170. Maha Periyava’s Skanda Puranam-He Who Is The Ultimate Fulfillment Of All Ways (Complete)


 

Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Here is the complete final chapter of Maha Periyava’s Skanda Puranam series from Deivathin Kural Vol 1. For the past few weeks we have seen in detail the greatness and glories of Subramanya Swamy. For devotees who cannot do parayanam of the voluminous Skanda Puranam they can do a parayanam of all these chapters where Sri Periyava details out the glories of Lord Subramanya right from his previous incarnation, his famed atttibutes, and his avatars to revive Sanatana Dharma.

Lord Muruga devotees can also consider creating an e-book on this subject as we have posted the entire series with translation for non-tamizh readers. As Sri Periyava mentions Lord Subramanya is the ultimate fulfillment of all the paths; Karma, Bhakthi, Gnana, and Yoga. Let Lord Subramanya and Sri Periyava bless us all.

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang seva volunteer Smt. Bharathi Shankar for the translation and Smt. Sowmya for the Skanda Puranam special sketch 🙂


சகல மார்க்க நிறைவான சரவணபவன்

பரமாத்மாவை அடைய நாலு மார்க்கங்கள் ஞானம், பக்தி, கர்மம், யோகம் இருக்கின்றன. சரீரம், மனசு, இதற்கெல்லாம் ஆதாரமாக இருக்கிற, ஆத்மா என்ன என்கிற விவகாரத்திலேயே, எப்போதும் இருந்து கொண்டிருந்தால், கடைசியில் அது தானே பளிச்சிடுகிறது – Flash மாதிரி. இதுதான் ஞானம். அங்கே, அறிகிற ஜீவாத்மாவுக்கும் அறியப்படுகிற பரமாத்மாவுக்கும் பேதமே இல்லை. எல்லாம் ஒரே சாந்த சமுத்திரமாக அடங்கி விடுகிறது.

சிலருக்கு இந்த சாந்தியைவிட, பரமாத்மாவோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்து கரைந்து விடுவதை விட, கொஞ்சம் பிரிந்து அவரிடம் அன்பாக இருந்து கொண்டிருப்பதில்தான் ருசி இருக்கிறது. இவர்கள் பக்தி செய்கிறார்கள். அதனால், பரமாத்மாவின் கருணையைப் பெறுகிறார்கள். இவர்கள் செய்யும் பக்தி, ஸ்வாமி திருப்பிச் செய்யும் கருணை, இரண்டும் அன்பு என்பதன் இரண்டு ரூபங்கள் தான். ஞானம் அறிவு வழி; பக்தி அன்பு வழி.

மனஸையும் கடந்து விட்டால் ஞானம்; மனஸை வைத்துக் கொண்டே பக்தி செய்ய வேண்டும். இதே மாதிரி சரீரத்தை வைத்துக் கொண்டு கர்மாக்களைச் செய்கிறோம். அப்போதும்கூட, நமக்கென்று பண்ணிக் கொள்ளாமல் லோக உபகாரமாகப் பண்ணி, அதன் பலனை ஈசுவரனுக்கு அர்ப்பணம் செய்தால் அதிலேயே ஒரு ஆனந்தம், நிறைவு இருக்கிறது. இவ்வாறு பற்றில்லாமல் கடமையைச் செய்வது கர்ம மார்க்கம்.

மனஸை நிறுத்த முடியாததாலேயே, ஆத்மாவைத் தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. மனசு கட்டுப்படாமல் ஓடுகிறது. ஆனால், மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தி நிறுத்தி விட்டால், மனசும் நின்றுவிடும். நமக்குப் பிராணன் என்று ஒன்று இருக்கிறது. பேருயிர் ஒன்றிலிருந்துதான் இந்தப் பிராணன் புறப்பட்டிருக்கிறது. அதனால், இந்தப் பிராணனை சில தினுசுகளில் கட்டுப்படுத்தி, சமநிலைக்குக் கொண்டுவந்து விட்டால் பிராண மூலமான பேருயிரை, பரமாத்ம சக்தியை அடைய முடிகிறது. இதற்கு யோகமார்க்கம் என்று பெயர்.

ஸுப்ரம்மண்ய சுவாமியைப் பற்றி நிறையக் கதை சொன்னேன். இன்னும் எத்தனையோ கதைகள் இருக்கின்றன. அவருடைய மகிமைக்கும் லீலைக்கும் முடிவேயில்லை. இத்தனை கதைகள், தத்வங்களிலிருந்தும் தெரிவது அவர் ஞானம், பக்தி, கர்மம், யோகம் எல்லாவற்றுக்கும் முடிவான பரம சத்தியமாக இருக்கிறார் என்பதுதான்.

முருகன் என்றால் ஞான பண்டிதன், ஞானோபதேசம் என்பது நினைவுக்கு வந்துவிடுகிறது. அத்வைத ஞான ஸ்வரூபமாகவே, அவரைத் திருப்புகழிலும் கந்தரபூதியிலும் அருணகிரிநாதர் சொல்லியிருக்கிறார்.

நான் வேறு எனாதிருக்க, நீ வேறு எனாதிருக்க

ஏகபோகமாய் நீயு நானுமாய்

இறுகு வகை பரம் சுகமருள்

யானாகிய என்னை விழுங்கி வெறும்

தானாய் நிலை நின்றது தற்பரமே

 

பக்தி மார்க்கத்தில் முருகன் முடிவாக இருப்பதைச் சொல்லவே வேண்டாம்! அடியார்களின் பக்தியையும் அவர்களிடம் கருணையையும்தான் புராணக்கதைகள், ஸம்ஸ்கிருத ஸ்தோத்திரங்கள், தமிழ்த் துதி நூல்கள் எல்லாம் விஸ்தாரமாகச் சொல்கின்றன. இவற்றில் எல்லோருக்கும் ஒரு சில திருப்புகழ்கள், திருமுருகாற்றுப்படை, ஸுப்ரஹ்மண்ய புஜங்கம் ஆகியனவாவது மனப்பாடமாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

கர்மா என்று எடுத்துக் கொண்டாலும், குமாரிலபட்டராகவும் ஞானசம்பந்தராகவும் அவதரித்து அவரே, இந்த மார்க்கத்தை ஸ்தாபித்திருக்கிறார். அப்பர் ஸ்வாமிகள் “தாஸமார்க்கம்” என்ற வழியில் எப்போதும் லோக க்ஷேமத்துக்காக ஊழியம் செய்துகொண்டே இருந்தவர். அவர் “என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே” என்று சொன்னவர். இந்த வரி வருகிற செய்யுளின் ஆரம்பம் நம் கடம்பனைப் பெற்றவள் பங்கினன் என்பது! கடம்ப மாலையை விரும்பி அணிகின்ற முருகன்தான் கடம்பன். ‘முருகனைப் பெற்ற அம்பாளைத் தன் பாகத்தில் கொண்ட பரமேசுவரன்’ என்ற ஸோமாஸ்கந்த மூர்த்தமாக இங்கே அப்பர் சொல்கிறார். நிஷ்காம்யமாகப் பணி செய்து கிடக்கிற பான்மையை முருகன் விசேஷமாக அருள்வான் என்கிறமாதிரி ‘நம் கடம்பன்’ என்று ஆரம்பத்திலிருக்கிறது!

கடைசியில் ‘யோகம்’ எனறு சொன்னேன். இது பிராண மூலத்தைக் கண்டுபிடித்து, அதோடு சேர்கிற வழி. பிராண சக்தி என்பது சரீரத்தில் மூலாதாரம் என்கிற இடத்தில், குண்டலினீ என்கிற ஸர்ப்ப ரூபத்திலேயே இருக்கிறது. நமக்கெல்லாம் அதன் மகாசக்தி தெரியவேயில்லை. அது குண்டலாகாரமாகச் சுருட்டிக் கொண்டு தூங்குகிற பாம்பாகவே இருக்கிறது. தூங்கும் பாம்பைத் தட்டி எழுப்புவதற்குத்தான் யோக சாதனைகள் இருக்கின்றன. சுப்ரம்மண்யர் யோக விஸ்வரூபம். அதனால்தான் அவரை எப்போதும் பாம்போடேயே சேர்த்துச் சேர்த்துச் பேசுகிறோம். ‘வாஸுகி தக்ஷகாதி ஸர்ப்ப ஸ்வரூப தரணாய’ என்று முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர்கூட ‘ஸ்ரீ ஸுப்ரஹ்யமண்யாய நமஸ்தே’ கிருதியில் சொல்கிறார். ஆசார்யாளும் புஜங்கம் (புஜங்கம் என்றாலே பாம்பு) என்ற விருத்தத்தில்தான் ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார். நாகர் பிரதிஷ்டை, ஷஷ்டியில் நாகராஜா பூஜை எல்லாம் சுப்ரம்மண்யரை உத்தேசித்தே செய்கிறோம்.

தெலுங்கு தேசத்தில் சுப்ரம்மண்யரையே ஸர்ப்பமாகப் பாவிப்பதால்தான், பாம்பை, ‘சுப்பராயடு’ என்கிறார்கள்.

அவரே யோகத்தின் நிறைவு.

ஞானமும் யோகமும் முடிகிற இடத்தில் ஒர் ஆட்டம், அசைவு இல்லை. லோகமே இல்லை. உணர்ச்சிகளே இல்லை. இதெல்லாம் பட்டுப்போன இடம் அது. இப்படிப் பட்டுப்போன நிலையில் ஈசுவரனை ‘ஸ்தாணு’ என்று சொல்வது வழக்கம்; ‘பட்ட கட்டை’ என்று அர்த்தம். சுசீந்திரத்தில் ‘ஸ்தாணுமாலயன்’ என்று கேட்டிருப்பீர்கள். மூம்மூர்த்தியும் சேர்ந்த ஸ்வரூபம். அதில் ‘ஸ்தாணு’ என்பது பரம வைராக்கியமான பரமேச்வரன்தான். உணர்ச்சியில்லாவிட்டால், ‘மரத்து’ப் போகிறது என்கிறோமல்லவா? அப்படிக் காய்ந்து மரமாக இருக்கிறவர் ஸ்தாணு. பக்தி அநுக்கிரகத்துக்காக கருணையில் நனைந்திருந்தபோது “ஆர்த்ர”ராக (ஆதிரையனாக) இருப்பவரே இப்படி ஞானத்தில் ‘பட்ட கட்டை’யாயிருப்பார். அதே மாதிரிதான் அம்பாளும், கருணாமயமான அவரும் பரம விரக்தியாக இருக்கிற ஒர் அவஸ்தை (நிலை) உண்டு. அவள் எப்போதும் ஈசுவரனையே பற்றிப் படர்ந்திருப்பவள். அவர் மரமாக இருந்தால், இவள் கொடியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பாள். ஸ்ரீசைலத்தில் அவர் அர்ஜுன (மருத) மரமாக இருக்கிறார்; இவள் மல்லிகைக் கொடியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள்; அதனால்தான் அவருக்கு மல்லிகார்ஜுனர் என்று பெயர். அது நல்ல பசுமையோடு இருக்கப்பட்ட மரம். பட்ட மரமாக அவர் இருக்கும்போது அம்பாள் என்ன செய்கிறாள்?

பரமேசுவரன் பச்சைப் பசேலென்று கப்பும் கிளையுமாக ஒரு மரம் மாதிரி இருந்தால், அம்பாள் ஒரு பசுங்கொடியாக அவரைச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பாள். அவர் பட்ட மரமாக, காய்ந்த கட்டையாக இருக்கும்போது, அவள் என்ன செய்கிறாள்? அப்போதும் அவரைச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால், பச்சைக் கொடியாக இல்லை. இலையே இல்லாமல் நார் மாதிரியான கொடியாக, அவரைச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள். அபர்ணா, அபர்ணா என்று அவளுக்கு ஒரு பெயர். ‘பர்ணம்’ என்றால் இலையே இல்லாத கொடியாக இருக்கும்போது அம்பாள் அபர்ணாவாகிறாள். பர்வத ராஜ குமரியாகப் பிறந்து ஈஸ்வரனைப் பதியாக அடைவதற்காக அம்பாள் தபஸ் பண்ணினபோது இலையைக் கூடச் சாப்பிடாமல், கடும் நியமத்தோடு இருந்ததாலேயே இந்தப் பெயர் உண்டாயிற்று என்று ஒர் அர்த்தம் சொல்வதுண்டு. எனக்கென்னவோ ‘ஸ்தாணு’ வாக ஈசுவரன் இருக்கும்போதும், அவனை விடாமல் பற்றிக்கொண்டிருக்கிற அம்பாள் கொடிதான் ‘அபர்ணா’ என்று தோன்றுகிறது.

ஈசுவரனும் அம்பாளும் இருந்தால் ஸோமாஸ்கந்தமாக அங்கே ஸுப்ரம்மண்யரும் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? ஈசுவரன் ‘ஸ்தாணு’வாகவும், அம்பாள் ‘அபர்ணா’வாகவும் இருக்கும்போது முருகன் எப்படியிருக்கிறார்? ‘விசாக’ ராக இருக்கிறார் என்று சொல்லலாம். ‘சாகை’ என்றால் கிளை என்று அர்த்தம். வேதத்தில் பல கிளைகள் உண்டு. அது ஒவ்வொன்றுக்கும் இன்ன வேத சாகை என்றே பெயர் சொல்வார்கள். ‘வி’ என்பது பல அர்த்தங்களில் வரும். சில சமயங்களில் ஒன்றை உயர்த்திக் காட்ட ‘வி’ சேர்ப்பதுண்டு. உதாரணமாக, ஜயம் – விஜயம். ஆனால் ‘வி’க்கு எதிர்மறை (Negative) பொருளும் உண்டு. ‘தவா’ என்றால் புருஷனை உடையவள்: ‘விதவா’ என்றால் புருஷன் இல்லாதவள். இந்த ரீதியில் ‘வி-சாக’ என்றால் ‘கிளை இல்லாத’ என்று அர்த்தம். அப்பா பட்ட கட்டையாகவும், அம்மா இலை இல்லாத கொடியாகவும் இருக்கும்போது, குழந்தை முருகனும் கிளையே இல்லாத கீழ்க்கன்றாக இருக்கிறார். அது பரம வைராக்கிய ஸ்வரூபம்.

சுப்ரம்மண்யர் பரம வைராக்கியமாக, ஞானியாக, ஆண்டியாக, தண்டாயுதபாணியாக இருக்கிறார். அவரே வல்லீ தேவசேனா சமேதராகக் கல்யாண சுப்ரம்மண்யராகவும் இருக்கிறார். இம்மை மறுமை இரண்டுக்கும் உதவுபவராகவும், வழிகாட்டுபவராகவும், அவர் இருப்பதையே இந்த இரண்டு கோலங்களும் காட்டுகின்றன.

பாமர ஜனங்களிலிருந்து தேவர் வரையில் எல்லோரையும் ஒரேபோல் அநுக்கிரகிக்கிறவர் அவர். வேட ஸ்திரீயான வள்ளியை ஒரு பத்தினியாகவும், தேவ ராஜகுமாரியான தேவசேனையை இன்னொரு பத்தினியாகவும் கொண்டவர். பார்வதீ பரமேசுவரர்களின் கடைக்குட்டியான அவர்தான் தேவர்களில் ரொம்பவும் குழந்தை; அவரே தேவநாயகனாக இருக்கிறார். தேனாம்பேட்டையில் சுப்ரம்மண்ய ஸ்வாமி கும்பாபிஷேகம் நடந்தபோது, ‘தேவநாயகன் பேட்டை’தான் ‘தேனாம்பேட்டை’ ஆயிற்றோ என்று தோன்றிற்று. “தேவாதிதேவப் பெருமாளே” என்று அருணகிரி சொல்வார்.

அவரை நாம் எல்லோரும் பக்தி செய்து, இகபர க்ஷேமத்தைப் பெற வேண்டும். இவ்விதம் பக்தி செய்வதற்காக நம்மை நக்கீரர் ‘ஆற்றுப்படுத்திய’ நூல்தான் திருமுருகாற்றுப்படை. ஆற்றுப் படை உடைய முருகன் கங்கை ஆற்றில் பிறந்தவர். ஆறு தாங்கிய ஜோதியான அவர், ஆறெழுத்து மந்திர மூர்த்தி; ஆறுதலைக் கொடுக்கும் ஆறுமுகர்; ஆறுபடை வீரர். அவரது வெற்றி நாளான மகாஷஷ்டி துலா மாதத்தின் வளர்பிறை ஆறாம் நாள். துலா என்பது அவரது சமநிலையாம். தராசு முனையைக் காட்டுவது. ஞானத்தில் எங்கும் சமமாக இருந்து கொண்டே லோகாநுக்கிரகத்துக்காக அசுரர்களை வென்று பக்தர்களை ரக்ஷிப்பார். வெளிப்பகையோடு உட்பகைவர் அறுவரையும் அழித்து நம்மை ஜோதி ஸ்வரூபமாக்குகிற சிகரஜோதி அவர். மலைகளில் எல்லாம் மணிவிளக்காக மேலே நிற்பவர் அவர். கைலாஸ மலையில் ஜோதிப் பொழிவாய் உதித்தார். திருப்பரங்குன்ற மலையிலும் திருத்தணிகை மலையிலும் தேவயானை வள்ளியரை மணந்தார்; பல மலைகளில் சேனையை வகுத்தார்; கந்தமாதன மலையில் சூரனை வதைத்தார்; பழனி மலையில் ஆண்டியாய் நின்றார்; ஸ்வாமி மலையில் ஞானமொழி பேசினார்.

தேவாதி தேவப் பெருமாளான அவர் பெரியரில் பெரியவர். நாம் சின்னஞ் சிறியர். சின்னஞ் சிறிய நாம், தானியங்களுள் சின்னஞ் சிறிய தினையைக் காட்டி அழைத்தால், அந்தப் பெரியோன் வருவான். சின்னச் சின்ன தேனீக்கள் சின்ன மலர்களிலிருந்து எடுத்த தேனை விட்டு, தினை மாப்பிசைத்து அவருக்கு நிவேதனம் செய்தால், நமக்கு மன மலர்ச்சி என்ற தேனின் இனிமையைத் தருவார். தூய பசு மேய்ந்த தாவர லோகம் – இயற்கை – அழகு – முழுவதற்கும் சாரமாகத் திரண்டு வந்த பசு நெய்யை மாவில் வார்த்து, ஜோதி விளக்கேற்றினால் நம் மனத்திலும் அவர் ஞானச் சுடரை ஏற்றி வைப்பார்! மாவிளக்கு என்று நாம் மா விளக்கை அவருக்கு அர்ப்பணம் செய்தால், மா விளக்கான – அதாவது மகா தீபமான – அவர் நமக்கு ஞான ஜோதியைத் தருவார்.

பரமேசுவர ஸ்வரூபமான அவருக்கு, “அரன் நாமம் சூழ்க” என்று அவரே ஞானசம்பந்தராக வந்து சொன்னதற்கேற்ப, “அரஹரோ ஹரா” சொல்லி நம் பாபத்தையெல்லாம் எரித்துப் பரமானந்த ஜோதியாக இருப்போமாக!

அரஹரோ ஹரா!

__________________________________________________________________________________

He Who Is The Ultimate Fulfillment Of All Ways

There are four ways to reach Paramathma namely Gnyanam, Bhakthi, Karmam, and Yogam. If one contemplates forever over the issue of Athma, which serves as the base for things like Sareeram (body) and Manas (mind), it ultimately appears on its own — just like a “flash”. This is what is Gnyanam (Knowledge, Enlightenment). There is no difference between the comprehending Jeevathma and the comprehended Paramathma at this state. Everything boils down to a serene ocean.

For some, there is a better taste in separating themselves a little from Him and showering love upon Him and being affectionate with Him than this serenity, this dissolving and Becoming one with Paramathma. They cultivate Bhakthi. Therefore they receive the Grace and Mercy of Paramathma. The Bhakthi they show and the Grace that the Swamy reciprocates are just two forms of the same love. Gnyanam is through intellectual way; while Bhakthi is an affectionate way.

If we transcend and go beyond the mind, it becomes Gnyanam ; we should cultivate Bhakthi while keeping with us the mind too. Likewise we carry out various karmas (actions) with our body. Even then if we do those actions selflessly and for the sake of Universal well-being and offer the outcome to Eswaran, then there is a sense of happiness and contentment in itself. Like this, carrying out actions without attaching ourselves to them is Karma Margam.

Because we are unable to stop the working of the mind that it’s difficult for us to identify the Athma. The mind runs amok uncontrollably. But if we control our breathing and make it stand still, then the mind will come to a halt too. There is something called Pranan (Breath) for us. This Pranan must have started from a Bigger form of life. Therefore if this Pranan is controlled through some prescribed ways and brought to a balanced plane, then it becomes possible to reach out to the base root of the Pranan, the Bigger life namely the Paramathma. This is called Yoga Margam.

I told a lot of stories about Subramanya Swamy. There are many more stories still. There is no end to His Greatness and Leelas (Acts). What is evident from all these stories and philosophies is that He happens to be the Ultimate Truth that stands as the end product of Gnyanam, Bhakthi, Karmam, and Yogam.

The utterance of the name Murugan always reminds us of Gyanapandithan (the all knowing scholar) and Gyanaopadhesham (Impartment of Knowledge). Arunagirinathar has also praised Him in Thiruppugazh and Kandhar Anubhuthi only as Adwaitha Gnyana Swaroopam (Incarnation of Adwaitha Philosophy).

Naan Veru Enaadhirukka, Nee Veru Enaadhirukka,

Aega Bogamaai, Neeyu Naanumaai

Irugu Varai Param Sugamarull

Yaanaaagiya Ennai Vizhungi Verum

Thaanaai Nilai Ninradhu Tharparame.

There is no need to mention that Murugan stands as the Ultimate end in Bhakthi Margam too. All Puranas, Sanskrit Slokas, and Tamizh Hymns speak elaborately about the Bhakthi of the Adiyars (Devotees) and the Grace showered on them. Everyone should know by heart, at the least a few Slokas in Thiruppugazh, Thirumurugaatruppadai, and Subramanya Bhujangam.

If we take Karma Margam also, it is He who took the Avathar of Kumarila Battar and Gnyanasambhandhar and established this Margam Himself. Appar Swamigall was one who kept serving for the wellbeing of the Universe in the way of “Dhaasamaargam”. It was he who said “En Kadan Pani Seithu Kidappadhe” (My duty is only to keep serving). The beginning of the Hymn that has this line is “Nam Kadambanai Petravall Panginan”. Murugan is the Kadamban, who willingly wears the Kadamba Maalai (garland of Kadamba flowers).  Here Appar speaks of Him as a Somaskanda Murtham while saying “Parameswaran has Ambal, who Has given birth to Murugan, as a part of His body.” Murugan will bestow a special Grace upon the attitude of rendering Nishkamya (selfless and without expecting a return) service is what the beginning of the poem “Nam Kadamban” seems to say.

Lastly I said Yogam. This is the way of finding out the base of Prana and uniting with it. Prana Shakthi lies within our body, in an area called ‘Moolaadhaaram’ and in the form of a serpent called Kundalini. We haven’t comprehended its Mahashakthi (great power) at all. It remains in the state of a sleeping serpent curling in a Kundalaakaaram (like an earring) form. It is to shake this sleeping serpent awake that all the Yoga Sadhanas exist. Subramanya is Yoga Swaroopam. That’s why we always speak of Him with a connection to the snake. Even Dikshithar refers to Him in his krithi “Sri Subrahmanyaaya Namasthe” as “Vaasuki, Dhakshakaadhi Sarpa Swaroopaaya Dharanaaya ( He who is in the form of serpents like Vasuki and Dhakshakan). Acharyall too creates Hymns in the form of a Virutham (poetry) named Bhujangam (the very word Bhujangam means Snake) and praises Him. We do Naga Pradhishtai and Nagaraja Puja in Sashti only for the sake of Subramanya.

In the Telugu Desam, people call Him Subbarayudu only because they assume Him in the form of a serpent.

He is the fulfillment of Yogam.

There is not an iota of movement at the place where Gnyana and Yoga come to a standstill. No world at all. No feelings either. It’s a place where all these things have parched and dwindled into nothingness. It is customary to call Eswaran in such a parched state as “Sthaanu”; it means “Patta Kattai” (dried trunk). You might have heard about “Sthaanumaalayan” in Suseendhram. It’s a combined form of Mummoorthy (Brahma, Vishnu, and Shiva). In it, “Sthanu” refers to Lord Parameswara who is known for His “Parama Vairagyam” (utmost detachment). When there is no feeling, don’t we say “it’s numb?” “Sthanu” is one who is in such a state of dried wood. The same God who is an “Arthrar” or “Adhirayan” when He was drenched by the ocean of Mercy to bless His devotees with grace for their Bhakthi, stands as a “Patta Maram” (dried and hardened wood) in the state of Gnyanam. In the same way, there is an Ultimate state where Ambal and the all merciful Lord remain in utmost detachment. She is the one who always clings on to Eswaran, winding around Him. If He stands as a tree, She winds around Him as a creeper. In Srisailam, He stands as an Arjuna tree; she is winding around Him as a Jasmine creeper; due to which He has derived the name Mallikarjunar. That is a tree which is afresh and green. What does Ambal do when He happens to be a dried wood?

If Parameswaran remains as a live green tree with fresh leaves and branches, Ambal winds around Him as a lively green Creeper. But what does She do when He stands as a dead tree, hardened as a dried wood? She still remains wound around Him. But not as a live green creeper. She winds around Him like a wire like creeper, without any leaves. There is a name for Her as Aparna. “Parnam” means leaf. Therefore when She remains as a leafless creeper, She becomes Aparna. It is customary to attribute another meaning to this name that when Ambal was born as Parvatha Rajakumari (princess) and undertook a Thapas (Meditation and Life in Austerity) in order to attain Eswaran as Her husband, She followed such a strict regimen and led an austere life without consuming even a leaf and thereby got this name. But as far as I’m concerned, it only seems proper that She is the creeper Aparna who ceaselessly winds around the Eswaran even when He stands as a “Sthaanu” without giving Him up.

If Eswaran and Ambal stay at a place, then there ought to be Subramanya present there too as Somaaskandar, is it not?  When Eswaran remains as “Sthaanu” and Ambal as “Aparna”, then how does Subramanya stand there? We can say that He stands as “Visaagar”.  “Saagai” means “branch”. There are many branches in Vedas. Each branch is referred to as “this particular Veda Saagai” with a specific name. “Vi” (in Sanskrit) comes with a lot of meanings. At some places, “Vi” is used to elevate and speak highly of a thing. The phrase “Jayam-Vijayam” can be cited as an example. But there is an opposite and negative meaning to “Vi” too. “Thava” means a woman  who has a husband. “Vithava” means one who has lost her husband. This way, “Vi-saaga” would stand to mean “without branch”. When the father remains as a dead and dried wood and the mother as a leafless creeper, The child Murugan too stands as a “branchless offspring”. That is the Ultimate form of Detachment or Renunciation” (Parama Vairagya Swaroopam).

Subramanya stands as the most detached, all knowing, penniless, and Dhandayuthapani (holding a Dhandam, meaning a long stick). The same person stands as a Kalyana Subramanya with His consorts Valli and Dhevasena too. These two forms depict the truth that He stands as the Guide and Aide, helping us in both the earthly as well as the Heavenly worlds.

He is someone who showers His Mercy alike on both the illiterate simpletons and the Heavenly beings. He has Valli who is a Hunter woman as one consort and Devasena who is a Dheva Princess as another. He, who is the last child of Parvathi  and Parameswaran is the youngest of all Dhevas; but He happens to be the Dhevanayagan (King of Dhevas) too. During the Kumbabishekam (Temple renovation) ceremony of Subramanya Swamy temple at Teynampet, it struck me as to whether “Dhevanayakan pet” could’ve become “Teynampet”. Arunagiri calls Him as “Dhevadhi Dheva Perumalle”.

All of us should worship Him and attain prosperity in both “Iga-Para” (wordly as well as Heavenly) lives. To initiate us into this Bhakthi and streamline it, the book that Nakkirar created is the “Thirumurugatruppadai”. Murugan who has the “Aatruppadai” was born in the river Ganga (Ganges). He who happened to be the Jyothi (Light) that was nurtured by a river is the Owner-God of six-lettered Mantra;the Arumaga who offers Arudhal (solace) always; Arupadai Veerar (warrior). His Victory day, which is the Maha Shashti, comes on the sixth day of Vallarpirai (waxing days of the Moon) in the month of Thula (October-November). Thula (A balance or a Weighing machine) denotes His balanced state. While maintaining a balance in Knowledge everywhere, He would destroy the Asuras and save His devotees for the sake of Universal Wellbeing. He is the “Shikara Jyothi” (Ultimate Light) which turns us into a form of Light by destroying the external enemies as well as the six enemies lying within (Kama, Krotha, Moha and the like). He is the  Arch light that stands atop all hills. He appeared in the form of a bright light in the mountains of Kailash. He married Devayani and Valli in the hills of Thirupparankundram and Thiruthanigai respectively; formed armies in many mountains; destroyed Suran in the Kandhamadhana Hills; stood as an Aandi (Pauper) in Pazhani Hills;spoke words of Wisdom in Swamimalai.

He, who is the Dhevadhi Dheva, is the greatest among the Greats. We are smallest of the small. If we, who are small creatures call Him by offering the smallest of small cereals namely Thinai (a kind of rice), then that biggest being would appear. If we add honey collected by small bees from small flowers to the Thinai rice flour and offer it to him, He would bestow us with a refreshing and venerated mind which is as sweet as that honey. If we light a lamp by adding the cow ghee to the flour, the pure ghee that comes as the essence of the entire plant world — sheer Nature — its beauty — that a chaste cow has grazed, then He will ignite the light of Knowledge in our minds too. If we offer the Maa Vilaaku (flour lamp) to Him, He who is the Maa Villakku, that is the Maha Dheepam (Greatest Light), would give us the Gnyana Jothi, Light of Enlightenment.

Let us all remain as the blissful Light forever by burning down all our sins through chanting “Ara Haro Hara” to Him who is the Parameswara Swaroopam, as per the Sloka “Aran Namam Vaazhga”,  which He Himself has given us by coming down as Thirugnyanasambhandhar.

Araharo haraa!



Categories: Deivathin Kural

Tags:

3 replies

  1. Wonderful Explanations.

  2. Amazing Sowmya. Very beautiful sketch coinciding with Thaipusam. great.

  3. 🙏🙏👍👍

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: