90. Sri Sankara Charitham by Maha Periyava – Greatness of Govindar (Complete)


Jaya Jaya Sankara Hara Hara Sankara – Here is the complete chapter of the greatness of our Purvacharya Pujyasri Govinda Bhagawathpadhar by Sri Periyava posted in three parts before.

Many Jaya Jaya Sankara to our sathsang volunteers, Shri ST Ravi kumar for the translation and Smt. Sowmya Murali for the drawings and audios. Rama Rama.


கோவிந்தரின் சிறப்பு

ஸந்நியாஸியான கோவிந்த பகவத்பாதாள் பரிவ்ராஜகராக ஸஞ்சாரம் பண்ணிக் கொண்டிருப்பதும் அவ்வப்போது அப்படியே நிஷ்டையில் போய் ஒரே இடத்தில் தம்மை மறந்து உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பதுமாக இருந்தார்.

அவர் என்ன புஸ்தகங்கள் செய்தாரென்று நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை. ஆசார்யாள் செய்ததாக வழங்கி வரும் ‘யோக தாராவளி’யும் ‘அத்வைதாநுபூதி’யும் கோவிந்த பகவத்பாதர் இயற்றியவை என்று ஒரு அபிப்ராயமிருக்கிறது. இப்படியொரு அபிப்ராயமிருப்பதால், ஆசார்யாளே அவற்றைச் செய்திருந்தாலும் அதற்கு முக்யமாக கோவிந்த பகவத்பாதரிடமிருந்தே இன்ஸ்பிரேஷன் கிடைத்திருக்க வேண்டுமென்று சொல்லலாம். ‘யோக தாராவளி’யில் அஷ்டாங்க யோகம் முதலான யோக சாஸ்த்ர நுட்பங்களைச் சொல்லி அந்த வழியில் போய் அத்வைதாநுபூதியான ஸமாதியில் தோய்ந்து அப்படியே பட்ட கட்டை மாதிரி பூர்ண ஸ்திதியில் ப்ரகாசித்துக் கொண்டிருப்பதைச் சொல்லியிருக்கிறது. யோக ஸூத்ரம் செய்த பதஞ்ஜலிதான் கோவிந்த பகவத்பாதர் என்பது இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது. “அத்வைதாநுபூதி” முழு ஞானம். யோகம் என்று ஒரு ஸாதனை, அதைப் பண்ணுவது என்று ஒரு கார்யம் ஆகியவைகூட இல்லாமல், ஸ்வயம் ஸித்தமாக எப்பவுமே தன்னில் தானாக இருக்கும் ஆத்மாவை அப்படியே அநுபவித்துக் கொண்டிருப்பதை “அத்வைதாநுபூதி”யில் பரம ஞான மார்க்க முறையில் சொல்லியிருக்கிறது. இந்த இரண்டு ப்ரகரணங்களுக்கும் கோவிந்த பகவத்பாதரின் ஸம்பந்தம் உண்டென்றாலே அவர் உத்தமமான யோகீச்வரராகவும், அநுபவ ஞானியாகவும் இருந்திருக்கிறாரென்று புரிந்து கொள்ளலாம்.

கல்வியறிவும், அநுபூதியும் பெற்றவர்களில் சில பேர் நன்றாக எழுதி வைப்பார்கள். சில பேருக்கு எழுத வராது. ஆனாலும் தங்களுடைய அநுபவ சக்தியால் அதே அநுபவத்தைப் பெறக் கூடிய உத்தம சிஷ்யர்களை உண்டாக்கி, அவர்கள் மூலம் ஸித்தாந்தத்தை ப்ரசாரப்படுத்துவதில் இவர்களுக்கு விசேஷத் திறமை இருக்கலாம்.

கோவிந்த பகவத்பாதாளை இந்த கோஷ்டியில் சொல்லலாம். அவர் முதலில் மஹாபாஷ்யத்தைக் கரைத்துக் குடித்தார். அந்த சாஸ்த்ரத்தை ப்ரசாரம் பண்ண அவரை விட்டால் வேறு யாருமில்லையென்றே கௌடர் உபதேசம் செய்ததாகப் பார்த்தோம். அவருக்கப்புறம் மஹாபாஷ்யம் லோகத்தில் நன்றாக ப்ரசாரமாகியிருப்பதும், அநேக வ்யாகரண புஸ்தகங்கள் தோன்றியிருப்பதும் ப்ரத்யக்ஷத்தில் தெரிகிறது. ஆனால் அவரே வ்யாகரண புஸ்தகம் எதுவும் எழுதி வைத்து விட்டுப் போயிருக்கவில்லை. அப்படியிருந்தும் அந்த சாஸ்த்ரம் ப்ரசாரமாகும்படிப் பண்ணியிருக்கிறாரென்றால், அப்போது அவர் நல்ல சிஷ்யர்களை உண்டு பண்ணி அவர்கள் வழியாகவே இப்படி நடக்கச் செய்ததாகத்தானே இருக்க வேண்டும்?

ஸங்கீதத்தில் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சில வித்வான்களுக்கு ‘தியரி’, ஆராய்ச்சி என்றெல்லாம் விசேஷமாகத் தெரிந்திருப்பதில்லை; ஆனால் ஸங்கீத சாஸ்த்ர ஆராய்ச்சிக்காரர்களைவிட இவர்களே அநேக சிஷ்யர்களை நல்ல வித்வான்களாக ரூபம் பண்ணியிருக்கிறார்கள்-என்று. இது எல்லாத் துறைக்கும் பொருந்துவதுதான். அறிவுச் சக்திக்கு மேல் ஸ்வாநுபூதிச் சக்தி என்பதையே இது காட்டுகிறது. ஒரு மநுஷ ஜீவனிடம் எப்படிப் பழகித் தட்டிக் கொட்டி அதை ரூபம் பண்ணுவது என்பதிலுள்ள திறமையையும் காட்டுகிறது.

கற்றுக் கொடுப்பது, ஸத்சிஷ்யர்களை உருவாக்குவது என்பது ஒரு தனியான கலை. அறிவு, அநுபவம், எழுத்து ஸாமர்த்யம் முதலியவற்றைப் பெற்ற பல பேருக்குக்கூட இப்படி உயிரோடுள்ள ஒரு ஜீவனை சிஷ்யனாக்கிக் கொண்டு அவனை அறிவாளியாகவும் அநுபவியாகவும் ரூபமாக்குவதற்கு முடியாமலிருக்கும்.

உசந்த சிஷ்யர்களை ரூபம் பண்ணும் திறமை கோவிந்த பகவத்பாதருக்கு விசேஷமாயிருந்திருக்கிறது.

அதனால்தான் அவருடைய மஹா பெரிய சிறப்பாக நம் ஆசார்யாளே அவரைத்தான் குருவாக வரித்து அவரிடமே சிஷ்யராகி உபதேசம் பெறவேண்டுமென்று இருந்திருக்கிறது.

ஆசார்யாளை அவர் ‘ரூபம் பண்ண’ வேண்டியிருந்திருக்காதுதான். குரு என்று ஒருத்தர் பாடுபட்டும், அநுக்ரஹ சக்தியைச் செலவழித்துந்தானா புதுசாக அவரை அறிவாளியாகவோ, அநுபூதிமானாகவோ ஆக்க வேண்டும்? ஆனாலுங்கூடப் பரமேச்வரனே அவதாரம் பண்ணி மநுஷ்யர் மாதிரி ஒருத்தரை குரு என்று பணிந்து உபதேசம் வாங்கிக் கொள்ளும்போது அது இவர்தானென்று தேர்ந்தெடுத்தாரென்றால் அப்படிப்பட்டவர் மஹா அநபவி, அறிவாளி சிஷ்யர்களை உருவாக்கவதில் அலாதித் திறமை பெற்றவர் என்று லோகத்துக்குக் காட்டுவதாகவே அர்த்தம்.

ஜகத்குரு என்று ஜகத்தே கொண்டாடும் ஆசார்யாள் சிஷ்ய பாவத்தோடு இருந்து கொண்டு குரு பரம்பரையை விநயமாக ஸ்தோத்ரிப்பது வழக்கம். குரு மஹிமையைத் தெரிவிப்பதற்கே ‘குர்வஷ்டகம்’ என்று ஸ்தோத்ரம் செய்திருக்கிறார். அவர் (இயற்றியுள்ள ஞான நூல்களில் முன்னமேயுள்ள நூல்களின் பாஷ்யமாக இன்றி) ஸொந்தமாகச் செய்துள்ள ‘ப்ரகரண க்ரந்த’ங்களில் சூடாமணியாக இருப்பது “விவேக சூடாமணி”. அதன் ஆரம்பத்தில் ‘மங்களாசரணம்’ என்பதாக கோவிந்த பகவத் பாதாளை ஸ்தோத்ரம் செய்திருக்கிறார். அதிலிருந்து அவருடைய (கோவிந்தருடைய) பெருமையைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

ச்லோகத்தைச் சொல்கிறேன்:

ஸர்வ-வேதாந்த-ஸித்தாந்த-கோசரம் தம்-அகோசரம் |

கோவிந்தம் பரமாநந்தம் ஸத்குரும் ப்ரணதோஸ்ம்யஹம் ||

‘ஸத்குரும் கோவிந்தம் அஹம் ப்ரணதோஸ்மி’-ஸத்குருவான கோவிந்தரை நான் நமஸ்காரம் செய்கிறேன்.

‘ஸத்குரும் என்பதற்குப் பதில் ‘மத்குரும்’ என்று பாடமுண்டு. ‘மத்குரு’ என்றால் ‘என்னுடைய குரு’. ஆசார்யாள் தம்முடைய குரு என்று ஸொந்தம் பாராட்டி இப்படிச் சொல்வதாக வைத்துக் கொள்வதே ‘ஸத்குரும்’ என்பதைவிட அழகாக இருக்கிறது.

அந்த குரு எப்படிப்பட்டவர்?

‘பரமானந்தம்’-லோக ஆனந்தங்கள் எல்லாம் கீழானவை. உசந்த ஆனந்தம் ப்ரம்மானந்தம்தான். அது தான் பரமானந்தம். அதன் உருவமாகவே இவர் இருக்கிறார்.

இன்னம் என்னவாக இருக்கிறார்?

என்னவென்று இன்னவென்று அவரை வரையறைப்படுத்தி வர்ணிக்க முடியாது. அவர் நம்மால் எட்டிப் பிடிக்க முடியாதவர்-‘அகோசரம்’.

வாஸ்தவத்தில் இப்படி எட்டவொண்ணாதவராக இருந்தாலும் கருணையால் நமக்கு எட்டக் கூடியவராகவும் ஆகிறார். எப்படி? வேதாந்தம், ஸித்தாந்தம் என்றெல்லாம் ஆத்ம சாஸ்த்ரங்களையும், ஸாதனா மார்கங்களையும் கொடுத்து அவற்றின் மூலம் தம்மை எட்டிப் பிடிக்கும்படிச் செய்திருக்கிறார். அதைச் சொல்லித்தான் ஆரம்பித்திருக்கிறது: ‘ஸர்வ வேதாந்த ஸித்தாந்த கோசரம்’.

ஒரு மநுஷ்ய குருவை ஸ்துதிப்பதாக இல்லாமல் பரமாத்மாவையே ஸ்துதிப்பதாக ச்லோக வாசகம் இருக்கிறது.

ஸரியான பாவம் இருந்தால் ‘மநுஷ்ய’ குரு என்றே ஒன்று கிடையாது! பரமாத்மாதான் அந்த ரூபத்தில் வந்திருக்கிறான் என்பதுதான் சாஸ்த்ரம். ஆனால் நடைமுறையில் அதில் ஸந்தேஹம் வரலாம். ‘நாம் ஏற்றி வைத்துப் பரமாத்மாவாக பாவிப்பது இருக்கட்டும். அவருக்கு அந்தப் பரமாத்மாநுபவம் நிஜமாக இருக்கிறதா?’ என்று ஸந்தேஹம் வரலாம். ஆனால் ஆசார்யாளைப் போன்ற ஒருவர் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறாரென்றால் அப்போது அந்த குரு நிஜமாகவே அப்படி இருந்துதானிருக்க வேண்டும்.

கோவிந்த பகவத்பாதர் பதரிகாச்ரமத்தில் இருக்கும் போது வ்யாஸாசார்யாளின் தர்சனம் அவருக்குக் கிடைத்தது.

அவதாரமாக வரப்போகிறவருக்கு கோவிந்த பகவத்பாதர்தான் குருவாயிருக்க வேண்டுமென்ற திவ்ய ஸங்கல்பத்தை அவருக்குத் தெரிவிக்க இது ஸமயமாயிற்று. வருங்காலத்துக்கெல்லாம் ப்ரஹ்ம வித்யை போவதற்கு அங்குரார்ப்பணமான பெரிய விஷயத்தைப் பற்றிய அறிவிப்பு அல்லவா? அதனால் சுகாசார்யாள், கௌடபாதாசார்யாள் ஆகியவர்களும் அங்கே கூடியிருந்தார்கள்.

வ்யாஸர் கோவிந்த பகவத்பாதருக்கு ஈச்வர நிர்மிதமாக ஏற்பட்டிருந்த பெரிய கார்யத்தைக் கொடுத்தார்.

“நம்முடைய (ப்ரஹ்ம) ஸூத்ரத்துக்கு ஸரியாக அர்த்தம் பண்ணி அத்வைத வேதாந்தத்தை லோகத்தில் ஸ்தாபிப்பதற்காகப் பரமேச்வரனே அவதாரம் பண்ணப் போகிறான். ஸந்நியாஸியாயிருந்து துர்மதங்களைக் கண்டித்து வைதிக தர்மத்தை நிலைநாட்டப் போகிறான். லோக ஸம்ப்ரதாயத்தையொட்டி அந்த அவதார புருஷருக்கு ஒருத்தர் ஆச்ரமம் கொடுத்து உபதேசம் பண்ண வேண்டும். இந்தப் பெரிய கார்யம் உனக்குத்தான் ஸங்கல்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.”

“தக்ஷிணத்தின் கோடியில் கேரள தேசத்தில் அவதாரம் ஏற்படப் போகிறது. அவதாரக்காரர் பால்யத்திலேயே உபதேசம் வேண்டி அங்கிருந்து புறப்பட்டு வருவார். நாமானால் இங்கே வட கோடியில் ஹிமாசலத்தில் இருக்கிறோம். இத்தனாந்தூரம் அவர் நடந்து வரும்படி விடக்கூடாது. (காரணம்:) அவதாரம் என்பது ஒன்று; குழந்தை என்பது இன்னொன்று; அதோடுகூட சிஷ்யன் குருவைத் தேடிப் போகிற மாதிரியே குருவும் ஸச்சிஷ்யனைத் தேடிப் போக வேண்டும். அதனால் பாதிதூரம் அவர் வருவதாகவும் பாதி தூரம் நீ போவதாகவும் இருக்கட்டும். இங்கேயிருந்து தேச மத்திக்குப் போ.”

“நர்மதா தீரம் உனக்கு ஏற்கெனவே பழக்கப்பட்ட இடம்தானே? அங்கே போய், நீ மஹாபாஷ்ய உபதேசம் பெற்றுக் கொண்ட அரச மரத்தடியிலேயே காத்துக் கொண்டிரு. அங்கேயுள்ள குஹையில் ஆத்மாநுஸந்தானம் பண்ணிக் கொண்டு உட்கார்ந்திரு. உரிய காலத்தில் அவர் வந்து சேரும்போது ஆச்ரமம் கொடுத்து உபதேசம் பண்ணு” என்று வ்யாஸர் சொன்னார்.

‘ரவுன்ட் டேபிள் கான்ஃபரன்ஸ்’ என்று உலகத் தலைவர்கள் கூடி ரிஸொல்யூஷன் பாஸ் பண்ணுகிற மாதிரி (தீர்மானம் நிறைவேற்றுவது போல்) வ்யாஸர், சுகர், கௌடபாதர், கோவிந்த பகவத்பாதர் ஆகிய நாலு பெரிய மஹான்கள் கூடிய மஹாநாட்டில் இப்படி ரிஸொல்யூஷன் பாஸ் ஆயிற்று!

கோவிந்த பகவத்பாதர் நர்மதை நதிக்கரைக்குப் போய்ச் சேர்ந்தார். பூர்வாச்ரமத்தில் எந்த மரத்துக்கு மேலே சிஷ்யராக இருந்து கொண்டு வ்யாகரண உபதேசம் கேட்டாரோ, அதே மரத்தின் அடியில் ஒரு குகையில், தாம் ப்ரஹ்ம வித்யோபதேசம் செய்வதற்கான சிஷ்யரை எதிர் பார்த்து உட்கார்ந்து கொண்டு, அப்படியே நிஷ்டையில் ஆழ்ந்துவிட்டார்.

மஹாவிஷ்ணு ஹ்ருதய கமலத்தில் நடராஜ தர்சனம் கண்டதில் உண்டான அவரது சரீர கனத்தை ஆதிசேஷனால் தாங்க முடியவில்லை என்பதில் ஆரம்பித்து, சிதம்பரத்தில் நடந்த பாடம், கௌடபாதர் – கோவிந்த பகவத்பாதர் சரித்ரங்கள் ஆகிய எல்லாம் ‘பதஞ்ஜலி சரித’த்தில் விரிவாகச் சொல்லியிருக்கிறது. அந்த இரண்டு பேரையும் பரம குருவாகவும் குருவாகவும் பெற்ற ஆசார்யாளின் சரித்ரம் கடைசியான அதன் எட்டாம் ஸர்க்கத்தில் சுருக்கமாகக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவருடைய சரித்ரம்தான் விஸ்தாரமாக ‘சங்கர விஜயம்’ என்றே உள்ள புஸ்தகங்களில் சொல்லியிருக்கிறதே என்பதால், பூர்வாசார்யர்கள் சரித்ரத்தை மட்டும் விரித்தும், இதைச் சுருக்கியும் (ராமபத்ர தீக்ஷிதர்) எழுதியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

ராமபத்ர தீக்ஷிதரே வையாகரணியாக (வ்யாகரணத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவராக) இருந்ததால் மஹாபாஷ்யம் செய்யப்பட்டு ப்ரசாரமானதை ஒரு காவ்யமாக எழுத வேண்டும் என்பதுதான் அவருடைய நோக்கமாயிருந்தது. மஹாபாஷ்ய கர்த்தாவின் பெயரில்தானே புஸ்தகமே ‘பதஞ்ஜலி சரிதம்’ எனப்படுகிறது? எனவே அதில் ‘சங்கர விஜய’த்தை விஸ்தாரமாகச் சேர்க்க இடமில்லை. ஆனாலும் புண்ய சரித்ரத்தைச் சொல்லாமல் விடப்படாது என்று, சுருக்கமாக இருந்தாலும் தம்முடைய ஆசார்ய பக்தியைக் கொட்டி எழுதிவிட்டார்.

காலடியில் ஆற்றில் பாலசங்கரரின் காலை முதலை பிடித்ததில் இந்தக் கதையை ஆரம்பித்திருக்கிறது. “அத்ராந்தரே ஸரிதி நக்ர க்ருஹீத பாத:” என்று ஆரம்பம். ‘ஸரிதி’- ஆற்றில், ‘நக்ர’-முதலை (யால்); ‘க்ருஹீத பாத:-பிடிக்கப்பட்ட பாதம்.

அப்புறம் ஆசார்யாள் குருவைத் தேடிப்போய் உபதேசம் பெற்றது. காசிக்குப் போனது. பாஷ்யம் பண்ணியது, திக்விஜயம் பண்ணியது முதலியவற்றைச் சொல்லி ஸம்க்ஷேபமாக (சுருக்கமாக) ஒரு கடைசி ச்லோகத்துடன் முடித்திருக்கிறது :

கோவிந்த தேசிகம் உபாஸ்ய சிராய பக்த்யா
தஸ்மிந் ஸ்திதே நிஜ மஹிம்நி விதேஹ முக்த்யா |
அத்வைத பாஷ்யம் உபகல்ப்ய திசோ விஜித்ய
காஞ்சீபுரே ஸ்திதிம் அவாப ஸ சங்கரார்ய : ||

‘சங்கராசார்ய’ என்பதை ‘சங்கரார்ய’ என்று சொல்லி முடித்திருக்கிறது. மீட்டரை உத்தேசித்து இப்படி (‘ஆசார்ய’ என்பதை ‘ஆர்ய’ என்று) சொல்லியிருப்பதும் நல்ல அர்த்தம் கொடுக்கிறது. ‘ஆர்யர்’ என்றால் உயர்ந்தவர், உத்தமமானவர். அதுதான் ‘ஐயர்’ என்றானது. சங்கரர் என்ற உயர்ந்த புருஷர் ‘சங்கரார்யர்’. அவர் கோவிந்த குருவை வெகுகாலம் பக்தியுடன் உபாஸித்து வந்தார், அதாவது குரு சுச்ரூஷை செய்துவந்தார்: “கோவிந்த தேசிகம் உபாஸ்ய சிராய பக்த்யா”. ஆசார்யாள் பல வருஷங்கள் கோவிந்த பகவத்பாதருடன் இருந்ததாகச் சொல்வதற்கில்லை. எட்டு வயஸில் ஸந்நியாஸியான அவர் பதினாறு வயஸுக்குள் காசிக்குப் போய்த் தம்முடைய பாஷ்யங்கள் எல்லாவற்றையும் எழுதிவிட்டார். ஆகையால் நர்மதைக் கரையில் அவர் குருவுடன் அதிக வருஷங்கள் இருந்திருக்க முடியாது. ஆனாலும் அவர் செய்த இடை விடாத சுச்ரூஷையே பல வருஷம் பணிவிடை செய்வதற்கு ஸமமாக இருந்ததால் ‘சிராய’ என்று போட்டிருக்கிறது.

லோகத்துக்கு வழிகாட்டியாக ஆசார்யாள் சிஷ்யராகி கோவிந்த தேசிகரிடம் உபதேசம் பெற்றுக் கொண்டார். தொடர்ந்தும் லோகத்துக்கு வழிகாட்டியாக குரு சுச்ரூஷை பண்ணினார்.

‘வந்தக் கார்யம் ஆச்சு! வ்யாஸாசார்யாள் பொறுப்புக் கொடுத்த பெரிய கார்யத்தை நல்லபடி முடித்தாயிற்று. இனிமேல் சரீர த்யாகம் பண்ணிப் பரமாத்மாவோடேயே கலந்துவிட வேண்டியதுதான்’ என்று கோவிந்த பகவத்பாதர் நினைத்தார். ப்ரஹ்ம ஞானம் பெற்றபின் சரீரத்திலிருக்கும் போதே முக்தராகத்தான் இருந்தார். அதற்கு ஜீவன் முக்தி என்று பெயர். அப்புறம் சரீரமும் போய்விடும். அதற்கு விதேஹ முக்தி என்று பெயர். ஜீவிக்கும்போதே ப்ரம்மாநுபவமான மோக்ஷத்திலிருப்பது ஜீவன் முக்தி. ஜீவனம் முடிந்து தேஹம் போனபின் ஏற்படுவது விதேஹ முக்தி.

அப்படி அவர் லோகவாழ்க்கையை முடித்து, சரீரத்தை விட்டு விதேஹ முக்தியடைந்தார். தன்னுடைய நிஜ ஸ்வரூபமான ப்ரஹ்மம் என்பதன் மஹிமையில் நிலைத்து விட்டார்! “தஸ்மின் ஸ்திதே நிஜ மஹிம்னி விதேஹ முக்த்யா.”

இப்படி அவர் நிர்யாணமடைந்த பிறகே ஆசார்யாள் குருவாகப் பணி ஆரம்பித்தாற்போல மேலே ச்லோகத்தில் இருக்கிறது. ஆனால் இன்னொரு விதமான வ்ருத்தாந்தமும் இருக்கிறது. அதன்படி, ஆசார்யாள் ஜகதாசார்யாளாக திக்விஜயம் செய்து, கைலாஸம் போய் ஈச்வரனிடமிருந்து பஞ்ச லிங்கங்களைப் பெற்று, பதரி, கேதாரம் முதலிய இடங்கள் வழியாகத் திரும்பும்போது கௌடபாதரையும் கோவிந்த பகவத்பாதரையும் தர்சனம் பண்ணி, ‘தக்ஷிணாமூர்த்தி அஷ்டகம்’ சொல்லி அடிக்கு அடி நமஸ்காரம் செய்தார் என்று தெரிகிறது.

‘பதஞ்ஜலி சரித’ப்படி கோவிந்தரின் விதேஹமுக்திக்கு அப்புறம்தான் ஆசார்யாள் நிஜமாகவே ஆசார்யராகப் பணி ஆரம்பித்தது. “தஸ்மின் ஸ்திதே நிஜ மஹிம்னி விதேஹ முக்த்யா” — ‘கோவிந்தர் விதேஹ முக்தியடைந்து நிஜ (ஆத்ம) மஹிமையில் நிலைத்தபின்’ — பின் ஆசார்யாள் என்ன செய்தாரென்று பின்பாதி ச்லோகத்தில் ‘கன்டென்ஸ்’ பண்ணிச் சொல்லிக் கதையை முடித்திருக்கிறது.

என்ன செய்தாரென்றால், அத்வைதபரமான பாஷ்யங்களையெல்லாம் அழகாக இயற்றினார். “அத்வைத பாஷ்யம் உபகல்ப்ய.”

அந்த ஸித்தாந்தத்தை வெற்றிகரமாகப் பரப்புவதற்காக தேசம் பூராவும் ஸஞ்சாரம் செய்தார். திக்விஜயம் செய்தார்: “திசோ விஜித்ய” — திசைகளை ஜயித்தார். அதாவது நாலு திசையிலும் இருந்த மாற்று ஸித்தாந்தக்காரர்களை வாதத்தால் ஜயித்தார். ஸர்வ ஜனங்களின் ஹ்ருதயத்தையும் அன்பினால் ஜயித்தார்.

இப்படி ஜயித்து — ‘விஜித்ய’ — முடிவாக “காஞ்சீபுரே ஸ்திதிம் அவாப”: காஞ்சியில் ஸ்திரவாஸம் வைத்துக் கொண்டு விட்டார்.

‘ஸ்திதி’ என்றால் முடிந்து போவது என்றும் அர்த்தம் உண்டு. கடைசி காலத்தில் ஆசார்யாள் காஞ்சியில் வஸித்து விட்டு அங்கேயே அவதார வாழ்க்கையின் முடிவை அடைந்தார் என்று அர்த்தம்.

‘குருரத்னமாலா’விலுள்ள கோவிந்த பகவத்பாத ஸ்துதியில் அவருடைய பூர்வாவதாரங்கள் அவ்வளவையும் அடுக்கிக் கொண்டு போயிருக்கிறது:

ஹரிதல்ப – ஹராங்க்ரிநூபுர – க்ஷ்மாதர 

ஸெளமித்ரி – பலாத்ரிபுத்ர லக்ஷ்மா |

ஜயதாத் – உபரேவம் – ஆத்ததாமா

ஜய கோவிந்த முநி: ஸ சந்த்ரநாமா ||

‘சந்த்ரநாமா’-அதுதான் பூர்வாச்ரமப் பேர். ‘ஜய கோவிந்தமுநி’ — அது உத்தராச்ரம (பிற்கால ஆச்ரம)ப் பேர். ‘ஜய’ என்பது இங்கே பேரோடேயே சேர்ந்திருப்பது. ‘ஜயராமன்’ என்பது போல ‘ஜய கோவிந்தர்’ என்பதையே அவருடைய பெயராகச் சொல்லியிருக்கிறது. ‘இப்படி ஏன் சொல்லணும்? “வெல்க, வெல்க” என்று போற்றி கூறும் அர்த்தத்தில் ‘ஜய’ என்பதைத் தனி வினைச் சொல்லாகப் பிரித்து, “கோவிந்த முனியே, வெல்க!” என்று ஏன் சொல்லக்கூடாது?’ என்றால், ச்லோகத்தின் பின்பாதி ஆரம்பத்திலேயே ஒரு “போற்றி” சொல்லியாகிவிட்டது. “ஜயதாத்” என்று பின்பாதி ஆரம்பிப்பதற்கு “வெல்க” என்றுதான் அர்த்தம். ஆகையால் மறுபடி ‘ஜய கோவிந்த முனி’ என்று வரும்போது அதையே அவருடைய முழுப் பெயராக எடுத்துக் கொள்வதுதான் ஸரியானது. ஜய ராமன், ஜயலக்ஷ்மி — வடக்கே ஜெய்கிஷன் (ஜயக்ருஷ்ணன்), ஜெய் ஷங்கர் (ஜய சங்கரன்) என்றெல்லாம் கூடப் பேர் வைத்துக் கொள்கிறார்கள்- இவை மாதிரி ஜயகோவிந்தர் என்றே பேரைச் சொல்லியிருக்கிறது.

ஒருவர் உயிரோடிருக்கும்போது அவருக்கு ஜய கோஷம் செய்தால் அவர் கார்யமெல்லாம் வெற்றிகரமாகட்டும் என்று அர்த்தம். “ஜேய், ஜேய்” என்று இப்படிப் பல பேருக்கு கோஷம் போடுகிறோம். மறைந்து போனவர்களுக்குப் ‘ஜேய்’ போட்டால் என்ன அர்த்தம்? யசஃகாயம் (புகழுடம்பு) என்று சொல்வதில் அந்த ஆத்மா இருந்து கொண்டு ஆசீர்வாத கார்யத்தை வெற்றியோடு பண்ணிக் கொண்டிருக்கட்டும், உயிரோடிருந்தபோது பண்ணியவற்றுக்கே ஸூக்ஷ்மமாக இப்போதும் சக்தியைக் கொடுத்து அந்த லக்ஷ்யங்களில் தொடர்ந்து வெற்றி காணட்டும் என்று அர்த்தம்.

வெற்றியைத் குறிப்பது மட்டுமின்றி ஜய சப்தமே மிகவும் மங்களமானது. ‘கடபயாதி ஸங்கியை’ என்பதன்படி* ஜ-ய என்ற எழுத்துக்கள் 18 என்ற எண்ணிக்கையைக் குறிக்கும். 18 விசேஷமான மங்கள சக்தி வாய்ந்த எண்.

இதனாலெல்லாம்தான் ‘ஜய’ என்று ஒருத்தர் பேரோடேயே சேர்ப்பது.

மநுஷக் குழந்தை மாதிரி இருந்த ஆசார்யாளை ஸந்நியாஸியாக்கி, நிஜமான ஆசார்யாளாக ஆக்கியவரின் பேருக்கு ‘ஜய’ சேர்க்காவிட்டால் யாருக்குத்தான் சேர்ப்பது? (சிரித்து) சிஷ்யர் ‘ஜய ஜய சங்கர’ராக இருந்தால் குரு ‘ஜய கோவிந்த’ராகவாவது இருக்க வேண்டாமா?

ஜய கோவிந்த முநிஸ சந்த்ரநாமா

‘ஜய கோவிந்தமுனி’யாக ஆவதற்கு முன் அவர் சந்த்ர நாமா’க்காரராக இருந்தார். அதுவும் இதே பிறவியில்தான்.

அதற்கு முந்தி?

ஆதிசேஷனாயிருந்தார். இதைத்தான் ‘ஹரிதல்ப’. ‘ஹராங்க்ரிநூபுர’, ‘க்ஷ்மாதர’ என்று அவர் செய்யும் மூன்று விதக் கார்யங்களால் தெரிவித்திருக்கிறது. ஆதிசேஷன் விஷ்ணுவுக்குப் படுக்கையல்லவா? அதுதான் ‘ஹரிதல்பம்’. அவரே சிவன் நர்த்தனம் பண்ணும்போது அவருடைய பாதத்தில் சிலம்பாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார் என்றேனல்லவா? அதுதான் ‘ஹராங்க்ரி நூபுரம்’. அவர் செய்யும் இன்னொரு பெரிய கார்யம் இந்த பூமி முழுதையும் தம்முடைய ஆயிரம் சிரஸினால் தாங்கிக் கொண்டிருப்பது. ‘க்ஷ்மா-தர’ என்று இதைத்தான் சொல்லியிருக்கிறது. பூமாதேவி எல்லாவற்றையும் பொறுமையுடன் தாங்கிக் கொள்கிறாளென்றால் அவளையும் ஆதிசேஷன் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். ‘க்ஷ்மா’என்றால் பூமி. அதிலிருந்துதான் க்ஷமா (பொறுமை) என்பது வந்தது. ‘பொறுமைக்கு பூமாதேவி’. தன்னை வெட்டுகிறவர்களையும் தாங்குகிறது பூமி. க்ஷ்மாவையும் தாங்குவதால் ஆதிசேஷன் ‘க்ஷ்மாதரர்’.

இந்த ஆதிசேஷ ஸ்வரூபம்தான் கோவிந்த பகவத் பாதாளின் ஆதி ரூபம். ஆதி ரூபத்திற்கும் இந்த (கோவிந்த) ரூபத்திற்கும் நடுவே இன்னும் சில அவதார ரூபங்களும் அவருக்கு உண்டு. என்னென்ன?

ஸெளமித்ரிபலாத்ரிபுத்ர — ஸெளமித்ரி, பல, அத்ரி புத்ர. ஸெளமித்ரி என்றால் ஸுமித்ரா புத்ரனான லக்ஷ்மணர். விஷ்ணு ராமராக வந்தபோது ஆதிசேஷன் லக்ஷ்மணராகக் கூட வந்தார்.

அரச மரத்தின் மேலே நாள் கணக்காக ஆஹாரமில்லாமல், தூக்கமில்லாமல் சந்த்ர சர்மா பாடம் கற்றுக் கொண்டாரே, அது எப்படி முடிந்தது என்பதற்கு இங்கே ஆன்ஸர் கிடைக்கிறது. லக்ஷ்மணராக இருந்தபோது இதை விட பஹுகாலம் — பதிநாலு வருஷம் — வனவாஸத்தின் போது அவர் ஆஹாரமும் நித்ரையும் இல்லாமல்தானே அண்ணாவுக்குப் பணிவிடை பண்ணிக் கொண்டு, காவல் காத்துக் கொண்டு இருந்திருக்கிறார்? அந்த எக்ஸ்பீரியன்ஸ் தான் இப்பவும் கைகொடுத்திருக்கிறது! இப்போது இப்படிப் பண்ணவே, அப்போது ‘ட்ரெய்னிங்’ நடந்திருக்கிறது!

ஸெளமித்ரியாக வந்தவரே அப்புறம் பலராமராக க்ருஷ்ணாவதாரத்தில் வந்தார். தம்பியாக இருந்தவர் அண்ணாவாக வந்து அண்ணாவின் பெயரையும் வைத்துக் கொண்டார், பலராமர் என்று. பல பத்ரர் என்றும் சொல்வதுண்டு. இங்கே “ஸெளமித்ரி பலாத்ரிபுத்ர” என்னுமிடத்தில் ‘பல’என்பது பலராமரைத்தான். அவரும் சேஷாவதாரம்.

அப்புறம் ‘அத்ரி புத்ரர்’. அதுதான் ஆத்ரேயர் என்னும் பதஞ்ஜலி.

ஹரியின் படுக்கையாக, ஹரனின் பாதஸரமாக, பூமியை தரிப்பவராக, லக்ஷ்மணராக, பலராமராக, பதஞ்ஜலியாக வந்தவர்தான் சந்த்ர சர்மாவாகப் பிறந்து கோவிந்த முனியானவர். இப்போது அவர் நர்மதா தீரவாஸியாக ஆனார். அதைத்தான் “உபரேவம் ஆத்ததாமா” என்று சொல்லியிருக்கிறது. ‘தாமா’ என்றால் இருப்பிடம். ரேவா என்பது நர்மதைக்கு இன்னொரு பெயர். ‘உபரேவம்’ என்றால் ‘ரேவாவுக்குப் பக்கத்தில்’, அதாவது நர்மதா தீரத்தில். நர்மதா தீரத்தில் வாஸ ஸ்தானத்தை உடையவர்தான் ‘உபரேவமாத்த தாமா’. இத்தகைய பல ரூபங்களைக் கொண்டவர் விஜயம் பண்ணட்டும் — “ஜயதாத்” — அவருடைய பேரும் கீர்த்தியும் எப்போதும் வெற்றிகரமாக விளங்கிக் கொண்டிருக்கட்டும்! இப்படிச் ச்லோகம் சொல்கிறது.

__________________________________________________________________________________________________

* பிற்பாடு ‘கடபயாதி சங்க்யை’ என்றே வரும் பிரிவில் விளக்கம் காண்க.

______________________________________________________________________________________________________________________________

Greatness of Govindar

Govinda Bhagavatpada, the sanyasi, was leading his life by wandering as a religious mendicant (Parivrajakara-परिव्राजक) sometimes, and at other times sitting in one place in meditation totally absorbed, forgetting his own self.

It is not clearly known which books he has written.  There is an opinion that ‘Yoga Taravali’ (योग तारावली) and ‘Advaitanubhuti’ (अद्वैतानुभूति) which are ascribed to Acharya [Sri Adi Sankara], were actually written by Govinda Bhagavatpada.  Since there is an opinion like this, even if Acharya has written these books, it can be said that he must have got the inspiration only from Govinda Bhagavatpada.  Beginning with describing the nuances of the Yoga Sastra like Ashtanga Yoga, ‘Yoga Taravali’ talks about proceeding on the same path, getting soaked in a state of total meditation (समाधि) of Advaitanubhuti and shine in the permanent state of Purnasthiti, (पूर्णस्थिति). Here, we remember that Govinda Bhagavatpada is the same Patanjali, who had written the Yoga Sutra (योगसूत्र). ‘Advaitanubhuti’ is complete Jnana. Advaitanubhuti talks in terms of the path of Supreme Knowledge, about being immersed in Self without being engaged even in actions such as Yoga, which is diligent practice (Sadhana- साधना). Going by the very fact that these two treatises (प्रकरण) have links to Govinda Bhagavatpada, we can understand what a fine Yogic Master (योगीश्वर) and matured Jnani, he was.

Among those who are endowed with academic erudition and supreme knowledge, some people can write very well.  For some others, it may not be possible to put things down in writing.  However, by the strength of their experiences, they may be adept at creating outstanding disciples who will also have similar great experiences and through them, spread their teachings.

We can perhaps, include Govinda Bhagavatpada in this group.  First, he achieved mastery over Mahabhashyam [महाभाष्यम्].  We had seen that Gowda had taught him those Sastras, only because there was no one else better than him to spread the teachings.  It is evident that after him, Mahabhashyam has spread very well in the world and many books on grammar have been written.  However, he had not written any grammar book on his own. Notwithstanding that, if he had ensured that the Sastra has spread far and wide, is it not that he should have got it done only through his great disciples?

I have heard that in music some accomplished artists do not know much about ‘theory’, ‘research’, etc.  But they have moulded more disciples into great artists, compared to those who are good at doing research in the Sastras related to music.  This is applicable to all fields.  This only shows that the strength of one’s own experiences (स्वानुभूति) is superior to the strength of knowledge. It also shows the capability of the person to transform the other human by being with him, mentoring, encouraging and disciplining him.

Teaching and creating superior disciples is a unique art. Even people who are intelligent, experienced and capable of writing well may not be competent enough to accept a living person as a disciple and mould him into an intelligent and experienced human being

Govinda Bhagavatpada had this exceptional ability to mould great disciples.

Because of this unique distinction, it was destined that our Acharya chose him [Govinda Bhagavatpada] as his Guru, became his disciple and received initiation from him.

Of course, he would not have had the necessity to ‘mould’ our Acharya.  Did a Guru have to labour or dispense the strength of his kindness (अनुग्रह) to make him [Acharya] an intelligent or learned person [अनुभूतिमान् – Anubhutimaan] afresh?  Still, when Parameswara himself had to incarnate and submit to a human being, and if He had chosen him as His Guru, it is only to show to the world that such a person was very experienced and had rare abilities to create intelligent disciples.

Acharya – the one who is hailed by the entire world as the Master of the Universe (Jagadguru – जगद्गुरु) – used to, as a student, sing praises of the Guru tradition with great humility. He has composed ‘Gurvashtakam’ (गुर्वष्टकम्) only to convey the greatness of a Guru.  ‘Viveka Choodamani’ (विवेकचूडामणि) remains the most exceptional one among the treatises he has written (other than the commentaries for books on Jnana written by others prior to him).  In the beginning of this book, he has sung praises on Govinda Bhagavatpada, as ‘Mangalaacharanam’ [मङ्गलाचरणम्].  We can understand his (Govinda Bhagavatpada’s) greatness from this.

Let me say the verse:

sarva-vedaanta-siddhaanta-gocharam tam agocharam I

govindam paramaanandam sadgurum pranatosmyaham II

 

[सर्व-वेदान्त-सिद्धान्त-गोचरं तम् अगोचरम्। गोविन्दं परमानन्दं सद्गुरुं प्रणतोस्म्यहम् ।। ]

“sadgurum govindam aham pranatosmi” means, I bow to the Sadguru Govinda.

There is a version, where, in the place of sadguru, it is mentioned as ‘matguru’ [मद्गुरु].   Matguru means ‘my Guru’. This is more beautiful than ‘Sadguru’, since Acharya takes pride in calling him as his own, by saying ‘My Guru’.

How was that Guru?

‘Paramaanandam’ (परमानन्दम्) – All the joys of this world are inferior.  Most superior joy is the rapturous absorption into the Brahmam (Brahmaanandam). That is the supreme bliss (Paramaanandam).  He is a personification of that.

How else is he?

He cannot be described and bracketed as being in this category or that.  He is unattainable by us – ‘Agocharam’ (अगोचरम्).

Although he is inaccessible like this, he is also accessible to us owing to his compassion.  How?  By providing us Sastras for the Self and ways to practice in the form of Vedanta, Siddhanta etc.; through them, he has enabled us reach him.  It [the sloka] has begun by saying this: sarva-vedaanta-siddhaanta-gocharam’ (सर्ववेदान्त सिद्धान्त गोचरम्).

The statement in the verse is more like praising the Paramatma himself and not a human Guru.

If the perspective is right, indeed, there is nothing like a ‘human’ guru!  As per Sastras, it is Paramatma who has come in that form.  However, in worldly life, doubt may arise in that.  The doubt, “Leave alone the matter of keeping him on a high pedestal and assuming him to be the Paramatma; Has he the experience of Paramatma?” may arise.  However if a person like our Acharya has stated so, then that Guru should have indeed been like that.

When Govinda Bhagavatpada was in Badarikashrama, he got the darshan of Vyasacharya.

This was the time to convey to Govinda Bhagavatpada the divine will – that he was going to be the Guru to the person who was going to come as an incarnation. This announcement was like planting a shoot [अङ्कुरार्पण] for the important matter which was going to ensure Brahma Vidya for all times to come, wasn’t it?  Therefore, Sukacharya and Gowdapadacharya had also joined there.

As determined by Eswara, Vyasa entrusted the big assignment to Govinda Bhagavatpada.

He said,

“Parameswara himself is going to incarnate in order to correctly interpret our (Brahma) Sutra, and establish the complete knowledge of the Advaita Vedanta in the world. As a Sanyasi, He is going to refute the illusory religions and establish the Vedic religion. As per the traditions followed in the world, the incarnate should be initiated into Sanyaasashrama and given upadesam [उपदेशम्].  It has been willed to entrust only you with such a big task”.

“The incarnation is going to take place in Kerala, in the southern extreme.  The incarnate will leave that place in his childhood itself, and come seeking for the teaching. We are in Himachal, in the northern extreme.  He should not be made to walk such a long distance. (Reason being) One, that he is an incarnate, Second, he is a child. Further, just as a disciple seeks his Guru, a Guru should also seek out a true disciple.  Therefore, let it be such that He comes half the way and you go half way.  You go from here to the middle of the country”.

“Is not the holy place, the banks of Narmada already familiar to you?  You go there and wait under the same peepul tree where you received the teachings of Mahabhashyam.  You can be in the cave there, meditating on the self.  When He comes there, at the proper time, initiate him into Sanyasahrama and impart the upadesam to him”.

Just like world leaders pass resolutions (take decisions) in a Round Table conference, this resolution was passed in the great conference attended by the four great Sages, Vyasa, Suka, Gowdapada and Govinda Bhagavatpada.

Govinda Bhagavatpada reached the banks of Narmada.  He got immersed in meditation of the Self, sitting in the cave under the very same tree on which he had received the instructions on Vyakarana, in the previous stage of his life, awaiting the disciple for whom he was to give the initiation to the highest truth (ब्रह्मविद्या उपदेश).

Starting with the description of how Adisesha was unable to bear the weight of Mahavishnu which increased on witnessing Nataraja’s dance in his lotus heart, the lessons that were conducted in Chidambaram, the biographies of Gowda Pada – Govinda Bhagavatpada, etc., have been described elaborately in ‘Patanjali Charitam’.  The biography of Acharya who had these two persons as his Parama Guru [परमगुरु – Guru’s Guru] and Guru respectively, is given in brief in the eighth chapter which is the last in that book.  It appears that Acharya’s history has been given in brief (by Ramabhadra Deekshitar), while the biographies of the preceding Acharyas have been elaborated, since Acharya’s biography is in any case, elaborately given in the books with the name ‘Sankara Vijayam’.

As Ramabhadra Deekshitar himself was an expert in Grammar (वैयाकरणी), his intention was to bring the Bhashyam, which has been written and popularised, as an epic text.  Is not the book named as ‘Patanjali Charitam’ after the person who had written grammar originally?  Therefore, there is no scope for including ‘Sankara Vijayam’ elaborately in that.  However, in order to not leave out the holy biography, he poured out his devotion to his Acharya and wrote it, albeit in brief.

The story starts with the incident about the crocodile clutching the foot of the child Sankara in the river in Kalady.  It starts as “Atraantare sariti nakra gruheeta paadah:” [अत्रान्तरे सरिति नक्र गृहीत पादः].  ‘sariti’ – in the river, ‘nakra’ – (by the) Crocodile; ‘gruheeta paada: – the foot which was caught.

Subsequently, it describes briefly about Acharya going in search of his Guru, obtaining initiation, going to Kasi, writing the Bhashyam, visiting places in all directions (दिग्विजय), and concludes with a last verse:

govinda desikam upaasya chiraaya bhaktyaa
tasmin sthite nija mahimni vidheha muktyaa I
advaita bhashyam upakalpya disho vijitya
kaanchipure sthitam avaapa sa sankaraarya : II

[गोविन्द देशिकम् उपास्य चिराय भक्त्या तस्मिन् स्थिते निज महिम्नि विदेह मुक्त्या।
अद्वैत भाष्यम् उपकल्प्य दिशो विजित्य काञ्चीपुरे स्थितम् अवाप स शङ्करार्यः]

It has ended mentioning Sankaracharya as Sankaraarya.  Mentioning it like this,(‘Arya’ instead of ‘Acharya’) takes into account alignment with the meter (syntax), and also gives a good meaning.  ‘Arya’ [आर्यः] means ‘great man’, ‘person of integrity’.  That has now become ‘Iyer’. Sankara was a great person – ‘Sankaraarya’.  He was highly devoted to his Govinda Guru for a long time; that is, he rendered service to his Guru.  “govinda desikam upaasya chiraaya bhaktyaa”.  It cannot be said that Acharya spent many years with Govinda Bhagavatpada.  After becoming a sanyasi at eight years of age, he had completed writing all his Bhashyams at Kasi by the age of sixteen.  Therefore, he would not have been with his Guru, at the banks of Narmada, for many years.  Still, since the service rendered ceaselessly by him was equivalent to service rendered for many years, it is mentioned as ‘chiraaya’ (चिराय).

Acharya became a disciple and took initiation from Govinda Desika, as an example to the world. He continued rendering service to his Guru, setting an example.

Govinda Bhagavatpada thought, ‘The job for which I had come is over! The very big responsibility given by Vyasacharya has been completed successfully.  Now I can give up this body and merge with Paramatma’.  After receiving the Brahma Jnana, he was already a realised person, even while living with the physical body.  This is called ‘jeevan mukti’ [जीवन्मुक्ति – emancipation while being alive].  Later, the body will also wither away.  That is called ‘videha mukti’ [विदेहमुक्ति- merging with the Supreme on release from the body].  Experiencing emancipation while living is Jeevan Mukti.  When that happens after the end of life, it is Videha Mukti.

He completed his worldly life, gave up the body and attained Videha Mukti.  He got established in the glory of his true form of Brahmam!  “tasmin sthite nija mahimni vidheha muktyaa”.

It is mentioned in the above verse that Acharya started his work as a Guru, only after he (Govinda Bhagavatpada) reached the heavenly abode.  But there is another version also.  According to this, it is learnt that as Jagadaacharya, (Spiritual Guru to the Universe), Acharya, travelled around in various directions, went to Kailash and received the Pancha Lingams (Five lingams) from Eswara and while returning via Badari, Kedar, etc. met Gowdapada and Govinda Bhagavatpada, recited the ‘Dakshinamurhty Ashtakam’ and did namaskaarams to them at the end of each line of the verse.

According to ‘Patanjali Charitam’, Acharya’s work as a teacher, truly started only after the Videha Mukti of Govinda Bhagavatpada.  “tasmin sthite nija mahimni vidheha muktyaa” – the latter part of the verse concludes by conveying in a condensed form, what Acharya did after Govinda Bhagavatpada attained liberation and resided permanently in the glory of Self (Atma).

What he did was, he wrote very well the commentaries – the gems of Advaita.  “advaita bhashyam upakalpya”.

To successfully spread the Advaita philosophy, he toured the entire country.  He went forth in all directions.  “disho vijitya” (दिशो विजित्य) – and conquered the directions.  That is, he won over people who held contrary views in all the four directions by his arguments.  He won over the hearts of all the people with his love.

After successfully conquering this way, in the end, he took permanent residence in Kanchipuram – “kaanchipure sthitam avaapa:”.

‘Sthiti’, has another meaning – ‘getting over’.  It means that Acharya lived his last days in Kanchipuram and reached the end of his incarnation there itself.

In the eulogy on Govinda Bhagavatpada in ‘Gururatnamala’, all his previous incarnations are listed out.

‘haritalpa – haraanghrinoopura – kshmaadhara –sowmitri – balaatriputra lakshmaa I
jayataat – uparevam – aattadhaama  jaya govinda muni: sa chandranaama’ II

हरितल्प-हराङघ्रिनूपुर- क्ष्माधर-सौमित्रि-बलात्रिपुत्र लक्ष्मा।

जयतात्-उपरेवम्-आत्तधामा जय गोविन्द मुनिः स चन्द्रनामा

‘Chandranama’ – that is the name in the previous stage of his life.  ‘Jaya Govinda Muni’ – that is the name in the later stage (Uttaraashrama). Here, ‘Jaya’ is attached to the name.  His name is mentioned as ‘Jaya Govinda’ – similar to ‘Jayaraman’.  For the question, “Why should it be mentioned this way?  Why should we not treat ‘Jaya’ as a separate verb, giving the meaning, ‘Let Govinda Muni be successful!?’ – the response comes as, a ‘wish for success’ is already added in the beginning of the second half of the verse.  The second half of the verse beginning with ‘jayataat’, means, ‘may be successful’.  Therefore, when it is mentioned once again, ‘Jaya Govinda Muni’, it would only be appropriate that it should be taken as his full name.  People keep names like Jayaraman, Jayalakshmi, and, in the north, as Jaikishan (Jayakrishnan), Jaya Shankar, etc.  Similarly his name is only mentioned as Jaya Govinda.

When slogans for success [जय घोषम्-jaya gosham] are offered to someone who is alive, it means ‘let his work be successful’.  We raise the slogan “jai jai” to many people.  What does it mean if the wishes for success are offered to someone who has already expired?  It means ‘let the atma reside in the body of fame [यशःकायम्] and continue to bless successfully; let the things done during the time when he was alive be given the strength to continue successfully’.

Apart from denoting success, the word ‘jaya’ itself is very auspicious.  According to ‘Katapayaadi Sankhya’ (कटपयादि संख्या)*, the letters ‘jaya’, indicate the number 18.  18 is a number with special auspicious powers.

Because of all these reasons, Jaya is usually added to a person’s name itself.

If ‘Jaya’ is not added to the name of the person who transformed Acharya – who was a human child – into a Sanyasi and made him the true Acharya, then, to whom else can it be suffixed?  (Laughing) When the disciple was ‘Jaya Jaya Sankara’, should not the guru be at least, ‘Jaya Govinda’?

‘jaya govinda muni: sa chandranaama’

Before he became ‘Jaya Govinda Muni’, he was as ‘Chandranama’ – that too in the same life.

What was he before that?

He was as Adisesha.  This is what is conveyed in the three names ‘haritalpa’,  ‘haraanghrinoopura’ and ‘kshmaadhara’, signifying the three types of jobs he does. Is Adisesha not the bed for Vishnu? ‘haritalpa’ denotes that.  Did I not mention that when Siva is dancing, he remains coiled on Siva’s feet as an anklet?  That is ‘haraanghrinoopura’.  Another very great job he is doing is that he is bearing the entire world on his thousand hoods.  This is what is mentioned as, ‘Kshmaa-dhara’.  While Bhooma Devi is bearing everything patiently, she is also held by Adisesha.  ‘Kshmaa’ means Bhoomi.  From this originates the word ‘kshama’    [क्षमा – patience]. Bhooma Devi is an epitome of patience.  She bears with even those who injure her.  As Adisesha is holding Kshmaa also, he is ‘Kshmaadhara’.

This Adisesha form is the original form of Govinda Bhagavatpada.   Between the original form and this form as (Govinda) Bhagavatpada, he has some more forms.  What are they?

Sowmitri, Balaatriputra – Sowmitri [सौमित्रि], Bala [बल] Atri Putra [अत्रि पुत्र].  Sowmitri means Sumitra’s son, Lakshmana.  When Vishnu came as Rama, Adisesha came along as Lakshmana.

You get the answer here, as to how it was possible for Chandra Sharma to have learnt the lessons on the peepul tree, without food and sleep, for hundreds of days.  Did he not remain for longer period – fourteen years – during the time spent in the forest as Lakshmana, without food and sleep, rendering service to his elder brother and keeping vigil?  That experience has come in handy now!  It is for this, the training was given then!

The same person who came as Sowmitri, later came as Balarama during the incarnation of Krishna.  He who was earlier the younger brother, now came as the elder brother and also had the name of the elder brother, Balarama.  He is also called as Balabhadra.  Here, when mentioning “sowmitri – balaatriputra”, Bala refers to Balarama.  He is also an incarnation of the Serpent [Adisesha].

Then comes ‘Atri Putra’.  That is Aatreya, also known as Patanjali.

He who is the bed for Hari, anklet for Hara, bears the earth, came as Lakshmana, Balarama and Patanjali, was born as Chandra Sharma and became Govinda Muni.  Now he lived on the banks of the Narmada.  That is what is mentioned as “uparevam aathadhaama”.  ‘dhaama’ [धाम] means place of residence.  ‘Reva’ is another name for Narmada.  ‘Upareva’, means ‘adjacent to Reva’, that is, on the banks of Narmada.  The person who is having his residence on the banks of Narmada is ‘Upareva maatha dhaama’.  The verse ends by saying, ‘Let the person with many such forms be successful – “jayataat” – Let his name and fame remain successful forever’!

*See explanation in the chapter, exclusively named as ‘Katapayaadi Sankhya’.

___________________________________________________________________________________________________________________________
Audio

 



Categories: Deivathin Kural

Tags: ,

4 replies

  1. Where do we get in book form -sri Sankara Charitham and if you email to me so that it is easier to know about our Gurus as well the explanation given by our Maha periyava is able to read,u understand for an ordinary devotee.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: