144. Gems from Deivathin Kural-Culture-The Greatness of Tamizhnadu’s Culture


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – The final chapter of the ‘Culture’ section where Sri Periyava calls out the uniqueness, greatness of Tamizhnadu and its culture. It would be interesting to know Tamizhnadu is the origin and home of Vedas and Manu Bhagawan. A lot more interesting facts about this great place has also been detailed out by Sri Periyava.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri.B. Narayanan Mama for the translation. Rama Rama

தமிழ்நாட்டுப் பண்பின் பெருமை

உலகத்தில் இருக்கிற கோயில்களில் பாதிக்குமேல் இந்தியாவில்தான் இருக்கின்றன. இதிலும் பாதிக்கு மேற்பட்ட ஆலயங்கள் தமிழ்நாட்டில்தான் இருக்கின்றன.

உலகத்தில் இருக்கிற சாஸ்திரங்களில், பக்தி நூல்களில் பாதிக்குமேல் இந்தியாவில்தான் இருக்கின்றன. இதில் பாதிக்கு மேற்பட்ட நூல்கள் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவையே. கும்பகோணத்தைச் சுற்றியுள்ள காவிரிப் பிரதேசத்தில் கிடைத்த ஏட்டுச் சுவடிகள், உலகத்திலுள்ள சாஸ்திரங்களில் பாதிக்கு மேற்பட்டவை என்று அறியும்போது, நமக்கு ரொம்பவும் பெருமையாக இருக்கிறது.

இதோடுகூடத் தமிழ்நாட்டுக்கு இன்னொரு தனிப் பெருமை உண்டு. சாதாரணமாக ஒரு குறிப்பிட்ட மொழியும், ஒரு விசேஷமான கலாச்சாரமும் உள்ள ஒரு பிரதேசத்தில் பிற மொழியினரும், பிற கலாச்சாரத்தினரும் குடியேறினால், நாளடைவில் அவர்கள் தங்கள் தனி வழக்கங்களையும் பாஷைகளையும் இழந்து அந்தப் பிரதேசத்தின் மொழியையே பேச ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அங்குள்ள நாகரிகத்தையே பின்பற்ற ஆரம்பித்து விடுவார்கள். உலக நாடுகளின் சரித்திரத்தைப் பார்க்கும்போது இந்த உண்மை நிதரிசனமாகிறது. இப்போது உத்யோக நிமித்தம் வடக்கே நம்மவர் போகிறது மட்டுமின்றி, பூர்வத்திலேயே தமிழ்நாட்டு பிராமணர் பலர் வடக்கே போயிருக்கிறார்கள். ஆந்திரர்களுக்கும் சோழர்களுக்கும் கலியாணக் கொள்வினை, கொடுப்பினை இருந்த சமயத்தில், இப்படி பலர் போயிருக்கிறார்கள். வேறு சந்தர்ப்பங்களிலும் போயிருக்கிறார்கள். இப்போது வடநாட்டுக் காரர்கள் பலர் த்ரவிட் (Dravid) என்று குலப்பெயர் போட்டுக் கொள்வதைப் பார்த்திருப்பீர்களே. அவர்களில் பலர், இம்மாதிரி குடியேறியவர்களின் வம்சத்தில் வந்தவர்கள்தான். ஆனால், வெளி மாகாணங்களில் உள்ள இந்தத் ‘திராவிடர்’ களுக்குத் தமிழ் மொழியே அடியோடு தெரியவில்லை. நீண்ட காலமாக ஒரு பகுதியில் வசிக்கும் பிற சீமையைச் சேர்ந்த மைனாரிட்டிக்காரர்கள் தங்கள் மூல பாஷையைக்கூட மறந்து விடுகிறார்கள் என்பதற்கு இது ஓர் உதாரணம்.

இப்படி நான் சொன்னதால் ஆரியர்கள் வடக்கே, திராவிடர்கள் தெற்கே என்று பாகம் பிரிப்பதாக அர்த்தமில்லை. நம் பழைய சாஸ்திரங்களைப் பார்த்தால், இப்போது வெள்ளைக்காரர்கள் ஆரியர், திராவிடர் என்று இரண்டு வேறு இனமாக (race) பேதப்படுத்தி சொல்லியிருப்பதற்கே ஆதாரமில்லை. தேசம் பூராவிலும் இருந்தவர்களை—ஒரே இனத்தவர்களைத்தான்—பஞ்ச கௌடர்கள், பஞ்ச திராவிடர்கள் என்பதாக பாரத தேசத்திலிருக்கிற பத்துப் பிராந்தியங்களில் இப்படி ஐந்து அப்படி ஐந்து என்று பிரித்திருந்ததாகவே நம் சாஸ்திரங்களிலிருந்து தெரிகிறது. இது பிரதேச ரீதியில் (regional) செய்த பிரிவே தவிர, இன ரீதியில் (racial) செய்தது அல்ல. பிற்பாடு திராவிடம் என்பது தமிழரை மட்டும், கௌடர் என்பது வங்காளியரை மட்டும் குறிப்பதாக ஆகியிருக்கிறது. ஆதியில் எல்லாம் ஒரே இனம், ஒரே மதம் என்றுதான் இருந்திருக்கிறது. பிற்காலத்தில் தமிழ்நாடே திராவிடம் ஆன பிறகும், இங்கிருந்து சில கூட்டமாக வடக்கே போய்க் குடியேறிய பிராமணர்களைப் பற்றித்தான் நான் மேலே சொன்னேன். அவர்களுக்கெல்லாம் இப்போது பேரில் ‘திராவிட’என்பது ஒட்டிக்கொண்டிருந்தும் கூட, தமிழ் பாஷை அடியோடு தெரியாமல், அந்தந்தப் பிராந்திய பாஷை பழக்கம் இவற்றிலேயே பூரணமாகக் கரைந்துவிட்டிருக்கிறார்கள். இதுதான் லோகம் முழுக்கவே பொது வழக்கு. ஒரு பிரதேசத்துக்கு இன்னொரு பிரதேசத்தவர்கள் வந்து குடியேறினார்கள் என்றால், இப்படிக் குடியேறிகள் தங்கள் கலாச்சாரத்தை நாளாவட்டத்தில் இழந்து அந்தப் பிரதேசக் கலாச்சாரத்தையே தழுவிவிடுகிறார்கள்.

பிறருடைய பாஷையை, பழக்கங்களை வெகு சுலபமாகப் எடுத்துக்கொள்வதில் தமிழ் ஜனங்களுக்கே ரொம்பவும் திறமை இருக்கிறது. தமிழன் என்றால் இங்கிலீஷ்காரனை விட நன்றாக இங்கிலீஷ் பேசுகிறான். ஹிந்திக்காரனைவிட நன்றாக ஹிந்தியில் பேசுகிறான். பால்ரூம் டான்ஸிலிருந்து, ஹிந்துஸ்தானி சங்கீதம் வரை எல்லாம் இவனுக்கு அநாயாசமாக வந்துவிடுகிறது. இதிலே பாராட்டுவதற்கும் விஷயம் இருக்கிறது; கண்டிப்பதற்கும் விஷயம் இருக்கிறது. இது அந்நியம், பிறத்தியாருடையது என்று இல்லாமல் எதையும் இவனால் எடுத்துக் கொள்ளமுடிகிறதே என்று பாராட்டலாம். ஆத்ம சிரேயஸுக்காக இல்லாமல் வெறும் இந்திரிய சுகத்துக்காகவோ, புத்திப் பெருமைக்காகவோ மட்டும் இவன் மற்றவர்களின் தப்பான சமாசாரங்களில் மோகித்து விழுந்து, அவற்றையும் தனதாக ஸ்வீகரித்து விடுகிறானே என்கிறபோது கண்டிக்க வேண்டியதாகிறது.

தமிழ்மொழியும் இந்தப் பிரதேசத்துக்கென்றே விசேஷமாக உள்ள சில பண்பாடுகளும் ரொம்பவும் புராதனமானவை—ஜீவசக்தி வாய்ந்தவை. அப்படியானால், இத்தனை தொன்மையும் சக்தியும் இல்லாத கலாச்சாரங்களே புதிதாக வந்தவர்களைத் தங்களில் கரைத்துக்கொள்கின்றன என்றால், அவற்றைவிட வலுவாகத் தமிழ் நாடானது இங்கே வந்து குடியேறியவர்களின் விஷயத்தில் இதைத் செய்திருக்கத்தானே வேண்டும்? இப்படி நினைக்கத் தோன்றுகிறது. ஆனால், நடைமுறையில் பார்த்தால் நேர்மாறாக இருக்கிறது. மற்றப் பிரதேசங்கள் தங்கள் பாஷை, பழக்கங்கள் இவற்றிலேயே புதிதாக வந்தவர்களைக் கரைத்து விடுகின்றனர். ஆனால், தமிழ்நாடு ஒன்று மட்டும் இதற்கு விலக்காக இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் மஹாராஷ்டிரர்கள், ஆந்திரர்கள், கன்னடியர்கள், குஜராத்திகள், சௌராஷ்டிரர்கள் முதலிய பல சமுதாயத்தினர் எத்தனையோ பரம்பரைகளாக வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். ஆனால், அவர்கள் தங்கள் பாஷைகளையே பேசி வருகிறார்கள். தங்களது பழக்க வழக்கங்களையே பின் பற்றி வருகிறார்கள். ஆதிகாலத்திலிருந்து திராவிட தேசமானது இவ்வாறு அந்நிய தேசங்களிலிருந்தும் பாரதத்தின் பிற பகுதிகளிலிருந்தும் வந்தவர்களுக்கெல்லாம் இடம் தந்து அவரவரையும் அவரவரது பாஷை, சம்பிரதாயம் இவைகளிலேயே நிலைப்படுத்தியிருக்கிறது. தமிழ்நாடு ஒரு ‘ரிஃப்ரிஜிரேடர்’ (குளிர்பதனப் பெட்டி) போல் எல்லா பாஷைகளையும் எல்லா நாகரிகங்களையும் கெடாமல் குளிர்ச்சியுடன் காத்துத் தந்து வந்திருக்கிறது. குளிர் சாதனப் பெட்டியில் வைத்த பழம்போல் மற்றப் பிரதேச பாஷைக்காரர்களான மகான்களின் இலக்கிய சிருஷ்டிகளும் இங்கே உண்டாகி கெடாமல் ரக்ஷிக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. உதாரணமாக தியாகராஜரின் தெலுங்குக் கிருதிகள் இந்த மண்ணில் பிறந்தவையே. தெலுங்கு தேசத்திலேயே இப்படிப்பட்ட சிருஷ்டி உண்டாகவில்லை. இப்படியே பல பாஷைக் கிரந்தங்கள், பல சித்தாந்தங்கள் இங்கு உருவாயின. மற்றவை அனைத்தோடும் தன்னை இழையவிட்டுக் கொண்டு, தன்னை மற்றவர் மீது திணித்து நிர்ப்பந்திக்காமல் இருக்கிற ஒரு தனிப் பண்பு திராவிட தேசத்துக்கே சிறப்பாக இருந்து வந்திருக்கிறது.

தொன்றுதொட்டு வேத நெறியின் வீடாக இருந்திருப்பது தமிழகமே. மனித குலத்தின் முதல்வராக மநு, வைகை அருகேயுள்ள கிருதமாலாக் கரையில் வசித்ததாகவே பாகவதம் கூறுகிறது. வேத தர்மம் இங்கேதான் பிறந்தது. உலகத்திலேயே ஈடு இணையில்லாத பக்திச் செல்வத்தையும் நீதி நூல்களையும் தந்த ஆழ்வார்களும், நாயன்மார்களும், பட்டினத்தார், தாயுமானவர், திருவள்ளுவர், சங்கப்புலவர் போன்றவர்களும் எங்கு பார்த்தாலும் திராவிட நாட்டின் வேதத்தின் பெருமையைப்பற்றித் தங்கள் நூல்களில் பேசுகிறார்கள். சோழ, பாண்டிய, பல்லவ மன்னர்கள் வேத பாடசாலைகளுக்கும் வேத வித்துக்களுக்கும் தாங்கள் செய்த சாஸனங்களைக் கல்வெட்டுகளில் பொறித்துப் பூரிப்படைந்திருக்கிறார்கள். சென்ற நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கிறிஸ்துவப் புலவரான ஸ்ரீவேதநாயகம் பிள்ளைகூடத் தமிழ்நாட்டில் தேவாலயங்களோடு ‘பிரம்மாலயங்கள்’ (வேத பாடசாலைகள்) நிறைந்திருப்பதையே பெருமையோடு கூறியிருக்கிறார். ‘வேதம் நிறைந்த தமிழ்நாடு’ என்று பாரதியார் பாடியது உங்களுக்குத் தெரியும்.

இப்படி வேத தர்மமும் சகல கலைகளும் பரமார்த்திகமும் தோய்ந்து கிடக்கும் தமிழ்நாட்டில் பண்டைக் காலத்திலிருந்து அவ்வப்போது அவைதிகமும் நாஸ்திகமும் தலை காட்டி வந்ததும் உண்டு. ஆனால், இத்தகைய நாஸ்திக ஆட்டங்கள் ஏற்பட்ட ஒவ்வொரு சமயத்திலும் மக்கள் விழித்துக் கொண்டு, தங்களது தெய்வ பக்திக்கும், வைதிக நம்பிக்கைக்கும் கூர் தீட்டிக் கொண்டதை சரித்திரம் சொல்கிறது. அதற்கப்புறம் வேத நெறி இரு மடங்காகக் கொழுந்துவிட்டு ஜொலித்திருக்கிறது.

___________________________________________________________________________________

The Greatness of Tamizhnadu’s Culture

More  than  half  of  the  temples  in  the  world   are  in  India,  out  of  which     more  than  half  are  in  Tamizhnadu.

More  than  half of  the  SAstrAs  and  Devotional  books  are  in  India.  Out of these, more than half belong to Tamizhnadu.  It  is  a  matter  of  pride  for  us   to    know  that  the  palm  scripts  obtained  from  the  KAvEri  (river)  basin   around  KumbakOnam  form  more  than  half  of  the  SAstrAS  in  the  world.

In addition to this, Tamizhnadu has another unique pride.   Normally,  when  in  a  region  of  a  particular  language  and  culture,  people  of  another  region    of  a  different  language  and  culture,  migrate  they  will,  over  a  period  of  time,  lose  touch  of  their  own   customs  and  language,  and  start  speaking  that  region’s  language   and  follow  its  customs.   This  reality  is  revealed  when  we  analyze  the  histories  of  different  countries  in  the  world.  Nowadays,  our  people (South)   travel  to  the  North  in  search  of  jobs;   in  olden  days  Brahmins  from  Tamizhnadu  had  gone  to  North  India.   When  marriage  relationships  happened  between  Andhrites  and  ChOlAs  many  have  gone  like  this;  also  on  many  other  occasions.  You  would  have  noticed  that  many  in  the  North  assume  ‘Dravid’  as  their  family  name.  Many  among  them  are  from  those  who  have  migrated  to  the  North.  But  these  ‘Dravid’s  in  those  regions  do  not  know  the  Tamizh  language.  This  is  an  example  of  the  situation  where  the  minorities  originating  from  a  region  but  living  in  another  region  for  a  long  time ,  forget  their  original  language  itself.

When  I  say  this,  it  does  not  mean  dividing  as  AryAs  in  North  and  Dravidians  in  South.  If  we  analyze  our  SAstrAs,  there  is  no   basis  for  the  differentiation  as  AryAs  and  DhravidAs  as  expounded  by  the  westerners.  What  we  understand  from  our  SAstrAs  is  that  all  the  people  in  the  country  belonging  to  only  one  race,    were  divided    as  Pancha  GowdAs  and  Pancha  DhravidAs  in  the  ten  regions  of  BhArath,  five  here  and  five  there.  This  division  was  done  on  the  basis  of  regions  and  not  on  the  basis  of  race.  Later  DhrAvidam  came  to   be  identified  with  Tamils  while  Gowdars  with  BengAlis.  In  the  beginning,  all  belonged  to  one  race  and  one  religion  only.  In  later  days,  when   Tamizhnadu  became  Dhravidam,    Brahmins   migrated  to  North  from  here  in  large  numbers,   about  whom  I  was  telling  you  earlier.  At  present,  even  though   the  family  name  ‘Dhravid’  is  kept  by  them,  they  have  completely  forgotten  the  Tamizh  language  and  have  merged  with  the  language  and  customs  of  the  respective  regions.   This  has  been  the  general  case  history  in  the  entire  world.  If  people  from  one  region   migrate  into  another   region,  then  these  migrants  will  lose  their  culture  over  a  period  of  time,  and  embrace  the  culture  of  the  latter.

Tamizh folks  have  the  skill  of  adopting  the  language  and  customs  of  others.  A  Tamilian  speaks  better  English  than  an  Englishman;  speaks  better  Hindi   than  a  Hindi  native;  he  learns  everything  from  ballroom  dance  to  Hindustani  music  with  absolute  ease.  But,  in  this,  there  is  something  to  be  appreciated  and  something  to  be  condemned  also.  We  can  appreciate  his  attitude  of  adopting  other  culture  and  language  without  thinking  that  it  is  alien  to  him.  But  we  should  also  condemn  him  for  getting  fascinated  by   certain  wrong   things  from  others  which  are  meant  purely  for  the  pleasures  of  the  senses   and   pride  of  knowledge   but   do  nothing   good  to  his  soul.

Tamizh  language  and  some  cultures  unique  to  this  region  are  very  ancient—and  are  vibrant  with  life.  Such  being  the  case,  when  cultures  which  are  not  that  ancient  and  which  do  not  have  so  much  power  as  Tamil  has,  can  absorb  the  migrants  into  their  folds,    Tamizhnadu  which  had  an  ancient  and  vibrant  culture  must  have  been  able  to  absorb  the  migrants  much  more  easily,  is  it  not?  That is what we should expect.  But  in  reality,  it  is  just  contrary  to  what  we  think.  Other  regions  dissolve  the  migrants  into  their  languages  and  cultures,  but  Tamizhnadu  has  been  an  exception  to  this.    A lot  of  Maharashtrians,  Andhrites,  Kannadigas,  Gujarathis,  Sourashtras,  and  many  other  societies  have  been  living  here  for  many  many  generations.  But  they  have  been  speaking  their   own  languages;  they  have  been  following  their  own  customs.  DhrAvida  region,  from  the  very  beginning,  has  accommodated  all  those  who  have  come  from  other  regions  of  BhAratham,  and  from  other  countries,  and   made  them  establish  themselves  with  their  own  languages  and  customs.  Tamizhnadu,  like  a  refrigerator,  has  protected  all  languages  and  cultures.  Like  a  fruit  kept  in  a  refrigerator,  creations  of  great  men  from  other  regional  languages  have  been  kept  intact  here.  For  example,  Thyagaraja  Swami’s  Telugu  songs (KeerthanAs)  have  been  created  here  in  this  land  only.  Even  in  Telugu  region,  such  excellent  creations  have  not  been  made.  Like  this,  many  books,  and  philosophies  from  many  languages  were  born  here.  DhrAvida  region  had  the  distinction  of  possessing  an   unique  quality  of  going  along  with  other  regional  inputs,  and  at  the  same  time  not  gagging  itself  into  others’  throats.

From  time  immemorial,  Tamizhnadu  has  been  the  home  for  Vedic  norm.  Srimad BAgavatham  says  that  the  first  person  of  mankind,  Manu  lived  on  the  banks  of  KruthamAlA  near  Vaigai river.  Veda DharmA was born here.  AzhvArs,  NAyanmArs,  PattinaththAr,  ThAyumAnavar,  Thiruvalluvar  and  the  poets  of  Tamil  Sangam  who  have  given  us  the  wealth  of  devotion  and  books  on  morals  which  have  no  equals  in  the  whole  world,  are  talking   in  their  books,  about  the  Vedic  excellence  that  was  prevailing  in  DhrAvidam.  The  kings  of    ChOlA,  PAndiyA  and  PallavA  dynasties  have  recorded  in   stone  epigraphs,  the  various  benefices  given  to  VEdha  PatasAlAs  and  VEdhic  scholars.  Even  the  Christian  poet  Sri  VEdhanAyakampillai  has  proudly  mentioned  that  there  are  a  lot  of  ‘BrahmAlayAs (VEdha  PAtasAlAs)  along  with  temples.  BhArathiyAr  has  sung  proudly  about  ‘Tamizhnadu  that  excelled  in  VEdhAs’ (  வேதம்  நிறைந்த  தமிழ்நாடு).

There  were  occasions    when  atheism  and  cult  against  VEdhA  reared  their  heads  now  and  then,  in  Tamizhnadu  which  lay  immersed  in  VEdha  DharmA  and  Universal  Truth.  History  has  recorded  that  on  those  occasions,  the  people    became  alert    and  sharpened  their  devotion  and  belief  in  VEdhAs.  After that, VEdha DharmA has shone doubly bright.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

1 reply

Trackbacks

  1. IMPORTANT-Respect for Tamizh-Sri Matam and Our Periyavas – Sage of Kanchi

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: