141. Gems from Deivathin Kural-Culture-Mahabharatham


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – What is the cause of deteriorating moral values of the present generation compared to our ancestors? This degradation not only affects the character & quality of an individual but also reflects in the culture and arts as well. Sri Periyava explains how constant listening to great epics like Mahabharatham helped people shape up people’s character of yesteryears.

Many Jaya Jaya Sankara to Shri.B. Narayanan Mama for the translation. Rama Rama

மஹாபாரதம்

தற்போதுள்ள அத்தனை இந்திய மொழிகளில் லிபிகளுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கப்பட்ட பிராம்மி என்ற லிபியில் தான், ரொம்பவும் பழைய சாஸனங்கள் இருக்கின்றன. இந்த மிகப் பழமையான சாஸனங்களின் எழுத்தும் அழகாக, பாஷையும் காவிய அழகோடு (flowery- ஆக) இருக்கின்றன. அப்புறம் பல்லவர் காலக் கல்வெட்டுக்களிலும் எழுத்து அச்சடித்தாற்போல் இருக்கிறது. வாசகமும் இலக்கிய நயத்தோடு இருக்கிறது.

அதன்பின் சோழர் காலத்துச் செப்பேடுகளில், எழுத்தும் வாசகமும் பெருமளவு நன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் இரண்டுமே ஆதியில் இருந்ததைவிடக் கொஞ்சம் மட்டம்தான். ரொம்பப் பழையது. அச்சடித்த மாதிரி, கண்ணில் ஒத்திக் கொள்ளலாம்போல் இருக்கிறது! சமீபத்தில் இருநூறு முந்நூறு வருஷங்களுக்கு முந்திய செப்பேடுகளைப் பார்த்தாலோ, ஒரு சீரும் இல்லை; முறையும் இல்லை; தப்பும் அதிகமாக இருக்கிறது. மண்டை மண்டையான எழுத்து. ஏகப்பட்ட இலக்கணப் பிழை.

இப்படியே ஆதிகாலத்திலிருந்து சமீபகாலம் வரையிலான விக்கிரகங்களைப் பார்த்தேன். இவற்றிலும், காலம் சொல்லத் தெரியாதவை ரொம்ப ரொம்ப லட்சணமாயிருக்கின்றன. பல்லவ விக்கிரகங்கள் நிரம்ப நன்றாக இருக்கின்றன. சோழ விக்கிரகங்கள் ஒருமாதிரி நியதியிலே நன்றாக இருக்கின்றன. அதன்பின் வரவர மேலும் தரக்குறைவுதான். இப்போது யாரிடமாவது புதிதாக ஒரு விக்கிரகம் அடிக்கக் கொடுத்தால் எப்படி இருக்கிறது? அழகோ, சாந்நித்தியமோ, தெய்வக்களையோ பழையவற்றில் இருப்பதுபோல் புதிதில் இருப்பதில்லை.

பழைய காலத்து ஜனங்களுடைய குணம் எப்படி? அதுவும் அதேமாதிரி உயர்ந்துதான் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்நாட்டுக்கு வந்த மெகஸ்தனிஸ், ‘இந்தியாவில் யாராவது, ஏதாவது கொடுத்தாலும்கூடக் கைநீட்டி வாங்கிக்கொள்பவர் இல்லை. எந்தப் பண்டம் எங்கு கிடைத்தாலும் அந்த நாட்டவருக்குத் திருடவே தெரியாது. பொய் சொல்லவே தெரியாது’ என்றெல்லாம் சொல்கிறான்.

சாந்தமும், நல்ல குணமும், தப்பு வழியே இல்லாமல் சரியானபடி போகும் போக்கும் அந்தக் காலத்தில் இருந்தன. இப்போது அந்த நிலை மாறி விட்டது. அந்தக் காலத்தில் ஜனங்கள் எப்படி இருந்தார்கள்? அவர்களுடைய மனசு எப்படி இருந்தது? அந்த மாதிரியே இப்போதும் இருக்கக்கூடாதா? என்று தோன்றுகிறது.

பொதுவாக வாழ்க்கையில் ஒழுக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டால் அப்புறம் அதன் ஒவ்வொரு துறையிலுமே ஒழுக்கத்தினால் உண்டாகிற அழகும் ஏற்பட்டு விடுகிறது. இதனால்தான் பழங்கால சிற்ப சித்திரங்கள், எழுத்து (calligraphy) உட்பட எல்லாம் ஒழுங்காக, அழகாக இருக்கின்றன.

அந்தக் காலத்தில் நல்ல நிலைமையில் இருந்து, இப்போது அதே வம்சத்தில் தோன்றிய ஜனங்களின் நிலை இப்படி எல்லாவற்றிலும் மிகவும் தாழ்வாகப் போனதற்கு, ஏதாவது காரணம் இருக்க வேண்டும் என்று யோசித்தேன்.

அந்தக் காலத்தில் கோயில்களிலெல்லாம் பாரதம் வாசிக்க வேண்டுமென்று கட்டளை இருந்திருக்கிறது. பாரதம் வாசிப்பதற்கென்றே மானியம் தருகிற சாஸனங்கள் இருக்கின்றன. இப்போது, பெரிய கோவில்களில் எதிலுமே பாரதம் வாசிக்கிறதைக் காணோம். கிராமாந்தரங்களில் கிராம தேவதைகளின் கோயில்களில் மட்டும் எங்கோ பாரதம் வாசிக்கிறதைப் பார்க்கிறோம். கிராம ரக்ஷைக்காக உள்ள, அந்த ஒரு சில கோயில்களுக்கு இன்றும் கிராம மக்கள் போகிறார்கள். ஸினிமா வந்து இவ்வளவு ஜனங்களை ஆகர்ஷிக்கிறபோதுகூட பாரதம் கேட்க ஜனங்கள் இருக்கிறார்கள் என்றால், பழைய காலத்தில் எப்படி இருந்திருக்கும்? அப்போது மக்களுக்கு வேறே பொழுது போக்கே இல்லையே!

அந்த பாரதத்தில் என்ன இருக்கிறது? பொறுமை என்பதற்கு வடிவமாக தர்மபுத்திரர் இருக்கிறார். சத்தியமான பிரதிக்ஞை என்பதற்கு பீஷ்மர் இருக்கிறார். தானத்துக்குக் கர்ணன். கண்ணியத்துக்கு அர்ஜுனன். இப்படியே ராமாயணத்தை எடுத்துக்கொண்டால், சகல தர்மங்களின் மூர்த்தியாக ஸ்ரீராமன் இருக்கிறார். பெண்களுடைய உத்தமமான தர்மத்துக்கு சீதை இருக்கிறாள். ஸ்ரீ ராமனுக்கு நேர் விரோதியாக ராவணனுக்கு மனைவியாக இருக்கும் மண்டோதரியும் சீதைக்குக் குறைவில்லாத மகாபதிவிரதையாக இருக்கிறாள்.

ராமாயண, பாரதக் கதைகளைக் கேட்கும்போது இப்படிப்பட்ட உத்தமமான ஆத்மாக்களின் ஞாபகம் வருகிறது. படித்தவர், படிக்காதவர் எல்லோருக்கும் அடிக்கடி அந்தக் கதைகள் காதில் விழுந்து கொண்டிருந்தால், நம்மால் அந்த உத்தம பாத்திரங்களைப் போலவே நடக்கமுடியாமற் போனாலும், இதுதான் நாம் இருக்கவேண்டிய உண்மையான முறை என்ற நினைவு அடிக்கடி வரும். இதற்கே பலனுண்டு. இதனால்தான் இந்தக் கதைகளைக் கேட்டு வந்த அந்தக் காலங்களில், உயர்ந்த தர்மமும், நீதியும் நாட்டில் இருந்தன.

தர்மம், நீதி இரண்டும் சேர்ந்துதான் பண்பு உண்டாகிறது. அந்தப் பண்பாட்டை மாற்றுவதற்கும், குலைப்பதற்கும் இப்போது எத்தனையோ ஏற்பாடுகள் வந்திருக்கின்றன. முன்பு இருந்த பழக்கத்தை மறுபடியும் உண்டாக்குவது கஷ்டம்தான். ஆனாலும் சிறிதாவது செய்யத்தான் வேண்டும். நாம் நல்லது பண்ணிக்கொண்டு போனால் ஈசுவரன் நமக்குக் கை கொடுப்பார். அவர்தான் நமக்குக் கை கொடுத்திருக்கிறார்; கால் கொடுத்திருக்கிறார்; கண் கொடுத்திருக்கிறார். கொஞ்சம் ஆலோசிப்பதற்கு புத்தியும் கொடுத்திருக்கிறார். இந்தச் சக்தியும் புத்தியும் இருப்பதற்குள்ளே திருந்துவதற்கான ஸத்காரியம் செய்ய வேண்டும்.

இப்போது என்ன என்னவோ விதமான ஆபத்துக்கள் நமக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஜனங்கள் இன்ன வழியில் போவது என்று தெரியாமல் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, அநேக கட்சிகள் வந்து அவர்களுடைய புத்தியைப் பலவிதமாகக் குழப்பி மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நிலையில் நம்முடைய சத்தியமும் நீதியும் தர்மமும் ஜனங்களுடைய மனசில் கலையாமல் நின்று காப்பாற்ற வேண்டும். அப்படிக் காப்பாற்றுவதற்கு மஹாபாரதமே உபகாரமாக இருக்கும் என்று அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஜனங்களுடைய அநுபவத்தினாலே தெரிகிறது.

___________________________________________________________________________________
Mahabharatham

Our  ancient  epigraphs   are  written  in  ‘BrAmmi’  script/character  which  is  the  basis  for  all  scripts  of  Indian  languages.  The  letters  in  these  epigraphs  are  beautifully  written   with  poetic  beauty, and  are  flowery. Later  during  the  PallavA  dynasty  also,  the  letters  in  the  epigraphs  are  like  prints.  The   matter is written with literary delicacy.

Still  later   in  the  copper  plate  epigraphs  written  during  the    ChOlA  dynasty  also,   the  letter  and  the  matter  are  mostly  good.  But,  both  of  them  are  somewhat  inferior  to  the  ancient  ones.  The ancient ones are like prints.  But  when  we  look  at  the  epigraphs  written  during  the  recent  past  of  300  years,   there  is  no  homogeneity,  no  system;  and  mistakes  are  aplenty.  Letters  are  also  too  big  and   there  is  a  lot  of  grammatical  mistakes.

I  was   also  looking  at  the  sculptures  from   the  ancient   to  the  recent  ones.  Among   these   also,  those  ancient  ones   whose  time  cannot  be  ascertained   are  extremely  elegant  and  beautiful.  Sculptures   of   ChOlA period are also mostly good.  In later days, the quality has deteriorated.  If  we  ask  for  a  sculpture  to  be  made  now,  how  good  is  it?  There  is  no  beauty,  nor  Divine  appearance  in  it,  like  the  ancient  ones.

How  was  the  character/quality/morality  of  the  people  of  the  old  times?  That  also  seems  to  be  of  a  high  order   like  the  above.  Megasthanis  who  came  to  India  around  two  thousand  years  ago,  has  said  this.  “Nobody  in  India  will  extend  his  hand  and  accept  something  offered  to  him. The   Indians   do not know how to steal.  They   do   not  know  how to lie.”

In  olden  times,  peace,  good  character  and  treading  the  right  path  avoiding  the  wrong  one,  were  all  existent.  Today the situation   has changed.  We wonder, “How good were the people in those times?  How good was their heart?  Why is it not so now?”

If  there  is  discipline  in  life,  then  in  every  aspect  of  life,  the  consequent  beauty  automatically  creeps  in.  That  is  why  the  ancient  sculptures  and  calligraphy  were  orderly  and  beautiful.

I  was  thinking  that  there  must  be  a  reason  for  the  deteriorating  situation  of  the  present  generation  of  people,  who  have  come  down  from  the  same  old  origin.

In  the  olden  times,  there  was  a  rule  that  in  every  temple,  ‘BhAratham’  should  be  read.  There were epigraphs of   agreements granting benefice   for this purpose.  Nowadays,  there  is  no  practice  of  reading  BhAratham  in  big  temples  also.  We find BhAratham   being read rarely in some village temples.  Even  today  village  folks  go  to  those  temples   built  for the  welfare  of  the  village   and  listen  to   it.   If  there  are  people  today   who  go  and  listen  to  BhAratham   being  read  in  spite  of  the  attraction  of  the  cinemas,  how    would  it   have  been  in  olden  times ?  In  those  days  people  did  not  have  any  other  pastime.

What is there in that ‘BhAratham’?  There is Dharmaputhirar who was the very personification of patience. There  is  Bheeshmar  who  was  the  personification  of  truth  and   was  known  for   keeping  the  vow,    Karnan  for  benevolence,  Arjunan  for  honesty.  If  we  take  the  case  of  RAmAyanA,  there  is  Sri  Raman,  who  was  the  epitome  of  all  good  ethics  and  DharmA;  there  is  Sri  SeethA,  who  was  an  example  of  Stree  Dharmam (woman’s  Virtue).  Even  MandOdhari  who  was  the  wife  of  Ravanan,  the  enemy  of  Raman,  was  no  less  a   ‘Pathivrathai’ (wife).

When  we  read  Ramayana  and  Mahabharatha,  we  are  reminded  of  such  noble  souls.  If  everyone,  learned  and  illiterate,  keeps  hearing  those  stories  often,  even  if  we  are  not  able  to  live  like  those  noble  souls,   we  will  be  reminded  of  the  truth  that  this  is  the  way  we  should  live.  That thought itself will benefit us.  That  is  why,  High  morals  and  justice  were  prevalent  in  those  days  when  these  stories  were  frequently  listened  to.

Righteousness and justice, both together create character, and culture.   Today,  a  lot  of  distractions  have  come  into  being  in  order  to  destroy  this  culture.  It is difficult to bring back the old customs.  But we should do at least some thing towards that goal.  If  we  keep  doing  good  KarmA’s  then  God  will  lend  a  helping  hand.  He  has  only  given  us  legs,  hands,  eyes  and  also  some  intelligence  to  think.  Till  this  power  and  intelligence  exist  with  us,  we  should  keep  doing  good  KarmA’s.

Nowadays, a variety of dangers are attacking us.  When  people  are  wondering    which  way  to  go  and  struggling,  different  (political)  parties  are  confusing  them  and  changing  them.  In  this  situation,  we  should  protect  the  people  by  not  allowing  the  truth,  justice   and  Dharmam  to  be  destroyed  from  their  minds.  It  is  evident  from  the  experience  of  the  people  of  the  past  and  the  present,  that  MahAbhAratham   will    be  of  great  help  in  saving  the  situation.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

1 reply

  1. Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara. Pahi Pahi Sri Maha Prabho. Janakiraman. Nagapattinam

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: