Sri Periyava Mahimai Newsletter- May 7 2012


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – How to do Guru Bhakthi and Sharanagathy? Sri Pradosha mama shows us yet another time to all of us on how to do it. In Deivathin Kural, Sri Periayva talks about the need for our unconditional faith and surrender even if a Guru is unqualified or fake. This is the quality that will elevate us and help cross the samsara sagaram.  Instead of questioning our gurus all the time, how perfect we are in total faith and surrender like Sri Pradosha Mama? A question to ask ourselves. This incident is a sparkling reminder of that.

Many Jaya Jaya Sankara to out sathsang volunteers Smt. Savita Narayan for the Tamizh typing and Shri. Harish Krishnan for the translation. Rama Rama

(வாயினால் உன்னைப் பரவிடும் அடியேன் படுதுயர் களைவாய் பாசுபதா பரஞ்சுடரே)

ஸ்ரீ ஸ்ரீ ஸ்ரீ மஹாபெரியவாளின் மகிமை (7-5-2012)

ஆதிசிவனே!”

உலகெல்லாம் நிறைந்து பிரம்மவஸ்துவாய் அருள் புரியும் ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவாளெனும் சர்வேஸ்வர திருஅவதாரம் நமக்கெல்லாம் சுகப்பிரம்மரிஷி அவர்களின் மேன்மையோடு தோன்றி அனுக்ரஹித்துள்ளது.

இப்பெரும் தெய்வ ரகசியம் அறியாதவர்களாய் நாமெல்லாம் அஞ்ஞானிகளாய் இருந்தும் அந்த தெய்வத்தின் பரமகருணை அந்த ரகசியத்தை அவ்வப்போது நம்மில் சிலருக்குக் காட்டி அனுக்கிரஹித்துள்ளது.

இப்படிப்பட்ட சிலருக்கும் கிட்டாத பெரும் பாக்யம் பிரம்மஸ்ரீ பிரதோஷம் மாமா போன்ற சொற்ப சில புண்ணிய புருஷர்களுக்கு மட்டும் இந்த மாபெரும் உண்மை, மகாசத்தியம் பூர்ணமாக உணர்த்தியருளப்பட்டுள்ளது. நம்மிடையே அபார கருணையினால் அதிமேன்மையையும் சக்தியையும் கட்டுப்படுத்தி நம்மில் ஒருவராகவே காருண்யம் பொழிவது சாட்சாத் சர்வேஸ்வரரே என்ற உண்மையினை திடமாக அறிந்திட்டவரான பிரம்மஸ்ரீ மாமா தன் பிறவிப்பயனாக இதைப்பெற்று மகிழ்கின்றனர்.

அன்று பல வருடங்களாக ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணுவிற்கு தாமரை புஷ்பம் சாற்றி மகிழ்ந்த கஜேந்திரனைப் போல பிரம்மஸ்ரீ மாமாவும் சாட்சாத் பரமேஸ்வர ரூபமான ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹா பெரியவாளுக்கு வில்வம் சமர்ப்பித்து ஆனந்தம் பூண்டார். இதில் விசேஷமென்னவென்றால் ஸ்ரீ பெரியவா அதைப் பூர்ணமாக ஏற்றுக்கொண்டதோடல்லாமல், தான் சாட்சாத் பரமேஸ்வரரே என்பதை பக்தனுக்கு திடமாக்கும் நோக்கத்தோடு அந்த வில்வத்தை தானே கேட்டு வாங்கி சூடிக் கொண்ட சம்பவங்கள் பல உண்டு.

தினமும் வில்வமாலையோடு செல்லும் பிரதோஷ நாயன்மார், ஏதோ ஒரு மனவருத்தம் காரணமாக அன்றைய தினம் அதை எடுத்துச் செல்ல மறந்துவிட்டார்.

விடியற்காலை மணி 4.00. தினம் முன் இரவே ஸ்ரீ மடத்திற்கு சென்று அங்கேயே உறங்கி அதிகாலையில் விஸ்வநாதரை விஸ்வரூபத் தரிசனத்தில் வில்வம் சேர்த்து மகிழ்பவரான பிரதோஷ மாமா அன்றும் துயில் எழுந்து தரிசனத்திற்கு ஆவலோடு நிற்கிறார்.

ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹா பெரியவா கொட்டகைக்குப் போகும் வழியில் பிரதோஷம் மாமா அருகில் வந்து நிற்கின்றார். மாமாவிற்கு பரம ஆனந்தம். அந்த ஆனந்தத்தில் தான் அன்று வில்வ மாலையோடு வராததை மறந்து நின்றார்..

ஆனால் சர்வேஸ்வரரான ஸ்ரீ பெரியவா அதை மறக்கவில்லை.

“இவர் வில்வம் கொண்டு வந்தாரா கேளு” என்கிறார். முற்றும் துறந்த முனிவரின் வேடத்தில் முக்கண்ணணுக்கும் அவ்வேடத்தின் விரும்பி எதையும் கேட்கலாகாது என்ற தர்மம் மட்டும் பக்தருக்காக மறந்துவிட்டது போலும்.

தானே விரும்பி மாமுனிவர் வில்வமாலையைக் கேட்கிறார்.

பிரதோஷமாமா செய்வதறியாது ஸ்தம்பித்து நிற்கிறார். இப்படித் தனக்கொரு பாக்யமா என உருகுகிறார்.

“இன்னிக்கு கொண்டு வரலையே” என்கிறார் தயங்கியபடி. ஆனால் ஈஸ்வரர் விடுவதாயில்லை. அங்கே நின்ற பிரம்மஸ்ரீ வேதபுரிமாமாவிடம்,

“நீ போய் வில்வத்தைப் பறிச்சுக் கொடு. இவர் கட்டித் தொடுத்துக் கொடுப்பார்” என்ற அன்பு கட்டளையிடுகிறார். இது எப்பேற்பட்ட அனுக்ரஹம். அதேபோல வில்வம் கொண்டு வரப்பட்டு அதை ஸ்ரீ பெரியவா ஏற்று கொண்டாரென்றால் அந்த நடமாடும் தெய்வத்தின் அன்பை என்னென்பது? இப்படி ஒரு பாக்யம் அமையப்பெற்ற நாயன்மாரின் பக்தியை எப்படி வியப்பது!.

ஓருமுறையல்ல. பலமுறை இப்படி ஸ்ரீ பெரியவா தன் பக்தனிடம் வில்வமாலையைத் தானே வலியக் கேட்டு சூடிக் கொண்டுள்ளார்.

அன்று தாமரை புஷ்பத்தை ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவிற்கு சமர்ப்பிக்கும் பக்தியை இடைவிடாது செய்த கஜேந்திரன் போல பிரம்மஸ்ரீ மாமாவும் நடமாடும் தெய்வத்திற்கு வில்வம் சமர்ப்பிப்பார்.

கஜேந்திரனை, கந்தர்வனான முதலைக் கவ்விய போது தன் பலத்தால் முயன்று பார்த்து விடுபடலாம் என்று முயற்சி செய்துவிட்டு அது முடியாமல் அதன் பின் பூர்ண சரணாகதம் செய்தபின்தான் கஜேந்திரனுக்கு ஸ்ரீ மஹாவிஷ்ணு காட்சியருளி ஆபத்திலிருந்து விடுவித்தார்.

“ஆதிமூலமே” என்று கஜேந்திரன் பூர்ணமாக ஸ்ரீ மஹாவிஷ்ணுவை சரணமடைய சில நேரங்களாயின. ஆனால் பிரம்மஸ்ரீ மாமாவிற்கு இருந்த அசஞ்சல சரணாகதம் அவர் ஒருமுறை இதய வலியால் துடித்தத் தருணத்தில் வெளிப்பட்டது.

தினமும் ஸ்ரீமடத்திற்குச் சென்று அங்கேயே படுத்திருந்து அதிகாலையில் ஸ்ரீ பெரியவாளைத் தரிசிக்கும் வழக்கமாக, அன்று இரவும் மாமா ஸ்ரீ மடத்திற்குச் சென்றார். படுத்திருந்தவருக்கு நெஞ்சுவலி வந்துவிட்டது. வலிதாங்க முடியாமல் தவித்தார். அதை யாரிடமும் சொல்லாமல் காலை தரிசனத்திற்குப் பின் சைக்கிளில் வீடு திரும்பினார்.

மாமாவின் துணைவியார் இப்படி சோர்வுடன் வந்து ஈஸிசேரில் படுத்துவிட்ட கணவரை கண்டதும் வித்யாசமாகத் தோன்றவே என்ன விஷயம் என்று கேட்க, மாமாவும் நெஞ்சுவலி என்று சொன்னார்.

மாமிக்கு ஒன்றும் ஓடவில்லை.

உடனே காஞ்சிபுரத்தில் ஒரு டாக்டரிடம் கூட்டிச் சென்றார். டாக்டர் மாமாவைப் பார்த்தவுடன், அவர் நிலைமையை உடனே புரிந்துக் கொண்டு விட்டார்.

“இவரைக் காலம் தாழ்த்தாமல் ஒரு மணி நேரத்திற்குள் சென்னை கொண்டுச் சென்று அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்தாக வேண்டும். கொஞ்சம் கூட நேரம் தவறக்கூடாது, மிக அவசரம்” என்று எச்சரித்து விட்டார்.

அப்போதெல்லாம் தீவிர நெஞ்சுவலிக்கான மருத்துவம் சென்னை பெரிய ஆஸ்பத்திரியில் மட்டுமே கிடைக்கும் சூழ்நிலையாக இருந்தது. மாமி தவித்தாள். உடனே காரில் சென்றாலும் சென்னைக்குப் போக ஒரு மணிக்கு மேலாகுமே…….அங்கே அப்படிச் சென்றாலும் உடனே சிகிச்சை கிடைக்க வேண்டுமே என்பது போலான கவலைகளால் மாமி துவண்டு நிற்கிறாள். எப்படி போவது? யார் காரில் செல்வது? என்று ஒன்றும் புரியாத நிலை.

மாமியின் நிலைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட நிலையில் பிரதோஷம் மாமாவின் மனநிலை இருந்தது. கஜேந்திரனின் ஆரம்ப நிலையான தன்னால் கூடியமட்டும் முயற்சிக்கலாமென்ற நிலைமையில் மாமியின் மனம் சஞ்சலமடைய, மாமாவோ ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவாளைத் தரிசித்து உத்தரவு வாங்காமல் செல்லக்கூடாதென்ற அசஞ்சல பக்தி நிலையில் இருந்தார்.

அந்த பக்திக்கு வழிசெய்வது போல ஸ்ரீ மடத்தில் கைங்கர்யம் செய்யும் ஒரு அன்பர் குதிரை வண்டியில் ஸ்ரீ மடத்திற்கு இவரை அழைத்துச் சென்றார். அங்கு யாரவது காரில் வரும் வாய்ப்பிருந்தால் அவருடன் இவரைச் சென்னைக்கு அனுப்பலாம் என்று அந்த அன்பர் விழைந்தார்.

ஸ்ரீ மடம் வந்தாயிற்று. மாமிக்கு பரபரப்பு அடங்கவில்லை. யார் காரில் எப்போது எப்படி சென்னை போவதென்றெல்லாம் மனம் அங்கலாய்ப்பு! அப்போது ஸ்ரீ மடத்து அன்பர் மாமியை உள்ளே அழைத்து சென்னைக்குப் போகும் போது சாப்பிட ஆகாரம் கொடுத்தனிப்பினார்.

மாமி திரும்பிவந்துப் பார்த்தபோது மாமாவைக் காணவில்லை. இதய நோய் தாங்காமல் துடித்துக் கொண்டிருந்தவர் எங்கு சென்றார் என்று புரியவில்லை. உடனே உள்ளே ஓடினார். அங்கே ஸ்ரீ பெரியவா தரிசனம் அருள, எதிரே மாமா மூச்சிரைக்க முடியாமல் நிற்கிறார். மாமாவின் நோயின் வேதனை நிறையவே தெரிகிறது.

அப்பேற்பட்ட சூழ்நிலையிலும் பிரதோஷம் மாமாவிற்கு சக்தி கொடுத்து நிற்பது எதிரே தரிசனம் தரும் சாட்சாத் ஈஸ்வர்ரே என்ற பூர்ண நம்பிக்கை ஒன்றுதான்.

வலியின் வேகத்தில் பேச்சு எழுவதே கடினமாகிவிட்ட நிலையில் “ஆதிமூலமே” என்று இரண்டே வார்த்தைகளுக்குமேல் அன்று கஜேந்திரன் அழைக்க இயலாத கஷ்டத்திற்கு சற்றும் குறையாத வேதனையோடு பிரம்மஸ்ரீ மாமாவின் உதடுகள் அசைய அந்த தேவாரப்பதிகம் ஒவ்வொரு வரிகளாக மெல்ல எழுகின்றன.

மண்ணின் மேல் மயங்கிக் கிடப்பேனை

வலியவந்தெனை ஆண்டு கொண்டானே

கண்ணிலேன் உடம்பில் அடு நோயால்

கருத்தழிந்துனக்கே பொறையானேன்

தெண்ணிலா வெறிக்கும் சடையோனே

தேவனே திரு ஆவடு துறையுள்

அண்ணலே எனையஞ்ச லென்றருளாய்

ஆரெனக் குறவு அமரகள் ஏறே

 

பிரதோஷம் மாமாவிற்கு தன்னிச்சையாக இந்த தேவாரப் பதிகம் தன் இதயவலியின் வீர்யத்தையும் மிஞ்சி மனதில் தோன்ற ஒவ்வொரு வரிகளாக அவர் மூச்சிரைக்க வேதனையோடு சொல்ல அங்கே பக்கத்தில் நின்ற பூர்வாஸ்ரமத்தில் தியாகராஜன் என்ற அன்பர் அவ்வரிகளை ஒவ்வொன்றாக ஸ்ரீ பெரியவாளிடம் எடுத்துச் சொன்னார்.

“இம்மண்ணில் மயங்கிக்கிடந்த என்னை, நீயே வலிய வந்தல்லவா ஆட்கொண்டாய்? அதனால் இப்போது நான் உனக்கு பாரமாகி விட்டேன். அது என் தவறல்லவே! அதனால் என் இன்பதுன்பங்களுக்கு நீயே பொறுப்பு…..நீயே கதி என்றிருக்கும் எனக்கு உன்னைவிட்டால் ‘அஞ்சேல்’ என்று வேறு யார் அடைக்கலம் அருள முடியும்? நிச்சயம் நீ தான் என்னை காப்பாற்ற முடியும்”.

இப்படி பொருள்படும் தேவார திவ்யவரிகளை ஒவ்வொன்றாக பிரதோஷம் மாமா கூற அதை அந்த அன்பர் ஸ்ரீ பெரியவாளிடம் எடுத்துரைக்க அந்த கடும் சூழ்நிலையிலும் அங்கிருந்தோர் அனைவருக்கும் ‘பூர்ண சரணாகதம்’ என்பதற்கான இலக்கணமாக அந்தக் காட்சி அமைந்தது.

எல்லோரும் உணர்வு பூர்வமாக சூழ்ந்திருக்க பரிபூர்ணசரணாகதம் செய்யும் பக்தனை “நீ மெட்ராஸ் போயிட்டு வா’ என்று ஸ்ரீ பெரியவா அருள்கிறார். நீ போய்விட்டு திரும்பிவா என்ற அருள்வாக்கே பக்தர் பூர்ணகுணமடைந்து திரும்புவார் என்பதை உணர்த்தி அருளியது.

ஆதிமூலமே என்று சரணாகதம் செய்த கஜேந்திரனுக்குக் காட்சி தந்த மஹாவிஷ்ணுவிற்கு அந்த சூழ்நிலையிலும் தாமரை புஷ்பத்தை சமர்பித்து மகிழ்ந்ததாம். அதேநிலையில் தாம் பிரம்மஸ்ரீ பிரதோஷம் மாமாவும் தேவார வரிகளை ஆதி சிவனே என ஸ்ரீ பெரியவாளிடம் அந்தக் கடுமையான வேதனையிலும் பாடி நின்றது நமெக்கெல்லாம் பரிபூர்ண சரணாகத தத்துவத்தை உணர்த்துகிறதல்லவா?

இப்படிபட்ட சரணாகதம் அடைந்துவிட்டால் ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ மஹாபெரியவாளெனும் காருண்யமூர்த்தி நம்மை எல்லாவித இடர்களிடமிருந்து காப்பாற்றி சர்வ மங்களத்துடன் சகல ஐஸ்வர்யங்களையும் அள்ளி வழங்குவார் என்பது சத்தியமே!

—  கருணை தொடர்ந்து பெருகும்.

(பாடுவார் பசிதீர்ப்பாய் பரவுவார் பிணிகளைவாய்) – சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் தேவாரம்)

_______________________________________________________________________________

Shri Shri Shri Mahaperiyavaal Mahimai (7-5-2012)

“Adhi Sivane”

Shri Mahaperiyava, who is the avatar of Shri Adi Shankara, due to His kindness, to bless all the people, like a Sugabrahma Rishi Saint, took avatar as Shri Shri Shri Mahaperiyava, walked this earth and blessed us.

Even though we are all living ignorant of the above fact, there are instances, due to His kindness, Periyava has shown His true self and blessed some of the devotees.

Brahmashree Pradosham Mama is one of the few blessed souls who knew and has experienced this truth, even though Periyava, due to His kindness, walked among others like an ordinary mortal. Pradosham Mama feels that his life’s goal has been fulfilled by knowing this truth.

Just like how Gajendran the elephant enjoyed bringing Lotus flower daily to Sri Vishnu, Pradosham Mama enjoyed brining Vilvam to Periyava. There are multiple instances where Periyava Himself had requested Mama to get Vilvam and also let Mama enjoy seeing Periyava adorning the Vilvam leaves.

On that particular day, Pradosham Mama had forgot to take the Vilvam garland due to some other problem. Mama’s routine was to go and sleep at the Srimatam and then wake up at 4 AM for the Vishwaroopa darshan waiting with Vilvam garland. On this day too Mama woke up and was eagerly waiting for Periyava.

Periyava came out and stopped near Mama. As He came near, Mama stood there enjoying the darshan and totally forgot about the Vilvam garland. But Sarveshwaran Periyava did not forget that.

Periyava asks, “Ask him if he got Vilvam today.” It seems for His devotee, He forgets that He is an all renounced saint. He likes when Mama brings the vilvam garland.

Pradosham Mama did not know what to do. “I did not bring it today”, he replies. Periyava looks at Brahmashree Vedapuri and said, “Go and get some vilvam leaves. He will make a garland.” The vilvam was bought and Periyava accepted it. What a great blessing this was. Also how amazing is Pradosham Mama’s bhakthi.

This same incident has happened multiple times. Periyava had asked Pradosham Mama for Vilvam multiple times and accepted it.

Pradosham Mama used to get Vilvam garlands for Periyava regularly, just like elephant Gajendran used to get lotus flower for Sri Vishnu.

When the Gandharva in the form of crocodile caught Gajendran’s legs, the elephant tried using all its strength to free itself and then realized that it was not working and surrendered to Sri Vishnu. It was then that Sri Vishnu appeared and rescued Gajendran.

It took some time for Gajendran to shout, “Adi moolame” and surrendered to Vishnu. We come to know of Pradosham Mama’s bhakthi when once he was suffering from a heart attack.

As was his usual routine, Pradosham Mama went to Srimatam to sleep there for the night and to have Periyava’s darshan in the morning. When he was sleeping, he started feeling pain in his chest. He did not say this to anyone and after Periyava’s darshan in the morning, drove his bicycle and reached his home.

On seeing Pradosham Mama come and sit in the EC chair with a very tired face, Mami asked him if he was feeling ok. Pradosham Mama told her that his chest was paining. Mami did not know how to react. She took Mama to a doctor in Kanchipuram. The doctor checked Mama and found out the problem. He said, “You need to take Mama to Chennai within one hour. You should not delay this. Every minute delayed is a big risk.”

In those days, the treatment for chest pain was only available in Chennai General Hospital. Mami was confused on what needs to be done. Even if they go in a car, it will take more than an hour to reach Chennai. And then additional time is required to reach the hospital, complete the admission formality before the real treatment starts. She also did not know in whose car they can go to Chennai.

Pradosham Mama’s mindset was completely opposite compared the Mami’s. Mami was trying to think of different options like Gajendran trying to use his powers to free himself. But Mama did not even want to go without getting the permission of Periyava.

A horse drawn cart stopped in front of their house. The person who came in the cart told Mama that he had come to pick up and take him to Srimatam. If there are anyone going to Chennai, Mama can go along with them.

They reached Srimatam. Mama was still tensed about how Mama can be taken to Chennai as soon as possible. The Srimatam Sippanthi who bought them there packed some food and gave it to them. He asked them to eat it on their way to Chennai. When Mami came back after getting the food, she was unable to find Pradosham Mama in the place she had left him. Mami did not know where he could have gone with his chest pain.  When she went inside, she saw Mama standing before Periyava. Mama was unable to breathe properly and his face showed the pain he was undergoing.

But still Mama believed strongly believed that it was Periyava who was giving him the strength to even stand there. With the pain being intense, Mama was like Gajendran who could only utter the two words “Adi Moolame”. But with Periyava in front of him, he moved his lips and he started to sing Devaram line by line.

“Mannin Mel Mayangi Kidapenai

Valiya vanthu enail aandu kondane

Kannilen udambil Adu noyaal

Karuthazhinthunakke porai aanen

Thennila verikkum sadayone

Devane Thiru avadu thuraiyul

Annale enai anjal endu arulvai

Aaru ena kuravu Amarargal Ere”

Pradosham Mama uttered all these lines overcoming his pain. As he kept telling the line, Shri Thyagarajan who was present there, said all these lines to Periyava.

The meaning of the poem goes like this. “You came all by yourself and took care of me, when I was lying in the ground unconscious. So I have become a burden to you and that is not my mistake. So you are responsible for my happiness and sorrow. I live with you as my only strength and course and who else will take me under them other than you. You are only one who can save me.”

As Pradosham Mama said all the lines one by one and Shri Thyagarajan repeated them to Periyava, the entire incident showed everyone present there the true meaning of “complete surrender”.

Periyava blessed Pradosham Mama and said, “You go to Madras and come back”. The words “come back” clearly indicated that Mama need not worry and he will be cured and will be back to Kanchipuram soon.

When Gajendran called “Adi Moolame” and when Sri Vishnu appeared, Gajendran offered the lotus flower as usual. Similarly, Pradosham Mama sang Devaram, even though he was suffering from chest pain. Does this not show the complete surrender the devotees had?

If we also surrender to Periyava in a similar way, Periyava will remove all the obstacles in our life and will bless us all with peace and happiness.

Grace will continues to grow.

(Appease the hunger of those who sing, Cure the disease of those who spread your name – Sundaramurthy Swamigal Devaram)



Categories: Devotee Experiences

Tags:

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: