एवं बुद्धिमनुनीय मनआदीनां करणानां परमशिवकैङ्कर्यपरतां तत्कैङ्कर्याद् बहिरङ्गभूतग्रन्थावलोकनापह्नवेन प्रार्थयते- मनस्त इति । हे परमशिव ! ते तव पादाब्जे चरणाम्भोजे मनः चित्तं निवसतु । वचः वागिन्द्रियं स्तोत्रफणितौ स्तूयतेऽनेनेति स्तोत्रं स्तावकग्रन्थः तत्फणितौ तदुच्चारणे निवसतु चिरं तिष्ठतु । वागिन्द्रियं शिवस्तोत्राभिलाषि भवत्वित्यभिप्रायः । करः हस्तेन्द्रियम्‌ अभ्यर्चायां त्वत्पूजाविधाने निवसतु । हस्तेन्द्रियं त्वदभ्यर्चनपरं भवत्वित्यभिप्रायः । चकारेण अनुक्तमपि शिवगुणगणलेखनं समुच्चीयते । श्रुतिः श्रोत्रेन्द्रियं कथाकर्णनविधौ चरित्रश्रवणविधाने निवसतु । श्रोत्रेन्द्रियं तव चरित्रश्रवणे व्याप्रियतामिति भावः । बुद्धिः निश्चयात्मकान्तःकरणवृत्तिः ध्याने त्वद्विषयकप्रत्ययावृत्तौ निवसतु । त्वामेव सदा ध्यायत्विति भावः। नयनयुगलं नेत्रेन्द्रिययुग्मम्‌ । एकस्यापीन्द्रियस्य युगलत्वाभिधानं गोलकाभिप्रायेण । मूर्तिविभवे तनुशोभातिशये निवसतु । दिन्यमङ्गलविग्रहरूपं पश्यत्वित्यभिप्रायः । उक्तरीत्या षट्‍त्सु करणेषु व्याप्रियमाणेषु अतः परम्‌ इत उत्तरकालं कैर्वा करणैः । वा शब्दः प्रश्ने । परग्रन्थान्‌ उक्तार्थाद्‌ बहिरङ्गभूतान्‌ ग्रन्थान्‌ जाने ज्ञास्यामि ? “वर्तमानसामीप्य” इति भविष्यदर्थे लट्‌ । उक्तकरणजातं सदा त्वदेकशरणं भवत्विति घट्टा र्थः॥७॥

திரிகரணங்களும் சிவசம்பந்தத்தில் ஈடுபட்டுவிடின், பிற (பேத) சாஸ்திரங்களின் சம்பந்தம் அற்று (சம்பந்தம் இல்லாமலிருப்பதால் ) பயன் உண்டாகும் எனக் கூறுகின்றார்.

परमशिव​! – ஹே பரமசிவனே!,

मनः – இந்த மனமானது,

ते – உம்முடைய,

पादाब्‍जे – தாமரைத் திருவடியில்,

निवसतु – வஸிப்பதிலும்,

वचः – வார்த்தையானது,

स्तोत्रफणितौ – உம் ஸ்துதியையே கூறும் கிரந்தங்களைச் சொல்லுவதிலும்,

करः च​ – இரு கைகளும்,

अभ्यर्चायाम् – உம்மை அருச்சிப்பதிலும்,

शृतिरपि – காதுகள்,

कथाकर्णनविधौ – உமது சிறந்த கதைகளைக் கேட்பதிலும்,

बुद्धिः – புத்தியானது,

तव ध्याने – உம்மையே தியானிப்பதிலும்,

नयनयुगलम् – கண்களிரண்டும்,

मूर्तिविभवे – உமது திவ்விய திருமேனியைக் கண்டுகளிப்பதிலும் (உபயோகப்படட்டும்),

अतः परम् – அவ்வாறு நீர் அநுகிரஹம் செய்தபின்,

कैर्वा – வேறு எந்த இந்திரியங்களால்,

परग्रन्थान् – இதர கிரந்தங்களை,

जाने – தெரிந்து கொள்ள வியலும்? நான் அறிய மாட்டேன்.

ஹே பரமசிவ! எனது மனம், வாக்கு, கரம், புத்தி, பார்வை, செவி முதலிய இந்திரியங்கள் முறையே உனது சீர்பாதம், ஸ்துதி, பூஜை, தியானம், வடிவ சௌந்தர்யம், சரிதம் முதலியவைகளில் பொருந்தியிருக்கக் க்ருபை புரிவீரானால், ஏனைய தீயவிஷயங்களில் சிக்கி வீணாகமாட்டேன். ஆகவே, பிறவிப்பயனைப்பெற மேற்கூறிய ஸாதனங்களைப் பின்பற்றுமாறு கடாக்ஷிப்பீராக!

ஹே பரமேச்வர ! தாமரை போன்ற உன்‌ திவ்ய பாதங்‌களில்‌ எனது மனம்‌ அசையாமல்‌ நிலை பெற்றிருக்க அருள்‌ புரி. எனது நாக்கு உன்‌ திவ்ய சரித்ரங்கள்‌ அடங்கிய ஸ்தோத்ரங்களை பாராயணம்‌ செய்வதிலும்‌ உன்‌ நாமாவை ஜபிப்பதிலும்‌ ஈடுபடட்டும்‌. எனது இரு கரங்களும்‌ உனது தொண்டு செய்து உன்னை பூஜிப்பதிலும்‌, எனது இரு செவிப்புலன்களும்‌ அம்ருதமயமான உனது குணங்களைக் கேட்டுக்‌ கேட்டு பரவசமடைவதிலும்‌, இடைவிடாமல்‌ ஏகாக்ரமாக உன்னை த்யானிப்பதில்‌ எனது புத்தியும்‌, உனது திவ்ய மங்கள மூர்த்‌தியை கண்குளிர கண்டு களிப்‌பதில்‌ எனது இரு கண்களும்‌ இருக்கட்டும்‌. இவ்வாறு எனது எல்லா இந்த்ரியங்களும்‌ உனது சேவையை செய்வதிலேயே ஈடுபடும்படிஅருள்‌ புரி. அப்படி உன்‌ சேவையில்‌ ஈடுபட்டுவிட்ட பிறகு மற்ற விஷயங்களை சொல்கின்ற புத்தகங்களை எந்த புலன்களின்‌ உதவி கொண்டு தான்‌ நான்‌ அறிவது?

எல்லா இந்திரியங்களும் பரமசிவன் விஷயத்திலேயே ஈடுபட்டுவிட்டால், மற்ற விஷ்யங்களைக் கூறும் நூல்களை அறியவேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதை பரக்ரந்தான் கைர்வா என்பதினால் கூறினார். முன் சுலோகத்தில் புத்தியை பரமேச்வர பஜனத்திலேயே ஈடுபடும்படி உரைத்தார்; இங்கு மற்ற இந்திரியங்களும் ஸ்ரீ பரமேச்வர பஜனத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்கவேண்டுமென்றும், வேறு விஷயங்களை நிரூபணம் செய்யும் நூல்களை நாடாமலிருக்க வேண்டுமென்றும் வேண்டிக் கொள்கிறார்.

Dr.T.M.P.Mahadevan

O the supreme Siva! Let my mind stay at Thy lotus-feet; let my speech be engaged in uttering Thy praise; my hands in Thy worship; my sense of hearing in listening to Thy story; my intellect in meditation on Thee; and my eyes in looking at Thy splendid form! This being so, through which other sense-organs will I learn other texts?

How should one seek the Lord’s protection? With all one’s faculties of sense, mind and heart. The technique of devotion consists in concentrating one’s attention on God. When a man is in love with a person, how does he behave? He is drawn entirely towards that person without any reservation; his actions, speech and mind come to have only one end, which is to please his object of love. Similarly, the devotee should dedicate his entire being to God. God should become the sole object of his sense-functions and mental modes. All the devotee’s interests are thus centered in God. God becomes his one occupation. How will he then attend to anything else? of what use are the “texts” to him? For, he has gained the purpose of all learning.

जिह्वे कीर्तय केशवं मुररिपुं चेतो भज श्रीधरम्
पाणि-द्वन्द्व समर्चयाच्युत-कथाः श्रोत्र-द्वय त्वं शृणु।
कृष्णं लोकय लोचन-द्वय हरेर्गच्चाङ्घ्रि-युग्मालयम्
जिघ्र घ्राण मुकुन्द-पाद-तुलसीं मुर्धन् नमाधोक्षजम्॥२०॥
— मुकुन्दमालस्तोत्रम्
jihve kīrtaya keśavaṁ muraripuṁ ceto bhaja śrīdharam
pāṇi-dvandva samarcayācyuta-kathāḥ śrotra-dvaya tvaṁ śṛṇu|
kṛṣṇaṁ lokaya locana-dvaya harergaccāṅghri-yugmālayam
jighra ghrāṇa mukunda-pāda-tulasīṁ murdhan namādhokṣajam||20||

“O tongue, sing the glory of Kesava! O mind, worship the Enemy of the demon Mura! O the two hands, server the Lord of Sri! O the two ears, hear the story of Achuta! O the two eyes, behold Krisna! O the two feet, go to the temple of Hari! O nose, smell the tulasi that is at the feet of Mukunda! O head, bow to the Lord Visnu!

Swami Tapasyananda

O Lord! Thou Supreme doer of good to all the worlds! May my mind be occupied with Thy lotus-feet, my speech with Thy praise, my hands with Thy worship, my ears with sacred accounts about Thee, my intellect with Thy meditation, and my eyes with the glory of Thy form. Then by which organ, would I study books unconnected with Thee!