36. Gems from Deivathin Kural-Adwaitham-Absolute Bliss


Mahaperiyava_3

Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – What is absolute bliss and what prevents us from stopping realizing it? Shri Periyava answers.

Many Jaya Jaya Sankara to Smt. Mahalakshmi Lakshminarayanan, our sathsang seva volunteer for the translation. Ram Ram

நிறைந்த ஆனந்தம்

கிருதா யுகத்தில் பிருகு என்பவர் தம்முடைய பிதாவான வருணனிடத்தில் போய் “நிறைந்த வஸ்து எதுவோ அதை அப்படி அறிவது?” என்று கேட்டாராம். “நிறைந்த வஸ்து எதுவோ அது காலத்தாலும் நிறைந்து இருக்க வேண்டும். தேகத்தாலும் நிறைந்து இருக்க வேண்டும். வஸ்துவிலும் நிறைந்து ஒரு குறை என்பதே இல்லாமல் இருக்க வேண்டும். அத்தகைய நிறைந்த வஸ்துவை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்” என்று பிதாவான வருணனிடத்தில் கேட்டாராம்.

“நீ போய் தபஸ் பண்ணு. அது உனக்கே தெரியும்” என்று வருணன் சொல்லிவிட்டாராம்.

“அப்படியே செய்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு பிருகு போய்த் தபஸ் பண்ண ஆரம்பித்தார். முதலில் அதனால் அவருக்கு ஒன்று தெரிந்தது. ‘இந்தச் சரீரந்தான் உயர்ந்த வஸ்து. இதுதான் எல்லாவற்றையும் உணருகிறது. உணரப்படுகிற பொருளைக் காட்டிலும் உணர்ந்து கொள்கிற பொருள் உயர்ந்தது. அது இந்தத் தேகந்தான்’ என்று தீர்மானம் பண்ணிக்கொண்டு, அப்பாவிடம் போய், “இந்தச் சரீரம்தான் உயர்ந்த, நிறைந்த வஸ்து” என்று சொன்னாராம்.

அப்பா திரும்பவும், “இன்னும் கொஞ்சம் தபஸ் பண்ணு” என்று சொல்லிவிட்டாராம்.

இப்படியே கொஞ்சம் ‘தபஸ்’ பண்ணுவது, உடனே தமக்குக் தோன்றியதைப் போய்ச் சொல்வது என்று ஐந்து தடவைகள் பிருகு செய்தாராம். முதலில் உடம்பு நிறைந்த வஸ்துவாகத் தோன்றிற்று. இந்த உடம்பு ஒருநாள் பிரேதமாகிப் போவதுதானேயென்று யோசித்தபின், உடம்பு நிறைந்த வஸ்து இல்லை என்றும், பிராணன்தான் நிறைந்த வஸ்துவாகவும் தோன்றிற்று. அதன்பின் மனமே நிறைந்த வஸ்து என்று தோன்றியது. பிற்பாடு அறிவே நிறைந்த வஸ்துவாகத் தோன்றியது. ஐந்தாம் முறை போனபோது ஆனந்தாநுபவம்தான் நிறைவாகத் தோன்றியது.

“நீங்கள் சொன்னபடி நான் இத்தனை நாட்களாகத் தபஸ் பண்ணினேன். இப்போதெல்லாம் நடுநடுவே ஏதோ ஒரு விதமான ஆனந்தம் ஸ்புரிக்கிறதே. இது என்ன?” என்று தந்தையைக் கேட்டாராம் பிருகு.

“உனக்கு ஒவ்வொரு சமயத்தில் கொஞ்சம் ஸ்புரிக்கிறது என்று சொல்கிறாயே அந்த ஆனந்தம்தான் வஸ்து. இது உனக்குத் துளித்துளி உண்டாகிறது. இதுவே நிறைந்து விட்டதானால் அதைத்தான் பேரானந்தம் என்கிறோம். அந்தப் பேரானந்தம் எப்போதும் குறைவு இல்லாமல் காலத்தாலும் தேகத்தாலும் நிறைந்து இருக்கும்படியான ஒரே வஸ்து. சரீரம், பிராணன், மனசு, அறிவு எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமாக, இவை எல்லாவற்றையும் கடந்த ஒன்று ‘ஆத்மா’ என்று இருக்கிறது. அது தன்னைத்தானே அறிந்து அநுபவிப்பதில்தான் இந்த ஆனந்தம் உண்டாகிறது” என்று பிதா சொன்னாராம். இப்படி உபநிஷக் கதை இருக்கிறது.

அந்தப் பேரானந்த சமுத்திரத்தின் ஏதோ ஒரு திவலை தான் நமக்கு எப்போதாவது உண்டாகிறது. கிளைகள், இலைகள் எல்லாம் அடர்ந்து இருக்கும் ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்தால் கீழே கொஞ்சம்கூட வெயில் படாமல் நிழல் இருக்கிறது. காற்று அடிக்கும்போது, இலைகள், கிளைகள் நகர்ந்து விலகுகிற சமயத்தில் சூரியனுடைய வெயில் கீழே அந்த இடைவெளி அளவுக்கு விழுகிறது. அப்புறம் மறுபடியும் கிளைகள் மூடி, அது மறைந்து விடுகிறது. அந்த மாதிரியாகத் தான் நமக்கு ஆனந்தம் அவ்வப்போது வந்து வந்து மறைந்து போகிறது. ஆனந்தம் என்பது எங்கும் பரிபூரணமாக நிறைந்திருக்கும்படியான வஸ்து. ஆனால் நம்முடைய கெட்ட கர்மா, மனம், புத்தி இவற்றினால் அது நம்மிடம் படாமல் மறைந்திருக்கிறது. ஒரு க்ஷணம் நாம் பண்ணியிருக்கிற புண்ணிய கர்மாக்களினாலே அவை விலகும்போது, காற்று அடித்து இலைகள் விலகும்போது, சூரிய ஒளி அதன் வழியாக வருவது போல், நம்முடைய கர்மாக்கள் விலகியதால், எங்கும் பரவிய ஆனந்தத்தின் திவலை நமக்கு உண்டாகிறது. இதுவே வளர்ந்து விட்டால் பேரானந்தமாகிறது. அந்த ஆனந்த சமுத்திரத்தின் லவலேசத்தைத்தான் நாம் எப்போதாவது அடைந்தவுடன் மிகவும் ஆனந்தமாக இருக்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொள்கிறோம். தபஸ் பண்ணிப் பண்ணி விசாரம் செய்தால் எப்போதும் ஆனந்த மயமாக இருக்கும் சமுத்திரத்திலேயே கலந்து அதாகவே இருக்கலாம்.

Absolute Bliss

In Krutha Yuga, a rishi called Brugu, went to his father Varuna and asked “How to know that which is the absolute thing? That which is the absolute thing, must be absolute in terms of time. It must also be absolute in terms of space. It must also be absolute in terms of matter and without any shortfall. Such absolute thing must be told to me”.

“You go and do ‘Tapas’. You yourself will know it”, said Varuna.

“Will do so” said Brugu, went and started doing Tapas “. As a result of that, at first he found one thing. “This body is the greatest thing. This is the one that recognizes everything. Compared to the thing that is recognized, the thing that recognizes is greater. That is this body only “, concluding so, went to his father and said, “This body is only the greatest, absolute thing”.

The father again said, “Do some more Tapas”.

Brugu did five times this way, doing some ‘Tapas’ and going and telling what comes to the mind immediately. At first, the body appeared to be the absolute thing. After thinking that this body will become lifeless one day, it appeared that the body is not the absolute thing and only breath is the absolute thing. After that, mind appeared to be the absolute thing. Later, awareness appeared to be the absolute thing. When he went for the fifth time, happiness appeared to be absolute.

“As you said, I did Tapas for these many days. Nowadays, every once in a while, some kind of bliss occurs. What is that?” asked Brugu to his father.

“That bliss that you’re saying that’s occurring to you once in a while is the thing. It occurs to you in little drops. If the same thing gets filled up, that’s what we call as absolute bliss. That absolute bliss is in essence the only thing that is without limitation and absolute in terms of time and space.   As a proof of all of the body, breath, mind, awareness, and beyond all of these, there is a ‘soul’ that is present. Only in that soul realizing its own self and experiencing it, does this bliss occur”, said the father. This is a story in the Upanishad.

Some droplets of that ocean of bliss is what occurs to us sometimes.  If we sit under a tree with dense branches, leaves, there is shadow underneath, without even a little sunshine. When the wind blows, there comes a moment when the leaves, branches move apart, the sun-rays falls underneath to the extent of that interleaving. Afterward, again the branches close, and the sun-rays disappears. Likewise, happiness comes and disappears for us every now and then.  Happiness is a thing which is in essence present absolutely everywhere. However, because of our evil deeds, mind, intellect, it is hidden from reaching us. One moment when they move away due to our good deeds, similar to how the leaves move away momentarily as the wind blows and the sun rays come in through that.  Bliss exists allover but because of our bad karmas (deeds), mind, and thoughts we do not realize it. At times, due to our Punniya Karmas (good deeds) we experience that little bit of happiness just like how the sun-rays shines through the leaves momentarily. If this happiness grows further we get into that blissful state. When we attain a droplet of that ocean of happiness, we say that we are very happy. If we perform Tapas constantly and do inquiry, we can fuse with the blissful ocean and be in that state always.



Categories: Deivathin Kural

Tags:

1 reply

  1. Hare Krishna. Nice post. I have a doubt. Brighu is the son of Varuna. Does this Brighu has anything to do with Friday, which we call Brighuvara yuktayam in sankalpam. Hare Krishna.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: