149. Maha Periyava’s Skanda Puranam-Swamy Denotes Only Kumara Swamy-Part 3 (Gems from Deivathin Kural)


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – The final part of this chapter where Sri Periyava explains on what basis the title ‘Swamy’ belongs to Lord Subramanya only and not other gods. Apart from this, quite a bit of info. on why one should try memorizing than reading printed content, the practice of it in olden days, Periyava admiration towards Amarasimman, the greatness of the book Amarakosham, etc.

Many Jaya Jaya Sankara to Smt. Bharathi Shankar for the translation. Rama Rama

“ஸ்வாமி” என்றால் குமாரஸ்வாமியே (Part 3)

அகராதியில் அதை எழுதியவன் தன்னுடைய சித்தாந்தம் முதலான எந்த சொந்தக் கொள்கைக்கும் பட்சபாதம் காட்டக்கூடாது. பிற மதங்களைச் சேர்ந்த வார்த்தைகளானாலும், இங்கே அகராதியில் அவற்றை விட்டுவிடாமல், ஆட்சேபிக்காமல், அவற்றுக்கு அந்தந்த மதஸ்தர்கள் என்ன அர்த்தம், என்ன பெருமை என்று நினைக்கிறார்களோ அதைத்தான் கொடுக்க வேண்டும். வேண்டுமானால், இப்படி இன்னாருடைய நம்பிக்கை (belief) என்று பட்டும் படாமலும் சேர்க்கலாமே தவிர, கண்டனம் ஒன்றும் பண்ணக்கூடாது. எல்லா வார்த்தைகளுக்கும் அர்த்தம் கொடுக்கத்தான் வேண்டும் – அது எந்தக் கட்சியாளரின் கொள்கை என்று பார்ப்பது அகராதிக்காரனின் வேலை இல்லை.

இந்த நியாயத்துக்குக் கட்டுப்பட்டுத்தான் அமரசிம்மன் ஜைனனாக இருந்தபோதே இந்த ‘அமர கோச’த்தை எழுதி இருக்கிறான். இன்றைக்கும் சகல ஸம்ஸ்கிருத மாணவர்களும் நெட்டுருப் போடுகிற மாதிரி, பொது நோக்கோடு எழுதியிருக்கிறான்.

‘அகராதியையா, நெட்டுருவா? அது என்ன காவியமா? ஸ்தோத்திரமா? அதை எப்படி நெட்டுருப் போடுவது?’ என்று தோன்றும். ஆனால், அமரகோசம் அழகான சுலபமான ஸ்லோகங்களாக, காவியம் மாதிரி, ஸ்தோத்திரம் மாதிரி, அப்படியே நெட்டுருப்போட வசதியாகத்தான் இருக்கிறது. அதை மனப்பாடம் செய்வது வழக்கமாகி விட்டிருக்கிறது.

அந்தக் காலத்தில் எல்லா சாஸ்திரங்களும் – வேதாந்தம், வைத்தியம், சங்கீதம், டிக்ஷனரிகூடத்தான் – சுலோகங்களாகத்தான் செய்யப்பட்டன. காரணம் என்ன? அப்போது அச்சு போட்டுப் புஸ்தகம் தயாரிக்கத் தெரியாது. எனவே கடைக்குப் போய்க் விலை கொடுத்து எத்தனை பிரதி வேண்டுமானாலும் வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்றால் முடியாது. அத்தனை வித்தியார்த்திகளுக்கும் ஏட்டுச் சுவடியில் எழுதிக் கொடுப்பது என்றால் அதற்கே ஆயுசுக்காலம் போதாது. எனவே எதையும் மனப்பாடம் (memorise) பண்ணுகிற மாதிரி கொடுப்பதே யுக்தம் என்று கண்டார்கள். பேச்சு நடையில் (prose) இருப்பது மறந்துபோகும். எப்போதும் நாம் பேசிக்கொண்டே இருப்பதால், அதே நடையில் இருக்கிற பாடம் தனியாக மனஸில் நிற்காமல் உதிர்ந்து போய்விடும். ஆனால், அதுவே ஒரு சந்தம், எதுகை, மோனை முதலானவைகளோடு சேர்ந்து செய்யுளாக (poetry) வந்து விட்டால் மனப்பாடம் செய்து மனஸில் மறக்காமல் பதித்துக் கொள்ளலாம். இதனால்தான், எந்த சாஸ்திரத்தையும் சுலோகங்களாகச் செய்து உருப்போட வைத்தார்கள். அச்சுப் புஸ்தகங்கள் வருகிற வரையில் மகா பண்டிதர்களாக இருந்த பலர், ஒரு ஏட்டுச்சுவடிகூட இல்லாமல், ஞாபக சக்தியிலிருந்தே சகல சாஸ்திரங்களையும் கற்றுக் கொண்டு சொல்லி வந்தார்கள். இப்போது புஸ்தகம் என்று ஒன்று இருப்பதால், ‘பார்த்துக் கொள்வதற்குத்தான் (for ready reference) புஸ்தகம் இருக்கிறதே’ என்று எவரும் எதையும், இப்படி மனசுக்குள் ஆழமாக வாங்கிக் கொள்ளாத நிலைமையையே பார்க்கிறோம். இன்று வெளியே லைப்ரரிகள் அதிகம். அக்காலத்திலோ எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவர்கள் கூட ரொம்பப் பேர் தாங்களே ‘வாக்கிங் லைப்ரரி’களாக (நடமாடும் வாசக சாலைகளாக) இருந்து வந்தார்கள். காரணம் நெட்டுருப் பழக்கம்தான். இப்படி நெட்டுருப் பண்ணுவதாலேயே புத்திக்கு ஒரு பலம் ஐகாக்ரியம் ( concentration) ஒழுக்கம் (mental discipline) இவையும் மாணாக்கருக்கு உண்டாயிற்று. நிறைய நேரம் இதே காரியமாக உட்கார்ந்தால் தானே, ஒரு விஷயம் மனப்பாடம் ஆகும்? ஆதலால் மாணாக்கர்களின் புத்தியை கன்னாபின்னா என்று பல விஷயங்களில் போகாமல் கட்டிப்போட்டுப படிப்பிலேயே வைத்திருப்பதற்கு, இப்படி மனப்பாடம் பண்ணுவது ரொம்ப சகாயம் செய்தது. இதற்கு வசதியாக சகல சாஸ்திரங்களையும் ஸ்யன்ஸ்களையும் பத்யமாக (poetry) எழுதி வைத்தார்கள். கத்யம், பத்யம் என்று இரண்டு – கத்யம் ‘ப்ரோஸ்’; பத்யம் – ‘பொயட்ரி’.

சுலோக ரூபத்தில் வெகு அழகாக ‘அமர கோச’த்தைத் எழுதினான் அமரசிம்மன். அதிலே ஹிந்துமத தெயவங்களின் பெயர்கள் வருகிறபோது, ஒவ்வொரு தெய்வத்துக்கும் வேறு என்னென்ன முக்கியமான பெயர்கள் உண்டோ அத்தனையையும், கொஞ்சம்கூட மதபேத புத்தியில்லாமல், அடுக்கிக் கொண்டு போவான். அதைக் கேட்டாலே, அகராதியாகத் தோன்றாது; அர்ச்சனை போல – நாமாவளி போல – தோன்றும். உதாரணத்திற்கு இதோ, ‘சம்பு’ என்ற வார்த்தைக்கு பிரதிபதங்களாக, ‘அமரம்’ சொல்வதைக் கேளுங்கள்;

சம்பு: ஈச: பசுபதி : சிவ: சூலீ மஹேஸ்வர: |

ஈசுவர: சர்வ ஈசான: சங்கர: சந்த்ரசேகர: ||

பூதேச: கண்டபரசு: கிரீசோ கிரிசோ ம்ருட: |

ம்ருத்யுஞ்ஜய: க்ருத்திவாஸா: பினாகீ ப்ரமதாதிப: ||

அமரசிம்மன் பகவந் நாமாக்களை ரொம்பவும் ஆசையோடு சொல்லிக்கொண்டு போகிற மாதிரி இருக்கிறது. ஆரம்ப மாணவர்களும் நினைவு வைத்துக் கொள்கிற மாதிரி சுலபமாக லலிதமாகப் பதங்களைப் போட்டிருக்கிறான்.

‘இந்திரா’ என்ற வார்த்தை வந்தவுடன் இப்படியே மகாலக்ஷ்மியைப் பற்றிப் பொழிகிறான்; கேட்கவே லக்ஷ்மிகரமாக இருக்கும்.

இந்திரா லோகமாதா மா க்ஷீரோததனயா ரமா
பார்கவீ லோகஜனனீ க்ஷீரஸாகரகன்யகா
லக்ஷ்மீ: பத்மாலயா பத்மா கமலா ஸ்ரீ: ஹரிப்ரியா

இப்படிப் போகிறது. டிக்ஷனரி மாதிரி இல்லை; ஸ்தோத்திரமாக இருக்கிறது!

இப்படிப் பக்ஷபாதமில்லாமல் அர்த்தம் சொன்ன அமர சிம்மனுக்கும், ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டும் பக்ஷபாதம் வந்ததுதான் வேடிக்கை. ‘பௌத்த மதம்’ என்று வந்தால் மட்டும் கொஞ்சம் மட்டம் தட்ட வேண்டும் என்கிற எண்ணம் அவனுக்குப் போகவில்லை. நியாயமாகப் பார்த்தால் பௌத்தத்தை விட ஹிந்து மதத்திடம்தான் அவனுக்கு விரோதம் அதிகம் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால், கடவுளைப்பற்றிச் சொல்லாமலிருப்பது, ஹிம்ஸை இருப்பதால் யக்ஞம் கூடச் செய்யக்கூடாது என்பது ஆகிய கொள்கைகளில் ஜைனம், பௌத்தம் இரண்டுமே வைதிகத்துக்கு விரோதமானவை. அவற்றுக்குள் இம்மாதிரி ஒற்றுமை அம்சங்கள் நிறைய இருக்கின்றன.

பொதுவாக அடுத்த ஊரில் அல்லது அடுத்த தெருவில் நம் பரம விரோதியிருக்கிறான் என்றால்கூட அவனிடம் அதிகப் போட்டியிராது; அதிக வயிற்றெரிச்சல் இராது; ஆனால் பக்கத்து வீட்டில் அல்லது எதிர் வீட்டில் நமக்குக் கிட்டத்தில் இருக்கிறானே, இவனுக்கு நம்மிடத்தில் அத்தனை விரோதம் இல்லாவிட்டால்கூட, இவனைப் பார்த்துத்தான் நமக்கு அசூயை, ஆத்திரம் ஜாஸ்தியாக இருக்கும். இவனை எப்படி மட்டம் தட்டலாம் என்று காத்துக் கொண்டிருப்போம். இதே மாதிரி தன் மதத்துக்கு ரொம்ப வித்தியாசமாக இருக்கிற வைதிக மதத்தைவிட, அதற்கு ரொம்ப ஒற்றுமை உள்ள பௌத்தத்தை மட்டம் தட்டுவதிலேயே அமரசிம்மனுக்கு ஒரு சந்தோஷம் இருந்தாற்போலிருக்கிறது. அமரசிம்மன் தன் நிகண்டுவில் ஹிந்து மத வார்த்தைகளுக்கு நியாயமாக அர்த்தம் பண்ணிவிட்டு, புத்த மத வார்த்தைகள் என்று வருகிறபோது என்ன பண்ணினான்?

புத்தரைக் குறிப்பிடும் வார்த்தை வரிசையாகச் சொல்ல நேர்ந்தபோது, அவருக்கென்றே பிரசித்தமாக இருக்கிற பெயர்களை – “ததாகதர்”; (லக்ஷியத்திலேயே செல்கிறவர்) போன்ற பெயர்களை அமரசிம்மன் சொல்லவேயில்லை. பொதுவான பெயர்கள் சிலவற்றை மட்டும், “இதைப் படிக்கிற எந்த மதஸ்தர் வேண்டுமானாலும் தன் ஸ்வாமி என்று நினைக்கும்படியிருக்கட்டும்” என்கிற மாதிரி சொல்லிவிட்டான். அதோடு நிற்கவில்லை, ‘ததாகதர் சாக்யமுனி’ முதலான பெயர்களை எல்லாம் ஜீனருடையதாக (மகாவீரருடையதாக) ஆக்குகிறான்! புத்தருடைய ‘பாடி-கார்ட்’ ஆக (மெய்க்காவலராக) ஸுகதர் என்று இருந்தார். அவர் பெயரைக்கூடத் தன் மதாசாரியரான ஜினருடைய பெயர்களில் ஒன்றாகவே கொடுக்கிறான்.

ஆனால், ஹிந்து மதத்திடம் இப்படியெல்லாம் மனக்கோணல் (prejudice) எதுவும் காட்டவில்லை. ஹிந்துக்களுக்குள்ளேயே வைஷ்ணவர்கள், சைவர்களுக்கிடையில் இருக்கக் கூடிய பரஸ்பர ‘ப்ரெஜுடிஸ்’ கூட இவனுக்கு இல்லை. ஈஸ்வரன் பெயர்களைச் சொல்கிறமாதிரியே மகாவிஷ்ணுவின் நாமாக்களைக் கொடுக்கிறான். அதனால்தான் சைவ, வைஷ்ணவ பேதமில்லாமல் எல்லா மாணவர்களும் ‘அமர’த்தை நெட்டுருப்போடும் பழக்கம் நீண்ட காலமாக இருந்து வந்திருக்கிறது.

இப்படி எந்த ஸ்வாமிக்கும் ஏற்றத்தாழ்வு சொல்லாத பரமதஸ்தனான அமரசிம்மன், தன்னுடைய கோசத்தில் வேறெந்த தெய்வத்துக்கும் “ஸ்வாமி” என்ற பெயரைத் தராமல் ஸுப்ரம்மண்யரையே “ஸ்வாமி” என்கிறான் என்றால், அதை நாமெல்லாம் ஒப்புக் கொள்ளத்தானே வேண்டும்?

தேவஸேனாபதி: சூர: ஸ்வாமீ கஜமுகாநுஜ. 

என்கிறது அமரகோசம்.

__________________________________________________________________________________

Swamy Denotes Only Kumara Swamy (Part 3)

In a Dictionary, the author should not be showing any bias in favour of his philosophy and personal principles. Even regarding words belonging to other religions, he should not leave them out in the Dictionary and without expressing objection to them, he should give the meaning of what people of the respective religions think and consider great. If necessary, a note can be added in an indirect way that this is is the belief of this set of people but there should not be any open objection. He should give the meaning of all words — it’s not the job of a lexicographer to look into the matter of whose philosophy it belongs to.

Amarasimman abided to this fair rule while writing the “Amarakosham” even as a Jain. He has written with such a public interest that till date, all the Sanskrit students try to know it by heart.

“Dictionary? Memorising it and learning it by heart? Is it a poetic piece or a Sloka? How can one learn it by rote memory?” it may set us thinking so. But Amarakosham is convenient  to memorise it like poetic verses and Sthothrams,with its beautiful and easy Slokas. It’s become customary to learn it by rote memory.

In olden days, all Sastras — Vedanta, Medicine, Music and even Dictionary too — were created in the form of poetry only. What is the reason? In those days, printing a book was not known. So it was not possible to think of going to a shop and buy as many copies as possible. One life time would not be enough to write the verses in an yettuchuvadi (palm leaves) for all the students. So they found out that the trick is to make everything in a form easier to memorise. There is a chance for the prose form to be forgotten. As we are always speaking, lessons which are  in the same form as that of our speaking style, will not stand apart in the mind but will wither away soon. But the same thing, when it comes in the form of poetry with a rhyme and metre, we can memorise them and etch them in our memory. That is why they created every Sastra in poetic form and made them learnt by rote memory. Till the printed books came into being, many people who were great scholars, learnt and taught all the Sastras simply by the power of their memory without using a single Chuvadi. Nowadays as there is something called a book, we are witnessing the sorry state of nobody imbibing anything deeply and assimilating it into their minds, as there exists a complacency in people that there is always a ready reference to look into. Now there are more libraries outside. Whereas in olden days, even so many illiterate men existed as “walking libraries” themselves. The reason is the habit of learning things by rote memory. This in itself helped the students to gain a strength of intelligence, concentration and mental discipline. A matter gets memorised only if we sit with it for hours together, is it not? Therefore memorising lessons helped a lot to keep the students bound to their studies without getting distracted by unwanted things and thereby going astray. To facilitate this, all the Sastras were made in the form of “Padhyam”, that is peotry. There are two types namely Gadhyam – Prose and Padhyam – Poetry. Amarasimman wrote Amarakosham so beautifully in the form of Slokas. When the name of  Hindu Gods appear in it, he would list down the various other names of each God one by one, without showing any religious partiality whatsoever. If we even listen to it, it wouldn’t appear like a dictionary at all. It would appear like an Archana — Namaavali. For example see what ‘Amaram’ gives as synonyms for the word “Shambu”.

“Shambu: Eesha: Pashupathy: Shiva: Shooli Maheshwara:
Eswara: Sarva Eeshaana: Shankar: Chandrashekara:
Bhootesha:Kantaparashu: Gireesho Girisho Mruda:
Mruthyunjaya: Kriththivaasa: Pinaki Pramadhadhipa:”

It seems Amarasimman goes about uttering the Bhagawan Namas with a passion. He has created the Slokas with gentle and easy words which enables even the beginners to remember them.

Similarly when the word Indira occurs, he just showers about Mahalakshmi; just to listen to them would sound so Lakshmikaram (divine).

Indira Lokahamatha Maa Ksheerodhadhanaya Rama
Bargavi Lokajanani Ksheerasagarakanyaka
Laksmi: Padmalaya Padma Kamala Sri Haripriya

It goes like this. It doesn’t look like a dictionary; it is like a Sthothram!

But it is funny to see how Amarasimman who gave out meanings so impartially like this was inflicted by partiality at only one place. When there was a reference to Buddhism, he had the attitude of ridiculing it a little. Honestly speaking, he ought to have more enmity towards Hinduism rather than Buddhism. This is because both Jainism as well as Buddhism are contradictory to the Vaidiha religion in opposing the mentioning of one God, performing Yagnyas because it involves Himsa and the like. Both religions have a lot of common aspects like these.

Normally when we have even a hard core enemy in the neighbourhood city or the next street, we wouldn’t be competing with him that vehemently; there wouldn’t be that much envy; but with the one who lives next door or in the opposite house, even if the enmity isn’t that intense, we would feel more envious and angry towards him. We would be waiting for an opportunity to ridicule and belittle him. similarly, Amarasimman seems to be deriving  more pleasure from ridiculing Buddhism which shares so many  common aspects with his religion than Hinduism which is totally different from that of his religion. What did Amarasimman, after having explained the meaning of words related to Hinduism without any bias, do in his dictionary while explaining words related to Buddhism?

When he happened to list down the words denoting Lord Buddha, he failed to mention the names meant specifically for him like “Tathagatar” (one who always pursues his goal). He had mentioned some common names in a tricky way that led to “anyone belonging to any religion can take it as reference to his own God”. He didn’t stop just with that. He attributed names like “Tathagata, Saakyamuni” and the like to Mahavira, the founder of Jainism. There was a bodyguard for Buddha as “Sukathar”. He has given his name too as one of those of Mahavira.

But he didn’t show any such prejudice towards Hinduism. Even the mutual prejudice found commonly among Hindus themselves like the Saivite and Vaishnavite prejudice too is not to be found in Amarasimman. Just as he gives the names of Eswaran, he gives the names of Maha Vishnu too. That’s why the practice of all students memorising the Amaram without any Saivite-Vaishnavite differences has been existing for quite a long period.

Like this if a great soul like Amarasimman who never ever speaks of inequality between any two Gods, attributes the name “Swamy” in his Kosham only to Subramanya, without attributing it to any other God, don’t we have to accept it?

“Dhevasenapathy: Shura: Swamy Gajamukanuja:” says Amarakosham.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: