25. Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Buddhism & Jainism and Attitude of People


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – How come Buddhism & Jainism flourished though the basic tenets of those religions were dry and there was also no concept of God in those religions? Did people follow our Bhagawathpadhal because of his philosophy (Adwaitham)? One will be amazed at the honest answers by Sri Periyava.

On a similar note, the mass mentality that Periyava describes below is ‘Parama Sathiyam’. The principle can also be applied to this blog following. The blog view stats, shares, likes/comments shoots up for Periyava experiences posts which radically comes down to almost half or even less when it comes to reading HH upadesams, Deivathin Kural quotes/chapters. The number further narrows down when it comes to actually following his upadesams like doing or participating in actual kainkaryams or contributions 🙂 Just an observation based on the blog statistics and what Periyava described below 🙂

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the great translation and Smt. Sowmya Murali for another serene sketch &  audio. Rama Rama


பௌத்த-ஜைனமும் பொது ஜனங்களின்
 
மனப்போக்கும்

பொது ஜனங்களுக்குத் தத்வ ஸித்தாந்தங்களைப் பற்றிக் கவலையில்லை. ஏதோ ஒரு பெரிய சக்திதான் இந்த லோகத்தைப் படைத்து நடத்திக்கொண்டிருக்கிறது என்ற நம்பிக்கை, ஸ்வாமி என்ற அந்த சக்தியிடம் தங்களுடைய காமனைகளை (விருப்பங்களை)ப் பூர்த்திப் பண்ணித்தர வேண்டிக்கொள்வது-இதுதான் ஸாதாரண மக்களின் ‘ரிலிஜன்’. அதோடுகூட, தங்களுடைய மதிப்பு மரியாதைகளைக் கவரும்படியான ஒரு பெரியவர் வந்து ஒரு வழியைச் சொன்னால், ‘இவர் சொன்னால் அது ஸரியாய்த்தானிருக்கும்’ என்ற நம்பிக்கையின் பேரில், தங்களை அந்தப் பெரியவரின் வழியைச் சேர்ந்தவர்களாகவே சொல்லிக்கொண்டு ஒரு நிறைவு பெறுவது பொதுமக்கள் ஸ்வபாவம். அவருடைய ‘வழி’ என்பது அவர் சொல்கிற மத ஸித்தாந்தம்தான். அது என்ன என்று ஜனங்களுக்கு விசேஷமாகத் தெரிந்தே இருக்காது. தெரிந்த அளவுக்குக்கூட அதை அநுஷ்டானம் பண்ணி ஸொந்த அநுபவமாக்கிக்கொள்ளவும் பாடுபடமாட்டார்கள், ஆனாலும் ‘அது எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். இவர் — இந்தப் பெரியவர் — சொல்கிறாரென்றால் ஸரியானதாகத்தான் இருக்கும். ஆகையால், நாம் இவரைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றே இருப்போம். இவர் சொல்வதில் ஏதோ கொஞ்சம் நம்மால் முடியுமானால் செய்து பார்ப்போம்’ என்று இருப்பார்கள். இது நம் ஆசார்யாளின் மதத்தில் உள்ளவர்களுக்கும்தான் பொருந்தும்.

பௌத்த-ஜைன மதங்களை இந்தக் கோணத்தில் பார்க்கலாம்.

அந்த மதங்களில் சொல்லியிருக்கும் அஹிம்ஸை, ஸத்யம், அபரிக்ரஹம் (பொருள் சேர்த்துக் கொள்ளாமை) முதலான நல்லொழுக்கங்களை எந்த மதம்தான் சொல்லவில்லை? மநு தர்ம சாஸ்த்ரத்தில் ஸகல ஜனங்களுக்குமான ஸாதாரண தர்மங்கள் என்று ஆரம்பித்திருப்பதே இவற்றில் தான். சாஸ்த்ரம் என்று ஒன்று சொல்லவேண்டும் என்றே இல்லை; ஒழுக்கமாக இருக்கவேண்டுமென்று யாருக்குத்தான் தெரியாது? ஆனாலும் அப்படி இருக்கவொட்டாமல் ஆசைகள் பிடித்து இழுக்கின்றன. இப்படிப் பிடித்திழுக்கும் போது தத்வ விசாரம் செய்து — வேதாந்தப்படியோ, பௌத்த-ஜைனம் முதலியவற்றின்படியோ, ஸாங்க்யாதி ஸித்தாந்தங்களின்படியோ, ஏதோ ஒரு விதத்தில் தத்வங்களை ஆராய்ந்து பார்த்து, அநுபவம் பெற்று — ஆசைகளை அடக்கிப்போடுவது என்றால் அது நூற்றிலே ஆயிரத்திலே ஒன்றிரண்டு பேருக்குத்தான் ஸாத்யம். மற்றவர்கள் கருணாமூர்த்தியான ஒரு ஈச்வரனை சரணடைந்து அவனை வேண்டிக்கொண்டு அவனருளால் கெட்டதுபோய் நல்லது வரணுமென்றால்தான் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியவர்களாக இருப்பார்கள்.

பௌத்த ஜைன மதங்களில் ஈச்வரனே கிடையாது. ஜனங்களுக்கானால், அந்த மதங்களில் அநுஷ்டான லெவலில் சொன்ன ஒழுக்கங்களிலும் பிடிப்பில்லை, அநுபவ லெவலில் சொன்ன ஃபிலாஸஃபியில் போவதற்கும் சக்தியில்லை. அவற்றை ஜனங்களின் மதமாகப் பாபுலராக்க என்ன பண்ணுவது? அந்த மதங்களானால் தாங்கள்தான் அத்தனை பொது ஜனங்களுக்கும் ஆனவை என்று சொல்லிக் கொண்டவையாக வேறு இருந்தன! ‘சொல்லிக் கொண்டவை’ என்றால் அவ்வளவு நன்றாக த்வனிக்கவில்லை. வாஸ்தமாகவே புத்தரும் ஜினரும் mass religion -ஆக எல்லாருக்கும் எல்லா உரிமைகளையும் தர நினைத்தவர்கள் தான். வர்ண வ்யவஸ்தை உள்ள ஹிந்து மதம் சிலபேருக்கு மட்டும் பக்ஷபாதமாகப் பண்ணுவதாகச் சொல்லி, எல்லாருக்கும் ஸமமாகத் தங்கள் மதத்தில் அதிகாரம் கொடுத்தார்கள். ஆனாலும் mass religion -ஆக அவர்கள் கொடுக்க நினைத்ததில் mass appeal உள்ள தெய்வ வழிபாடு என்ற natural religion சேராவிட்டால் எப்படி நடக்கும்?

புத்தரும் ஜினரும் இருந்த காலத்தில் அந்த மதங்கள் ஜனங்களிடம் பரவின என்றால் அதற்குக் காரணமே வேறே. அதுவரை இருந்த (வேத) மதம் வித்யாஸம் பாராட்டுகிறதென்று சொல்லி, ‘நாங்கள் ஸரியாயப் பண்ணி உங்கள் எல்லோருக்கும் ஸமமாக உயர்வு தருகிறோம்’ என்று ஒரு புத்தரோ ஜினரோ புதுசாக ப்ரசாரம் பண்ணினால் அப்போது ஜனங்களுக்கு அதில் ஒரு கவர்ச்சி ஏற்படத்தானே செய்யும்? இவர்கள் சொன்ன கொள்கை என்ன, அது புரியுமா அதைப் பின்பற்ற முடியுமா என்ற கேள்விகள் அப்போது எழும்பியிராது. அதோடு, அப்படிச் சொன்ன புத்தரும் ஜினரும் அந்தஸ்து வாய்ந்த குடியில் வந்தவர்களாகவும், சொந்த வாழ்க்கையில் நல்லொழுக்கம், பிரேமை, த்யாகம் நிரம்பியவர்களாகவும் இருந்ததால் அவர்களுடைய ‘பெர்ஸனல் மாக்னடிஸம்’ (காந்த சக்தி) ஜனங்களை ஆகர்ஷித்தது.

இது அந்த மதங்களுக்கு மட்டும் நான் சொல்வதில்லை. ஸகல மதங்களுக்குமே பொருந்துவதுதான். ஹிந்து மதத்தில் கூடத்தான்-பொது ஜனங்களைப் பொறுத்தமட்டில் அதன் பல்வேறு ஸித்தாந்தங்களை பற்றிக் கவலையில்லை; ஒரு ஸித்தாந்தத்தைச் சொல்ல விசேஷப் பெருமை வாய்ந்த ஒருத்தர் வந்தாரென்றால் அவர் பின்னே போய்விடுவது என்றுதான் எப்பவுமே பொது ஜனங்கள் செய்திருக்கிறார்கள். நம்முடைய ஆசார்யாள் விஷயமாகவே கூடவுந்தான், அவர் சொன்ன அத்வைதத்தைப் புரிந்து கொண்டுதான் ஜன ஸமூஹம் முழுதும் அவரைப் பின்பற்றிற்று என்று சொல்ல நான் தயாரே இல்லை. “இவர் பெரிய மஹான், நமக்கு நல்லதைத்தான் சொல்வார்” என்று அந்தத் தனி மநுஷ்யரின் குணங்களைக் கொண்டு அவரிடம் உண்டான ஈடுபாட்டினாலேயே, அதில் பிறந்த நம்பிக்கையின் மேலேதான் பொது ஜனங்களில் பல பேர் அவருடைய மதத்தைத் தழுவியிருப்பார்கள். இது இருக்கட்டும்.

புத்தரும் ஜினரும் போன பிறகு எப்படி ஜனங்களை அந்த மதங்களில் பிடிப்போடு இருக்கப் பண்ணுவது?

‘வெறுமே ஒழுக்கம் ஒழுக்கம் என்றாலும் பிடிப்பில்லை ஃபிலாஸஃபியும் எட்ட மாட்டேன் என்கிறது. பொது ஜனங்கள் மத ஸித்தாந்தம், ஸாதனா மார்க்கம் என்பவை பற்றி அலடிக் கொள்வதில்லை. உயிரோடு ஈச்வரன் என்று உள்ள ஒன்றிடம்தான் அவர்கள் ஏதோ ஒரு மாதிரிப் பிடிப்பு வைத்துக்கொள்ள முடியும்’ என்று இருக்கும்போது, அவர்களுக்குப் பிடித்த மாதிரி கொடுத்துத் தானாக வேண்டுமென்ற கட்டாயம் பௌத்த – ஜைனர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அதனால், தங்கள் ஃபிலாஸஃபி இடம் கொடுக்காத ஈச்வரனைச் சொல்லாவிட்டாலும், எப்படியோ ஒரு விதத்தில், வழிபாட்டுக்குரிய மூர்த்திகளை கொடுத்து விடுவதென்று தீர்மானித்தார்கள். என்ன செய்தார்களென்றால்…ஸ்வாமி (ஈச்வரன்) என்று சிலை வைக்கவில்லைதான். ஆனால் பௌத்த-ஜைன மதங்கள் சொன்ன கொள்கைப்படிப் போய்ப் பூர்ணத்வம் அடைந்ததாக அவர்கள் கருதிய மஹான்களை வழிபடச் சொல்லி, அந்தப் பெரியவர்களுக்குக் கோவில், மூர்த்தி, பூஜாக்ரமம் எல்லாம் ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தார்கள். இந்த வழிபாட்டுக்கு அந்த மத புருஷர்கள் சொன்ன காரணம், யோக சாஸ்த்ரத்தில் ஈச்வரனை ஒரு ஐடியலாகக் கொண்டுள்ளது போலத்தான். அதாவது, வக்ஷ்யத்தை அடைந்துவிட்ட தங்கள் மதப் பெரியவர்களை — புத்தர்கள், போதி ஸத்வர்கள், தீர்த்தங்கரர்கள் போன்றவர்களை — வழிபடுவதால் அவர்கள் அடைந்த நிலைகளை மக்களும் ஐடியலாக எடுத்துக்கொண்டு பின்பற்றப் பார்ப்பார்கள் என்பதுதான். ஆனால் அப்படி நடந்திருக்குமா என்பது ரொம்பவும் ஸந்தேஹம். பெரிய பெரிய விஹாரங்களும் மூர்த்திகளுமாக ஏற்படுத்தியவுடன் ஜனங்களை அவை கவர்ந்து வழிபாடு செய்ய வைத்திருக்கும் என்பதில் ஸந்தேஹமில்லை. ஆனாலும் ஜனங்கள், ‘இவா மாதிரி நாம் புத்தராகணும், போதி ஸத்வராகணும், அர்ஹர் (அருகர்) ஆகணும்’ என்று ஐடியலை நினைத்து, லக்ஷ்யம், கிக்ஷ்யம் என்று எதையோ நினைத்து, அலட்டிக் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள். அதுவரை ஹிந்து மத தெய்வங்களிடம் வேண்டிக்கொண்டது போலவே, உலக வாழ்க்கையில் ‘அது வேணும், இது வேணும், கஷ்டம் போகணும்’ என்றும், ரொம்ப உசந்தால், ‘ஞானம் வரணும், வைராக்யம் வரணும்’ என்றும் இந்த (பௌத்த, ஜைன) மூர்த்திகளையும் வேண்டிக் கொள்வதோடுதான் நின்று போயிருப்பார்கள். ‘அவர்களுடைய ஐடியலை நாமும் ப்ராக்டிகலில் செய்ய வேண்டும்’ என்று ஆரம்பித்திருக்கமாட்டார்கள். பொது ஜன மனப்போக்கு இப்படித்தான்.

இப்படி வேண்டி வரம் பெறுவது என்றால் அப்போது கர்ம பல தாதாவான ஈச்வரன் இருந்து தானாக வேண்டும். கர்மாவுக்கு எவன் பலன் தருகிறானோ, அவன்தானே நாம் வேண்டுகிற பலனைத் தரவும் முடியும்?

அதாவது, அந்த இரண்டு மதங்களும் கர்ம பல தாதாவான ஈச்வரனாக இல்லாமல், லக்ஷ்யத்துக்குப் போக வழிகாட்டும் லக்ஷ்ய புருஷர்கள் என்ற முறையிலேயே பூஜா மூர்த்திகளை வைத்தாலும், ஜனங்கள் என்னவோ அவற்றை ஹிந்து மதத்திலுள்ள ஈச்வரனின் அநேக மூர்த்திகள் போலவே நினைத்து இஷ்ட காம்ய பலன்களுக்காகத்தான் வழிபட்டு வந்தார்கள்.

இது இப்படியே போனதில் அப்புறம் அந்த மதத் தலைவர்கள், ஹிந்து மதத்தில் ஒவ்வொரு பலனுக்கு ஒவ்வொரு தெய்வம் என்றிருக்கிற மாதிரியே தாங்களும் தெய்வங்களை ஏற்படுத்தும் வரையில் போக வேண்டியதாயிற்று. ஹிந்து மத தெய்வங்களுக்குப் பெயர் மாற்றியோ, அல்லது அதே பெயரிலேயோ தங்கள் மதங்களிலும் எடுத்துக்கொள்ளும் படிக்கூட ஏற்பட்டது.

உத்தேசம் வேறு, நடைமுறை வேறு என்று இருந்த போதிலும் உத்தேசப்படியே நடக்கிற மாதிரி காட்டிக் கொண்டு நடைமுறைக்கு வளைந்து கொடுத்துக்கொண்டு போவதென்றால் அது மதத்திற்குப் பெரிய குறைவல்லவா? அந்த மதத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லிக் கொள்பவர்களுக்கும் இது குறைதானே? இப்படி அந்த 2500 வருஷத்திற்கு முற்பட்ட காலத்தில் இருந்தது.
_____________________________________________________________________

Buddhism & Jainism and Attitude of People

General public is not worried about doctrines or philosophies.  The belief that there is some super power which has created and taking care of this world and to pray to that Swami to fulfill their desires, is the religion of the general public.  In addition, if a path is suggested by a great person in whom they have high regard and respect, believing that it would be correct, when it is advocated by such a person and getting satisfaction out of associating themselves to be the followers of that great person, is the characteristic of the general public.  The ‘path’ the person suggests is only the philosophy of his religion.  People may not know what exactly it is.  Even the little that they know, they would also not strive to put to practice and make it their own experience.  Still, they would prefer to believe that whatever it may be, it should be correct if it was said by this person and therefore, they had better be associated with him and if possible, try to do at least a little of what he says.  This applies to people following the religion of our Aacharya also.

We can look at Buddhism and Jainism, from this angle.

Which religion does not preach the good qualities like Ahimsa, Truthfulness, Renunciation, etc., told by these religions?  The general Dharma prescribed for the public in Manu Dharma Sasthra actually begins with these only.  It need not be prescribed by any Sasthra.  Who would not know that one should be disciplined?  However, the desires do not permit and drag us out. In such a situation, it will be possible only for one or two people out of a hundred or thousand to engage in philosophical inquiry and inquire into the philosophies enunciated according to either Vedantha or the religions like Buddhism, Jainism, and Sankhya, gain experience and control the desires.  Rest would be those who would accept if told that they should surrender to the merciful Eswara and pray for their bad qualities to go and imbibe good ones.

There is no Eswara in Buddhism and Jainism.  However, the people did not have either the liking for observing the disciplines prescribed or have the capacity to follow the philosophies advised based on experience also.   (In such circumstances), What to do to popularize the religion as the religion for the masses?  Whereas these were the religions which proclaimed that only they were meant for all the population.  The (word) ‘proclaim’ does not sound all that good. In fact, Buddha and Jaina, were the ones who thought of providing all rights to all people, as a mass religion.  Quoting that Hinduism having caste based division, discriminated in favour of a few, they gave equal rights in their religions.  Still, how the ‘mass religion’ they thought of giving, would be, if the natural religion containing the ‘mass appeal’ of worshipping God was not included?

If these religions spread out during the days of Buddha and Jaina, the reason for that is totally different.  Would not the people get attracted, if Buddha or Jaina canvassed pointing out that the Vedic religion which was in existence till then, was promoting discrimination and that this would be rectified by them and everyone would be equally elevated?  Questions like what was being said, whether it was understandable, was it possible to follow etc., would not have arisen then.  Further, since the persons who said this being Buddha and Jaina, who belonged to wealthy families and who were very disciplined, loving, and compassionate in their personal lives, their personal magnetism (magnetic power), attracted the people.

I am not saying that this was the case only with those religions.  It applies to all religions.  Even in Hinduism, as far as general public is concerned, they are not concerned about the various philosophies.  But when a special, renowned personality came, they are used to taking to following him.  In the matter of our Aacharya also.  I am not prepared to say that the entire population followed him, only after understanding the Adwaitha propounded by him.  Many of the general public would have taken to his religion, simply believing that He was a great man and that he would be saying only what was good for them and followed based on their attraction to that individual’s good qualities and the faith borne out of that belief.

Let this be.

How to keep the people attached to these religions after the exit of Buddha and Jaina?

Simply advocating discipline did not create the interest.  Abstract Philosophy was also not reachable. Common people do not trouble themselves with religious philosophies, path of observing discipline, etc.  When it was possible for the people to be somewhat interested only with the Eswara, which had life, it became compulsory for the Buddhists and Jains to provide what was desired by the people.  Therefore, although not advising the Eswara, which their religion did not talk about, they decided to provide, in some way, deities which could be worshipped.  What they did was, although not set up the statue of Eswara, but prescribed worshipping the saints who they considered to have attained fullness by following the principles of the Buddhism-Jainism religions and arranged for a temple to house the idol and prescribed the methods to worship them.  The justification given by these religious heads was similar to the ideal of Eswara in the Yoga sasthras.  That is, if great saints like Buddhists, Sathvas, Theerthankaras, who have attained their goals, are worshipped, people would also like to keep as ideal the level attained by them and strive to follow them.  However, it is doubtful whether it happened that way.  There is no doubt that people would have got attracted and started worshipping, when such large size idols were set up.  But people would not have aspired to become a Buddha or a Bodhi Sathva, or Arhar, keeping them as an ideal or bothered themselves with such objectives or goals.  They would have stopped with praying to these idols desiring for this and that or getting rid of sufferings, as they were praying to Hindu deities till then and if reached a higher level, would have stopped with praying for knowledge and determination to these deities.  They (people) would not have started to put into practice, their ideals.  This is the attitude of the general public.

If it has to be that one has to pray and get the benefits, there must be an Eswara, the benefactor based on Karma. Would not the person who is giving results for karma, also capable of giving the benefits sought by us?

That is, even though these two religions projected the saints as not the benefactor Eswara but as the ideal persona who would guide them to the path of their objective, people treated them to be like the various forms of Eswara in Hinduism and worshipped seeking fruits for their desires and actions.

Continuing this way, these religious heads also had to create different idols for different results, in the same way as different deities are prescribed in Hinduism for getting different benefits.  It also happened that they also had to adopt the deities in Hinduism, either in the same name or after renaming them.

Even though what was aimed at and what was actually and practically happening were different, is it not a great shortcoming to the religion to pretend as though things were going on as desired and also bending down to adjust to practicalities?    Is it not a shortcoming for the people who claimed to be the followers of that religion?  It was like this during the period before 2500 years.

_________________________________________________________________________________

Audio



Categories: Deivathin Kural

Tags:

5 replies

  1. I think the most I can do is reflect (that too is iswaranugraham). ..what I do on a day today basis. And how that is different from how I want to do….and how that is different from how I should be…

    The variance seems to be perceived recogonizable relatable immediate pleasure in what I do vs what I should be doing..

  2. Great!
    Kuddos Sri Sai Srinivasan!
    Great service by Awesome Drawing and voice rendering, Sowmya!

  3. Very very nice.

    Awesome drawing Sowmya.

    அற்புதம். அருமை.

    Keep it up.

  4. Great work !! Jaya Jaya Sankara!! Hara Hara Sankara !!

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: