Storytime on Saturday – Garudazhvar

Thanks Sri Prasad for the article….This is a story of how Garuda gave a boon to Vishnu!!!! Long article in Tamil. Thanks to Shri Narayanan mama for the wonderful translation…

 

Garuda

விஷ்ணுவுக்கு கருடன் தந்த வரம்!

ஆணவமும், அகங்காரமும் கர்வமும் ஒருவன் புகழையும் பெருமையையும் அழித்து, அவனை மிகத் தாழ்ந்த நிலைக்குத் தள்ளிவிடும் என்பது தர்மநியாயம். ஆனால், தன் ஆணவத்தாலும் கர்வத்தாலும் விஷ்ணுவுக்கே சவால் விட்டு, அவரோடு போரிட்டுத் தோற்றுப் போனாலும், பெறற்கரிய பேற்றைப் பெற்றான் ஒருவன். அவன்தான், பகவான் விஷ்ணுவின் வாகனமாகப் பூஜிக்கப்படும் கருடன்.

யார் இந்தக் கருடன்?

சப்த ரிஷிகளில் ஒருவரான கஸ்யப முனிவரின் மனைவிகளில் இருவர் கத்ரு, வினதை என்பவர்கள். இவர்கள் இருவரும் சகோதரிகள் என்றாலும், ஒருவருக்கொருவர் பொறாமை கொண்டிருந்தனர். ஒருமுறை, அவர்கள் இருவரும் கஸ்யப முனிவரிடம் குழந்தைகள் பெற வேண்டி வரம் கேட்டனர். கத்ரு, தனக்கு எல்லோரும் கண்டு பயப்படத்தக்க வலிமைமிக்க ஆயிரம் குழந்தைகள் வேண்டும் என வரம் கேட்டாள். கஸ்யபரும் வரத்தைத் தந்தார்.

வினதையும் தன் பங்குக்கு வரம் கேட்டாள். எனது சகோதரிக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளைவிட வலிமையும் தேஜஸும் ஆற்றலும் மிக்க ஓரிரண்டு குழந்தைகள் பெற, வரம் வேண்டும் என்று கேட்டாள் அவள். அவளுக்கும், அவள் விரும்பியது கிடைக்க வரமளித்தார் கஸ்யப முனிவர்.

சில காலம் கழித்து, கத்ருவுக்கு ஆயிரம் நாகங்கள் குழந்தைகளாகப் பிறந்தன. வினதை கர்ப்பத்தில் இரண்டு முட்டைகள் தோன்றின. அவற்றில் ஒன்றை அவசரமாக உடைத்தாள் வினதை. அதிலிருந்து இடுப்புக்கு கீழே வளர்ச்சி இல்லாத ஒரு குழந்தை பிறந்தது. பிறக்கும்போதே தன் அவசரத்தால் தன்னை ஊனமாக்கிய தாயை, அவள் கத்ருவின் அடிமையாக வாழ்வாள் எனச் சாபமிட்டது குழந்தை. அந்தக் குழந்தைதான் அருணன் எனப் பெயர் பெற்று, சூரிய பகவானின் தேரோட்டியாகி இன்றும் வணங்கப்படுகிறார்.

சிறிது காலம் கழித்து, இரண்டாவது முட்டையிலிருந்து மனித உடலுடனும். கழுகின் தலையுடனும் ஓர் அபூர்வ குழந்தை பிறந்தது. கோடி சூர்யப் பிரகாசத்துடனும். எவராலும் வெல்லமுடியாத உடல் பலத்துடனும் தோன்றிய அந்தக் குழந்தைதான் கருடன். அண்ணன் தந்த சாபத்தால் அடிமையான தாயை விடுதலை செய்யப் பிறந்த மகன் இவன்.

ஒருமுறை, கத்ருவுக்கும் வினதைக்கும் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. அவர்கள் இருவரும் வானத்தில் பார்த்த உச்சைசிரவஸ் என்ற தேவலோகக் குதிரையைப் பற்றிய விவாதம் அது. உச்சைசிரவஸ் முழுவதுமாக வெள்ளை நிறமானது என்றாள் வினதை. இல்லை இல்லை…. அதன் உடல்தான் வெள்ளை நிறம், ஆனால் வால் கறுப்பானது என்று வேண்டுமென்றே கூறினாள் கத்ரு.

இருவரில் யார் சொன்னது சரியோ, அவர்களே ஜெயிப்பார்கள்; மற்றவளும் அவள் குழந்தைகளும் ஜெயித்தவளுக்கு அடிமையாக வேண்டும் என்பது பந்தயம்! கத்ருவுக்கு தான் சொன்னது பொய் என்று தெரிந்தும், பந்தயத்துக்கு ஒப்புக்கொண்டாள். எப்படியும் வினதையை ஜெயிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், தன் பிள்ளைகளான நாகங்களில் கருமை நிறம் கொண்டவற்றை அழைத்து, உச்சைசிரவஸின் வாலைச் சுற்றிக்கொள்ளும்படிக் கட்டளையிட்டாள். அவர்களும் அதன்படியே செய்தார்கள். பிறகு கத்ருவும் வினதையும் உச்சைசிரஸ் குதிரையை உற்றுநோக்கினார்கள். அதன் வால் கறுப்பாகத் தெரிந்தது. தான் தோற்றுவிட்டதாகக் கருதி, தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டாள் வினதை. தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டதால், வினதையும் அவள் குழந்தைகளான அருணன், கருடன் ஆகியோரும், கத்ருவுக்கும் அவள் பெற்ற நாகங்களுக்கும் அடிமையாயினர்.

இப்படியே சில காலம் கழிந்தது. தாங்கள் ஏன் நாகங்களுக்கு அடிமையாக வாழ்கிறோம் என்பதைத் தாயிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்ட கருடன், அதிலிருந்து விடுபட வழி உண்டா என்றும் யோசித்தான். தன் சகோதரர்களான நாகங்களை அழைத்து, என்ன செய்தால் தங்களுக்கு விடுதலை கிடைக்கும் என்று கேட்டான். மரணமில்லாமல் வாழ வேண்டுமென விரும்பிய கத்ருவும் நாகங்களும் தேவலோக அமிர்தத்தை எடுத்து வந்து எங்களுக்குக் கொடுத்தால்தான் நீங்கள் எல்லோரும் அடிமைத்தளையில் இருந்து விடுபட முடியும் என்று கூறினர்.

அதையடுத்து தேவலோகம் சென்றான் கருடன். இந்திரனைச் சந்தித்து தன் விருப்பத்தைக் கூறி, தேவலோக அமிர்தத்தைத் தருமாறு கேட்டான். நாகங்கள் மரணமில்லா வாழ்வு பெற்றால் உலகம் என்னாவது என்று யோசித்த இந்திரன். அமிர்தத்தைத் தர மறுத்தான்.

தன் பலத்தில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த கருடன், இந்திரனுடன் யுத்தம் செய்து, அவனை வென்று அமிர்த கலசத்தை அடைய விரும்பினான். அதையடுத்து, இருவரும் கடுமையாக மோதிக் கொண்டார்கள். கருடனுக்கும் இந்திரனுக்கும் நடந்த யுத்தத்தில் கருடனே வென்றான். தேவலோகத்தில் இருந்து அமிர்த கலசத்தை எடுத்துக்கொண்டு நாகங்களுக்குக் கொடுக்கப் புறப்பட்டான்.

இத்தனை சம்பவங்களையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மகாவிஷ்ணு, அதன்பின்னரும் சும்மா இருக்க விரும்பவில்லை. அமிர்த கலசத்துடன் விண்வெளியில் பறந்து கொண்டிருந்த கருடனை வழிமறித்தார். விஷ நாகங்களுக்கு அமிர்தம் தந்தால், அவை மரணமில்லாமல் வாழ்ந்து, மனித இனத்தையும் தேவர்களையும் அழித்துவிடும். இது வேண்டாம் என அறிவுரை கூறினார்.

ஆனால், கருடனோ எதற்கும் செவி சாய்க்கவில்லை. அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுபடவேண்டும் என்ற வெறியில் அவன் விஷ்ணுவையே துச்சமாகக் கருதினான். இந்திரனை வென்ற ஆணவத்தில், துணிவிருந்தால் என்னோடு போர் புரிந்து ஜெயித்து, அதன்பின்பு அமிர்த கலசத்தை நீங்களே தேவலோகத்தில் கொடுத்துவிடுங்கள் என்று விஷ்ணுவுக்கே சவால் விட்டான்.

சற்று நேரம் விஷ்ணு யோசித்தார். தன் தாயின்மீது கொண்ட பக்தியால் தேவேந்திரனையே எதிர்க்கத் துணிந்த கருடனின் வீரத்தை எண்ணி வியந்தார். அதோடு, அமிர்த கலசம் கையில் இருந்தும், அந்த அமிர்தத்தை தான் அருந்தி அழியாநிலை பெற விரும்பாமல் சென்றுகொண்டிருக்கும் அவனின் தன்னலமற்ற தன்மையை மனத்தால் பாராட்டினார். கருடனுக்குள் ஆணவமும் அகங்காரமும் இருந்தாலும் அவனுக்குள் இருந்த உயர்ந்த பண்புகளையும், அவனது விடுதலை வேட்கையையும் கண்டு வியந்த விஷ்ணு அவனோடு போரிடுவதைப் பெருமையாகக் கருதினார்.

விஷ்ணுவுக்கும் கருடனுக்கும் யுத்தம் ஆரம்பமானது. கஸ்யப முனிவரிடம் தான் கற்ற வித்தைகளையும் மாயா ஜாலங்களையும் காட்டிக் கடும் போர் புரிந்தான் கருடன். ஒரு தாய் தன் குழந்தையோடு விளையாடும்போது, தான் தோற்றுப்போவதுபோல நடிப்பாள். இது குழந்தையைச் சந்தோஷப்படுத்துவதற்காக! அது போல விஷ்ணுவும் கருடனை ஜெயிக்க வைப்பதுபோல நடித்துக்கொண்டு, அவனுடன் போர் செய்துகொண்டிருந்தார். வெற்றி தோல்வி நிர்ணயமாகாமல் 21 நாட்கள் போர் தொடர்ந்தது. அப்போது பகவான் விஷ்ணு கருடனுக்கு நல்வழிகாட்ட மீண்டும் முயற்சி செய்தார்.

கருடா! உன் தாய்க்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காபாற்ற நீ எடுத்துக்கொண்ட இந்த விடாமுயற்சியைப் பாராட்டுகிறேன். இருந்தாலும், எல்லா சாஸ்திரங்களும் கற்ற உனக்கு, தேவலோக அமிர்தத்தை எடுத்து நாகங்களுக்குக் கொடுப்பது தர்மமாகாது என்பது மட்டும் ஏன் தெரியவில்லை? நாம் வீணாகப் போர் புரிவதில் இருவருக்கும் லாபமில்லை. நீ வேண்டும் வரங்களைக் கேள். தருகிறேன்! என்றார்.

இப்போது என் கையில் உள்ள அமிர்த கலசத்தைத் திருப்பித் தரவேண்டும் என்றால், என் தாயும், சகோதரனும், நானும் அடிமைத்தளையில் இருந்து விடுபட வழிசெய்யுங்கள் என்று வரம் கேட்டிருக்கலாம் கருடன். ஆனால் கர்வம் தலைக்கேறியிருந்த கருடனுக்கு அப்படிக் கேட்கத் தோன்றவில்லை.

நீ யார் எனக்கு வரம் தர? வேண்டுமானால் நீ ஏதாவது வரம் கேள். நான் தருகிறேன் அதன்பிறகாவது நான் சொல்ல வழிவிடு! என்றான் கருடன், அகம்பாவமாக.

மகாவிஷ்ணு அப்போதும் விட்டுப் பிடித்தார். என்ன வரம் கேட்டாலும் தருவாயா? அப்புறம் வாக்குத் தவறமாட்டாயே? என்று கேட்டார். நான் வாக்குத் தவறமாட்டேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். தாய்க்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றத்தான் உங்களையே எதிர்த்து நிற்கிறேன். என்ன வரமானாலும் கேளுங்கள் தருகிறேன் என்றான் கருடன். அப்படியானால், நீயே எனக்கு வாகனமாகிப் பணிபுரியும் பாக்கியத்தை வரத்தைத் தா! என்றார் விஷ்ணு.

மகாவிஷ்ணுவின் இந்தப் பதிலால் கருடனின் கர்வம் வேரோடு அழிந்தது. அவனின் அகக் கண்கள் திறந்தன. அவன் விஷ்ணுவின் திருப்பாதங்களில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்தான். அவரை எதிர்த்துப் போரிட்டதற்காக மன்னிப்புக் கோரினான். தொடர்ந்து அமிர்த கலசத்தை விஷ்ணுவின் பாதத்தில் வைத்து நமஸ்கரித்தான். அமிர்தம் அருந்தாமலேயே, நீ மரணமில்லாமல் சிரஞ்சீவியாக என்னுடன் இருப்பாய் என்று விஷ்ணு ஆசி கூறினார்.

தொடர்ந்து, தான் கொண்டு சென்ற அமிர்த கலசத்தை தர்ப்பைகள் பரப்பி அதன்மீது வைத்தான் கருடன். அதை அவன் தேவேந்திரனிடம் திருப்பி அளித்த பிறகு, அமிர்த குடம் இருந்த தர்ப்பைகளை நாகங்கள் நக்கின. அப்போது அவற்றின் நாக்குகள் பிளவுபட்டன! ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கருணைகூர்ந்து விஷமில்லா நாகங்கள் பல காலம் வாழும். விஷமுள்ள நாகங்கள் சில காலம் வாழும். நல்ல நாங்களை மனிதர்கள் பூஜித்து வழிபடுவார்கள் என்று அருளினார். தொடர்ந்து…. வினதையும் கருடனும், அவனது சகோதரனும் கத்ரு மற்றும் நாகங்களின் அடிமைத்தளையில் இருந்து விடுபட்டனர். கருடன் தன் தாய் வினதை மற்றும் கத்ரு ஆகியோரை வணங்கி ஆசிபெற்று விஷ்ணு சேவையில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டான்.

எல்லா விஷ்ணு ஆலயங்களிலும் சந்நிதியை நோக்கி வணங்கியபடி நிற்கும் கருடனை நாம் கருடாழ்வார் என்றே அழைத்து பூஜிக்கிறோம். நாகங்களுக்கும் கருடனுக்கும் பகை என்றாலும், விஷ்ணுவின் சந்நிதியில் ஆதிசேஷன் எனும் நாகமும், கருடாழ்வாரும் நட்பு கொண்டே விஷ்ணு சேவை செய்கின்றனர்.

Rule of Dharma says that any person who is highly egoistic, arrogant   and   full of self—pride, will eventually be dumped to the nadir. But, there was a person who, because of possessing all these qualities, challenged Lord Vishnu, fought with Him, lost eventually, and finally got a rare boon from Him. He was none other than Garuda, the celestial vehicle of Lord Vishnu.

 

Who was this Garuda?

 

Sage Kashyapar, one among the famous ‘Saptha Rishis’ (seven sages), had   two wives; one was called Kathru and the other Vinathai. Though they were sisters, each was jealous of the other. Once they prayed to Kashyapar for   children. Kathru asked for 1000   strong children whom everyone should fear. Kashyapar granted the boon.

 

Vinathai asked for one or two children who should be stronger and brighter than the children of Kathru. Her boon was also granted by the Sage.

 

After some time, Kathru got 1000   cobras as children. Vinathai got two eggs in her womb. She broke one of them in a hurry. A child with no growth below the waist came out of   that egg. The child cursed the mother who made him disabled during birth, that she would   live as   a slave to Kathru. That child  was named Arunan  and is worshipped till date as the charioteer of Sun God.

 

After a few days, a strange   child with the head of an eagle and human body was born from the second egg. That child, born with the brightness of ten million suns and a strength that nobody could conquer,   was Garuda. He was born to liberate his mother who became a slave due to the curse of his elder brother.

 

One day, Kathru and Vinathai had a quarrel. The debate was about a celestial   horse   called Ucchaisiravas, which they sighted in the sky. Vinathai said that the horse was fully white in colour. But Kathru disagreed and said that only its body was white but the tail was black in colour. They entered into a bet by which, whoever lost     the challenge would become a slave to the winner. Kathru, though she knew what she said was not true, agreed to this.   With the intention that she   should defeat Vinathai somehow, Kathru asked some of her cobra sons, black in colour, to go and twist themselves around the horse’s tail. The obeyed her and did so. Kathru and Vinathai looked keenly at the horse now. Its tail looked black now. Thinking that she lost the bet, Vinathai accepted defeat. According to the condition agreed upon, Vinathai and her sons Arunan and Garuda became slaves to Kathru and her 1000 sons.

 

After some considerable time passed off, Garuda asked his mother and understood the reason why they were living as slaves to Kathru and her sons. He thought about a way to come out of that bond. He called his Cobra brothers and asked them a way for liberation. Kathru and her sons who wanted to be immortal, told him that he could get freedom only if he brought the nectar from the Devaloka and give it to them.

 

Garuda went to the Devaloka. He met Indra and told him his requirement and asked for   the nectar. Fearing how disastrous it would be if the cobras drank the nectar and become immortal, Indra refused.

 

Garuda, confident of his enormous strength, fought with Indra, defeated him and took away the nectar, to give it to   the cobras.

 

Lord Vishnu who was watching all that had  been happening so   far silently, decided that He could not keep quiet any more. He intercepted Garuda who  was flying in the sky   with   the pot containing the nectar. He advised Garuda that if nectar was fed to   the poisonous cobras, they would become immortal and wipe out the humans and the Devas   and asked him not to do   that.

 

But Garuda did not heed. Because of his burning wish of getting liberation from slavery, he ‘phoo—phoo’ed Vishnu’s advise. With the arrogance of having defeated Indra, he challenged Vishnu Himself to fight with him, defeat him and take away the nectar.

 

Vishnu thought for a while. He admired the courage of Garuda who challenged and defeated Indra,   out of devotion   to   his mother. He was also amazed at his selfless attitude as he did not drink the   nectar himself so that he could   free himself from the clutches of death. Although Garuda was arrogant, Vishnu appreciated the good qualities in him and his thirst for freedom from slavery. He considered it an honour to fight with him.

 

The war between Vishnu and Garuda started. Garuda fought fiercely, using the techniques and tricks he learnt from Kashyapar. A mother, while playing with her child, would normally pretend that she was losing, just to make her child happy. Likewise, Vishnu also was acting as if Garuda was winning. The fight continued for 21 days without any   result. Bagavan Vishnu wanted once again   to   show the good path to Garuda.

 

He addressed Garuda, “Garuda ! I am happy at seeing the unfailing effort you have undertaken in order to fulfill the promise you made to your mother. But, why do you, who has learnt all Sastras, fail to see that   giving the nectar to the poisonous cobras is not a benevolent   act ? There is no point in we continuing this war. You may ask for two boons, which I will grant!”

 

Garuda could have replied, “If you want me to return this pot of nectar, please arrange for liberating me, my mother and brother, from the   bond of slavery!”, but, his head intoxicated with arrogance and pride, Garuda did not do that.

 

Instead, he challenged Vishnu again, and said, “ Who are you to grant me boons? If you want any boons, ask me now and I will grant them, and let me go my way.”

 

MahaVishnu, even now, gave him some more rope. He said, “Will   you give me any boon I ask for? Will you keep your promise?”

 

“You know that I will not go back on my promise! I am challenging you only to keep the promise I gave my mother! I will give you any boon you ask for! Ask now!”—-he said.

 

“OK! In that case, grant me the boon that you   would become my celestial vehicle and serve me!”—-Vishnu said.

 

Garuda’s   arrogance and pride were blown away by this answer from Vishnu, and his inner mind opened. He fell at Vishnu’s feet. He apologized for fighting with Him. He kept the pot of nectar at His lotus feet. Vishnu blessed him that he would stay with Him as ‘Siranjeevi’ even without drinking the nectar.

 

Then, he placed the pot on a spread of sacred grass (Dharbai) and submitted it to Indra. The cobras licked the grass on which the nectar pot was kept. Their tounges split immediately. Vishnu took sympathy on the cobras and blessed, “cobras without poison will live longer. Poisonous cobras will live for a short time; people will worship good cobras”. Vinathai and her sons were liberated from the bond of slavery to Kathru and the cobras. Garuda worshipped his mother and   Kathru, bade them farewell and took up his service to MahaVishnu.

 

We worship the Garudan, installed in front of Vishnu in all the Vishnu temples, as Garudazhvar. Though there is enmity between cobras and Garuda, in Vishnu’s abode, both Garuda and Adhiseshan render   service to Him as friends.



Categories: Bookshelf

3 replies

  1. Saundarya Lahari – Slokam 20 is called ‘Gaaruda Prayogam’. The benefit of chanting this slokam (Kiranthi Mangebhyaha….) is – removal of all Poisonous effects / reducing the ill-effects of high fever etc.
    One should always chant this slokam to protect oneself from serpetines and other poisonous creatures.

  2. I wanted to read.But my cell phone has not shown the complete message to me.It is all squares everywhere. Bad luck for me not to read the story.

Leave a Reply to ramakrishnan6002 Cancel reply

%d bloggers like this: