सौन्दर्यलहरी-1
- ஸகல தேவதைகளிலும் மேம்பட்டவள். அவளை வழிபட பூர்வஜென்ம புண்ணியம் வேண்டும்
शिवः शक्त्या युक्तो यदि भवति शक्तः प्रभवितुं न चेदेवं देवो न खलु कुशलः स्पन्दितुमपि ;
अतस्त्वामाराध्यां हरिहरविरिञ्चादिभिरपि प्रणन्तुं स्तोतुं वा कथमकृतपुण्यः प्रभवति . १ .
ஶிவ꞉ ஶக்த்யா யுக்தோ யதி³ ப⁴வதி ஶக்த꞉ ப்ரப⁴விதும்ʼ
ந சேதே³வம்ʼ தே³வோ ந க²லு குஶல꞉ ஸ்பந்தி³துமபி ;
அதஸ்த்வாமாராத்⁴யாம்ʼ ஹரிஹரவிரிஞ்சாதி³பி⁴ரபி
ப்ரணந்தும்ʼ ஸ்தோதும்ʼ வா கத²மக்ருʼதபுண்ய꞉ ப்ரப⁴வதி . 1 .
हे भगवति – ஹே ப⁴க³வதி – ஷட்குணைச்வர்ய ஸம்பன்னையான ஓ தாயே! शिवः – ஶிவ꞉ – ஸர்வமங்களோபேதனான, देवः – தே³வ꞉ – மஹாதேவன், शक्त्या – ஶக்த்யா – ஜகத்ஸ்ருஷ்டி சக்தியோடு, युक्तः – யுக்த꞉ – கூடியவனாக, भवति यदि – ப⁴வதி யதி³ – இருப்பாரானால், प्रभवितुं – ப்ரப⁴விதும்ʼ – (ப்ரபஞ்சஸ்ருஷ்டிக்கு) பிரபுவாயிருப்பதற்கு, शक्तः – ஶக்த꞉ – ஸமர்த்தர் (ஆகுவார்). एवं न चेत् – ஏவம்ʼ ந சேத் – இப்படி ஜகந்நிர்மாண சக்தியோடு கூடியிராவிட்டால், स्पन्दितुमपि – ஸ்பந்தி³துமபி – கொஞ்சம் சலிப்பதற்கும், कुशलो न खलु – குஶலோ ந க²லு – ஸமர்த்தராக இராமலிருக்கிறாரல்லவா, अतः – அத꞉ – ஆதலால், हरिहरविरिञ्चादिभिरपि – ஹரிஹரவிரிஞ்சாதி³பி⁴ரபி – விஷ்ணு, சிவன், பிரமன் முதலிய தேவர்களாலும், आराध्यां – ஆராத்⁴யாம்ʼ – பூஜிக்கத்தகுந்த, त्वां – த்வாம்ʼ – உம்மை, अकृतपुण्यः – அக்ருʼதபுண்ய꞉ – பூர்வஜென்மத்தில் செய்யப்படாத புண்யத்தை உடையவனானவன், प्रणन्तुं – ப்ரணந்தும்ʼ – சரீரத்தினாலும், வாக்கினாலும், மனதினாலும்) நமஸ்கரிப்பதற்கும், स्तोतुं वा – ஸ்தோதும்ʼ வா – ஸ்தோத்ரம் செய்வதற்கும், कथं प्रभवति – கத²ம்ʼ ப்ரப⁴வதி – எப்படித்தான் ஸமர்த்தனாகிறான்
ஓ மஹாசக்தியே! ஸர்வமங்களோபேதனான மஹாதேவன் உம்முடன் இணைபிரியாமல் இருப்பாரானால், ஸகல பிரபஞ்ச ஸ்ருஷ்டிக்கெல்லாம் பிரபுவாகிறார். உம்மைவிட்டுப் பிரிந்திருப்பாரானால் கொஞ்சம் சலிப்பதற்கும் ஸமர்த்தரல்ல. ஆதலால் விஷ்ணு, ருத்திரன், மஹேஶ்வராதி முக்கிய தேவர்களாலும் நமஸ்கரிக்கத்தகுந்த உம்மை திரிகரண சக்தியோடு நமஸ்கரிப்பதற்கும், ஸ்துதிப்பதற்கும் ஜந்மாந்தரத்தில் மஹா புண்ணியம் செய்யாதவன் எப்படி ஸமர்த்தனாவான்?
அம்பிகையை வழிபடவும் அவளுடைய உபாஸனையை மேற்கொள்ளவும் பூர்வபுண்ணியம் செய்திருக்கவேண்டும் என்று எடுத்த எடுப்பிலேயே முதல் சுலோகத்தில் ஆதிசங்கரர் குறிப்பிடுகிறார். அக்ருதபுண்ய: – சென்ற ஜன்மாக்களில் அளவிட முடியாத புண்யத்தைச் செய்யாதவன்; ப்ரணந்தும், ஸ்தோதும் வா – நமஸ்காரம் செய்வதற்கோ, வாக்கினால் ஸ்துதிப்பதற்கோ கொடுத்து வைக்காதவன். அம்பிகையை வழிபட வேண்டும் என்ற ஆசை ஏற்படுவதற்கே பூர்வ புண்ணியம் வேண்டும். பரமசிவன் சிருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹாரம் இவைகளைச் செய்ய உன் தயவை எதிர்பார்க்கிறார். உன்னுடன் கூடியவராக இல்லாதபோது அசைவதற்குக்கூட திறனில்லாமல் இருக்கிறார். அப்பேற்பட்ட உன்னை சரீரத்தால் நமஸ்காரம் செய்வதற்கோ, வாக்கினால் துதிப்பதற்கோ, மனத்தால் த்யானம் செய்வதற்கோ தனக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது என்று தாழ்மை புத்தியுடன் ஸ்ரீ சங்கர பகவத்பாதாள் வினவுகிறார் என்றால், நமக்கு நினைத்துப் பார்க்கக்கூட தகுதி கிடையாது. ஆனால் அம்பிகையின் குழந்தை என்ற முறையில் உரிமையாக, அவளிடம் அன்பு என்பதைக் கொண்டு பக்தி செலுத்தி, அவளுடைய கருணையைப் பெற்றாக வேண்டும்.
எல்லா தேவதைகளையும்விட அம்பிகை மிகவும் மேலானவள் என்று பகவத்பாதாள் அவளைப் புகழ்கிறார். அம்பிகையின் கவனத்தை எடுத்த எடுப்பிலேயே பெறுவது எப்படி என்ற தந்திரத்தையும் அவர் சொல்கிறார். அம்பிகையின் கணவரனான சிவனின் பெயரைக் கொண்டு ‘சிவ’ என்று இந்நூலையே ஆரம்பிக்கிறார். எப்படி ஸௌந்தர்யலஹரியை சிவனுடைய பெயரைக்கொண்டு ஆரம்பித்தாரோ, அதேமாதிரி, சிவானந்தலஹரியை சக்தியைக் குறிக்கும் பெயரைக் கொண்டு ஆரம்பித்திருக்கிறார் ஆதிசங்கரர். ‘கலாப்யாம் சூடாலங்கிருத சசிகலாப்யாம்’ என்று ‘க’ வில் தொடங்குகிறது சிவானந்தலஹரி. பஞ்சதசி மந்திரத்தில் முதல் அக்ஷரமான ‘க’ காரத்தை ஸ்வரூபமாக உடையவள் பரம மங்கள ஸ்வரூபிணியான அம்பிகை. பரமேச்வரனுக்கே ஜகத்காரணத்வம் அம்பிகையால் ஏற்படும்போது அவள் மேலான தெய்வம் என்பதற்கு வேறு ருசு என்ன வேண்டும்? எல்லா தேவதைகளாலும் பூஜிக்கத் தகுந்தவள் அம்பிகை.
இந்த முதல் சுலோகத்தை அதிக ஆவிர்த்தி ஜபிப்பதன்மூலம் ஸர்வ விக்ந நாசம், நினைத்தபடி ஸகல காரியங்களும் ஸித்திக்கும். கடினமான பிரச்னைகளும் தீரும்.
हे भगवति – ஹே ப⁴க³வதி – O Mother, who is endowed with the six divine attributes of supreme lordship!
शिवः – ஶிவ꞉ – Shiva, who is associated with all that is auspicious,
देवः – தே³வ꞉ – the great Lord Mahadeva,
शक्त्या – ஶக்த்யா – with the power of Shakti, the power of creation of the universe,
युक्तः – யுக்த꞉ – united with,
भवति यदि – ப⁴வதி யதி³ – if he is,
प्रभवितुं – ப்ரப⁴விதும்ʼ – to be the Lord and source of power for the creation of the universe,
शक्तः – ஶக்த꞉ – he becomes capable.
एवं न चेत् – ஏவம்ʼ ந சேத் – if he is not united with this power of universal creation,
स्पन्दितुमपि – ஸ்பந்தி³துமபி – even to move slightly,
कुशलो न खलु – குஶலோ ந க²லு – he is certainly not capable,
अतः – அத꞉ – therefore,
हरिहरविरिञ्चादिभिरपि – ஹரிஹரவிரிஞ்சாதி³பி⁴ரபி – even by the gods Vishnu, Shiva, Brahma, and others,
आराध्यां – ஆராத்⁴யாம்ʼ – worthy of worship,
त्वां – த்வாம்ʼ – You,
अकृतपुण्यः – அக்ருʼதபுண்ய꞉ – one who has not accumulated merit through virtuous deeds in previous births,
प्रणन्तुं – ப்ரணந்தும்ʼ – to bow down and offer salutations with the body, speech, and mind,
स्तोतुं वा – ஸ்தோதும்ʼ வா – or to praise You through hymns,
कथं प्रभवति – கத²ம்ʼ ப்ரப⁴வதி – how can such a person possibly be capable?
O Mahashakti! When Mahadeva, who embodies all auspiciousness, remains inseparably united with You, He becomes the Lord of the entire process of universal creation. When separated from You, He is not even capable of the slightest movement.
Therefore, how can a person who has not accumulated great merit in previous births be capable of offering salutations to You with body, speech, and mind, or of praising You, when You are worthy of worship even by the principal deities such as Vishnu, Rudra, and Maheshwara?
Adi Shankara states right at the beginning, in the very first verse, that one must have accumulated merit in previous births in order to worship Ambika and undertake Her spiritual practice. Akṛta-puṇyaḥ means one who has not performed immeasurable meritorious deeds in past births; praṇantum, stotum vā means one who has not been blessed with the opportunity to offer salutations or praise Her through speech.
Even the very desire to worship Ambika requires the merit of previous births. Parama Shiva depends upon Your grace to perform creation, preservation, and dissolution. When He is not united with You, He does not even possess the capacity to move.
If Sri Shankara Bhagavatpada, with such humility, asks what qualification he possesses to bow down to You with his body, praise You with his speech, or meditate upon You with his mind, then we have even less qualification to contemplate such a question. However, as children of Ambika, we have the privilege of approaching Her with love and devotion and must seek to receive Her compassion.
Bhagavatpada praises Ambika as being superior to all the other deities. He also reveals a subtle way to gain Her attention right at the outset. He begins this very work with the name of Shiva, Ambika’s consort, using the word Shiva.
Just as he began the Saundaryalahari with Shiva’s name, Adi Shankara begins the Shivanandalahari with a name that signifies Shakti. The Shivanandalahari begins with the syllable ka in the words ‘kalābhyāṁ cūḍālaṅkṛta śaśikalābhyāṁ’.
Ambika, the embodiment of supreme auspiciousness, has the syllable ka, the first syllable of the Panchadashi Mantra, as Her essential form. When Parameshwara Himself derives His role as the cause of the universe through Ambika, what further proof is needed to establish that She is the Supreme Deity? Ambika is worthy of worship by all the deities.
By repeatedly chanting this first verse, all obstacles are destroyed, all undertakings succeed as desired, and even difficult problems are resolved. Female devotees facing severe marital problems will be able to bring issues under their control / curb abusive tendencies in husband. If living in a joint family, there will be harmony between female devotee and in-laws. This sloka could help females even in work atmosphere, in gatherings etc.
