120. Gems from Deivathin Kural-Common Dharmas-Love


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – The last chapter in Common Dharmas section where Sri Periyava talks about three forms of love. Out of these three forms of love which one is true? Whose love is always eternal that we should try to emulate? No definition of love we talk these days can stand against the highest form of love that Periyava explains in this chapter. Very tough to practice but we should try. Next time we should be very wary when we use the word love 🙂 Rama Rama

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang seva volunteer who wish to remain anonymous for the translation.


அன்பு

உலகத்தில் நாம் காண்கிற அன்பை மூன்று வகையாகப் பிரிக்கலாம். மகான்கள், யோக்கியர்கள், சத்தியசந்தர்கள், பரோபகாரிகள், ஞானிகள், அநுக்கிரக சக்திவாய்ந்த உத்தமர்கள் ஆகியோரிடம் அவர்களது குணத்துக்காக அன்பு ஏற்படுகிறது. பந்துக்களுடனும் சிநேகிதர்களுடனும் சேர்ந்து பழகுவதால் அவர்களிடம் ஒருவித அன்பு உண்டாகிறது. மூன்றாவது, ஒரு காரியத்துக்காக, லாபத்துக்காக சிலரிடம் அன்பு வைக்கிறோம். உதாரணமாக வியாபாரத்தில் சகாயம் செய்வார் என்பதற்காக ஒரு தனிகரிடம் அன்பு பாராட்டுகிறோம். சம்பளம் கொடுக்கிறார் என்பதால் யஜமானரிடம் அன்பாக இருக்கிறோம்.

இந்த மூவகை அன்பும் உண்மையானதல்ல; சாசுவதமானதல்ல. யஜமானர், “நீ போய்விடு” என்றால் உடனேயே நம் அன்பும் போய்விடும். பழகினவர்கள் தூர தேசம் போனாலோ, காலகதி அடைந்தாலோ, வேறு விதத்தில் அவர்களுடன் பழக்கம் போய்விட்டாலோ நாளடைவில் அன்பும் போய்விடுகிறது. முதலில் பிரிவின்போது அழுத அழுகை அப்புறம் எப்படியோ மறைந்து விடுகிறது. உண்மையான அன்பானால், அந்த அழுகை என்றைக்கும் அப்படியேதானே இருக்க வேண்டும்? உத்தம புருஷர்களான மகான்களிடம் வைக்கும் அன்புகூட நிரந்தரமில்லைதான். மகான்களிடம் உத்தம குணம் குறைந்தால் — அல்லது குறைந்ததாக நமக்குத் தோன்றினாலே போதும் — அவரிடம் வைத்த அன்பும் குறைந்து விடுகிறது.

மூவகை அன்பும் காரணத்தால் ஏற்பட்டது. எனவே தான் அவை நிரந்தரமாக இருக்கவில்லை. உத்தம புருஷர்களிடம் இன்ன குணம் இருக்கிறது என்பதால், அந்தக் குணத்தைக் காரணமாகக் கொண்டே அன்பு வைக்கிறோம். அதோடு அவர்கள் நம்மை உத்தாரணம் செய்வார்கள் (உய்விப்பார்கள்) என்ற சுய காரியமும் உள்ளூற இருக்கவே செய்யும்.

இப்படியெல்லாம் எக்காரணமும் வியாஜமும் இன்றி பிரியமாக இருப்பதுதான் உண்மை அன்பு. ஒருவர் நம்மிடம் நெருங்கிப் பழகாவிட்டாலும் சரி, அவருக்கு ஆத்ம குணங்களும் அநுக்கிரக சக்தியும் இல்லாவிட்டாலும் சரி – அப்போதும் நாம் அவரிடம் மாறாத அன்பு வைத்தால் அதுவே உண்மையான அன்பு.

அப்படிப்பட்ட அன்பு யாருக்காவது இருக்கிறதா? ஒரே ஒருவருக்கு இருக்கிறது. ஸ்வாமிதான் அந்த ஒரே ஒருவர்.

ஸ்வாமிக்கு நம்மிடம் இருக்கும் அன்புக்கு ஒரு காரணமும் இல்லை. காரணத்தை அவர் பாராட்டுவதாக இருந்தால் நமக்கு ஒருவேளை சோறுகூடப் போடமாட்டார்! நம் பிழைகளையெல்லாம் பொறுத்துக் கொண்டு, நம்மை இந்த மட்டும் காப்பாற்றுபவர் அன்பு மயமான பரமேசுவரனே. இந்தப் பரமசிவ அன்பின் திரிபே உலகில் காணும் மூன்றுவகை அன்புகளும்.

அந்தக் காரணமற்ற பரமசிவ அன்பை நாமும் அப்பியசிக்க வேண்டும். தப்புச் செய்பவன் என்று காரணம் பார்த்து நாம் ஏன் ஒருவனை வெறுக்க வேண்டும்? நாமே தப்புச் செய்கிறோமே, அப்போதும் நம்மை நாமே உதறித் தள்ளுகிறோமா? அப்படியே மற்றவர்களிடத்திலும் இருக்க வேண்டும். மகா பெரியவர்களிடத்தில் அன்பு இருக்கவேண்டும். இன்னும் சொல்லப்போனால் அவனிடமே அதிக அன்பு வைக்க வேண்டும். “நாம் தப்புச் செய்வது போலவே இவனும் செய்கிறான். இவன் மனம் இவனை இப்படித் தூண்டுகிறது. அந்த மனத்தை நல்லதாக்க முயற்சி பண்ணுவோம்” என்று நினைக்க வேண்டும். ஈசுவர கிருபையால் அநுக்கிரக சக்தி பெற்றிருப்பவர்கள், அதைக் கொண்டு பாபியிடம் உள்ள பாபங்களை நிவிருத்தி பண்ணுவதையே முக்கியமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆரம்பத்தில் ஒரே ஒரு மனிதனிடம் காரணமில்லாத தூய அன்பை வைக்கப் பழகிவிட்டால், பின்னால் அதுவே நம்மை அன்பு மயமாக்கி, அந்த அன்பை எல்லோரிடமும் பரப்ப உதவி புரியும். குருவிடம் இவ்விதம் பயன் எதிர்பாராமல் பூரண அன்பு வைக்கப் பழகவேண்டும் என்பது பெரியோர்கள் ஏற்படுத்தியுள்ள விதி. குருவிடம் காரணம் பார்க்காமல், வியாஜம் இல்லாமல் அன்பு செலுத்த ஆரம்பிக்க வேண்டும். பின்பு அந்த அன்பு தருகிற ஆனந்தத்தில் பழகிப் பழகி லோகம் முழுவதும் குருவாக நினைத்து, சமஸ்தப் பிராணிகளிடமும் காரணமில்லாத சமமான அன்பு செலுத்த வேண்டும். லோகம் முழுவதும் அன்பை நிரப்பினால் அதுவே ஆனந்த நிலை, அதுவே பரிபூர்ண நிலை; அதுவே பரம சாந்தி.
__________________________________________________________________________________

Love

The love and affection shown by us can be categorized into three. Saints, Yogis, people who adhere to the path of truth, people who serve others, ascetics, and great men who have the capacity to sanctify others are all loved for their exemplary character. Secondly, friends and relatives are loved because we move around with them. Thirdly, we show affection in order to get a job done or for some gain. For example, we may show affection towards a wealthy person assuming that he will help us in our business. We may show affection towards our employer since he gives us our salary.

These three types of love are not true love. If our employer were to ask us to leave the job, our love towards him will disappear. If friends or relatives move away to far off places, pass away or if we lose contact with them for some reason, our love towards them diminishes and disappears over a period of time. The tears shed by us at the time of separation also dries up after some time. If our love were true, should not the tears always remain? The love towards Sages and Mahans is also not permanent. If there is a blemish in their character, or even if we feel there could be a fault in them, the love towards them diminishes.

All the three types of love (stated above) were for a reason. Hence they were not permanent. We love great men (Saints and Yogis) for the reason that they have an impeccable character. Additionally, we also entertain a hope within ourselves that they will help us in elevating ourselves spiritually.

Love without reason is true love. Even if a person is not close to us, even if he is not of impeccable character, even if he is not able to elevate us, if we are still able to love him – that alone is true love.

Is anyone capable of showing this kind of love? Only one being has it. That being is God.

God does not have any reason to love us. If He were to look for reasons, He would not bless us with even a single meal. It is Lord Parameswara, who is love personified, who pardons and protects us. The three types of love (mentioned earlier) are a twist of God’s love.

We should train ourselves to express love that is not based on reason (or gain). Why should we hate someone who makes mistakes? Do we hate ourselves when we make mistakes? We should not hate others too for their mistakes. Of course, we should love Great Men, Saints, and Sages. But we should have greater love for those who commit mistakes. Our thought should be: “Like us, he too makes mistakes. His mind drives him into doing it. Let us attempt to bring about a change in him.” If, by God’s grace, we have the capacity to sanctify others, this should be utilized only to redeem the sinners.

If we train ourselves to love others without reason (or gain), our hearts will gradually fill with love and this love will spread to all. Our elders have ordained that love shown towards one’s Guru should be such that nothing is expected in return. Love towards one’s Guru should be without reason and without anticipation of gain. Immersed in love, one should look at the world as one’s Guru and without reason, love all living things equally.

If we can fill the world with love, that is the highest state of joy, perfection, and peace.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: