परमशिवपरिगृहीतं विषं त्रेधा विकल्प्य पृच्छति- ज्वालोग्र इति। हे महात्मन्‌ अपरिच्छिन्नस्वरूप! सर्वज्ञेति यावत्‌। ज्वालोग्रः ज्वालाभिः सर्वतो व्यापिनीभिः कीलाभिः-“वह्नेर्द्वयोर्ज्वालकीला”वित्यमरः, क्ष्वेडस्यापि वह्नितुल्यत्वात्‌ ज्वालानां गौण्या वृत्त्या तद्धर्मत्वोपपत्तिः– उग्रः असह्यः सकलामरातिभयदः सकलदेवतातिभयङ्करः  क्ष्वेडः त्वया कथं वा दृष्टः? किं च करे धृतः गृहीतः करतले निहितश्च। अतः पक्वजम्बूफलं किम्‌ ? स एव क्ष्वेडः जिह्वायां निहितश्च अतः सिद्धघुटिका वा ? सकलसिद्धिकारिणी घुटिका ओौषधगोलकं वा? कण्ठदेशे भृतश्च, अतोऽयं ते भूषणं नीलमणिः किम्‌ ? वद ब्रूहि। किं  वा शब्दौ सर्वत्र प्रश्नार्थकौ। स्पष्टार्थोऽयम्‌ ॥३२॥

ஆலமுண்ட பெருமையை மேலும் புகழ்ந்துரைக்கின்றார்.

शंभो – ஶம்ʼபோ⁴ -ஹே  சுபகாரணரே!

महात्मन् – மஹாத்மன் – மஹத்துக்கும் மஹத்தான பெரியோரே!

நினைக்க நினைக்க எனக்கு சந்தேகமும் ஆச்சரியமும் உண்டாகிறதே, ஐயா.

ज्वालोग्रः – ஜ்வாலோக்³ர꞉ – அக்நிஜ்வாலைகளைக் கக்கியும்

सकलामरातिभयदः – ஸகலாமராதிப⁴யத³꞉ – கேட்ட மாத்திரத்தில் பார்த்த மாத்திரத்தில் சகலமான தேவர்களுக்கும் பயத்தை விளைவித்த

क्ष्वेलः – க்ஷ்வேல꞉ – அவ்விஷம்

कथं वा – கத²ம்ʼ வா – எப்படித்தான்

त्वया – த்வயா – உம்மால்

दृष्टः – த்³ருʼஷ்ட꞉ – நோக்கப்பட்டது?

किंच​ – கிம்ʼச – மேலும் எப்படித்தான்

करे धृतः – கரே த்⁴ருʼத꞉ – அது கையில் எடுக்கப்பட்டது?

करतले – கரதலே – உமது அழகிய உள்ளங்கையில்

निहितः – நிஹித꞉ – வைக்கப்பட்டது

पक्वजम्बूफलम् किं – பக்வஜம்பூ³ப²லம் கிம்ʼ – அது என்ன பழுத்த நாவற்பழமா? (நாவல்பழப் பிரியனான உன் அருமைக் குழந்தையான கணேசனுக்குக் கொடுப்பதற்காக வைத்துகொண்ட மாதிரி இருக்கிறதே!)

जिह्वायाम् निहितश्च​ – ஜிஹ்வாயாம் நிஹிதஶ்ச – நாவிலும் வைக்கப்பட்டது

सिद्धघुटिका वा – ஸித்³த⁴கு⁴டிகா வா – அது என்ன சித்தர்கள் உட்கொள்ளும் குளிகையா?

कण्ठदेशे भृतः – கண்ட²தே³ஶே ப்⁴ருʼத꞉ – கண்டத்திலும் வைத்தருளப்பட்டதே!

अयम् – அயம் – இந்த விஷம்

ते – தே – உமக்கு

नीलमणिः विभूषणम् किम् – நீலமணி꞉ விபூ⁴ஷணம் கிம் – அலங்காரம் செய்யும் நீலமணியா?

वद​ – வத³ – உமது அற்புதக் காரியத்தை எனக்குச் சொல்லுவீரா?

ஹே வரம்பிலாற்றல் வதிந்தவ! நினது திருவருட் சாமர்த்திய மென்னே யென்னே! யாவராலும் நினைத்தற்கும் அரிதாய் நிலவுவதா மன்றோ? எங்ஙனமெனில், முன் எதிர்ப்படும் யாவற்றையும் பஸ்மீகரப் படுத்தும் ஆற்றல் வாய்ந்த ஆலகால நஞ்சை எதிர்முகமாய் நின்று எதிர்த்தனை! அஃதன்றி, அதை ஒரு சிறிய கரிய நாவற்பழம்போல் திரட்டிக் கரத்தெடுத்துத் தரித்தனை! மேலுமதை, ஒரு சித்த ஒளடதம் (தேவார்மிதம்) போன்று நாவில் வைத்து ருசி பார்த்தனை! தவிர அதை உண்ணாது உமிழாது ஓர் இரத்தினாபரணம் போல அழகிய கண்டத்தடக்கி, கறைக்கண்டன், நீலகண்டன், ஸ்ரீகண்டன் எனச் சதுர் மறைகளும் சிறப்பித்தோதும் திருநாமங்களும் பெற்றனை! ஆகவே இத்தகைய அபார ஆற்றல் வாய்ந்த தங்கட்கு, எளியேனை ஆட்கொள்ளுதலாகிய ஒரு காரியமட்டும் முடியாததோ ? கடாக்ஷிப்பாய்.

எல்லையில்லா மகிமையுடைய ஹே பரமேச்வர! அதிபயங்கரமான அக்நி ஜ்வாலையை கக்கி தேவர்களை பயந்து ஓட ஓட விரட்டியடித்த அந்த கொடிய காலகூடவிஷத்தை நீ எப்படித்தான்‌ பார்த்தாயோ? மேலும்‌ அதை எப்படித்‌ தான்‌ திருத்தாமரைக் கரங்களில்‌ எடுத்தாயோ? அதை உனது உள்ளங்கையில்‌ எடுத்து வைத்துக்கொண்டாயே! நன்கு பழுத்த கருநாவற்பழமா அது? அதோடு அல்லாமல்‌ உனது நாவில்‌ வைத்துக்கொண்டாயே! ஸித்தர்கள்‌ உட்‌கொள்வதற்கு உபயோகப்படுத்துகின்ற மாத்திரையா அது? கழுத்தில்‌ அலங்காரமாக அணியப்படுகின்‌ற நீல மணிக்கல்லென்று நினைத்தா அந்த விஷத்தை விழுங்கி உனது கழுத்தில்‌ நிறுத்திக்கொண்டாய்? ஹே பரமேச்வரா! சொல்‌.

ஸ்ரீபரமேச்வரனுடைய விஷபானத்தைக் கண்டு மிகவும் வியப்படைந்து அதைப் பலவாறாகக் கற்பனை செய்து கேட்கிறார் இங்கு பரமாச்சார்யாள். பரமேச்வரனுடைய இந்த லீலையை ஸ்மரணம் செய்துகொண்டு நமஸ்கரிக்கும்  ஜீவர்கள் ஸகலவிதமான ஆபத்துக்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்கள் என்பது ஸத்யம். அதற்கு இந்த ச்லோகமே சிறந்த ப்ரமாணமாகும்.

शम्भो = हे शम्भु !
ज्वालोग्रः = धधकती आग-सा उग्र,
सकलामरातिभयदः = सब देवताओं को अत्यधिक भय देने वाला,
श्वेलः = हलाहल विष,
त्वया = आपके द्वारा,
कथम्‌ = केसे,
वा = तो,
दृष्टः = (घबराये विना) देखा गया ?,
च = और,
करे = हाथमें,
किम्‌ = क्यों,
धृतः = धर लिया गया ?,
किम्‌ = क्या (वह),
करतले = हथेली पर (पडा),
पक्वजम्बूफलम् = पका जामुन का फल था ?,
च = तथा,
जिह्वायाम्‌ = जीभ पर,
निहितः = रखा,
वा = क्या(वह कोई),
सिद्धघुटिका = तैयार की गयी दवा थी ? (उसे),
कण्ठदेशे = कण्ठदेश में,
किम्‌ = क्यों ,
भृतः = धारण कर लिया ?,
ते = आपकेलिये (क्या),
अयम्‌ = यह (कोई),
नीलमणिः = नीली मणि थी ? (या) ,
विभूवणम्‌ = गहना था ?,
महात्मन्‌ = हे अक्षुद्र स्वभाव वाले !
वद = बताइये !

Dr.T.M.P.Mahadevan

O Sambhu! How was the poison that was flaming and was causing fear to all the gods, looked upon by Thee? And, how was it borne by Thee in the hand? Was it a ripe rose-apple in the palm of Thy hand? Or, was it a medicine used by Siddhas? It was retained in the throat; Was it a blue gem ornament? Tell me, O Great One!

Judged by our standards, the drinking of poison by Siva is not an easily explainable act. Unless by mistake, or unless one wished to die, one would not swallow poison. Did not Siva realize that the Halahala was the deadliest of poison? Did He not see that even the gods were fleeing from it? Did He imagine that it was an edible fruit, or a curative pill, or a brilliant gem? The wonder-act of the Lord is past our understanding. What great compassion, what profound solicitude for the safety and security of His creatures!

Swami Tapasyananda

O great Soul! Thou source of all good! Pray, tell how didst Thou look at that poison (Kalakuta), flaming fiercely like fire, so terrifying to all the immortal celestials even? And how didst Thou take it and hold it in hand? Was it a ripe Jambu fruit to handle? How, again, didst Thou place it on the tongue like a medicinal pill of the Siddhas; and how, wear it in the throat like a blue gem?

ज्वालोग्र: सकलामरातिभयद: क्ष्वेल: कथं वा त्वया
दृष्ट: किंच करे धृत: करतले किं पक्वजंबूफलम् ।
जिह्वायां निहितश्च सिद्धघुटिका वा कण्ठदेशे भृत:
किं ते नीलमणिर्विभूषणमयं शम्भो महात्मन्वद ॥ ३२ ॥

हे शम्भो – Hey! ParamporuLe who is the cause for sukham;

ज्वालोग्र: – that with its fiery flame causing fear;

सकलामरातिभयद: – that which caused terror in the hearts of the devas;

 क्ष्वेल: –  that aalaahala visham;

त्वया – by you;

कथं वा – How?

दृष्ट:  – even seen by you?

किं च – More over;

करे – in the hand;

धृत: – how were you able to hold it?

करतले – in the middle of the hand;

निहितश्च – that which was placed;

पक्वजंबूफलम् – Did you think it  was Jambu phalam?

जिह्वायां – and then it was kept on your toungue;

सिद्धघुटिका वा – was that some ball of medicine that sick people keep there?

कण्ठदेशे – in the throat;

भृत:  – as if worn there;

इयं – this poison;

ते – to you;

भूषणम् – was it an alamkaaram?

नीलमणि: किं – Was this the blue maaNikkam?

वद – Please tell.

Commentary

Aum

Hey! Parameswara! By your aalaahala paanam you have proved that you indeed are the ParamporuL who is the root cause of srishti, sthithi and layam. Moreover,

“यत्क्षीराम्भुधि मन्यनोद्भव महाहालाकल भीकरं
दृष्टा तत्र पलायितान सुरगणान् नारायणादीस्ततदा |
यः पीत्वा परिपालयज्जगदिदं विस्वाधिकं शङ्करं
सेव्यध्वं स्कलापदः परिहरन् कैलासवासि विभुः ||

At the sight of the fiercely terrible and blistering kaalakoota visham that came from the churning of the milky ocean, all the devas including Narayana whose dharma is to perform loka rakshaNam ran helter-skelter, but you, Hey! Parameswara! looked at it as if it was the cool moon! And surprisingly you held that terrible poison in your hand as if it was a naaval pazham! Did you want to give it to your son Ganesa who loves naaval pazham? And wonder of wonders! You placed this horrible poison on your tongue. Tell me, did you think it was a siddha lehiyam?

கோல மால்வரை மத்தென நாட்டிக் கோளரவு சுற்றிக் கடைந் தெழுந்த
ஆலநஞ்சுண்டவர் மிக இரிய அமரர்கட் கருள்புரிவது கருதி,
நீலம் ஆர்கடல் விடந்தனை உண்டு கண்டத்தே வைத்த பித்த நீ செய்த,
சீலங்கண்டு நின்திருவடி அடைந்தேன் செழும் பொழில் திருப் புன்கூர் உளானே.
(சுந்தரர் தேவாரம்)

Whosover recalls this great feat of Parameswara in time of distress and danger would certainly be relieved of their pain and sufferings. This is Sathyam, Sathyam, Sathyam.

Aum NamO NeelakaNtaaya!