185. Maha Periyava’s Siva Vishnu Abedham Series – Special Statements by Two Boys


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – The final chapter of the Siva Vishnu Abedham series. So far, Sri Periyava told us how Siva & Vishnu are one and the same. In this chapter, he explains us the greatness of the two significant names  (Namas) of Siva and Vishnu through two divine boys. Who are they? Check it out. Rama Rama

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang seva volunteer Smt. Hemalatha Sukumaran for the translation. Rama Rama

சிறுவர் இருவரின் சிறப்பு வாக்கு

பரமேசுவரனுக்கு எத்தனையோ நாமங்கள் இருக்கின்றன. மஹாவிஷ்ணுவுக்கு எத்தனையோ நாமங்கள் இருக்கின்றன. இருந்தாலும் ஒரு ஸத்ஸங்கத்தின் காரியங்களை முடிக்கும்போது ‘நம: பார்வதீ பதயே’ என்று ஒருவர் சொன்னவுடன், எல்லோரும் ‘ஹரஹர மஹாதேவ’ என்ற நாமத்தையே கோஷம் செய்கிறோம். அல்லது, முடிவாக ஒருத்தர் ‘ஸர்வத்ர கோவிந்த நாம சங்கீர்த்தனம்’ என்கிறார். உடனே எல்லோரும் ‘கோவிந்தா கோவிந்தா’ என்கிறோம். அல்லது ‘கோபிகா ஜீவன ஸ்மரணம்’ என்று ஒருவர் சொன்னால், அனைவரும் ‘கோவிந்தா, கோவிந்தா’ என்ற பெயரைச் சொல்லியே கோஷிக்கிறோம். பார்வதீ பதிக்கு சிவன், ருத்திரன், நடராஜன் என்று எத்தனையோ பெயர்கள் இருந்தாலும், கூட்டமாக கோஷம் செய்யும்போது ‘ஹர’ நாமமே முன்னால் நிற்கிறது. அப்படியே திருமாலுக்கு நாராயணன், மஹாவிஷ்ணு, ஸ்ரீநிவாசன் என்றெல்லாம் பல நாமங்கள் இருந்த போதிலும், பக்தகோடிகள் சேர்ந்து முழங்குவது ‘கோவிந்த’ என்ற பெயராகவே இருக்கிறது. இந்த இரண்டு நாமங்களுக்கு மட்டும் என்ன விசேஷம், முக்கியமாக ஏராளமான ஜனங்கள் ஒன்று சேர்ந்து இந்த இரு பெயர்களை முழக்குமாறு இவற்றுக்கு என்ன சிறப்பு என்று யோசனை செய்து பார்த்தேன்.

குழந்தையின் வாக்குக்கு விசேஷம் உண்டு. கள்ளம் கபடமில்லாத ஒரு குழந்தை சொல்வது மகான்களின் வாக்குக்குச் சமதையானது. எல்லாக் குழந்தைகளின் வாக்குக்கும் விசேஷம் உண்டு என்றால், தெய்வக் குழந்தைகளாக, அவதாரக் குழந்தைகளாக உள்ளவற்றின் வாக்கு அதிவிசேஷமானதல்லவா? ஹர நாமமும் கோவிந்த நாமமும் இரண்டு அவதாரக் குழந்தைகளின் வாக்கில் விசேஷமாக வந்த பெயர்கள். இந்தப் பெயர்கள் எல்லோரிடமும் தழைத்தோங்க வேண்டும் என்று அந்தக் குழந்தைகள் ஆக்ஞை போட்டன! அதனால்தான் பரமேசுவரனின் பல நாமங்களில் ஹரநாமமும், ஸ்ரீ மகா விஷ்ணுவின் பல நாமங்களில் கோவிந்த நாமமுமே ஜனசமூகத்தின் கோஷ்டி கோஷத்துக்கு உரியனவாயின என்று கண்டுபிடித்தேன்.

அந்த இரு தெய்வக் குழந்தைகள் யார்?

ஒருவர் திருஞானசம்பந்தர். அம்பாளின் க்ஷீரத்தை அருந்தியதால் முருகனாகவே போற்றப்படுபவர். மதுரையில் அவரோடு வாதிட்ட சமணர்கள் புனல் வாதமும், கனல் வாதமும் செய்ய வேண்டும் என்றனர். அதாவது இரு கட்சிக்காரர்களும் தங்கள் கொள்கைகளை ஓலையில் எழுதி வெள்ளத்தில் விடவேண்டும். பிரவாகத்தை எதிர்த்துக் கொண்டு எவரது ஏடு வருகிறதோ, அவரது கொள்கைக்கே வெற்றி என்பது புனல் வாதம். இதே போல் அவரது சித்தாந்தத்தை எழுதிய ஓலையை நெருப்பிலே போட்டால் எது எரியாமலிருக்கிறதோ அதற்கே வெற்றி என்று கொள்வது கனல் வாதம். மதுரையில் சம்பந்தரும் சமணரும் புனல் வாதம் – கனல் வாதம் செய்ததில் சமணரின் ஏடுகள் ஆற்றோடு போயின. நெருப்பில் எரிந்தன. திருஞானசம்பந்தரின் ஓலை, பிரவாகத்தை எதிர்த்து வந்தது. தீயிலும் எரியாமல் இருந்தது. பிரவாகத்திலே போட்ட ஓலையில் சம்பந்தமூர்த்தி ஸ்வாமிகள் என்ன எழுதினார்? முடிவாக சைவத்தை நிலைநாட்ட நடந்த இறுதிப்பரீட்சை புனல்வாதம்தான். இந்த ஜயத்தை வாங்கித் தந்த ஓலையில் சம்பந்தர் என்ன எழுதினார்:

வாழ்க அந்தணர் வானவர் ஆனினம் 
வீழ்க தண்புனல் வேந்தனும் ஓங்குக
ஆழ்க தீயதெல்லாம் அரன் நாமமே
சூழ்க வையகமும் துயர் தீர்கவே!

இதில் ‘வையகம் துயர் தீர்கவே’ என்று உலகமெல்லாம் க்ஷேமமாக இருக்க வேண்டும் – ஸர்வேஜனா: ஸுகினோ பவந்து என்ற தத்துவத்தைச் சொல்கிறார். உலகில் உள்ள ஜீவராசிகள் யாவரும் சௌக்கியமாக இருக்க வேண்டுமென்று சொல்பவர், ‘வாழ்க அந்தணர், ஆனினம்’ என்று தனியாக பிராம்மணர்களையும் பசுக்களையும் சொல்கிறாரே, அவை வையகத்தில் சேரவில்லையா, அல்லது ஸ்வாமிகளுக்கு பக்ஷபாதமா என்று கேட்கலாம். இந்த இரு உயிரினங்களுக்கும் நடுவில் அவர் ‘வானவர்’ என்கிறார். வானவர்களுக்கான காரியம் யாகம். வானவர்களை யாகத்தினால் திருப்திப்படுத்தினால், மேற்படி பாட்டின் இரண்டாம் வரியில் சொன்ன ‘தண்புனல்’ வீழ்கிறது. லோகமனைத்தின் க்ஷேமத்துக்காக மழை பெய்ய வேண்டுமென்றால், இதற்கு தேவர்களைப் பிரீதி செய்ய வேண்டும். இப்படி லோக க்ஷேமத்திற்காக தேவதைகளை பிரீதி செய்யவே யாகங்கள், யக்ஞங்கள் இருக்கின்றன. யாகம் செய்கிற கடமையைப் பெற்றவன் பிராமணன். யாகத்தில் ஆஹூதி செய்ய அத்தியாவசியமான நெய், பால் மற்றும் அதில் பிரயோஜனமாகும் எரிமுட்டை முதலியன ஆவினத்திடமிருந்தே வருகின்றன. வைதிய யாகங்களில் நம்பிக்கையற்ற சமணர்களை ஆட்சேபித்த சம்பந்தர், யாகத்தையே முக்கியமாகக் கருதி, அதில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதால்தான் அந்தணரையும், ஆவினத்தையும் தனிப்பட வாழ்த்துகிறார். யாகம் செய்து, மழை பெய்து, சுபிக்ஷமாயுள்ள பூமியில் தர்மத்தை வளர்த்து அதர்மக்காரர்களை அடக்குவதற்காக வேந்தனை வாழ்த்துகிறார். இப்படிப்பட்ட தர்ம ராஜ்ஜியத்தில் எங்கு பார்த்தாலும் ‘அரன் நாமமே சூழ்க’ என்றார் – ஹரன் என்பதுதான் தமிழில் ‘அரன்’ என்றாகிறது. “ஹர ஹர” என்று எங்கு பார்த்தாலும் ஜனங்கள் கோஷிக்க வேண்டும் என்று அந்த தெய்வக் குழந்தை போட்ட ஆக்ஞா விசேஷத்தால்தான் இன்றளவும், ‘நம: பார்வதீ பதயே’ என்று ஒருவர் சொன்னால், நாம் அத்தனை பெரும் ‘ஹர ஹர மஹாதேவா’ என்கிறோம். ‘அரோ ஹரா’, ‘அண்ணாமலைக்கு அரோஹரா’ என்றெல்லாம் அத்தனை பேரும் சேர்ந்து சொல்கிறோம். முருகனுக்கு காவடி எடுத்து கோஷம் போட்டாலும் இந்த அரோஹராதான். “தண்டாயுத பாணிக்கு அரோ ஹரா” என்கிறோம்.

கோவிந்த நாமத்தை சொன்ன தெய்வக் குழந்தை யார்? நம் பகவத் பாதர்களாகிய ஸ்ரீ ஆதி சங்கராச்சாரியர்களே. எட்டு வயதுக் குழந்தையாக இருக்கும் போதே கோவிந்த பகவத் பாதர் என்ற மகானிடம் சன்னியாசம் வாங்கிக் கொண்ட ஸ்ரீ ஆசாரியாளுக்கு, ‘கோவிந்த’ நாமத்திலே விசேஷமான பற்று. தம் குரு, கீதாசாரியரான ஜகத்குரு கிருஷ்ணன் இருவருக்கும் “கோவிந்த” என்ற பெயர் பொதுவாக இருந்ததால் நம் ஆசாரியர்களுக்கு இந்த நாமத்தில் அலாதி அபிமானம் ஏற்பட்டாற் போலிருக்கிறது. அவர் காசியில் சஞ்சாரம் செய்து கொண்டு வரும்போது, வயோதிக தசை வந்தும் பகவானைத் தேடாமல் இலக்கணத்தை உருவேற்றிக் கொண்டிருந்த ஒரு பண்டிதரைப் பார்த்ததும், பாலசங்கரருக்கு மனம் உருகியது. “இந்த வியாகரண சூத்திரம் மரணம் வந்த சமயத்தில் காப்பாற்றுமா? அப்போது வாக்கிலும் மனசிலும் கோவிந்த நாமம் இருந்தாலே அல்லவா சம்ஸாரத்திலிருந்து விடுபடலாம்?” என்று பண்டிதருக்கு உபதேசித்தார். அந்த ஒரு பண்டிதரை முன்னிலைப்படுத்தி, உலகத்தை எல்லாம் பார்த்து, “பஜ கோவிந்தம், பஜ கோவிந்தம்” என்று பாடினார் ஸ்ரீ சங்கர பகவத் பாதாள். பரமேசுவர அவதாரமான அந்தக் குழந்தையின் கட்டளைப்படிதான். இப்போது நாம், ‘கோவிந்தா, கோவிந்தா’ என்று கூட்டத்திலே கோஷிக்கிறோம். தனியாக நாம் பல நாமங்களையும், மந்திரங்களையும், சொல்லி சிரேயஸ் பெற்றாலும், வையகம் துயர் தீர வேண்டுமானால், நாம் கோஷ்டியாக இந்த இரு நாமங்களையே கோஷம் செய்ய வேண்டும்.

_________________________________________________________________________________

Smt Hema Sukumaran

Special statements by two Boys

Parameswara has several names. Similarly Maha Vishnu also has many names. Still at the conclusion of an auspicious event we chant the name of either ‘Hara’ or ‘Govinda’. It is a common practice that one in the crowd will say ‘Namah Parvathi Pathaye’’ and the rest will respond ‘Hara Hara Mahadeva’ or ‘Sarvathra Govinda Nama Sankeerthanam’ followed by ‘Govinda, Govinda’.  Though Parvathipathi (Parvathi’s husband) has various names such as Siva, Rudra, Natarajan, etc., while chanting in a congregation, predominantly the name ‘Hara’ is used. Similarly in spite of having names like Narayanan, Maha Vishnu, Srinivasan, etc., devotees of Thirumaal in unison chant the name ‘Govinda’. I was contemplating what the specialty of these two names is especially since in a big congregation only these two names are chanted loudly.

The words of a child are special. What is uttered by an innocent child is equal to that of a great saint. And if the child happens to be a divine incarnation, then the words become more significant.

The names ‘Hara’ and ‘Govinda’ were the utterances of two divine children. They commanded everyone to continue chanting these names. I found out this to be the only reason why out of so many names of Parmeswara and Maha Vishnu, the names ‘Hara’ and ‘Govinda’ are wildly chanted.

Who are those two divine children?

One is Thirugnanasambhandar.  Since he drank the milk of Goddess Parvathi, he is adored as Lord Muruga. In Madurai Jains challenged him for the two contests viz. water and fire. Both parties should float the dried palm leaves containing their doctrines in the flowing water. The one whose leaflet floats against the current and reaches the shore is the winner (Punal Vadham). Similarly the one whose writing is not burnt by the fire is considered victorious (Anal Vadham).

In Madurai the leaflets of Jains got drowned in water and burnt by fire. But the ones containing hymns by Gnanasambandhar reached against the current and also was not burnt when put into the fire. What did the saint Sambandhamoorthy write in the leaf that won in the final water test? The verse that emerged victorious defeating the other theories and establishing the greatness of Saivam is given below;

Vaazhga andhanar vaanavar aaninam
Veezhga thanpunal vendanum onguga
Aazhga theeyadellaam aran naamame
Soozhga vaiyagamum thuyar theerkave!

(Long live Brahmins, Gods, cows
Let the rain pour, upraised be the king
Let all evils be drowned, the name Hara
Enfold to ward off world’s miseries!)

The concluding line ‘Vaiyagam thuyar theerkave’ wishes the welfare of the whole world – Sarve janaaha sukino bavanthu. While wishing the welfare of the whole world, why in the first line, he makes a special mention of Brahmins and cows by stating ‘Vaazhga andhanar, aaninam’. Do they not belong to the world or is he partial? In between the two, he has stated Vaanavar (Gods in the heaven). Yaga or sacrifices are performed to please the Gods. If Gods are pleased rain is showered as mentioned in the second line. For the prosperity of the world, gods are to be pleased by way of sacrifices and oblations. Brahmins have the duty to perform these. Milk, ghee and fuel required for the performance of yajna is obtained from the cows. Sambandar who defied the theory of Jains, the non-believers of sacrifices wanted to emphasize the importance of yaga and hence blesses Brahmins and cows specifically. He blesses the King to maintain the prosperity of land achieved by performance of yagas and to restrain those who go against Dharma.  He says such Dharma Rajya should be enfolded in the name of Hara (in Tamizh Haran becomes Aran).  The command of the divine child wishing that the name of Hara, Hara should be echoed everywhere is the reason why till date we adhere to the practice of  repeating Hara Hara Mahadeva, when one proclaims, ‘Namah Paarvathee Pathaye’.  All of us say in chorus Aro Hara, Annamalaikku Arohara. Even while taking kaavadi for Murugan, we say Dhandayudapaanikku Arohara.

Who is the divine child which uttered the name of Govinda? None other than our Bhagawatpada Sri Adi Shankara. At the tender age of eight he obtained Sannyasa from the preceptor Saint Govinda Bhagawatpada. He seems to have a special affinity to the name Govinda. Govinda is the name of his Guru as well as that of Jagadguru Krishna who authored Gita.

When he was wandering in Kasi, he came across an elderly man reciting grammar rules. Young (Bala) Shankara felt pity for him. He preached to him, “While in death bed can the grammar rules be of any help?  Only the name Govinda in mind and lips can redeem one from the miseries of the world”.

Though addressed to the Pandit, it is a message to world to chant the name of Govinda – Baja Govindam, Baja Govindam. As per the command of the child incarnation of Paremeswara, we while in a group chant Govinda, Govinda.

We may be achieving things by chanting Mantras and several names of Gods. But in a congregation, we have to chant loudly these two names to absolve the world of miseries.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: