43.3 Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Incarnations of Vishnu and Shiva: Shiva-Vishnu similarities and differences



Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Can Maha Vishnu and Eswara swap their portfolios or is it fixed & restricted? What did Lord Krishna do when he took the Avatar and what attributes did he display? Who are given the authority to impart the highest knowledge? Sri Periyava answers.

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the great translation and Smt. Sowmya Murali for the felicitous drawing and the audio. Rama Rama

விஷ்ணு அவதாரமும் சிவாவதாரமும்: சிவ-விஷ்ணு ஒற்றுமை வேற்றுமைகள்

ஒரு பரமாத்மாதான்-சிவன், விஷ்ணு என்று இரண்டு ரூபத்தில் இரண்டு பேருக்கும் தாங்கள் பரமாத்மா என்று தெரியும். அதோடு ஈச்வரனுக்குத் தானே விஷ்ணுவென்றும், விஷ்ணுவுக்குத் தானே ஈச்வரனென்றும் தெரியும். கீதையில் அப்படித்தான், ‘யோகம் ஐச்வரம்’ என்று ஈச்வரனுக்குரியதான யோகத்தைத் தாம் காட்டுவதாகச்சொல்லி ஸம்ஹார க்ருத்யத்தைக் காட்டினார்.

ஆனால், லோக வ்யவஹாரம் என்பதைப் பல தேவதைகள் அவரவருக்கென்று ஒரு பொறுப்புடன் நடத்துவது போலவே விளையாட வேண்டும். ராஜாங்க அதிகாரிகள் இன்னார் இன்ன இலாகா என்று கார்யம் செய்வதுபோல தேவதைகளுக்கு ஒழுங்காக வகுத்துக் கொடுத்து விளையாட்டை நடத்தவேண்டும் என்பதுதான் ஏக பரமாத்மா பல ரூபம் போட்டுக்கொண்டதற்குக் காரணம். இதில் மஹாவிஷ்ணு, ஈச்வரன் என்று இரண்டு ரூபம் எடுத்துக் கொண்டு ஒன்றில் சக்ரவர்த்தியாயிருந்து லோக நிர்வாஹம் செய்வது, இன்னொன்றில் யோகியாயிருந்து லோகத்திலிருந்து ஜீவர்களை விடுவிப்பது என்று விளையாட்டுப் பண்ணுகிறார். இது நிரந்தர விடுதலை.

முன்னேயே சொன்னாற்போல, விடுவிப்பதில் இரண்டு தினுஸு. நிரந்தரமாக விடுவிப்பது ஒன்று. அது ஞானத்தினாலேயே நடப்பது. அதைச் செய்வதற்காக ஞான ஸ்வரூபமான தக்ஷிணாமூர்த்தி யோகியாயிருக்கிறார். இன்னொன்று, தாற்காலிகமாக விடுவிப்பது. ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுதலை பெற லாயக்கே இல்லாதவர்களுக்கும், ‘ஐயோ, பாவம்!’ என்று தாற்காலிகமாக ஓய்வு தருவது. அதுதான் ப்ரளயம். ‘ப்ரளயம்’ என்ற வார்த்தையைக் கேட்டால் பயங்கரமாக இருந்தாலும் அதற்கு நிஜ அர்த்தம், ‘நன்றாகப் பரமாத்மாவின் அமைதியில் லயித்துப் போவது’ என்பதே. ப்ர-லயம்: ‘ப்ர’, நன்றாக; ‘லயம்’, லயிப்பது. ‘ஸம்ஹாரம்’ என்று கோர க்ருத்யமாகத் தெரிவதற்கும் அர்த்தம், ஸ்ருஷ்டியில் வெளிவந்ததை ஆதியிலிருந்த அமைதி நிலைக்கே பழையபடி இழுத்துச் சேர்த்துவைப்பது என்பதுதான். ஆனால் இது நிரந்தரமான முக்தியில்லை. முக்தியில் பரமாத்மாவுடன் ஜீவாத்மா மறுபடி பிரிக்கமுடியாமல் ஒன்றாகப் போய்விடும். லயிப்பது என்றாலோ லயம் கலைந்தபிறகு அடுத்த ஸ்ருஷ்டியில் ஸம்ஸாரத்துக்கு வரவேண்டியதுதான் என்று அர்த்தம். ஆனாலும் அத்தனை காலமாவது, லாயக்கே இல்லாத ஜீவனுக்கும் ஈச்வரன் ருத்ரனாக இருந்து வாழ்க்கையின் ஓயாத சஞ்சலங்களிலிருந்து ஓய்வு தருகிறான். சித்த சுத்தியோடு கர்மாக்களைக் கழித்துக்கொண்டு ஞான மார்க்கத்தில் செல்பவர்களுக்கு தக்ஷிணாமூர்த்தி ரூபத்தில் குருவாக வந்து பரம சாந்தனாகவும் பரம ஹிதமாகவும் ஸம்ஸார விடுதலை தரும் போதோ அவர்களுடைய தகுதிக்கு ஏற்ற வெகுமதியாக நிரந்தர முக்தியாகவே தருகிறான். தகுதியில்லாதவர்களுக்கும் தாற்காலிக முக்தி தரும்போது அப்படி சாந்தமாக, ஹிதமாகப் பண்ணலாமா? அப்போது ‘எப்படி வேண்டுமானால் இருந்துவிட்டுப் போகலாம்’ என்று ஜனங்களுக்குக் குளிர்விட்டுப் போய்விடுமல்லவா? அதனால்தான் சாந்த ஸ்வரூபியாகப்போய் ப்ரளயத்தை உண்டுபண்ணாமல் ருத்ரனாக பயங்கர ஊழித்தாண்டவம் செய்து கார்யத்தை முடிக்கிறான். பயமுறுத்தி, கஷ்டப்படுத்தி, ஆனாலும் பெரிய சாந்த நிலையில் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கிறான். இது இருக்கட்டும்.

இவரிவருக்கு இன்ன கார்யம் என்று தேவதைகளுக்கிடையே பரமாத்மா வைத்திருக்கிறான் என்றேன். ஒருத்தர் டிபார்ட்மென்டில் இன்னொருத்தர் தலையிட்டால் ஒழுங்கு போய்விடும். ஆனாலும் எல்லாதேவதைகளும் முடிவில் ஒன்று தான் என்ற அபேத பாவமும் உலகத்திலிருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால், “என்னுது, உன்னுது” என்று (தெய்வ பேதம் செய்து) கட்சி கட்டிக்கொண்டு ஒரே சண்டையாகத் தான் ஜனங்கள் நிற்பார்கள். ஆனால் பரமாத்மாவின் ஏற்பாட்டில் எப்படியிருக்கிறதென்றால், ஈச்வரன் (சிவன்), விஷ்ணு, அம்பாள் போன்ற முக்ய தேவதைகள் தங்களுக்குள் அபேதத்தைக் காட்டுவதாக எந்தப் பொறுப்பையும் ஏற்று, எந்த டிபார்ட்மென்டையும் நடத்தலாம் என்றிருக்கிறது. சின்ன தேவதைகள் இப்படிச் செய்யமுடியாது. முக்ய தேவதைகளும் ஓரொரு ஸமயத்தில் ஓரளவுக்குத்தான் இலாகாக்களை மாற்றிக்கொண்டு பண்ணுவது. ஒரேயடியாக மாற்றிக் கொள்வதில்லை.

க்ருஷ்ணருக்கு முற்பட்ட அவதாரங்களில், சட்டென்று கொஞ்ச நாழிக்கு மட்டும் ஒரு ஆவிர்பாவம் பண்ணியோ, அல்லது சில வருஷமோ பல வருஷமோ பூலோகத்தில் மநுஷன் மாதிரி வாஸம் பண்ணியோ தப்புக் கூட்டங்களை அழித்து, வேத தர்மத்தை விளங்கும்படிச் செய்வது என்றிருந்தது. அதாவது ஒரு ராஜா சத்ருக்களை வதம் பண்ணி தர்ம மார்க்கத்தில் ராஜ்யபாரம் செய்வதுபோல அவை இருந்தன. இதனால் லோக பரிபாலனத்தில் ராஜாவாக உள்ள மஹாவிஷ்ணுவே அவதாரங்கள் எடுத்து க்ஷத்ரிய தர்மப்படி யுத்தம் செய்வது, பரிபாலிப்பது என்று பண்ணினார். யுத்தத்தில் ஈச்வரனின் ஸம்ஹார அம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டார். க்ருஷ்ணாவதாரத்தில், நாம் பார்த்தபடி, ஈச்வர ஸ்வபாவத்தை ஸம்ஹார விஷயத்தில் வெளிப்படையாகவே சொல்லி எடுத்துக்கொண்டார்.

அதோடு ஈச்வரனின் இன்னொரு கார்யமான ஞானோபதேசத்தையும் அந்த அவதாரத்தின் கடைசி பாகத்தில் செய்தார்.

அதற்கு முற்பட்ட அவதாரங்களில்2 ஞானோபதேசம் இல்லை. அதைச் செய்ய அக்காலங்களிலிருந்த ஞானிகளும் மஹான்களுமே போதுமாக இருந்தது. இவர்கள்கூடத் தாங்களே ஜனங்களைத் தேடிப்போய் மல்லுக் கொடுத்து உபதேசிக்க அதிகத் தேவையில்லை; அவதாரத்தினால் துஷ்ட ஸம்ஹாரம் ஆன பிற்பாடு, ஜனங்கள் தாங்களாகவே பழையபடி தர்ம வழிகளில் போவதாகவும், மஹான்களைத் தாங்களே அதிகமாகத் தேடிப்போய் உபதேசம் வாங்கிக்கொள்வதாகவும் இருந்துவந்தது.

க்ருஷ்ணாவதார காலத்தில் அஸுரர்கள் மநுஷரூபமான அரசர்களுக்குள் நன்றாகக் குடிகொண்டபோது, பொது ஜனங்களின் அறிவிலும் கொஞ்சம் புகுந்தனர். கலி மாதிரி ஒரேயடியாக இல்லை, கொஞ்சம்தான். ஆனாலும் கொஞ்சமாவது இப்படி ஏற்படத்தான் செய்தது. அதனால்தான் அர்ஜுனன் மாதிரியான ஒரு உத்தம புருஷன்கூட, முக்யமான ஒரு ஸந்தர்பத்தில் தர்மாதர்ம விவேகம் கலகலத்துப்போய், ஸ்வதர்மத்தை மறந்து, ‘நான் யுத்தம் பண்ணமாட்டேன்’ என்று சொல்லித் தனக்கு ஸாதகமாகத் தப்பான கொள்கைகளுக்கு உயர்ந்த ஃபிலாஸஃபி மாதிரி ரூபம் கொடுத்துச் சொன்னது. இதனாலேயே, அவதாரமாக வந்தவர் ஞானோபதேசமும் பண்ணவேண்டி வந்தது.

ஆனாலும் — பரிபாலனத்தைக் கடமையாகக் கொண்ட ஒரு சக்ரவர்த்தி அதன் பொருட்டே துஷ்ட சிக்ஷணம் பண்ண வேண்டும் என்றிருப்பதால், மஹாவிஷ்ணுவான சக்ரவர்த்தி ஈசவரனின் ஸம்ஹார க்ருத்யத்தை மேற்கொள்வதுபோல ஞானோபதேசத்தையும் மேற்கொள்வதற்கு நியாயம் சொல்ல முடியாது. சக்ரவர்த்திக்கு ஞானோபதேசப் பொறுப்பு கொடுக்கப்படவில்லை…

அடியோடு கொடுக்கவில்லை என்று நினைத்துவிடக் கூடாது. ஜனங்களை ‘விநயம்’ உள்ளவர்களாக, அதாவது பண்பாளர்கள் என்னும்படியாக ஆக்கவேண்டியதும் ராஜாவின் ஒரு கடமைதான். ஜனங்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படாமல் காப்பதான “ரக்ஷணம்”, அவர்கள் வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு வசதிகள் செய்து கொடுப்பதான “பரணம்” என்ற இரண்டிற்கும் முந்தியே ராஜாவின் முதல் கடமையாக அவர்களுக்கு ‘விநய ஆதானம்’ செய்யவேண்டும் — அதாவது அவர்களுக்கு நற்பண்புகளை ஊட்டவேண்டும் — என்று காளிதாஸன் சொல்லியிருக்கிறார்3. இதில் ஞானோபதேசமும் கொஞ்சம் வந்துவிடும்தான். ஆனாலுங்கூட ராஜாவே இந்த ‘விநயாதான’த்தை, அதிலும் குறிப்பாக ஞானோபதேசத்தைச் செய்ய வேண்டுமென்று இல்லை. ஸத்துக்களை, நல்ல ஆசார்யர்களை, ரிஷிகளை, ஞானிகளை ராஜாவானவன் நன்றாக ஆதரித்து பஹுமானித்து வைத்துக்கொண்டு, அவர்கள் மூலமே ஜனங்களின் ஆத்ம ச்ரேயஸுக்கான விஷயங்களை வளர்த்துக் கொடுக்கவேண்டுமென்றுதான் சாஸ்த்ரங்கள் காட்டுகின்றன.

அத்யாவச்யத்தில் சக்ரவர்த்திகளும் உபதேசிக்கலாம் என்றாலும் அதைத் தன்னுடைய முக்யமான நோக்கமாக அவர்கள் வைத்துக்கொள்ள முடியாது. புராணங்களில் அநேக ராஜாக்கள் ஒவ்வொரு ஸந்தர்ப்பத்தில் உபதேசம் செய்வதைப் பார்க்கிறோம். துஷ்டர்கள்கூட உபதேசிப்பார்கள். “அஸுர வேதாந்தம்” என்றே அதைச் சொல்வது! ஆனாலும் க்ஷத்ரிய தர்மம், ராஜாவின் கடமை என்னவென்றால் லோகத்தில் தர்ம பரிபாலனமே தவிர, லோகத்தை விட்டுப் போகும் ஞானத்தில் உபதேசம் அல்ல. அது ப்ராம்மண தர்மமாக வைக்கப்பட்ட கார்யம். யோகிகளுக்கும் ஞானிகளுக்குமே அதில் முக்யமாக அதிகாரம்.

__________________________________________________________________________________

Incarnations of Vishnu and Shiva: Shiva-Vishnu similarities and differences

There is only one Supreme spirit – in two forms, Shiva and Vishnu.  Both know that they are the supreme spirit.  In addition, Eswara knows that He himself is Vishnu and Vishnu knows that He himself is Eswara.  In this way only, in Gita, He had shown the destroying act, when He said “Yogam Eswaram”, meaning that He was showing the characteristics of Eswara.

But, when it comes to the business of managing the world, it has to be played out as though the duties are being discharged by various deities (devatas).  The reason why the single supreme God took upon several forms, was to conduct the play of administering the world, just like different officers of the government discharge their duties in different departments.  In this, He is playing out His pastime, by taking the two forms of Maha Vishnu and Eswara, administering the world as the supreme ruler in one role and liberating the souls from the world in the other role of Yogi.  This liberation is permanent.

As said earlier, liberation is of two types.  One is permanent.  This happens owing to attainment of superior knowledge.  To provide this type of liberation, He takes the form of yogi, Dakhshinamurthy, the personification of knowledge.  The other one is liberating for a temporary period.  Liberating even those who do not deserve to be liberated, as a matter of compassion, giving them temporary relief.  That is called universal dissolution (pralaya).  Although it is scary to even hear the word, Pralaya, the true meaning of the word is “to be dwelling well in the quiescence of the Supreme soul. “Pra”, means well.  “layam”, means, to dwell or rest.  The word “Samhara”, denoting the frightening act of destroying, also means the act of restoring all that had come out during the creation, to their old peaceful state.  But this is not a permanent liberation.  In that process, the souls would rest one with the Supreme soul.  To rest, means, once the period of rest is disturbed, they will have to come back to the material life in the next process of creation. Nevertheless, Eswara, in the form of Rudhra, gives respite from the endless travails of life, at least to the extent of that period, even to those souls who do not deserve them.  For those discharging their duties, having purity of mind and treading the path of Gnana (supreme knowledge), He being in the form of Dakhshinamurthy, gives the permanent liberation from the material life as a well-deserved reward, in a very composed and affectionate manner. Can He do in the same peaceful and affectionate way, when He is giving temporary liberation to the souls which do not deserve?  If done so, would not the people become carefree to conduct themselves in any manner?  That is why, He completes the job of dissolution not in a peaceful form but does it dancing ferociously in the form of Rudra.  He is making them reach the great peaceful state, albeit scaring and hurting them.  Let this be.

I mentioned that the Supreme Soul has assigned different duties to different deities.  If one interferes in the department of another, there will not be any order.  At the same time, it should also be made clear to the world that all the deities are ultimately one.  Otherwise, (discriminating between deities), people will start fighting, ganging up and claiming, “this is mine, this is yours”, etc. However, the system arranged by the Supreme soul provides that important deities like Eswara (Shiva), Vishnu, and Ambal can take up any responsibility and administer any department, demonstrating oneness (absence of any difference).  Small deities cannot do this.  Even in the case of the important deities, it is only at times there could be change in departments, and do not interchange extensively.

In the incarnations before Krishna, it used to be as a sudden manifestation for a short period or as living in the earthly world, for a few years or more, as a human being and establishing Veda Dharma, by destroying the evil groups.  That is, it was like a king reigning his kingdom on righteous lines, after killing his enemies. Therefore, Maha Vishnu, who is the emperor administering the world, took the incarnations and established righteousness, fighting battles according to the code of conduct of Kshatriyas.  During the time of war, He assumed the destroying qualities of Eswara.  As we have seen, in the incarnation of Krishna, He has declared openly and adopted the character of Eswara, for the purpose of destruction.

Additionally, as the last part in that incarnation, He carried out teaching the highest knowledge also, the other job of Eswara.

In the incarnations2 before that, there were no teaching of supreme knowledge. Sages and great saints who were there those days, were enough to do that. Even for these people, there was no need for them to take the trouble of going out to the people and teach them. After the destruction of the evil by the incarnation, people used to get back to righteous ways on their own and seek great saints and sages voluntarily and receive their teachings.

During the times of Krishna, when the demons (asuras) had got deeply entrenched in the human form of kings, they had also got into the minds of the people, a little.  Not so much, as it is in the Kali(yuga).  Only a little.  Nevertheless, it was there.  That is why, a pure soul like Arjuna also, his intellect shaken, lost his balance during a crucial stage, forgetting his own dharma, declared that he would not fight, tried to give legitimacy of a high philosophy to his wrong belief.  That is why, Bhagawan, who had come as an incarnate, had to do the teaching of the supreme knowledge also.

However, we cannot reason out for undertaking the teaching of the highest knowledge, in the same way as Maha Vishnu taking the characteristic of destruction of Eswara, on the lines of an emperor undertaking the killing of the evil forces, as required that of an emperor, who has a duty to protect his citizens. The responsibility to teach (the highest knowledge) has not been given to an emperor.

One should not think that it is totally not given.  One of the duties of the king is also certainly, to make the citizens have good behavior, i.e., to be identified as cultured. Kalidasa3 has said that even before the two duties of ‘protecting’ the citizens from any danger and ‘facilitating’ to lead their lives in comfort, his foremost duty is to make them ‘receive values’, that is to nurture them with good values.  This would surely include educating or teaching the highest knowledge, also to some extent.  Still, it is not that a king has to undertake teaching, especially, the highest knowledge.  Scriptures only say that a king should patronize good people, acharyas, rishis and liberated souls and through them, nurture good values in the people for the upliftment of their souls.

While emperors can also undertake the teaching when needed, they cannot keep it as their primary objective.  In mythologies, we see that many kings have done teaching, on different occasions.  Even evil people do preach.  It is called, Asura Vedanta!  However, the right code of conduct for Kshatriya king is to protect his citizens in the world and not to teach them the higher knowledge to leave the world.  That responsibility is given to Brahmins.  Yogis and Gnanis have been given an important role in this.
__________________________________________________________________________________

Audio



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

3 replies

  1. சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைப்பது போல சிருங்காரமாய் மிளிர்கிறது நின் தூரிகை வண்ணம். இக்கருத்திற்கு காரணமாய் விளங்கும் ஜகத்குருவின் பாதக்கமலங்களில் பணிந்து அக்கருணாமூர்த்தியின் பரிபூரண அனுக்ரஹம் உனக்கு கிடைத்திட பிரார்த்திக்கிறேன். ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீகாமகோடி சந்திரசேகராய நம: ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர. பிரியமுடன் கண்ணன்

  2. Amazing sketch !!
    Jaya jaya Sankara Hara Hara Sankara!!

  3. Awesome concept and apt drawing! Well done!

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: