’. இப்படியே ‘பம்பா’ தான் ‘ஹம்பா’ – இன்றைய ஹம்பி.

மஹாலக்ஷ்மியின் அநுக்கிரகத்தால் கிடைத்த ஐசுவரியத்தைக்கொண்டு ராஜ்ய பரிபாலனம் பண்ணவும், பெரிய சைனியம் திரட்டித் துருக்கரை எதிர்த்துப் போரிடவும் வசதி கிடைத்தது. ராஜ்ய ஸ்தாபனத்தின் போதே வித்யாரண்யர் அது பெரிய வெற்றி அடைந்து ஜயக்கொடி நாட்டும் என்று அதன் ஜாதகத்தைக் கணித்து விட்டார். அதற்கேற்றாற்போல் அது விஜய நகர சாம்ராஜ்யம் என்றே பெயர் பெற்று ஒங்கி வளர்ந்தது. ஆனால், அது அதற்கு ஆதிகாலப் பெயரில்லை. வித்யாரண்யரை குருவாகக் கொண்ட ஹரிஹர, புக்கர்கள் அந்த ராஜ்ஜியம் அவருக்கே சொந்தமென்று கருதி, அதற்கு ‘வித்யாநகர சாம்ராஜ்யம்’ என்று அவர் பெயரையே வைத்தார்கள். பிற்பாடு அது விஜய நகரமாயிற்று.

தற்போது விசாகபட்டினத்துக்குப் பக்கத்தில் ஒரு விஜய நகரம் இருக்கிறது. பலர் இதை விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தோடு குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது வேறு; அது வேறு. நான் சொல்லும் சாம்ராஜ்யம் பெல்லாரி ஜில்லாவை மையமாகக் கொண்டு அமைந்தது.

வித்யாரண்யரின் ஆலோசனைப்படியே நடந்து, ஹரிஹர, புக்கர்கள் ராஜ்யத்தை விஸ்தரித்தார்கள்.

இந்த இருவரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரனான கம்பன்னனை வித்யாரண்யர் சேனாதிபதியாக நியமித்தார். அவனைத் தென்னாட்டுக்கு அனுப்பி வைத்துத் துருக்கப் படைகளை வெற்றி கொள்ளச் செய்தார். அப்படியே இவன் சிதறுண்டு போன ராஜ்யங்களை எல்லாம் ஒன்று சேர்த்தான். ‘கம்பன்ன உடையார்’ என்று அவனைச் சொல்வார்கள். இந்த உடையார் பட்டம் மைசூர் ராஜாக்களுக்கும் உண்டாயிற்று.

வித்யாரண்யரின் ஆசீர்வாத பலத்தால், கம்பன்ன உடையார் ராமேசுவரம் வரைக்கும் திக்விஜயம் செய்திருக்கிறார். வழியில் தில்லி சுல்தானின் பிரதிநிதிகளோடு ஐந்தாறு யுத்தங்கள் செய்து ஜயசாலியாக ஆனார். மதுரையில்தான் பெரிய யுத்தம் நடந்தது. மதுரை நகர தேவதையே கம்பன்னனுக்குப் பிரத்யட்சமாகி, ஒரு வாளை அநுக்கிரகித்தது. அவருக்கு அத்தனை உபாஸனா பலம். அதன் விசேஷத்தால்தான் மாலிக்காபூர் முதலானோர் செய்திருந்த நாசத்தையெல்லாம் அவர் தவிடு பொடியாக்கி, நம்முடைய கோவில்களை மறுபடி புதுப்பித்தார். ஹிந்து சமூகத்துக்குப் புதிய உற்சாகத்தைத் தந்து, வைதிக சம்பிரதாயத்துக்குப் புனர் ஜீவனம் செய்தார்.

திருச்சியில் சமயபுரத்துக்குப் பக்கத்தில் ஒரு கண்ணனூர் இருக்கிறது. அங்கே ‘பொச்சலேசுவரர்’ என்று ஜனங்கள் சொல்லுகிற கோவிலுக்குப் போயிருந்தேன். உண்மையில் ‘ஹொய்சலேசுவரர்’ என்பதே அது. கன்னடத்தைச் சேர்ந்த ஹொய்சல வம்சத்தவரால் ஆராதிக்கப்படுபவர். கன்னட ‘ஹ’ தமிழில் ‘ப’ என்று முதலில் சொன்னேனே, அதன்படி ஹொய்சலேசுவரர்தான் பொச்சலேசுவரராகிவிட்டார். ‘பொச்சலேசுவரர்’ என்று ஜனங்கள் சொல்வது தப்பு என்று நினைத்து, ‘போஜேச்வரர்’ என்று வேறு சரி பண்ணியிருக்கிறார்கள். வேடிக்கைதான்! அந்தக் கோவில் கோபுர மதிலில் “இந்தக் கோவிலைத் துலுக்கர்கள் நாசம் பண்ணுகிற காலத்தில் கம்பன்ன உடையார் ரட்சித்தார்” என்று பொறித்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அந்த மதிலைப் பார்த்தாலே துருக்கர் செய்த கொடுமை தெரிகிறது. மதிலின் இரு பக்கங்களில் கல்லடுக்கி நடுவே ஜல்லி கொட்டுவது வழக்கம். இங்கே ஒரு பக்கக் கல் வரிசையும் ஜல்லியும் போய், சதையும் தசையும் போனபின் எலும்பு மட்டும் நிற்கிற மாதிரி இன்னொரு பக்கக் கல்சுவர் மட்டும் நிற்கிறது. அதுவும் இடிபடாமலிருப்பதற்குக் காரணம் கம்பன்ன உடையார்தான். அருகிலேயே உள்ள கம்பரசன்பேட்டைகூடக் கம்பன்ன உடையார் பேரில்தான் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். பக்கத்திலேயே வாளாடி நல்லூர். அது கம்பன்னன் வேதப் பிராம்மணர்களுக்கு இறையிலியாகத் தந்த ஊராதலால், இன்றும், ‘கம்பராய சதுர்வேதி மங்கலம்’ என்றே பத்திரங்கள் எழுதும்போது குறிக்கிறார்கள்.

கம்பன்ன உடையாரின் பத்தினி ஒருத்தி கங்காதேவி என்று. அவளும் அவர் படையெடுத்த இடங்களுக்கெல்லாம் பின்னோடு போயிருக்கிறாள். போனது மட்டுமில்லை. ஸம்ஸ்கிருதத்தில் மகாபண்டிதையான அவள் திரும்பி ஊர் வந்து சேருகிற வரையில், ஆங்காங்கே நடந்த நிகழ்ச்சிகளையெல்லாம் வெகு ஸ்வாரஸ்யமாக, காவிய நயத்தோடுகூட எழுதியிருக்கிறாள். காளிதாஸன்கூடத் தோற்றுப் போய்விடுவான் என்கிற மாதிரி நுணுக்கமான திருஷ்டி (close observation) யோடு, கவி சமத்காரத்தோடு, ‘கங்காதேவி மதுரா விஜயம்’ என்று எழுதியிருக்கிறாள். எபிக்ராஃபிகல் டிபார்ட்மெண்டில் அதை அச்சுப் போட்டிருக்கிறார்கள். அறுநூறு வருஷங்களுக்கு முன், ஒரு ஸ்தீரி இப்படிப்பட்ட பிரயாண இலக்கியம் எழுதினது நமக்கெல்லாம் பெருமை.

மஹாலக்ஷ்மியின் அநுக்கிரகத்தால் விஜய நகர சாம்ராஜ்யம் பிறந்தது. பராசக்தியின் அநுக்கிரகத்தால் கம்பன்ன உடையார் யுத்தங்களில் வெற்றி பெற்று, அதை விஸ்தரித்து நிலைப்படுத்தினார். ஸரஸ்வதியின் அநுக்கிரகத்தால் இந்த திக்விஜய நூல் வந்தது.

நடுவில் ஒரு நாற்பது ஐம்பது வருஷ காலம் பிற மதத்தினால் வீணாகப்போன தேசத்தில், மறுபடியும் வேதம், கோவில், தருமம் எல்லாம் நிலைக்கும்படி செய்து, ஜனங்களுக்குப் பரமோபகாரம் செய்தார் கம்பன்ன உடையார். இந்த விஜய நகர வம்சத்தில்தான் பிற்பாடு உலகமே கொண்டாடுகிற கிருஷ்ணதேவராயர் வந்தார். இவர்கள் அத்தனை பேரும் செய்த காரியத்துக்கெல்லாம் வித்து வித்யாரண்யர் போட்டதுதான். ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித்தது, விஸ்தரித்தது, அதைப் பல பகுதிகளாகப் பிரித்துப் பல பிரதிநிதிகளைக் கொண்டு ஆட்சி நடத்தியது எல்லாவற்றிற்கும் வித்யாரண்யரே மூல புருஷர்.

வேத தர்மங்களை மறுபடியும் உச்ச நிலைக்குக் கொண்டு வருவதற்கு வழியாகவே துருக்கரை அகற்றி, ஹிந்து ராஜ்யம் அமைக்க அவர் வழிகோலினார். ராஜ்யம் ஸ்திரப்பட்டபின், இந்து தர்ம ரக்ஷணத்தைத் தாமே மேற்கொண்டார். ஆதி சங்கர பகவத் பாதர்களின் அத்வைத சம்பிரதாயத்தை மறுபடியும் ஜொலிக்கச் செய்துவிட்டால் வேத தர்மங்கள் எல்லாம் புனர்ஜீவனம் பெற்றுவிடும் என்று தீர்மானித்தார். அதனால் கர்நாடக, ஆந்திர தேசங்களிலிருந்த பழைய சங்கரமடங்களைப் புதுக்களையோடு பிரகாசிக்கிற மாதிரி உத்தாரணம் செய்தார். சில புதிய மடங்களையும் ஸ்தாபித்தார். கன்னட தேசத்தில் அப்போது அத்வைதத்தை ஆட்சேபிக்கும் ஸ்ரீ மத்வரின் த்வைத சித்தாந்தமும் நிறையப் பரவியிருந்தது. அதைச் சமாளிப்பதற்காகவும் இந்த அத்வைத மடங்களை ஸ்தாபித்தார்.

ஜனங்களின் நல்வாழ்விற்கு சஸ்திரம், சாஸ்திரம் என்கிற இரண்டும், தேவையாயிருக்கின்றன. சஸ்திரம் என்றால் ஆயுதம். விரோத ராஜ்யங்களால் தீமை ஏற்பட்டால் காப்பாற்றிக் கொள்ள சஸ்திரம் வேண்டியிருக்கிறது. நம்மை நாமே கெடுத்துக் கொள்ளாமல் ஆத்மாவை ரக்ஷித்துக் கொள்வதற்கு சாஸ்திரம் வேண்டியிருக்கிறது. வித்யாரண்யா ராஜ்ய ஸ்தாபனத்தில் மறைமுகமாக சஸ்திரப் பிரயோகம் செய்தும், ஸ்ரீசங்கர மடங்களின் புனருத்தாரணத்தால் தாமே நேராக சாஸ்திரப் பிரயோகம் செய்தும், ஹிந்து சமூகம் முழுவதையும் துருக்கர்களிடமிருந்து காப்பாற்றி விட்டார். அவர் கர்மம், பக்தி, ஞானம் என்ற மூன்று மார்க்கங்களுக்கு உபகாரம் செய்த மஹான். அவருடைய ‘பஞ்சதசீ ப்ரகரணம்’, ‘ஜீவன் முக்தி விவேகம்’ முதலான கிரந்தங்கள் பரம ஞானத்தைக் கொடுக்கக் கூடியவை. மடத்தை ஸ்தாபித்தல், ஆலய புனருத்தாரணம் செய்தல், ஆகியவற்றால் பக்தியை வளர்த்தார். வேத பாஷ்யத்தால் கர்மத்தை நிலைநாட்டினார். அவர் செய்த இத்தனை பரமோபகாரத்துக்கும் முதலில் ஊக்கச் சக்தி தந்தது, லக்ஷ்மி கடாக்ஷத்தால் அவர் பெற்ற நவநிதிதான்.

பணம் சம்பாதித்துக் கொள்வதைவிட பணத்தைக் கொடுக்கிற மனப்பான்மைதான் பெரிய லக்ஷ்மி. இந்த மனோபாவத்தையும் மஹாலக்ஷ்மி அநுக்கிரகம் செய்வாள். ஏழைப் பிராம்மணப் பெண்ணின் பொருட்டு அவளைச் செல்வத்துக்கு அதிதேவதையாக வைத்துக் கனக மழை பொழியும்படி வேண்டிக்கொண்ட சங்கரர், இதே ஸ்திதியில் தம் பொருட்டு அவளைப் பிரார்த்திக்கிறபோது, அவளைப் பணத்தின் அதிதேவதையாக மட்டும் நினைக்கவில்லை. மனமாசுகளையெல்லாம் நீக்குகிற ஞானாம்பிகையாக வைத்துப் பிரார்த்திக்கிறார். (‘ஸம்பத்கராணி’ என்கிற ஸ்லோகம்)

வைஷ்ணவர்கள் விஷ்ணுவைத் தகப்பனார் என்று சொல்லாமல் ‘பெருமாள்’ என்றே சொன்னாலும், மஹாலக்ஷ்மியைத் ‘தாயார்’, ‘தாயார்’ என்றே சொல்வார்கள். அவள்தான் ஸ்ரீ மாதாவான பராசக்தி. ஆசார்யாளும் இங்கு மாதா என்று அழைத்து, (மாமேவ மாதர் அனிசம்) “உன்னை நமஸ்காரம் பண்ணி விட்டால் போதும்; அந்த நமஸ்காரங்கள் சம்பத்து, சகல இந்திரிய சந்தோஷங்கள், சாம்ராஜ்யம் எல்லாம் தந்து விடும். ஆனால் இதெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம். எனக்கு உன்னிடமிருந்து ஒரே ஒரு செல்வம்தான் வேண்டும். என் துரிதங்கள் – பாபங்கள் எல்லாவற்றையும் கல்லி எறிவதற்கும் உன்னை நமஸ்கரிப்பதே சாதனமாகிறது. செல்வ தேவதையான நீ எனக்குத் தருகிற செல்வம் இந்த நமஸ்காரம்தான். இது என்னை விட்டு நீங்காமல் இருக்கட்டும்” என்கிறார்.

எல்லோரும் துராசைகளில்லாமல் ஜீவனோபாயம் நடத்துவதற்கு மஹாலக்ஷ்மியை உபாசிக்க வேண்டும். ஆசாரியாள், வித்யாரண்யாள், ஸ்ரீ தேசிகன் மாதிரி சொந்த நலனுக்காக இன்றி, பரோபகாரமாக அவளைத் துதிக்க வேண்டும். எந்த செல்வம் வந்தாலும், வராவிட்டாலும், நம்மிடம் பாபமே சேராமல் நிர்மலமாக இருக்கிற செல்வத்தை விரும்பி அவளை நமஸ்கரிப்போம்.

____________________________________________________________________________

Mahalakshmi Who Blessed Great Souls

Mookar has sung about KAmAkshi showering gold in his ‘Pancha Sathee’ (Kandeekruthya – Sthuthi sathakam).  He says, “She who showered gold in Thundeekaram”.  Thundeekaram is Thondai Mandalam  in Tamizh. The area around Kancheepuram, the capital of Pallavas, is called Thondai Mandalam.  Some  of  you  might  be  aware  of  a  place  called  ‘Pon  Vilaintha  Kalaththur’  in  this  region.

MahAlakshmi  who  showered  gold  in  answer to Adhi Sankarar’s  prayer,  did  the  same  in  Kancheepuram  for  the  sake  of   Sri  Vedhantha  Desikar,   who   was  VisishtAdhwaitha  AchAryAr. He was called ‘NikamAntha  MahA  Desikan’  because  he  had   mastered  Upanishads.  ‘NikamAntha’ and ‘Vedanta’ both mean the same.  He had also a special title ‘Sarva Thanthira Swathanthirar’.  He  had  Prathyaksha  Dharsanam  of  Hayagreevar,  who  is  none  other  than  MahAVishnu  with  the  face  of  a  horse.  He was the original formulator of ‘Vadakalai SampradhAyA’.  He possessed no wealth and lived by taking Alms.  Generally,  if  there  are  some  great  souls,  there  will  be  some  enemies  for  them.  They  will  try  to  do  some  dirty  tricks  in  order  to  humiliate  those  great  men. Sri VedhAntha  Desikar  also  had  some  adversaries  like  this.  ‘Sarvathanthira  Swathanthirar’  means  that he  should  be  able  to  do or  achieve  anything  by  himself,  without  any  sort  of  help  from  outside.  His  adversaries  wanted  to  prove  that  VedAntha  Desikar  could not  do  anything  by  himself.  They  wanted  to  show  to  the  world,  that  he  did  not  deserve  the  title  ‘Sarvathanthira  Swathanthirar’   and  thus  humiliate  him,  and  so  played  a  trick  on  him.

There  was  a  very  poor  and  stupid  Brahmin  boy,  who  was  struggling  in  life  and  could  not  get  married.  Who  will  give  a  girl  in  marriage  to  a  person  who  has neither  money  nor  intelligence? The  adversaries  of  Desikar  thought  that  they  could  humiliate  him  by  using  this  stupid  poor  Brahmachari.  ‘Let  him  go  and  pray  to  him  for  a  bag  of  money.  He does not have any wealth.  He should not beg others for the sake of this boy.  ‘Sarvathanthra  Swathanthirar  means,  he  should  make  the  money  by  himself.  He cannot do it.  We  will  immediately  question  him, “How  can  you  have  that  big  title?”  And bring him to dishonor.’  This was how they planned.  They sent the poor Brahmin boy to him. The  poor  boy  went  to  Sri  Desikar  and  begged  him  to  give  money  for  his  marriage.

(From  this  I  get  support  for  another  important  thought  of  mine,  though  not  related  to  this  matter.  That  is,  in  his  time,  around 700  years  ago,  The  bridegroom  only  gave  money  to  the  bride’s  family  and  married  her.  It  is  a  proof  that  there  was  no  practice  of  demanding  dowry).

VedAntha  Desikar  knew  immediately  that  this  was  a  trick  played  by  his  adversaries.  But  He  took  kindness  towards  that  boy  who  was  sent  to  humiliate  him.  He prayed to MahAlakshmi with a noble Sthuthi called   ‘Sree Sthuthi’.  Immediately it rained gold.  He gave it to the Brahmachari.  Great men get more honor because of enemies. Desikar’s fame also increased after this. Words poured forth from the kindness of Sankarar and Desikar.  Gold also rained.  While  the  Adhwaitha  AchAryAr  sang  the  Sthuthi  asking   Lakshmi  for  kindness  towards  a  poor  lady,  VisishtAdhwaitha  AchAryAr  sang,  asking  the  same  Lakshmi   for  Anugraham  towards  someone  who  was  sent  by  his  adversaries.

There  was  another  great  MahAn  who  was  fully  blessed  by  MahAlakshmi;  his  name  is  Sri  VidhyAranyar.  He has an elevated position among Adhwaita AchAryAs. But that alone does not account for his fame.  He  was  a  great  soul  who  wrote  commentary  for  all  the  four  VEdhAs.  He  wrote  books  on  Astrology,  Medical  science (Vaidhya  SAstram),  Dharma  SAstram,  Artha  SAstram (it helps  govern  a  country),  Literature, etc.  His name itself is a logically derived one.  VidhyA—–Aranyam.  Aranyam means forest.  As  plenty  of  trees,  plants, and  bushes  are  abundantly  found  in  a  forest,  so  also,  many  branches  of  VidhyA   were  mastered  by  him.

The  story  which  I  am  going  to  narrate  now  about  him  may  or  may  not  be  accepted  by  researchers  of  history.  Historians will not accept anything where mysteries are found! But even today,  we  keep  hearing  about  surprising  incidents  that  could  not  be  explained  by  science.

This is the story:–

Before  he  renounced  the  world  and  became   a  saint,  as  a  poor  Brahmin  bachelor,  he  undertook   a  severe  penance  towards  MahAlakshmi.  MahAlakshmi   was pleased with his concentration and appeared before him.  But She threw a bomb!  “You  do  not  have  the  eligibility  to  get  wealth  in  this  birth;  that  is  fate’s  decision;  I  will  bless  you  in  your  next  birth”—saying  thus,  She  disappeared.

He  was  going to  become  so  famous  as   to  be  called  the  ‘Second  Sankarar’  in  the  future.   In  line  with  that  prediction,  he  did  a  smart  thing  exactly  like  Adhi  Sankarar  did  when  He  was  a  bachelor. What was that smart thing?

You  are  aware  of  the  smart  trick  that  Adhi  Sankarar  played   on  his  mother  in  order  to  get  her  permission  to  renounce  the  world  and  embrace  sainthood.  When BrahmachAri Sankarar  went  to  the  river  with  his  mother  for  bath,  He  purposely   got  himself  entangled  into  a  crocodile’s  mouth.  Mother was caught in a frenzy of fear and sorrow.  Sankarar told his mother, “Mother!  Do not fear! If you give me permission  to  become  a  Sanyasi,  the  crocodile  will  leave  me  alone.  Because,  if  I  renounce  the  world  and  accept  Sainthood,  it  is  equivalent  to  taking  a  fresh  birth.  Fate  has  decided  that  I  should  get  caught  by  a  crocodile  in  this  birth. It will not affect me in my next birth”.  Will  any  mother  refuse  to  grant  this,  in  a  delicate  uncertainty  like  this ?  AchAryAr   acted  smartly  this  way  ,  got  his  mother’s  permission  and   took  the  oath  for  renouncing  the  world.  The crocodile immediately let him go.

When  MahAlakshmi  told  VidhyAranyar  that  he  did  not  have  the  eligibility  to  possess  wealth  in  this  birth,  he  also  played  the  same  tactics!  He took up sainthood immediately.  He told Lakshmi, “Mother !  I got my next birth already.  Give me wealth  now!”

She,  in  turn,  showered  abundant  wealth  on  him  as  per  Her  promise.

Gold  and  all  the  wealth  in  the  world  was  heaped  around  him.  But  VidhyAranyar  who  is  now  a  Sanyasi,  was  overwhelmed  with   unbearable  sorrow  and  disappointment.  “Oh!  I  thought  that  I  had  played  a  trick  and  won;  but  in  fact  I  have cheated  myself.  I  begged  for  wealth  to  remove  the  poverty  in  the  home.  But where is the home for me now?  SanyAsi should not touch the wealth at all!  I have bought myself this difficulty stupidly. Had  I  continued  to  live  as  a  poor  man  and  died, I  would  have  at  least  got  all  this  wealth  in  my  next  birth  and  could  have  enjoyed  life.”—He started crying.

VidhyAranyar  was  not  alone  in  this  situation.  Many  among  us  pray  God  for  unwanted  things,  and  after  He  gives  us  what  we  wanted,  we  cry, “ Oh!  Why should there be a thing like ‘Our wants’?  Why did I not leave it to Him?  Now I  have  brought  on  myself  unwanted  miseries  due  to  my  ignorance!” .  Leaving  everything  to  Him  knowing  that  He knows  what  we  want,  is  the  wise  thing  to  do.

But,  as  VidhyAranyar  was  an  intelligent  person,  His  sorrow  faded  away  and  clarity  came  on.  He  understood  that  there  must  be  a  specific  purpose  for  which  AmbAl  had  enacted  this  drama!

The  time  then  was  around  when  Mallikapur (the  muslim  king)  started  his  war  on  South  India.  He had gone up to Rameswaram and caused extensive damages.  In  particular,  he  did  a  lot  of  damage  to  our  temples.  He destroyed our DharmAs.  At  that  time  there  was  no  Hindu  kingdom  to  oppose  him.

Now VidhyAranyar thought of this great ‘Punya Karma’.  ‘There is so much wealth here.  Due  to  AmbAl’s  Anugraham,  I  have  sufficient  intelligence  to  help  run  a  kingdom.  With  these  two  strengths  of  wealth  and  Intelligence,  we  will  help  a  big  kingdom  to  be  established’—He  decided.

His personal loss became a benefit to ‘SanAthana Hindu Dharmam’.

VidhyAranyar knew all the SAstrAs.  Among them was ‘Sakuna SAstram’ (SAstram on omen).  From  that  He  came  to  know  that  time  had  come  to  establish  a  ‘SanAthana  Dharma  SAmrAjyam’  He  also  understood  where  and  through  whom  it  should  be  established.  As  per  that  he  saw  two  shepherds  and  decided   that  they  were  the  persons  who  should  rule  the  new  kingdom.  The names of those two brothers were Hariharan and Bukkan.    He  established  a  government  on  the  banks  of  river  ThungabadrA  and  crowned  them  as  kings.

That place is Hampi.  Even  tourists  from  outside  India  are  coming  even  now  to  have  a  look  at  the  ‘Hampi  Ruins’.   A place by name ‘PampA Saras’ is mentioned in the Ramayana.  It is in Kishkindhai.  The ‘PA’ in other languages changes to ‘HA’ in Kannada.  ‘Pal’ (milk) in Tamizh becomes ‘HAlu’ in Kannada.  ‘Pavalam’ (coral) becomes ‘Havalam’.  Same way, PampA   became ‘Hampa’—present Hampi.

With  the  help of  the  wealth  got  due  to  the  Anugraham  of  MahAlakshmi,  it  was  possible  to  run  the  government,  and  to  wage  war  against  the  Muslim invaders   by  forming  big  armies.  VidhyAranyar  predicted  that  this  kingdom  would  certainly  win  and  hoist  the  victory  flag.  Accordingly,  the  kingdom  became  known  as  Vijayanagara  SAmrAjyam  and  grew  fast.  But that was not its original name.  Hariharan  and  Bukkar  who  adopted  VidhyAranyar  as  their  Guru,  thought  that  the  kingdom  belonged  to  him  and  named  it as  ‘VidhyAnagara  SAmrAjyam’.  Later it became ‘Vijayanagar’.

There is one Vijayanagaram near Visakapattinam.  Many confuse this with the Vijayanagara SAmrAjyam.  But  this  is  different  What  I  am  talking  about  is  the  area  around  Bellari.

Harihara—Bukkar  governed  the  kingdom  and  expanded  it  as  per  the  advice  from VidhyAranayar.

These two kings had a cousin by name Kampannan.  VidhyAranyar appointed him as the commander of the army.  He  sent  him  to  South  India  and  made  him  fight  with  the  muslim  armies  and  win.  Kampannan  brought  together  all  the  scattered  regions  into  one  single  fold.  He used to be called Kampanna UdaiyAr.  Mysore kings also adopted this title ‘UdaiyAr’.

With  the  blessings  of  VidhyAranyar,  Kampanna  UdaiyAr  went  up  to  Rameswaram.  On  the  way,  he  fought a  few wars   with  the  representatives  of  Tippu  Sultan  and  defeated  them.  There was a big war in Madurai.  The  DEvathA  of   Madurai  appeared  before  Kampannan  and  gave  him  a  sword.  He had so much of power derived from worship.  Because  of  that  power  only  he  demolished   MAlikApur’s   destructive  designs  and  renovated  our  temples.  He  gave  a  new  enthusiasm  to  the  Hindu  religion  and  gave  a  fresh  life  to  Vedic  customs.

There is a place called Kannanur near Samayapuram in Trichy.  I  had  gone  and  visited  a  temple  called  by  the  locals  ‘PochchalEswarar  Temple’.   The actual name was ‘HoysalEswarar’. The  deity  used  to  be  worshipped  by the  Hoysala  hierarchy  of  Karnataka.  ‘HoysalEswarar’ became ‘PochchalEswarar’.    Some  people  thought  that  ‘PochchalEswarar’  was  wrong  and  corrected  it  as ‘BojEswarar’.  Hilarious! I  saw  that  in  the  wall  of  the  temple  Gopuram (tower),  there  was  engraved, “Kampanna  UdaiyAr  saved  this  temple  when  muslims  were  destroying  it”.  We  can  understand  the  damage  done  by  the  muslim  army,  by  a  mere  look  at  it.  Normally,  stones  used  to  be  stacked  on  either  side,  and  broken  stones  were  filled  in  the  gap.  Here,  the  stones  on  one  side  and  the  small  stones  have  gone,  and  only  the  stone  stacking  on  the  other  side  stands  like  a  skeleton  without  flesh.  It  was  only  because  of  Kampanna  UdaiyAr,  that  at  least  this  wall  remained.  The  nearby  Kambarasanpettai  should  have  come  up  due to  his  name  only.  There  is  VAlAdinallur  nearby  which  was  given  by  him  to  the  Brahmins  as  tax—free  land.  That is why it is even now called ‘Kamparaya Chathurvedi  Mangalam.’

Kampanna UdaiyAr had a wife by name Gangadevi.  She had accompanied him wherever he went to fight.  Not  only  that,  she  also  chronicled all  the  incidents  that  happened  on  the  way,  very  nicely  and  with  a  great  poetic  touch.  She  had  written ‘Gangadevi  MadhurA  Vijayam’ ( Gangadevi’s  Madurai  visit),  in  a  very  interesting  poetic  language,  even  as  good  as  KAlidAsan,  and  with  minute  observations.  The Epigraphical department had brought out this in print. It  is  a  great  pride for  all  of  us  that  a  lady  had  written  such  a    travelogue  some  six  hundred  years  ago.

Vijayanagara Kingdom was born out of MahAlakshmi’s Blessing.  With  ParAsakthi’s  Blessings,  Kampanna  UdaiyAr   won  all  the  wars  and  expanded  the  kingdom.  With Saraswathi’s Blessings, this nice travelogue was written.

In  a   country  which  was  in  peril  for  almost   fifty  years  because  of  other  religions,  Kampanna  UdaiyAr  re-established   Vedam, Temple, Dharmam, etc.   and  thus  did  a  yeoman  service  to  the  people.   In  this  lineage  of  Vijayanagara  Kingdom,  was  born  the  world  famous  king  Krishna Devarayar.  The  seed  of  all  the  good  things  these  kings  did,  was  sown  by  VidhyAranayar  only.  VidhyAranyar  was  the  first  person  who  established  the  kingdom,  expanded  it  and  divided  it  into  various  divisions  which  were  ruled  by  different  representatives.

He  laid  the  path  for    reviving  the  DharmAs   and  taking  them  to  the  top,  by  removing  the  muslim  kingdoms  and  establishing  the  Hindu  kingdom.  After  the  kingdom  was  firmly  established    he  undertook  the  responsibility  for  the  protection  of  DharmA.  He  decided  that  if  he  could  revive   Adhi Sankarar’s  Adhwaita  SampradhAyam,  all  the  Vedha  DharmAs  would  automatically  take  new  life.   With  that  idea,  he  renovated  the  old   Sankara  Matams  in  Karnataka  and  Andra Pradesh.  He also established some new Matams.  At  that  time,  the  philosophy  of  Dhwaitam,  which  objects  to  Adhwaitam  had  spread  in Kannada  Desam.  He established these new Matams to counter that also.

For  the  welfare  of  the  people,  both  Sastram  and  SAstram   are  necessary.  Sastram  means  weapon;  this  is  required  to  defend  against  the  invasion  by  enemies.  SAstram is necessary to save ourselves by protecting our Atman.  VidhyAranayar  saved  the  whole  Hindu  community,  by  indirectly   using  weapons  and  by  directly  using  SAstram  by  establishing  new   Sankara  Matams  and  renovation  of   the  old  ones.  He  was  a  great  soul  who  helped  all  the  three  paths -Karma, Devotion,  and  Wisdom.  His books ‘Panchasathee Prakaranam’ and ‘Jeevan Mukthi Vivekam’ will impart ultimate wisdom.  He  nourished  the  path  of  Devotion  by  establishing  Matams  and  renovating   temples.  He established the path of Karma by writing commentaries on VedhAs.  The  one  real  encouraging  thing  which  gave  him  the  strength  to  perform  all  this  service  was  the  wealth  he  got  from  MahAlakshmi.

The  attitude  to  give  away  the  wealth  is  a  greater  and  nobler  quality  than  earning.  MahAlakshmi will grant this attitude also.  Sankarar  who  prayed  MahAlakshmi  on  behalf  of  the  poor  Brahmin  lady,  did  not  think  of  HER  as  the  ultimate  God  for  wealth,  when  He  prayed  HER  for  self;  He  prayed  HER   as  the  GnAnambikai  (DevathA  OF  Wisdom)  who  removes    all  the  dirt  from  the  mind. (SlOkA starting with ‘SampathkarAni’).

Vaishnavites  do  not  call  Vishnu  as  ‘Father’,  but  call  MahAlakshmi  as  Mother (ThAyAr)   only.    She is the ParAsakthi who is SreeMAthA.  AchAryAr  calls  HER  as  MAthA (Mother),  and  says,  “It  is  enough  if  I  prostrate  before  you;  that  ‘NamaskAram’  will  grant  me  all  the  wealth,  pleasures  of  senses,  Kingdom,  etc.  But I do not want any of those.  I  want  only  one  wealth  from  you;  doing  ‘NamaskAram  to  you  only  wipes  out  all  my  PApam (sins);   I  want  only  this  wealth  from  you,  Oh God  of  wealth!  May this not leave me!”

Everyone should worship MahAlakshmi to live life without greed.  Everyone  should  pray  HER  not  for  the  self  but  for  the  welfare  of  the  others  like  AchAryAr,  VidhyAranyar,  and  Sree  Desikar  did.  Whichever  wealth  comes  or  does  not  come,  let  us  worship  HER  for  the  one  pure  wealth  of  being  without  Paapam (sins).



Categories: Deivathin Kural

Tags:

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: