அநுக்ரஹம்

All sadhakas will experience this….Periyava’s words are as encouraging as always particularly when we think that there is no light at the end of the tunnel. I am greatly benefited by this message. I always go through “அவன்தான் பிடிபடலையே!” state of mind!! Thank you Shivaraman & Co for sending this message..

Periyava_Bala_Periyava

அநுக்ரஹம் என்ற வார்த்தைக்கு ஒரு அர்த்தம் தோன்றுகிறது. ‘அநு’ என்பது ‘அநுஸரித்து’, அதாவது ‘தொடர்ந்து’ போவது என்று அர்த்தம் கொடுக்கும். ‘க்ரஹம்’ என்றால் பிடித்துக் கொள்வது. நாம் ஈச்வரனை அவனுடைய நிர்குணமான ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்தில் தொடர்ந்து போய் பிடிக்க முயற்சி பண்ணும்போது ஈச்வரனும் நம்மைத் தொடர்ந்து வந்து பிடித்துக் கொள்வதுதான் ‘அநுக்ரஹம்’! அவனைப் பிடிப்பதில் ஒரு குறியாக இல்லாமல் இந்த மனஸ் மறுபடி எங்கேயாவது ஒடும். ஆனாலும் அவன் அதைத் தொடர்ந்து, அதாவது துரத்திக் கொண்டே வந்து பிடித்து, அது தன்னைப் பிடிக்கும்படிப் பண்ணுவதுதான் ‘அநுக்ரஹம்’. தன்னை என்றால் மாயையோடு கூடிய நிலையிலுள்ள ஈச்வரனையுந்தான்; மாயா ஸம்பந்தமில்லாத ப்ரஹ்மத்தையுந்தான். ஏனென்றால், நம் மாதிரி ஈச்வரனும் மாயா ஸம்பந்தமுள்ளவன்தான் என்றாலும் நாம் மாயைக்கு அடிமைப்பட்டு மதியிழந்து ஆத்மஸ்வரூபத்தை மறந்திருப்பது போல இல்லாமல் அவன் மாயையும் தனக்கு அடிமையாக வைத்துக் கொண்டு, இத்தனை மாயா கார்யம் பண்ணுகிற போதிலும் பூர்ணமான ப்ரஹ்மாநுபவத்துடன் இருப்பவன். ஆகையால் அவனை மாயா ஸஹித ஈச்வரனாகவே நாம் பிடித்தாலும் அவன் மாயா ரஹித ப்ரஹ்மமாக நம்மைத் தன்னோடு ஐக்யம் பண்ணிக் கொள்வான்.

மாறி மாறி ஜீவனுக்கும் ஈச்வரனுக்கும் ‘ரன்னிங் ரேஸ்’ எப்படி நடக்கிறதென்றால்: இவன் (ஜீவன்) அவனைப் பிடிக்க முயற்சி பண்ணுகிறபோது அவன், ‘ஏகப்பட்ட கர்மா பாக்கி உள்ள இவனுக்கு நாம் அத்தனை ஸுலபத்தில் எல்லா ஸம்பத்துக்களுக்கும் மேற்பட்ட ஸாக்ஷாத்காரதைக் கொடுத்தால் தர்ம நியாயமே இல்லை’ என்று பிடிபடாமல் ஒடுவது; அதனால் ஜீவ மனஸு, “அவன்தான் பிடிபடலையே!” என்று அலுத்துப் போய் தனக்குப் பிடிபடுகிற கண்ட கண்ட விஷயங்களில் ஒடுவது; அப்போது ஈச்வரன் கருணையோடு அவனைத் தொடர்ந்து துரத்திக் கொண்டு வந்து பிடித்துத் தன்னை அவன் பிடித்துக் கொள்ளும்படி பண்ணுவது; ஆனாலும் இதை ஒரே வீச்சில் ரொம்ப ‘லீனியன்டா’கச் செய்வது கர்ம தர்மத்திற்கு ஏற்றதில்லை என்பதால், தான் தொடருவதையும் பிடித்துக் கொள்வதையும் ஜீவன் தெரிந்து கொள்ளாத அளவுக்கு அத்தனை ஸுக்ஷ்மமாகச் செய்து மனஸை அப்பப்போ ஆத்ம விஷயத்தில் ஈடுபடும்படி (அது தான் அவனைப் பிடித்துக் கொள்வது – ஆனாலும் ரொம்ப லேசாகத் தொடுவது; அப்படிச்) செய்வது; லேசான பிடிப்பை ஜீவன் இறுக்கப் பண்ணிக் கொண்டு அதற்கான காலம் வருவதற்கு முன்னாடியே விடுபட்டுவிடாமல் ஸமயத்திலே அவனிடமிருந்து நழுவி விடுவது; ஜீவன் மனஸைத் தறிகெட விடுவது; அப்புறம், ‘அதற்குள்ளே இவன் அம்ருதத்திலே முழுகக் கூடாது என்று நாம் விலகிக் கொண்டால், இவனானால் ஜலத்திலேகூட முழுகாமல் சாக்கடையில் போய் விழுகிறானே!’ என்று ஈச்வரன் பரிதாபப்பட்டு மறுபடி கொஞ்சம் பிடிபடுவது- என்றிப்படி இழுத்தடிக்க வேண்டிய மட்டும் இழுத்தடித்து விட்டு, கால க்ரமேண ஜீவன் நன்றாகவே மனஸ் முழுதையும் லக்ஷ்யத்தில் முழுக்கும்படிப் பண்ணி அப்போது ஈச்வரன் ஒரே துரத்தாகத் துரத்தி ஒரே பிடியாகப் பிடித்து, அதாவது ‘அநுக்ரஹம்’ என்பதைப் பூர்ணமாகச் செய்து ஸாக்ஷாத்காரத்தில் சேர்ப்பது என்று நடக்கிறது…

To me it appears that the term Anugraham (Grace) can be split into Anu and Graham. Anu means to follow and Graham means to clasp. If we take steps to follow Iswara (God) and try to hold onto Him He also will come after us and hold us in His grasp. This is called Anugraham. Our fickle mind will soon leave His grasp and wander somewhere else. Yet Iswara will come after our mind and make it turn towards Him due to His unbounden grace. The Him here refers to both His formless form untainted by Maya as well as His form associated with Maya. The reason being, that like us Iswara also is associated with Maya, the difference being that we are subjugated by Maya while He is free and wholesome (poornathvan) and lords over Maya. Hence even when we catch hold of His Maya swaroopam (with a form and name), He will take us into His fold as the Pure Brahman bereft of any Maya.
This race between the Lord and the Jeeva is an interesting interplay. When the Jeeva tries to catch hold of Him, the Lord escapes because the Karma vasanas remaining to be experienced by the Jeeva are many and the Lord does not wish to yield so easily to the jeeva as doing so would tantamount to transgression of the laws of Dharma. So when the mind of the Jeeva feels put off by this elusive act of Iswara and turns away from Him towards sensual pleasures, the Lord with great compassion runs after him and grasps the jeeva so that he can grasp Him. However the Lord is not lenient and does not do so easily as it may transgress Karma Dharma, so He does this running after the Jeeva in a subtle manner with a light touch, without the Jeeva being made aware of the same, by dragging his mind back towards self introspection from time to time through His clasp. If the Jeeva can tighten his grasp before the appropriate time, the Lord wriggles out and allows his mind to roam freely again as the time is not yet ripe for the Jeeva to take the eternal dip in the nectar (of self realisation). However if the Jeeva slips further into the drain of samsara, the Lord in His kindness just pulls him out but just enough to keep the Jeeva try and try and when the time becomes ripe the Lord in one big chase pulls the Jeeva out and merges him into His unfathomed Whole. This is the drama.



Categories: Deivathin Kural, Upanyasam

Tags:

13 replies

  1. Hara Hara Shankara, Jaya Jaya Shankara! Maha Periyava Anugraham Nammaik KaappaaRRum! Naamum athaRku MuyaRsi seyya veeNdum!

  2. Practical and very powerful explanation of Advaitam by our Mahaswami. How can an Advaita incarnate be otherwise.
    Hara Hara Sankara

  3. kannan sir,
    a good translation.
    you may help translating in future too, for the benefit of bhaktas who do not know Tamil.

  4. Thank you so much for the English translation.Jai guru.Ravishankar

  5. Please give us an english translation.

    • A rough translation of Maha Periyava’s lucid commentary on grasping the feet of the Lord is attempted hereunder. Please forgive the deficiencies.

      To me it appears that the term Anugraham (Grace) can be split into Anu and Graham. Anu means to follow and Graham means to clasp. If we take steps to follow Iswara (God) and try to hold onto Him He also will come after us and hold us in His grasp. This is called Anugraham. Our fickle mind will soon leave His grasp and wander somewhere else. Yet Iswara will come after our mind and make it turn towards Him due to His unbounden grace. The Him here refers to both His formless form untainted by Maya as well as His form associated with Maya. The reason being, that like us Iswara also is associated with Maya, the difference being that we are subjugated by Maya while He is free and wholesome (poornathvan) and lords over Maya. Hence even when we catch hold of His Maya swaroopam (with a form and name), He will take us into His fold as the Pure Brahman bereft of any Maya.
      This race between the Lord and the Jeeva is an interesting interplay. When the Jeeva tries to catch hold of Him, the Lord escapes because the Karma vasanas remaining to be experienced by the Jeeva are many and the Lord does not wish to yield so easily to the jeeva as doing so would tantamount to transgression of the laws of Dharma. So when the mind of the Jeeva feels put off by this elusive act of Iswara and turns away from Him towards sensual pleasures, the Lord with great compassion runs after him and grasps the jeeva so that he can grasp Him. However the Lord is not lenient and does not do so easily as it may transgress Karma Dharma, so He does this running after the Jeeva in a subtle manner with a light touch, without the Jeeva being made aware of the same, by dragging his mind back towards self introspection from time to time through His clasp. If the Jeeva can tighten his grasp before the appropriate time, the Lord wriggles out and allows his mind to roam freely again as the time is not yet ripe for the Jeeva to take the eternal dip in the nectar (of self realisation). However if the Jeeva slips further into the drain of samsara, the Lord in His kindness just pulls him out but just enough to keep the Jeeva try and try and when the time becomes ripe the Lord in one big chase pulls the Jeeva out and merges him into His unfathomed Whole. This is the drama.

      • Wow! Such a beautiful explanation. Very grateful to Sri. Kannan for this beautiful translation for the benefit of non-Tamil reading folks like me.

        @@ Mahesh, can you please include the translation in the main article as otherwise there is a chance some of the non-tamil readers might miss those. I chanced upon this translation but generally give the tamil articles a skip with a heavy heart.

        Thank You.

        -Ranga N

  6. Can somebody post English transalation please ?

  7. No Gurus told this secret, only God can say such verse. It fits across all the people around the Globe.

  8. In Tamil there is a term ‘thaduththu AtkoLLuthal’. Great souls when they unavoidably have to take a janma in this world, would cautiously pray in advance that Bhagavan should save them in this manner; such is the power of the attractions of this world.

    Even jnAni-s cannot take the power of Maya lightly. SundaramUrthy SwAmigal, and PattinaththAr are the examples.

    Though jIvAthmA appears to take initiative now and then, the first and foremost, decisive cause for mOksha happens to be His Grace only.

    Through his words, the Maha Periyava is always with us and keeps on nudging us towards ParamAthma.

  9. Thank you!

  10. Thanks a ton for this… When I was reading this, both pictures of Sri Maha Periyava & Sri Bagawan Ramana from my desk were looking like re-instating their Holy words of advise “Do not Worry, Sadahan has to continue his efforts, without Vicharam”…

    Om Namo Bagawathe Sri Ramanayah

Leave a Reply

%d bloggers like this: