அவராலே உன்னை என்னடா பண்ண முடியும்?

Amazing experience – don’t miss. We all do this same mistake in different shape and form. I have read several similar incidents where Periyava asked “why did you go there?” . The real answer is nothing but our stupidity and lack of understanding that Periyava is Eswaran. Once we have that engraved in our brain we will not go anywhere.

Read on …

Sincere thanks to Smt Nagi for retyping and a brilliant translation….

 

IMG_20120527_115931-1

அவர் ஒரு மாசித்தர். பல்வேறு அற்புதங்கள் நிகழ்த்திக் காட்டக்கூடியவர். நோய்களைக் குணமாக்கிய பெருமைகளும் அவருக்குண்டு. என் சகோதரர் அறுவைச் சிகிச்சைக்குப் பின்னர் தாங்க முடியாத வயிற்று வலியால் துடித்தபோது, உடனடி நிவாரணத்துக்காக அந்தச் சித்தரிடம் அவரை நான் அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாயிற்று. பூஜை செய்து அண்ணனுக்கு திருநீறுப் பிரஸாதம் தந்தார் சித்தர்.

நான் அவரை நாடி வந்துவிட்டதால் நிச்சயமாகத் தன்னைப் பற்றிக் கட்டுரைகள் எழுதுவேன் என்று எதிர்பார்த்தார் அவர். ஆனால், நான் அதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை என்று தெரிந்ததும், அவர்பால் என்னை ஈர்ப்பதற்காக எனக்கு அழைப்புகள் விடுத்தார்.

மீண்டும் ஒரு தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலையில் ஒருநாள் அவரிடம் சென்றேன். நடுநிசி நேரம். அறைக் கதவைத் தாழிட்டுவிட்டு, எனக்குச் சில அற்புதங்களை நிகழ்த்திக் காட்டினார் அந்தச் சித்தர். வடித்த சாதத்தை உள்ளங்கையில் வைத்துத் தேய்த்தார். அது மீண்டும் அரிசியானது. வெந்தப் பருப்பைத் தேய்த்துத் துவரம் பருப்பாக்கினார். திருச்சானூர் மஞ்சள் வந்தது. பழநி விபூதி, மீனாட்சி குங்குமம் இப்படி எத்தனையோ… நான் அவற்றில் உற்சாகம் காட்டாமல் ஒரு சாட்சியாக அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“இவ்வளவு செஞ்சு காட்றேன், ஆச்சரியப்படாம இருக்கீங்களே, மனசுலே என்ன நினைச்சுக்கிட்டிருக்கீங்க?” என்று சற்றுக் கடுமையாகவே கேட்டார்.

“நீங்கள் இவற்றைக்காட்டிலும் பிரமிக்கத்தக்க அற்புதங்கள் செய்து காட்டும் சக்தி படைத்தவர் என்று எனக்குத் தெரியும். அதனால்தான் எனக்கு எதுவுமே ஆச்சரியமாகத் தோன்றவில்லை” என்றேன்.

“எழுத்தாளர் ஆச்சே… அதான் சாமர்த்தியமா பேசறீங்க…” என்றார். இப்போது அவர் பேச்சில் மட்டுமல்ல, முகத்திலும் கோபம் தெரிந்தது. எனக்குச் சற்று பயமாக இருந்தது. மணிபர்சில் இருந்த பெரியவா படத்தைப் பற்றிக் கொள்ளும் பொருட்டு கைகட்டி நின்றேன். நான் வழிக்கு வருவதாக நினைத்துக் கொண்ட அவர், “உங்களுக்கு உபதேசம் பண்றேன், மந்திரத்தை எழுதிக்குங்க” என்று கூறி கையை நீட்டினார். பேப்பரும் பேனாவும் எங்கிருந்தோ வந்தன.
“பிடிங்க” என்று இரண்டையும் என்னிடம் தந்தார். வாங்கிக் கொண்டேன்.

“ம்… எழுதிக்குங்க….”

“வேண்டாங்க…..எனக்கு உபதேசம் ஒன்றும் தேவையில்லை..”

“என்னாது… என் உபதேசம் கிடைக்காதான்னு அவனவன் காத்துக்கிட்டு இருக்கான். நீங்க வாணாண்றீங்களே….!” என்று உரக்கச் சத்தம் போட்டார்.

எனக்கு அடிவயிற்றில் கிலி பிசைந்தெடுத்து, “மன்னிச்சுடுங்க” என்று கூறியபடி, பேப்பரையும் பேனாவையும் மேஜை மீது வைத்தேன்.

அவர் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார். எனக்கு சப்த நாடியும் ஒடுங்கி விட்டது. பெரியவாளையே தியானம் செய்யத் தொடங்கினேன்.

சித்தர் என்னருகில் வந்தார். என் வலது தோள்பட்டையைத் தொட்டார். “இந்தக் கையாலேதான் எழுதறீங்க… இதை எழுதவிடாம என்னாலே செய்ய முடியும்…. பார்க்கறீங்களா?” என்று கூறி லேசாக அழுத்தினார். அடுத்த கணம், என் கை சற்று கீழே இறங்கி, தொள தொளவென்று ஆடியது. பெரும் திகில் என்னைப் பற்றிக் கொண்டது. கண்களில் நீர் முட்டி நின்றது. உடம்பே நடுங்கியது. என்ன செய்வது என்று புரியாமல் பதறிப்போனேன். அந்நிலையிலும் ‘பெரியவா, பெரியவா’ என்று நெஞ்சு நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருந்தது.

“என்னைப் பற்றி எழுதறேன்னு இப்பவாவது சொல்லுங்க… கையைச் சரி பண்ணிடறேன்” என்றார் அந்தச் சித்தர்.

அந்நிலையிலும் நான் வாயைத் திறக்கவில்லை!

அந்தச் சித்தர் கேட்ட கேள்விக்கு நான் பதில் சொல்லாமல் நின்றிருந்தாலும், என்னுள்ளே நிலவிய அச்ச உணர்வை என் முகபாவம் அவருக்குக் காட்டிக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

“பாவம், ரொம்பப் பயந்து போயிருக்கீங்க. நான் கையைச் சரி பண்ணிடறேன். என் சக்தி என்னன்னு இப்பவாவது நீங்க புரிஞ்சிகிட்டா போதும்” என்று என் வலது தோள்பட்டையைத் தொட்டு, கையைத் தடவி விட்டார். உடனேயே என் கரம் பழையபடி ஆகிவிட்டதை என்னால் உணர முடிந்தது.

அடுத்தபடி ஏதாவது செய்துவிடப் போகிறாரே என்ற பயத்தில், “நான் போகலாமா?” என்று சற்றுத் தயக்கத்துடனேயே கேட்டேன். அவர் சிரித்தார்.

“இப்பப் போயிட்டு வாங்க. பயமெல்லாம் முழுக்கத் தெளிஞ்சப்பறம் இன்னொரு நாள் வாங்க. பேசுவோம்” என்று கூறிக் கதவைத் திறந்து விட்டார். ‘இன்றைக்குத் தப்பித்தோம்’ என்று எண்ணியவாறு வீட்டுக்கு விரைந்தேன்.

வீட்டுக்குச் சென்ற பிறகு நடந்தவற்றையெல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் சாதாரணமாகத்தான் என் வீட்டாரிடம் நான் சொன்னேன். சித்தர் நிகழ்த்திக் காட்டிய அற்புதங்களைக் கூறி, நான் மடித்து வைத்திருந்த அரிசி, பருப்பு, மஞ்சள் பொட்டலங்களைப் பிரித்துக் காட்டினேன். அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டுப் போனார்கள். அறைக்குள் நான் அனுபவித்த வேதனையையும் என்னை வாட்டிய நடுக்கத்தையும் சற்று வேடிக்கையாகவே விவரித்தேன். ஆனால், படுத்துக்கொண்ட பிறகு நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை.

சித்தரின் முகபாவமும், பேச்சும், செய்கையும் சிந்தையைக் குழப்பி என்னை அலைக்கழித்துக் கொண்டிருந்தன. மனதின் அடித்தளத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில் ஒரு கலக்கம். ஒரு திகில். ஒரு பீதி….! புரண்டு புரண்டு படுத்தேன்… அசதியில் ஒரு நொடி கண்ணயர்ந்தால், கனவில் தோற்றமும் பேச்சும் சுழன்றாடின. மறுகணம் அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு ஒரு விழிப்பு… இந்த அரட்டல் புரட்டலிலே பொழுதும் விடிந்து விட்டது.

ஏறத்தாழ ஒரு வாரம், என் அன்றாட அலுவல்களில் ஓர் இயந்திரத்தன்மை நிலவியதற்கு மாறிய என் மனநிலைதான் காரணம் என்று என்னால் உணர முடிந்தது.

படுத்தேன், எழுந்தேன், குளித்தேன். படித்தேன், பேசினேன், உணவருந்தினேன், அலுவலகம் சென்றேன், எழுதினேன், திருத்தினேன், மாலை நண்பர்களுடன் ஓட்டலுக்குச் சென்றேன். சினிமா பார்த்தேன், சிரித்தேன், அரட்டை அடித்தேன். ஆனால், அன்று நடுநிசியில் அந்த அறைக்குள் நடந்தவை ஆழ்மனதில் குடியேறி, என் செயல்களுக்குச் செயற்கை முலாம் பூசி, நெஞ்சை நெருடிக் கொண்டிருந்தன. என் எண்ணங்களின் பின்னணியில், இன்னது என்று அடையாளம் காண முடியாத அச்சமும் கலவரமும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்க, எதையுமே வெளியில் சொல்ல முடியாமல் நான் நரக வேதனை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் அகவாழ்க்கை, புறவாழ்க்கையிலிருந்து அந்நியப்பட்டுப் போய், ஒரு பீதி என்னை நிரந்தர நிழலாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பது போன்ற திக்பிரமையில் சிக்கி, அதனின்றும் மீள வழி தெரியாமல் சிதைந்து போனேன்.

நான் எத்தனைதான் மறக்க முயன்றாலும், அந்த நள்ளிரவின் அசாதாரண நிகழ்ச்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் என் நினைவுக்கு வந்து, என்னை வாட்டி வதைத்தன. நான் சித்தரிடம் நடந்து கொண்டதும் பேசியதும் முறையற்றவையாக இருந்தால், அதன் விளைவுகள் பயங்கரமானதாக இருக்குமோ என்ற தவிப்பு ஒரு புறம்; அவரிடமிருந்து மீண்டும் அழைப்பு வந்து, நான் போகாமல் இருந்தால் விபரீதங்கள் ஏற்படுமோ என்ற மனக்கொந்தளிப்பு மறுபுறம். நாளுக்கு நாள் இதுவே ஒரு மனநோயாகப் பரவி, பேய் பிடித்தவன் போல் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒருநாள் மாலை, யாரிடமாவது சொன்னால்தான் அமைதி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் என் அரிய நண்பன் டன்லப் கிருஷ்ணன் இல்லம் சென்று அழமாட்டாக் குறையாக என் மனநிலையை எடுத்துக் கூறினேன்.

“‘ பெரியவா இருக்கா, பார்த்துப்பா’ என்று எல்லோருக்கும் தைரியம் சொல்லும் நீயே இப்படிப் பயந்துண்டிருக்கியே” என்று என்னைப் பார்த்துப் பரிதாபப்பட்ட நண்பன், எனக்குத் தைரியம் சொன்னான்.

” தைரியமாக இருக்கும்படி பக்தி அறிவுறுத்துகிறது. ஆனால், நெஞ்சு குமுறித் துடிக்கிறது. நான் என்ன செய்ய? எனக்கு உடனே பெரியவாளைப் பார்த்து, எல்லாத்தையும் அவர்கிட்டே சொல்லியாகணும். நீ என்னோட வரணும்… நீதான் காரை ஓட்டணும்… உடனே புறப்படு…. இப்பவே போயாகணும்” என்று அவசரப்படுத்தினேன்.

அப்போது பெரியவா காஞ்சீபுரத்தில் இல்லை. தமிழ்நாடு- ஆந்திரா எல்லைப் பகுதியில் யாத்திரை செய்து கொண்டிருப்பதை அறிந்து புறப்பட்டுச் சென்றோம்.

இரண்டு மூன்று இடங்களில் காரை நிறுத்திப் பெரியவா இருக்குமிடத்தை விசாரித்துக் கொண்டே போனோம்.

இரவு பதினொரு மணிக்கு மேலிருக்கும்… ஒரு சாலையில் வேகமாகப் போக்கொண்டிருந்தபோது “கிருஷ்ணா, அதோ சைக்கிள் கூண்டு வண்டி நிக்கறது, பெரியவா இங்கேதான் தங்கியிருப்பா…காரை நிறுத்து” என்றேன்.

கார் நின்றது. நாங்கள் இறங்கிச் சென்றோம். பாராக்காரர் சுப்பையா மற்றும் ஓரிருவர் மரத்தடியில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். சாலையை ஒட்டினாற்போல் ஒரு பாழடைந்த சிறு மண்டபம். வாசலில் கண்ணன் உட்கார்ந்திருந்தார்,(நான் எத்தனைதான் ஞாபகப்படுத்திப் பார்த்தாலும் பெரியவா அப்போது தங்கியிருந்த இடத்தை இப்போது என்னால் நினைவு கூர முடியவில்லை. கண்ணனாலும் தெளிவாகக் கூற முடியவில்லை.)
எங்களைக் கண்டதும், “எங்கேடா ரெண்டு பேரும் இந்த அர்த்தராத்திரியில் வந்தேள்?” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார் கண்ணன்.

“அதையெல்லாம் அப்புறம் சொல்கிறேன். பெரியவாளை நான் உடனே தரிசனம் பண்ணணும். ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்” என்று கூறினேன்.

“பெரியவா படுத்துண்டுட்டா…அதோ அந்த சாக்குத் திரைக்குப் பின்னாலேதான் படுத்துண்டிருக்கா… இத்தனை நேரம் தூங்கிப் போயிருப்பா…இங்கே இடமில்லே…கார்லேயே படுத்துக்கோங்கோ” என்று கண்ணன் கூறியது பெரும் ஏமாற்றம் அளிப்பதாக இருந்தது.

நாங்கள் காரை நோக்கிப் புறப்பட்ட நேரத்தில், “யார்ராது கண்ணா? ஸ்ரீதர் வந்திருக்கானா?” என்று திரைக்குப் பின்னாலிருந்து பெரியவாளின் அபயக் குரல் கேட்டது.

“ஆமாம்” என்றார் கண்ணன்.

“வரச் சொல்லு.”

கண்ணன் என்னை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். சயனித்துக் கொண்டிருந்த ஆபத்பாந்தவன் எழுந்து உட்கார்ந்தார். கண்ணீர் பெருக, வந்தனம் செய்து எழுந்தேன். உட்காரச் சொன்னார். உட்கார்ந்தேன்.

“என்னப்பா?”

வாத்சல்யமும் வாஞ்சையும் அன்பும் பரிவும் கலந்த அந்த அமுதக் கேள்வி, வான்மழையாகப் பொழிந்து, நெஞ்சைக் குளிர்வித்தது.

நடந்தவற்றை ஒரு விவரமும் விடாமல் விவரித்தேன். வெட்கமின்றி என் பயத்தை விளக்கினேன். பெரும் சஞ்சலத்திலிருந்து என்னை மீட்கும்படி வேண்டினேன்.

எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகக் கேட்டவர், “நீ ஏன் அவரைப் பார்க்கப் போனே?” என வினவினார். கேள்வி சுருக்கென்று தைத்தது.

“அண்ணா வயிற்று வலியால் துடிச்சதை என்னால் தாங்க முடியலே. டாக்டர் குடுத்த மாத்திரைகள் வலியைக் குறைக்கலே. ஏதாவது அற்புதங்கள் செய்து, உடனடியாக வலியைக் குறைக்க மாட்டாரா என்ற ஆசையில் அவரிடம் போனேன். ஆபரேஷனுக்குப் பெரியவாளிடம் ஆசி வாங்கிக் கொண்ட பிறகு வேறொருவரிடம் சென்றது தப்புதான். அந்தப் பாவத்தை நான் ஒரு வாரமா அனுபவிச்சிண்டிருக்கிறதா தோண்றது. அவர் ஏதாவது பண்ணிவிடுவாரோன்னு பயமாயிருக்கு. பெரியவாதான் என்னைக் காப்பாத்தணும். அதான் ஓடி வந்தேன்” என்று நெஞ்சு படபடக்க, நா குழரக் கூறினேன்.

“ஏன் பயப்படறே? அவராலே உன்னை என்னடா பண்ண முடியும்?”

நன்றிக் கண்ணீர் ஊற்றெனப் பெருகி வழிந்தது. நெஞ்சில் கனத்த சுமை சட்டென்று குறைந்தது.

“இது மாதிரி பண்றவா யார்கிட்டேயும் நீ இனிமே எதுக்கும் போகாதே.”

“சரி…”

“ஊருக்குப் போயிட்டு வா.”

“பன்னண்டு மணிக்கு மேலே ஆயிடுத்து. ராத்திரி தங்கிட்டு, கார்த்தாலே போறேன்” என்றேன் நான்.,

“ஒரு பயமும் இல்லே. நீ இப்பவே புறப்பட்டு போ…” என்று மீண்டும் உத்தரவு தந்தார் பெரியவா.

எழுந்து மீண்டும் வந்தனம் செய்துவிட்டுப் புறப்பட்டேன்.

பூர்ண நிலவொளியில், பூர்ண மன அமைதியுடன் நானும் நண்பனும் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

“அவராலே உன்னை என்னடா பண்ண முடியும்?”

நள்ளிரவில் தோன்றிய பயத்தை, நள்ளிரவிலேயே கிள்ளியெறிந்த கேள்வி இது.

கேள்வியிலேயே விடையும் அடங்கியிருந்த பெரியவாளின் இந்தக் கேள்வி ‘நான் இருக்க பயமேன்’ என்று என் உள்ளத்தில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது. எதிரொலித்தது.

இதுவே எனக்குப் பாதுகாப்புக் கவசமாகவும் தகர்க்க முடியாத அரணாகவும் அமைந்து விட்டது. இந்தக் கவசமும் அரணும் அச்சமேயற்ற பெரும் நிம்மதியைத் தந்தன. அந்த மன நிம்மதியில் ஆனந்தம் பிறந்தது. மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டே இரவோடு இரவாகச் சென்னையை அடைந்தோம்.

வீட்டுக்குள் நுழையும்போது இருள் விலகி, விடிந்து விட்டிருந்தது.

 

He was a Maha Chiththar( A Yogi of great stature).  He was capapble of performing a lot of miracles. He had the capacity to cure some diseases too. After his surgery, my brother was having unbearable stomach pain and so I wanting some immediate relief for him I took him to this Yogi at that time.

After doing Pooja, the Yogi gave some Vibhoothi Prasad to my brother.

As I had gone to him, the Yogi thought that I would definitely write about him. But when he saw that I showed
no interest in doing that, he kept sending invitations to me to attract me towards him.  (So that I would get interested enough to write about him).

During yet another unavoidable situation, I went to him again. It was almost midnight. He closed the door and performed some  miracles for me. He kept cooked rice in his palm and when he  rubbed his palms together, it became raw rice again. He kept boiled dhal (pulse) in his palm and again when he rubbed his palms, it became raw pulses. He brought Turmeric powder from Thiruchanur, Vibhuthi from Pazhani, Kumkum from Meenakshi temple etc… There were many such acts that he performed.

I sat silently and watched the whole scene without much interest. He said a little harshly, “I am performing so many miracles and you are not even astonished ?? What do you think of yourself ??”

I said, “I know that you are capable and have the power to perform even more unbelievable miracles than these and that is the reason none of this seems astonishing to me.”

Now not only his words but his face also showed anger and he said, “You are a writer and that is why you are speaking smartly.”

I was a little scared and as I had Periyavaa’s photo in my purse, I folded my hands tightly so that I could hug the purse that held His photo.

The yogi thought that I had surrendered to him and said, “I will give you Upadesam (Blessings in the form of a Mantra), write down the Mantra.” Saying this he stretched out his hand and from somewhere a paper and pen materialized.

“Take these” he said and handed them over to me. I took them.

“Mmm… Write down…” he said.

I said, “No thank you. I dont want any Upadesam.”

He yelled and said, “What ?? People are waiting to get my Upadesam and pining for it and you say you dont want it ??”

I was petrified and had butterflies in my stomach. I just said, “Forgive me..” and kept the paper and pen
on the table.

He got up from his seat and I was filled with a dread and started praying to Periyavaa.

That yogi came near me and touched my right shoulder.

“You write with this hand don’t you ?? I can make it impossible for you to write… Do you want to see ???”
Sayoing this he pressed slightly on my shoulder. The next instant, my hand moved slightly down and started
moving loose.  I was choked with fear and dread. My eyes were filled with tears. My whole body was shaking and I was unable to decide what to do. Even in that condition my mind was all the time repeatedly chanting, ‘Periyavaa, Periyavaa’.

“Tell me that you will write about me at least now…I will make your hand alright,” said that yogi.

But I never opened my mouth even at that time!!

Though I never answered the yogi’s question, my facial expressions must have shown him the amount of fear
that was inside me.

“Poor man. You are terrified and upset. I will make your hand alright. It is enough if atleast now you can understand
the extent of my power” so saying, he touched my right shoulder and just rubbed his hands over my arm. Immediately I could feel that my arm had become normal.

Fearing that he may do something else, I said with a little hesitation, “Can I leave ??” and he laughed.

He said, “Go now. When once all your fear has left you, come back another day and we will talk” and opened the
door for me.

Having escaped that day, I rushed towards my home with great relief. After reaching home, I narrated all that had happened to everyone in a normal manner. I had kept small packets of the Turmeric, Kumkum, pulses etc.
which the yogi had produced and they were all astonished on seeing these. I told them a little humorously about the amount of tension and agony that I had experienced inside that room.

But could not sleep peacefully once I went to bed.

That yogi’s facial expressions, words and deeds were tossing around in my mind and I was in a turmoil. Somewhere deep in my heart there was a dread, fear, panic….. !!

I was tossing around in my bed. If for a second I managed to  doze off, then even in my dream his figure and words were bothering me. The next instant I would wake up as if from a nightmare. In this way I passed the night and it was morning already.

For almost a whole week, my actions became almost mechanical. I could guess that it was my mental status that was causing this. I slept, got up, bathed, read, spoke, ate, went to office, edited, and went to hotels in the evening with my friends. Went for a movie, chatted with friends etc. but what happened inside that closed room that night was sitting deep in my mind and so all my actions were coated with an artificial veneer.

At the back of all my actions, there was this unidentifiable fear and dread that was echoing in my heart and I was in a
virtual hell not being able to openly say anything to anyone.

My inner world and outer world were two opposites and I started imagining that there was a permanent dread that was following me like a shadow. Not knwoing a way out of this mess, I was slowly losing it.

How much ever I tried, the unnatural happenings of that night were coming to my mind’s eye repeatedly and were torturing me.

On the one hand I was afraid that ‘If the way in which I behaved with that Yogi and the words that I spoke to him were inappropriate, would the consequences be terrible ???’ and on the other hand, I also started thinking, ‘If by chance the yogi summons me again and I dont go, would something terrible happen ??’

These were the fears that were eating me up and slowly,  day by day, this was becoming a mental illness and I was acting like one possessed by a spirit.

One evening feeling that I would get some peace of mind only if I tell someone about this, I went to my close friend
Dunlop Krishnan’s home, and tearfully told him all about my mental agony.

My friend pitied me and gave me alot of consolation and said, “You are the one who always gives courage to others by saying, that Periyavaa is there to take care of everything.  Now you yourself are so scared!!”

“Bakthi is advising me to be courageous but my mind is in a turmoil. What can I do ?? I need to see Periyavaa immediately and tell him about everything. You have to accompany me…You have to only drive the car… Start immediately… We have to leave at once” I said, and hurried him.

At that point of time, Periyavaa was not in Kancheepuram. He was on touring in the TamilNadu – Andhra border regions. We left after verifying his whereabouts and stopped the car en route to inquire about the exact location of his camp.

It was way past eleven in the night… We were speeding on a road, and I said, “Krishna, see there is the enclosed
cycle cart standing there. Periyavaa must be staying here only. Stop the car.”

We stopped the car and we got down. The sentry Subbaiah and a few others were sleeping under a tree. There was a
dilapidated Mantap on the side of the road. At its entrance we saw Kannan sitting there. (How much ever I try to recall now, I am not able to exactly say which place Periyavaa was staying in at that time. Kannan is also not able to recall clearly.)

On seeing us, Kannan was surprised and asked, “How come you both have come here at this unearthly hour??”
(almost midnight !!)

I said, “I will tell all about that later. I must have Periyava’s Darshan immediately. I have to tell him about an important matter.” We were very disappointed when Kannan said,

“Periyavaa has gone to bed… See that sack cloth there??  He is sleeping behind that… By now he must have gone to sleep… There is no place here..so sleep in the car only…”

Just as we started moving towards the car,  we heard the reassuring voice of Periyavaa from behind
the sack screen…”Who is that Kannaa ??? Has Sridhar come ??”

“Yes” said Kannan.

“Ask him to come.”

Kannan took me inside. The saviour who was lying down got up and sat down. Tearfully, I bowed down to Him and he asked me to sit down. I obeyed.

“What happened ??” The nectar like question mixed with compassion, love and affection came like a spring shower and cooled my heart.

I narrated all that had happened without omitting any detail. Unashamed, I told him about my fears and begged him to deliver me from this uneasy and dreadful situation.

He listened to everything patiently, and then asked, “Why did you go to see him ??” The question pricked me
sharply.

“I could not bear to see my brother suffering from  severe stomach pain and so hoping that he may give
a miraculous cure and reduce the pain, I went to him. After having taken Periyavaa’s blessings for the operation,
it was definitely wrong of me to have gone to someone else. I feel I am suffering the consequences of that act for the
past one week. I am afraid that yogi may harm me in some way. Periyavaa must only save me. That is why I have come running to you” I said incoherently with a palpitating heart.

“Why are you afraid ?? What can he do to you ??”

Tears of gratitude sprang from my eyes. Immediately a huge burden was off my chest.

“Dont ever go for anything to people who do such things”.

“Okay” I said.

“Okay go home”.

I said, “It is now after midnight. I will stay the night and leave tomorrow morning.”

“No fears. You leave immediately.” Periyavaa again gave me permission and asked me to leave.

I got up and after bowing down to Him again, I started my return journey.

“What can he do to you ??” The fear that manifested itself at midnight, was cleared by this question at midnight itself.

The answer ‘Why Fear when I am here??’ was hidden in Periyavaa’s question itself and it kept echoing repeatedly in my heart.

This became my armor and a security fence for me. This armor and fence gave me a fearless peacefulness. Out of that peaceful mindset was born an abundant happiness. We laughed happily and chatted merrily and reached Chennai by night.
When I entered my home, darkness had departed and it was dawn.



Categories: Devotee Experiences, Mahesh's Picks

Tags:

26 replies

  1. Idhuvum periyava Thiruvilayadal dhaan. Otherwise, why would a pronounced Periyava devotee like Bharaneedharan Sir go to a taantrik and get affected by it? It was His doing to show the others to be careful – It was so touching to read ‘avaraale unnai ennada panna mudiyum?’ (said by Swamigal to Bharaneedharan).

    Thanks Mahesh for posting this

    Jaya Jaya Shankara!!

  2. i remember once when ki.vaa jagannathans wife came with her son and daughter in law. she asked acharyal because of seyvinai by some one her husband was suffering. he could not write. she asked that the seyvinai can be returned back by thanthri if permitted. acharyal told ” you forget about sending back you have told that is sufficient. He did not want to punish the people who are evil minded

  3. thanks for the translated version and to the translator. a great job done.

  4. Not sure who is doing the translation into English. I am very grateful to you who ever doing this job.
    Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara

  5. Excellent article. Now a days we see a mushroom growth of these so called yogis or sanyasis who do not follow the sansyis dharma properly but do all kind of magics to attract people.
    One need to be extremely careful and avoid any kind of contact from these kind of thugs.

    We are all followers of Sri Veda Vyasa and Sri Sankara Bhagawath Pada Charya.
    We follow the path shown by these great sages and none else.

  6. இந்த மொத்தப் பதிவிலேயும் என்னை உருக்கிய ஒரே எழுத்து அந்த ‘ரா’!
    அனைத்தும் அறிந்திருந்தும், கொஞ்சம்கூட மமதையே இல்லாமல், “அவ’ரா’ல” எனச் சொன்ன அந்த மஹானின் பணிவு நெஞ்சை உருக்கியது. எந்த நிலையிலும் பிறரை அவமரியாதையாகக் கூறாத அவரது அனுக்கிரஹத்தால், சற்றேனும் எனக்கு அது கிட்ட அருள வேண்டிக் கொள்கிறேன்.

    ஸ்ரீ குருபாதுகாப்யோ நம:

  7. I read this long time back written by Sridhar and I admired Periyava’s bountiful Grace.
    Even today people go to such “miracle men” and get bound to them to get rid of their sufferings. Maha Periyava only has to protect them. Surrender to Periyava and Periyava’s “Abayakaram” will shower His Blessings.

  8. திரு பரணீதரன் எழுதியே படிச்சிருக்கேன் இதை. அந்தக் காலத்து ஆனந்த விகடனிலே. அருமை. பகிர்வுக்கு நன்றி.

  9. Brilliant translation. Periyavale pesara maadiri irunthudu..

  10. Who ever is blessed by Mahan is protected by him.by uttering him as Percival he comes to rescue .

  11. Mr. Sridhar had immense faith in Sri mahaperiyaval and got the protection from him. His fear was quite natural, as experienced by all the normal human beings. But his bhakthi towards Sri Periyaval saved him from further problems from the so called Maasidhar. Still people flock to those so called Mantrikhas, without knowing that they are taken for a ride by them. Sri Mahaperiyaval was chief of all sidhars in the world. Still he is bestowing his blessings to his true bhakthas in various ways. Jaya Jaya Sankara.

  12. Jaya Jaya Sankara !! Hara Hara Sankara!!…. Mahaperiya can only save us from this kind of thantrik perople….

  13. I think we are the ones who are to be blamed. After taking refuge under pratyaksha Parameshwara Sri Mahaaperiyavaa, we dilute our devotion by diverting our attention to others wielding spiritual powers (which they must have earned over certain tapasya). The others may be right in their own way; but where is the need for one who has taken shelter under a massive banyan tree to try out the shade under a shrub? In srishti’s maayaa the shrubs too have their role to play — but they are meant for lesser mortals. We are Brahmins. We have under our belt Gayatri Mantropadesam obtained through our generations past. Added to that we have the Benign Gaze of Sri Mahaaperiyavaa upon us. Why should we turn our gaze elsewhere? What we practice is half-baked bhakti letting ourselves to be troubled and tormented later. After accepting Sri Mahaaperiyavaa as my Parameswara, I cannot even think of the grass being green yonder. Even if it is, I just don’t care! Jaya Jaya Sankara, Hara Hara Sankara!

  14. thanks indeed to shri mahesh to send the translated version highly informative and guiding too was the article

  15. The story shows very clearly that many of these so called Siddhars are only Mantrikaas interested in material aspects of life. We should avoid going to them for cure of illnesses etc. But when human suffering is too much, people go to them. We should pray to Maha Periyava and ask solace and He, being Karuna Murthi will grant our wishes. Jaya Jaya Shankara, Hara Hara Shankara!

    • the wise have said that while in the pursuit of god,some people acquire siddhis and become siddhas. some weak minded siddhas think that they have achieved super human powers, get carried away by these powers and indulge in various lower plane activities intoxicated by their new found siddhis. their pursuit stops and most of them go astray losing sight of their main goal of union with god.

      hence, the wise gurus have asked people to ‘kick these siddhis’, go beyond and achieve God.

      thamizh chelvan

  16. Devotee-writer Bharanidharan underwent a similar experience at the hands of a world-famous siddha and was chastised by Mahaperiyava for giving credence to such sleight of hand tricks. He has written about the same in one of his books in a witty style.

  17. It would be wonderful if one can indicate the type of people whom the author calls a ‘masiddhar’. It would help common people to avoid them. I can infer this as the experience of Sri Sridhar popularly known to many Vikatan readers as Bharanedharan. Yes, I know you can not name them directly, but it wud be useful to gullible persons if you can indicate them. Pranams to Poojyasri Mahaperiava. Harahara Sankara Jayajaya Sankara Kanchi Sankara Kamakoti Sankara.

  18. This incident is written by Baranidharan in Anandavikatan magazine article “Anbae, Arulae”.

    -Thethiyur Sankaran
    Manchester, CT, USA

  19. Yes sidarkellam sidar. When my brothr was havng ieart problem my fathfr explaind tn periava and said the dfctors haue given only5 ys. Periava lauhed and askd what do u want me to do. My dather saim periava avan kuzanthc oru 10 12 varushamavauu irkkavendama. Periava replied sari oru mamangamavatu vendumkare. Sari po. We rtd. It was jan 86 and 2 days aftr death of my brothr came bramachari ramakrihuam and seturamsastrigal and consold my father Ethmanalakku thaan naan avane Eman vaayilendu pudungarathu. Poi ramasamgyayum ava appavayum samadanapadithuttu vangomu periava amicha. Ethavatu sahayam venumannu kekkachona! Yes we rememberd that it was exactly 12 years that day!

  20. Hara Hara Shankara. Jaya Jaya Sankara. Yes, I have read this story written by Sridhar (original name) also known as Bharanidaran (when writing about temples and religious information) also known as Merina (when writing comedy drama), who had worked in Ananda Vikatan. This is one of the weekly stories he started writing in May 1993 to celebrate 100th year celebration for Shri Shri Shri Mahaperiyaval. All incidents and experiences including this one have come in a book (Anbae Arulae by Bharanidaran, a Vikatan publication) and it is worth reading and a treasure to keep. Every experience, he has narrated in his life is priceless.

  21. This is Aashutoshi Parameswaran protecting all creatures and beings – Thinking of Him provides one this level of guarantee! This writer is a famous one who was Blessed by Sri Maha Periyava to write on great Kshetrams.
    “ஏன் பயப்படறே? அவராலே உன்னை என்னடா பண்ண முடியும்?” in Sri Maha Periyava’s Divine Voice and with His Divine Intonation can never be translated in any other language true to the original love and affection, capturing the Sri Thaayumanavar’s full guarantee of protection and love.
    Jaya Jaya Shankara! Hara Hara Shankara!

  22. Very emotional experience! Is this ‘Sridhar’, Anandha Vikatan’s Bharanidharan?

Trackbacks

  1. Anbe Arule Part 1 by Sri Bharaneetharan – Translated by Sr BN Mama | Sage of Kanchi

Leave a Reply

%d bloggers like this: